Copyright © by Agnieszka Wiatrowska, 2016.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2017.

Autor: Agnieszka Wiatrowska

Tytuł: Ten dom

Grafiki: Justyna Bzdoń [okładka], Piotr Kozioł [ilustracje]

Korekta: Justyna Anna Maksoń

Redaktor techniczny: Beniamin Muszyński (wersja PDF, MOBI, EPUB)

Testy: Anna Lisiecka, Mateusz Prochera

W niniejszej publikacji wykorzystano czcionkę Old Standard zaprojektowaną przez Alexeya Kryukova. Czcionka użyta zgodnie z licencją Open Font Licence.

Niniejsza publikacja nie może być modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie, dystrybucja bezpłatna na licencji freeware oraz druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy.

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa nieformalna)

www.masz–wybor.com.pl

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

Wydawca oficjalny:

Redaktor Naczelny:

Beniamin Muszyński

ul. Sadowa 13/34

38-500 Sanok

www.masz–wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

ISBN 978-83-948768-4-5

Wydanie II

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje [stan na Lipiec 2019]:

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca [wersja I], Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie [Weird fiction].

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań [Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction].

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść [Postapokalipsa].

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść [Groteska, Weird fiction].

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści [Political fiction, Weird fiction].

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H. P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań [Weird fiction].

Agnieszka Wiatrowska

Ten dom

Spis treści:

Uwaga!

Wprowadzenie

Uwaga!

Prosimy Was o zaakceptowania pewnej ważnej zasady dotyczącej dystrybucji naszego gamebooka. Chcemy, aby każdy, kto wszedł w posiadanie niniejszego wydania naszej gry książkowej, wpłacił datek w wysokości nie niższej niż 2 PLN na konto Fundacji na rzecz Osób Niewidomych Labrador-Pies Przewodnik.

Pełne dane fundacji:

Fundacja na rzecz Osób Niewidomych Labrador Pies Przewodnik,

60-409 Poznań, ul. Żwirki 9A, tel.84-35-442 KRS 0000153064, dnia 28.02.03

Sąd Rejonowy w Poznaniu XXI Wydział Krajowego Rejestru Sądowego;

NIP 781-17-26-817; REGON 634464131;

Konto: BZ WBK S.A. 19 O/Poznań 07 1090 1362 0000 0001 0087 7922

W tytule prosimy wpisać: „Ten dom – darowizna” .

Oświadczamy przy tym, że żadna część ofiarowanych przez Was pieniędzy nie trafi do nas, lecz zasili konto wspomnianej placówki. Nie prosimy też o żadne indywidualne datki na rzecz naszego wydawnictwa, lub/i autora, tudzież innych organizacji charytatywnych, poza wymienioną. To, czy zastosujecie się do tego warunku, zależy tylko i wyłącznie od Waszego sumienia.

Wprowadzenie

Powieść, którą trzymasz w dłoniach nie jest zwykłą książką. Jest grą książkową, w której to Ty wcielasz się w główną postać. Nie możesz czytać wszystkiego po kolei. Wtedy historia nie będzie miała sensu. Na koniec każdego paragrafu znajdziesz jedno lub więcej odniesień do następnych, które będą kontynuacją Twojej przygody. W większości wypadków będziesz musiała/musiał podjąć decyzję o tym, co zamierzasz zrobić.

Wybory te pozwolą Ci przeżyć wyjątkową i unikatową historię, prowadzącą do jednego z wielu możliwych zakończeń. Ile ich jest? Dwa, trzy, pięć? Oferuję Ci w swojej grze szesnaście różnych zakończeń. Niektóre z nich są tragiczne. Twoja postać może zginąć jak również… cóż, są rzeczy gorsze od śmierci. Jest także wiele pomyślnych zakończeń, więc istnieje szansa na to, że Twoja postać po tej przygodzie będzie mogła jeszcze spać spokojnie. A może uda jej się osiągnąć coś niezwykłego i świat legnie u jej stóp?

Przed rozpoczęciem gry musisz dokonać wyboru, czy chcesz grać postacią ciekawskiej nastolatki (K), czy dociekliwego dziennikarza (M). Musisz uwzględniać ten wybór w wielu paragrafach. Także niektóre zakończenia zarezerwowane są tylko dla dziewczyny lub tylko dla mężczyzny. Niezależnie od tego jakiego wyboru dokonasz, w niektórych sytuacjach może Ci on ułatwić lub utrudnić grę. Jeśli wybierzesz postać nastolatki, zacznij czytać od paragrafu 1. Jeśli chcesz zagrać dziennikarzem, zacznij od paragrafu 2.

W trakcie czytania możesz natrafić także na pewne znaczniki  #1, #2, #3, #4. Jeśli obawiasz się, że możesz ich nie zapamiętać, zanotuj je na kartce obok. Zdobycie ich może wyraźnie wpłynąć na rozwój wydarzeń - zarówno pozytywnie, jak i negatywnie.

Ostatnią rzeczą, o której musisz pamiętać to wskaźnik poczytalności.  Podczas lektury Twoje zmysły zostaną wystawione na ciężką próbę i zapewne nie raz zdarzy Ci się trafić na informację o tym, że zaczynasz tracić poczytalność. Zaczynasz z pięcioma punktami Poczytalności musisz je samemu odnotować lub zapamiętać, a jeśli stracisz je wszystkie, przenieś się natychmiast (nie kończąc czytać danego paragrafu) do paragrafu 111, ostatniego w grze.

To już wszystko, co musisz wiedzieć zanim zaczniesz czytać. Tym samym życzę Ci miłej lektury i niech mrok nie zawładnie Twoim poczciwym sercem.

A. A. Wiatrowska

1 (K)

Siedzisz w swoim pokoju i wyglądasz przez uchylone okno. Z piętra masz dobry widok na całą okolicę. Widzisz swój ogród i rząd ciągnących się dalej domów, każdy bliźniaczo podobny do poprzedniego. Gdy się wychylisz, możesz dojrzeć pomiędzy drzewami dom naprzeciwko i kolejny szereg równo przystrzyżonych trawników oraz garaży ciągnących się daleko i uciekających cicho za zakrętem. To spokojna okolica, a sąsiedzi doskonale się znają. Lubisz to, bo dzięki temu rodzice pozwalają Ci czasem na więcej. Możesz wrócić później do domu, możesz zaszaleć z koleżankami trochę dłużej, czy nawet wyjść na spacer późnym wieczorem, gdy potrzebujesz się przewietrzyć. A Ty lubisz czasem powłóczyć się nocą po okolicy, zostając sam na sam ze swoimi myślami. Jednak to, co teraz najbardziej zaprząta Ci głowę, to ten dziwny facet, który wprowadził się niedawno do domu obok. I choć nie przywykłaś do wtykania nosa w cudze życie, to nie możesz oprzeć się pokusie, by dowiedzieć się o nim czegoś więcej.

Ze swojego pokoju masz doskonały widok na to, co się u niego dzieje. Mimo to nie jesteś nawet w stanie powiedzieć, kiedy właściwie się wprowadził. Dom stał pusty od tak dawna. Nie wiedzieć czemu nikt nie chciał go kupić, mimo iż nie wyróżnia się niczym od pozostałych. Trawnik zarósł, okna zmatowiały i wyglądał tak ponuro, że nawet psy wolały omijać go drugą stroną ulicy. Tymczasem któregoś dnia pojawił się tam on. Nie widziałaś ciężarówki, która przywiozła jego rzeczy ani nikogo innego, kto miałby mu w tym pomóc. Sam też nigdy nie wnosił do domu nic więcej niż swoją czarną torbę.

Nie zrobił remontu, z nikim nie rozmawiał, trawnik zostawił tak zapuszczony, jakim go zastał. Mogłabyś przysiąc, że wielu sąsiadów nawet nie zauważyło, że ktoś tam w końcu zamieszkał. Nie raz, wyglądając przez okno, próbowałaś dostrzec, co dzieje się w środku, lecz okna są zawsze zasłonięte. Nic nie widać i prawie nic nie słychać. Tylko jego cień na zasłonce, gdy przechodzi blisko okna. Czasem wydawało Ci się nawet, że widzisz jeszcze jeden cień, jakby ktoś był tam razem z nim, lecz nigdy nie widziałaś, żeby ktokolwiek inny wchodził lub wychodził z domu.

Zaintrygował Cię ten człowiek. Postanowiłaś dowiedzieć się o nim czegoś więcej. To spokojna okolica, a one mają to do siebie, że - oprócz bezpieczeństwa - gwarantują zwykle ogromne pokłady nudy. Nie jesteś w stanie wygrać ze swoją ciekawością i nawet nie bronisz się specjalnie.

Przyglądasz się przez okno, jak zapala kolejne światła w domu. Twoje myśli znów biegną do niego i nie jesteś już w stanie skupić się na niczym innym. Dosyć tego. Postanawiasz wreszcie przyjrzeć mu się trochę bliżej. W końcu co może się stać?

Decydujesz się pójść tam osobiście. Zapukasz, poprosisz o pożyczenie odrobiny soli. Jest już późno i sklepy zamknięte. Nie będzie w tym nic dziwnego. Przy okazji zajrzysz może przez uchylone drzwi albo pozwoli Ci wejść na chwilę do środka. A może uda Ci się z nim nawet porozmawiać? 3

Nie masz tyle śmiałości, żeby do niego pójść. Przypominasz sobie jednak, że bardzo często wychodzi gdzieś wieczorami. Wolisz poczekać, licząc na to, że dziś może też będzie gdzieś szedł. Będziesz mogła wtedy pójść za nim i zobaczyć, co robi. 16

2 (M)

Siedzisz w swoim pokoju i pociągasz mocno papierosa, niedbale trzymanego w ustach. Wyglądasz przez uchylone okno. Ten widok mógłbyś narysować z pamięci, oddając najdrobniejszy szczegół tej okolicy. Nie dość, że wychowałeś się tu, to jeszcze od zawsze zajmowałeś ten pokój. Z jednej strony daje to przyjemne poczucie bezpieczeństwa, a z drugiej to dla Ciebie trochę za spokojna okolica. Sąsiedzi doskonale się znają, każdy o każdym wie wszystko. Nie znosisz tego. Czujesz się otoczony przez nudnych ludzi i ich nudne życie. Nikt nie robi głośnych awantur, nastolatki robią tylko grzeczne imprezy... To piekło dla dziennikarza.

Mimo to coś zaczyna zaprzątać Ci głowę. Ten dziwny facet, który wprowadził się niedawno do domu obok. Czujesz, że w końcu pojawia się okazja do wetknięcia nosa w czyjeś życie. Nie możesz oprzeć się pokusie, by dowiedzieć się o nim czegoś więcej.

Wprawdzie ze swojego pokoju masz doskonały widok na to, co się u niego dzieje, jednak nie jesteś nawet w stanie powiedzieć, kiedy właściwie ów mężczyzna się wprowadził. Dom stał pusty od tak dawna, że trawnik zarósł, okna zmatowiały i wyglądał tak ponuro, że nawet psy wolały omijać go drugą stroną ulicy. Poza tym nie wyróżniał się niczym od pozostałych a mimo to nie wiedzieć czemu nikt nie chciał go kupić. Tymczasem któregoś dnia pojawił się tam on. Nie widziałeś ciężarówki, która przywiozła jego rzeczy ani nikogo innego, kto miałby mu w tym pomóc. Sam też nigdy nie wnosił do domu nic więcej niż swoją czarną torbę.

Nie zrobił remontu, z nikim nie rozmawiał, trawnik zostawił tak zapuszczony, jakim go zastał. Mógłbyś przysiąc, że wielu sąsiadów nawet nie zauważyło, że ktoś tam w końcu zamieszkał. Nie raz  próbowałeś dostrzec, co dzieje się w środku, lecz okna są zawsze zasłonięte. Nie widać nic, tylko jego cień na zasłonce, gdy przechodzi blisko okna. Czasem wydawało Ci się nawet, że widzisz jeszcze jeden cień, jakby ktoś był tam razem z nim, lecz nigdy nie zauważyłeś, żeby ktokolwiek inny wchodził lub wychodził z domu.

Zaintrygował Cię ten człowiek. Czujesz, że musisz dowiedzieć się o nim czegoś więcej.

Obserwujesz przez okno, jak zapala kolejne światła w domu. Dosyć tego. Postanawiasz wreszcie przyjrzeć mu się trochę bliżej. W końcu co może się stać?

Decydujesz się pójść tam osobiście. Zapukasz, poprosisz o pożyczenie odrobiny soli. Jest już późno i sklepy zamknięte. Nie będzie w tym nic dziwnego. Przy okazji zajrzysz może przez uchylone drzwi albo pozwoli Ci wejść na chwilę do środka. A może uda Ci się z nim nawet porozmawiać? 3

Nie masz tyle śmiałości, żeby do niego pójść. Przypominasz sobie jednak, że bardzo często wychodzi gdzieś wieczorami. Wolisz poczekać, licząc na to, że dziś może też będzie gdzieś szedł. Będziesz mógł wtedy pójść za nim i zobaczyć co robi. 16

3

Gdy tylko wchodzisz na podwórko czujesz coś dziwnego. Nie potrafisz tego dokładnie opisać, ale na rękach pojawia Ci się gęsia skórka.

– Musiał wiatr zawiać – myślisz.

Jednak z każdym kolejnym krokiem zaczynasz rozumieć, że ten dom wcale nie jest taki sam jak pozostałe. Podchodzisz bliżej i odnosisz wrażenie, że w ogóle nie jesteś już na tej samej ulicy. Jak to możliwe? To z pewnością tylko wysoka trawa i zaniedbana fasada w połączeniu z wybujałą wyobraźnią. Mimo to czujesz, jak wypełnia Cię dziwna mieszanka ekscytacji i niepokoju.

Podchodzisz do drzwi wejściowych i naciskasz dzwonek. Pospolita melodyjka natychmiast rozmywa tę dziwną aurę, jeszcze przed momentem tak wyraźnie odczuwalną. Po chwili drzwi się otwierają.

Pierwszy raz masz szansę przyjrzeć się dokładnie temu człowiekowi. Zawsze przemykał gdzieś po cichu lub wcale nie wychodził z domu. W jego wyglądzie jest coś, co Cię rozczarowuje. Po prostu wygląda tak jakoś... pospolicie. Zwyczajny facet, w zwyczajnej koszuli i jeszcze przygląda Ci się z takim zwyczajnym zdziwieniem. Czyżby do tej pory zwyczajnie nie miał czasu zająć się domem?

– W czym mogę pomóc? – pyta.

– Potrzebuję odrobiny soli, a sklepy są już zamknięte – mówisz. – Gdyby mógł pan poratować...

– Jak najbardziej – kiwa głową i zaprasza Cię do środka

Tak zwyczajnie, po sąsiedzku.

Ku Twojemu zdziwieniu, dom jest całkowicie wyposażony i umeblowany. Wcale nie wygląda, jak gdyby przez wiele lat stał kompletnie opuszczony. Wręcz przeciwnie. Robi wrażenie zamieszkanego od bardzo, bardzo dawna. We wszystkim widać charakterystyczny nieład rzeczy od lat przekładanych z miejsca na miejsce oraz dziesiątki bibelotów zagracających szafki i komody. To wszystko musiało tu być już gdy mężczyzna się wprowadzał. Z drugiej strony, jak mogło się tak dobrze zachować?

Wchodzisz tylko do salonu i mówisz, że poczekasz tu na niego. Może gdy będzie w kuchni, uda Ci się rozejrzeć po pokoju i znaleźć coś ciekawego. To miejsce skrywa jakąś tajemnicę. 4

Idziesz za nim. Nie chcesz zostawić go na krok, nawet jeśli może to być nieuprzejme. Nie chcesz przepuścić okazji, gdy już udało Ci się do niego zbliżyć więc zaczynasz wypytywać go o różne rzeczy. 5(K) 6(M)

4

Dom urządzono w starym stylu. Zabytkowe meble, grube dywany, ciemna przytłaczająca tapeta. Zegar stojący głośno odmierza czas. Salon bardziej przypomina jednak biuro niż pokój gościnny. Pod oknem stoi wielkie biurko, całe zarzucone papierami.

Podchodzisz bliżej. W większości są to szkice, przedstawiające ludzkie sylwetki. Nie, nie ludzkie. Większość z nich ma skrzydła. Wzbijają się do lotu, lądują, tańczą, modlą się i... zdają się patrzeć na Ciebie, swoimi ciemnymi grafitowymi oczami. Odkładasz rysunki na miejsce i cofasz się o krok. Masz nieprzyjemne wrażenie, że ktoś Cię obserwuje. Rozglądasz się po pokoju, lecz nikogo w nim nie ma. Nadal słyszysz, jak gospodarz kręci się po kuchni.

To świetnie, z pewnością zdążysz zajrzeć do jednej z szuflad, zanim przyjdzie. 7

Wolisz już niczego nie dotykać. Czekasz spokojnie aż wróci. 8

5

Zaczynasz luźną rozmowę. Zapewniasz go, że z przyjemnością poznasz go jako swojego nowego sąsiada. Delikatnie zaczynasz wypytywać o to, czym się zajmuje. Ku Twojemu zdziwieniu chętnie opowiada Ci o sobie.

Jest rzeźbiarzem i pracuje w domu. Zastanawia Cię to, że mówi o tym miejscu, jakby mieszkał tu od dawna, a nie od kilku tygodni. Gdy o tym wspominasz i pytasz o wszystkie te stare rzeczy w domu, milczy, jakby nie usłyszał pytania. Natychmiast wraca do tematu swoich dzieł. Oferuje Ci nawet, że pokaże Ci swoją pracownię i zbiory dzieł sztuki.

Bierzesz od niego sól i zgadzasz się jeszcze trochę zostać i obejrzeć pracownię. Z chęcią zobaczysz miejsce pracy prawdziwego artysty. 9

Dziękujesz i postanawiasz wrócić do domu. Nie czujesz się najlepiej w tym miejscu i nie chcesz tu dłużej siedzieć. Zabierasz sól i wychodzisz. 10

6

Zaczynasz luźną rozmowę. Zapewniasz go, że z przyjemnością poznasz go jako swojego nowego sąsiada.

Delikatnie zaczynasz wypytywać o to, co robi i czym się zajmuje, skąd przyjechał i czy zamierza tu z kimś zamieszkać? 11

Mówisz mu, że jesteś dziennikarzem i szukasz ludzi do artykułu o tej okolicy. Zapewnisz go, że jego opinia jako nowego mieszkańca, będzie bardzo cenna i może dużo wnieść do tekstu. 12

7

Otwierasz pierwszą szufladę biurka. W niej też jest mnóstwo papierów, lecz te już wyglądają zupełnie inaczej. Na ciemnym pergaminie widnieją teksty wypisane w obcych alfabetach, których nie jesteś w stanie rozpoznać, dodatkowo poznaczone są też symbolami, których do niczego nie potrafisz przypisać. Przeglądasz je pospiesznie, gdy nagle Twoja ręka trafia na coś twardego. Unosisz kartki i na dnie szuflady odnajdujesz sztylet. Wygląda dziwnie. Zdaje się być cały zrobiony ze złota a na trójkątnym ostrzu widnieje wyryty nieznany Ci symbol, przedstawiający płomień wpisany w trójkąt. Rękojeść wyłożono szlachetnymi kamieniami i czymś jeszcze czego nie potrafisz rozpoznać. Wygląda jak matowe odłamki pereł... albo kości. Tak, rękojeść wyłożono kamieniami i kośćmi. Lecz wcale nie to przykuwa najbardziej Twoją uwagę. Sztylet jest brudny, a pod nim, głębiej w szufladzie, widać zaschniętą brązową plamę.

Zanotuj – Ślad #1

Zżera Cię ciekawość. Koniecznie musisz zobaczyć, co jest w następnych szufladach. 14

Czym prędzej zamykasz szufladę i starasz się, żeby wszystko wyglądało na nieruszone. 8

8

Mężczyzna wraca z woreczkiem soli dla Ciebie. Dostrzega Twoje zainteresowanie jego pracami. Nie udało Ci się wszystkiego zatuszować. Z ulgą stwierdzasz jednak, że zdaje się być z tego nawet zadowolony.

Przyznajesz, że szkice zwróciły Twoją uwagę i zainteresowanie. Chętnie wdajesz się z nim w rozmowę. Wygląda na sympatycznego, no i może dowiesz się czegoś więcej. 5(K) 6(M)

Nie drążysz tego tematu i postanawiasz już wrócić do domu. Nie możesz pozbyć się uczucia, że jest tu coś niepokojącego i coraz mniej Ci się to podoba. 10

9

Pracownia znajduje się na piętrze. To stąd właśnie wychodzą okna na Twój dom i wiesz, że tutaj spędza najwięcej czasu. Pokój jest duży, ale mimo to jest tu niezwykle ciasno. Wypełniają go dziesiątki rzeźb. Wiele z nich jest niezwykłych rozmiarów – większych od człowieka. Większość to diabły i demony. Szczerzą ostre kły, wyciągają po Ciebie szpony lub czają się gdzieś w cieniu, jakby zaraz chciały rzucić się do ataku.

Czujesz, jak po plecach przechodzą Ci ciarki, gdy oglądasz kolejną twarz wykrzywioną w paskudnym grymasie. Gdziekolwiek nie spojrzysz, natrafiasz na te ciemne oczy, zupełnie jakby wszystkie rzeźby były skierowane w jeden punkt. Prosto na Ciebie. Przechodzisz dalej, odwracasz się i stwierdzasz to samo. To szaleństwo. Przecież żadna z rzeźb nie mogła się poruszyć. I ten znak – płonący trójkąt. Zdaje się być wszędzie. Może to podpis autora?

Zanotuj – Ślad # 1

Mężczyzna przygląda Ci się wyczekująco. Zapewne czeka na jakiś komentarz. A Ty rozglądasz się, nie mając pojęcia, co na to powiedzieć. Już układasz w myślach naprędce jakiś komplement, gdy rozkłada ręce i proponuje Ci jeszcze pokazać piwnicę, gdzie ma ponoć dużo ciekawsze zbiory.

Nie chce Ci się wierzyć, że facet mógłby Cię czymś jeszcze zaskoczyć. To wszystko jest nieco przerażające, ale podoba Ci się ten dreszczyk emocji. Idziesz. Po to w końcu tu jesteś – żeby dowiedzieć się, co on w tu ukrywa. 15

Nie, tego jest już zdecydowanie za dużo. Jeszcze dać się temu świrowi zaciągnąć do piwnicy? Nie ma mowy. Wracasz do domu. Może tam na spokojnie pomyślisz, co robić dalej. 10

10

Facet wydaje się dziwny. I ten dom... Nawet teraz, gdy jesteś już u siebie, czujesz, że jest Ci jakoś tak nienaturalnie zimno i masz wrażenie, że coś ciągle na Ciebie patrzy. Wypijasz ciepłą herbatę z miodem, bierzesz prysznic i dopiero zaczynasz wracać do siebie. Czas przyjrzeć się tej sprawie dokładniej.

Jeśli masz Ślad #1 17

Jeśli nie masz Śladu #1 18

11

Rozmawiacie chwilę, lecz niewiele mówi o sobie. Nie chcesz naciskać. Przyznaje się jednak, że jest rzeźbiarzem. Mówi, że ma swoją pracownię na piętrze. Po chwili proponuje Ci nawet, że Cię po niej oprowadzi. Ciekaw jest, co powiesz o jego pracach.

Bierzesz od niego sól i zgadzasz się jeszcze trochę zostać i obejrzeć pracownię. Z chęcią zobaczysz miejsce pracy prawdziwego artysty. 9

Dziękujesz i postanawiasz wrócić do domu. Nie czujesz się najlepiej w tym miejscu i nie chcesz tu dłużej siedzieć. Zabierasz sól i wychodzisz. 10

12

Na dźwięk słowa „dziennikarz” mężczyzna ściąga brwi i zaczyna Ci się przyglądać podejrzliwie. Widzisz to i natychmiast próbujesz przekierować rozmowę na zupełnie inne tory. W pewnym momencie orientujesz się, że prowadzisz bardzo niezręczny monolog. Wszystkie Twoje pytania odbijają się od lekko zaciśniętych ust sąsiada.

Przerywa Ci i wciskając sól do ręki, grzecznie prosi, abyś już sobie poszedł. Nie masz wyjścia. Wracasz do domu. Niewiele się dowiedziałeś, ale może jeszcze nie wszystko stracone. 10

13

Siedzą w kąciku czytelniczym na fotelach i przeglądają rozłożone na stole notatki. Jeden z nich zasnął skulony, trzech pozostałych z podkrążonymi oczami rozmawia o czymś szeptem między sobą. Widzisz, że raz na jakiś czas podają sobie małpkę, pilnując czy nie widzi ich pracownik. Przecież muszą jakoś rozładować stres.

Robi Ci się ich trochę żal. Wyglądają marnie. Wyraźnie widać wystające kości policzkowe i nie da się ukryć, że ubrania trochę na nich wiszą. Którą noc już tu są? A rok akademicki dopiero się zaczął.

Podchodzisz powoli i witasz się przyjaźnie. Podnoszą na Ciebie nieprzytomne spojrzenia i przyglądają Ci się ze zmarszczonymi czołami, jakby nie rozumieli, w jaki sposób w ogóle się tu znalazłaś.

Przerywasz niezręczną ciszę i prosisz o pomoc. Pokrótce wyjaśniasz sprawę, mając nadzieję, że są jeszcze na tyle przytomni, żeby Cię w ogóle zrozumieć. Odpowiada Ci przeciągające się milczenie i trzy pary zdziwionych oczu przypatrujących Ci się nachalnie.

Oczyszczasz teatralnie gardło i raz jeszcze ponawiasz swoją prośbę. Siedzący najbliżej podnosi się z fotela, a następnie podchodzi do Ciebie. Łapie Cię za rękę i zaczyna mówić. Opowiada o całkach i pochodnych, funkcjach i liczbach urojonych, a Ty nie potrafisz nic z tego zrozumieć. Czy pomoże? Oczywiście. Tylko piętnaście złotych za godzinę. Zapewnia, że lepszego korepetytora nigdzie nie znajdziesz.

Delikatnie odsuwasz się od niego, starając się ukryć grymas obrzydzenia. Nie jesteś w stanie uwierzyć, że ktoś otoczony tak wyrazistą aurą etanolu, może jeszcze próbować się czegokolwiek uczyć. Dziękujesz grzecznie i ponawiasz prośbę o pomoc konkretnie w swojej sprawie.

Drugi podnosi się z fotela na jego twarzy zakwita blady uśmiech zrozumienia. Spoglądasz na niego z nadzieją.

– Dziesięć złotych – mówi. – Dziesięć złotych za godzinę.

Wzdychasz głęboko nie ukrywając zażenowania.

– Pięć złotych za pół godziny! – woła trzeci, zrywając się z miejsca na co dwóch pozostałych ucisza go natychmiast.

Przewracasz oczami i raz jeszcze dziękujesz im za propozycję. Odwracasz się, żeby odejść, gdy stojący najbliżej łapie Cię za rękę. Patrzy na Ciebie błagalnie i prosi, żebyś chociaż wzięła od niego numer telefonu, jakbyś jednak potrzebowała pomocy, lub gdyby potrzebowała jej jakaś Twoja koleżanka.

Nie masz czasu na takie rzeczy. Zabierasz dłoń i odchodzisz bez słowa. Nie chcesz się tu dłużej kręcić. Może lepiej będzie jednak przeszukać jego dom? Póki mężczyzna nadal jest w bibliotece. 22

Odsuwasz się i mówisz, że masz już kogoś do pomocy w lekcjach. Czym prędzej się oddalasz. Masz już trochę dosyć. Wracasz do domu. 49

Ulegasz temu spojrzeniu. Masz ochotę sięgnąć do kieszeni żeby zwyczajnie dać mu piątaka, ale powstrzymujesz się. Wymieniacie się numerami i zapewnisz go, że popytasz znajomych, czy ktoś nie potrzebuje pomocy. Następnie odwracasz się i idziesz rozejrzeć się po ogrodzie. Zanotuj – Ślad #3 48

Ostatecznie zgadzasz się wymienić numerami, ale nie decydujesz się zostać dłużej w bibliotece. Wracasz do domu. Zanotuj – Ślad #3 49

14

Musisz wiedzieć, co jeszcze ukrywa Twój sąsiad. Pewnie sięgasz do następnej szuflady. Otwierasz ją i w pierwszej chwili czujesz rozczarowanie. Jest pusta. Nachylasz się, żeby zobaczyć, czy przypadkiem nie ma czegoś schowanego z tyłu, gdy nagle czujesz, jak coś przenika Twoje ciało. Prostujesz się natychmiast i rozglądasz, czując nieprzyjemny dreszcz na plecach. Słyszysz  szept, jakby ktoś stał zaraz za Tobą, a w pokoju przecież nikogo nie ma. Niemal krzyczysz, gdy czujesz, że ktoś łapie Cię za rękę, którą wciąż trzymasz gałkę szuflady. Odskakujesz od biurka i łapiesz się za nadgarstek. Serce łomocze Ci, gdy orientujesz się, że w zasięgu wzroku nadal nie ma śladu żywego ducha. Czy to możliwe, żeby to była tylko Twoja wyobraźnia? Obniż Poczytalność o 1.

Zamykasz szufladę tuż przed powrotem gospodarza. 8

15

Schodzicie po wąskich schodach. Puszcza Cię przodem i zdaje Ci się, że zachowuje się nieco dziwnie. Zapala światło a Twoim oczom ukazuje się wielkie, przestronne pomieszczenie. Nie ma w nim żadnych mebli, nie licząc kilku gablot wypełnionych po brzegi starymi książkami. Ściany obwieszone są gęsto malowidłami, które poważnie zaczynają budzić Twój niepokój. Gdziekolwiek nie spojrzysz widzisz pentagramy, heksagramy, kręgi, dziwne symbole i niezrozumiałe sentencje. Możesz przysiąc, że niektóre nakreślone są krwią.

Nie wierzysz, że to naprawdę jest sąsiedni dom. Że coś takiego kryło się tu przez cały czas, gdy Ty co noc zasypiasz spokojnie obok, zupełnie nie zdając sobie z niczego sprawy. Odwracasz się przez ramię i znów widzisz to jego wyczekujące spojrzenie. Czy da się mu jakoś powiedzieć, że to hobby wydaje się chore, żeby go przy tym nie urazić?

Mężczyzna proponuje, że pokaże Ci, jak pracuje. Mówi, że i tak planował na dziś jeden projekt i mógłby uchylić Ci nieco rąbka swojego artystycznego rzemiosła.

Zgadzasz się bez wahania. To jest coś o czym będzie można opowiadać. Niby tutaj, w tej spokojnej dzielnicy... Zastanawiasz się czy, ktoś Ci w ogóle uwierzy, ale co tam. Przynajmniej co zobaczysz, to Twoje. 19

Nie. Dziękujesz mu grzecznie i czym prędzej próbujesz wydostać się z tego domu. Nie potrzebujesz oglądać już nic więcej. Kto wie, co temu świrowi chodzi po głowie? 10

16

Czekasz do późna, starając się nie spuszczać oka z drzwi wejściowych domu naprzeciwko. Godzina, dwie, trzy. Światła nie palą się już od dawna. Albo jest w innej części domu, albo jakimś cudem wyszedł niezauważony.

Zaczynasz powoli tracić nadzieję, że uda Ci się go dziś jeszcze złapać. Czujesz się głupio, ślęcząc przy oknie i podglądając sąsiada. Raz na jakiś czas można, ale żeby tak nachalnie, jak papuga w oknie?

Masz już ochotę zrezygnować, zgasić światło i położyć się spać, gdy nagle coś zaczyna się dziać. Wychodzi. Wreszcie. Widzisz jak zamyka drzwi, rozgląda się czujnie dookoła i rusza do furtki.

Zrywasz się na równe nogi. Masz niewiele czasu. Ulica ciągnie się wprawdzie dość daleko, ale jeśli mężczyzna zniknie za rogiem, możesz już go nie dogonić. No i nie będziesz przecież za nim biec. Lecisz na dół na złamanie karku, zarzucasz na siebie kurtkę i wychodzisz na ciemną ulicę. Rozglądasz się i widzisz go na prawo od siebie. Przechodzisz na drugą stronę i starając się zachować pozory, próbujesz możliwie najdyskretniej zmniejszyć odległość między wami. Udaje Ci się całkiem nieźle.

Nie zauważa Cię przez całą drogę. Nie rozgląda się na boki i nie zachowuje w żaden sposób podejrzanie. Ot, zwykły facet zatopiony w swoich myślach idzie do... biblioteki. No tak, bywa otwarta w ciągu roku akademickiego dla studentów przez całą dobę. Chociaż wygląda na to, że nie tylko studentów wpuszczają do środka.

Odczekujesz chwilę, żeby nie wchodzić zaraz za jego plecami. Po kilku minutach czekania ruszasz. Trudno. Najwyżej go spotkasz.

W środku jest pusto i ciemno. Każdy dźwięk odbija się głośnym echem od ścian i biegnie regałami w głąb budynku. Niewiele jest tu osób. Widzisz pracownika opierającego się leniwie na kontuarze przy informacji i grupkę zmarnowanych studentów ślęczących nad jakimiś papierami.

Ruszasz w stronę studentów. Może powiedzą coś ciekawego? Z pewnością widzieli mężczyznę, jak wchodził tu przed chwilą. 44(K) 58(M)

Idziesz do pracownika. Nie chcesz przeszkadzać studentom, a może uda się dyskretnie wypytać go o mężczyznę. 45

Spuszczasz głowę i mijając wszystkich, idziesz przed siebie. Przejdziesz się trochę między regałami i rozejrzysz na własną rękę. Nie chcesz zwracać na siebie uwagi. 60

17

Musisz teraz zdecydować, co chcesz robić dalej. Im głębiej w to brniesz, tym ciekawsze się to wydaje.

Postanawiasz najpierw zajrzeć do internetu. Może znajdziesz tam jakieś informacje, chociażby o tym dziwnym symbolu. 21

Może jednak warto byłoby zaczekać i spróbować go śledzić? Może to, gdzie mężczyzna chadza wieczorami, mogłoby nieco rozjaśnić sytuację? 16

A może wykorzystać okazję i gdy wyjdzie z domu, spróbować zakraść się do środka? Zdaje się, że ma w zwyczaju zostawiać uchylone okno od strony ogrodu. To nie byłoby takie trudne. Wtedy spokojnie można by rozejrzeć się po tym dziwnym miejscu. 22

18

Może jednak warto byłoby zaczekać i spróbować go śledzić? Może to, gdzie chadza wieczorami, mogłoby nieco rozjaśnić sytuację? 16

A może wykorzystać okazję i gdy wyjdzie z domu, spróbować zakraść się do środka? Zdaje się, że ma w zwyczaju zostawiać uchylone okno od strony ogrodu. To nie byłoby takie trudne. Wtedy spokojnie można by rozejrzeć się po tym dziwnym miejscu. 22

19

Mrugasz kilka razy oczami. Szumi Ci w głowie i zaczyna zbierać się na mdłości. Nie masz bladego pojęcia, co się przed chwilą wydarzyło. Klęczysz na ziemi i próbujesz dojść jakoś do siebie. Czyżby zdarzyło Ci się tak po prostu zemdleć?

Powoli odzyskujesz ostrość widzenia, ale to co widzisz sprawia, że tylko mocniej zaczyna bić Ci serce. Znajdujesz się dokładnie pośrodku wielkiego pentagramu, wyrysowanego tuż pod Tobą. Nie masz pojęcia czym został wyrysowany i raczej nie chcesz tego wiedzieć.

Do Twoich uszu dobiega niezrozumiały bełkot. Z trudem podnosisz głowę. Mężczyzna stoi nad Tobą i recytuje coś w dziwnym języku. Nieobecnym, obłąkanym wzrokiem chyba nawet nie zauważył, że odzyskujesz świadomość. Musi być w transie. Nie znasz się na rzeczy, ale zaczynasz się domyślać, jaka ma być Twoja rola w tym szalonym rytuale. I niespecjalnie Ci się to podoba.

Zbierasz w sobie wszystkie siły i zrywasz się do biegu. Może zdołasz jeszcze uciec. 23

Głupiejesz. Nie masz pojęcia co zrobić. A może to wcale nie jest to, na co wygląda? Niepewnie czekasz na rozwój wydarzeń. 31

Wpadasz w panikę. Pierwsze, co przychodzi Ci do głowy, to jakoś z tym walczyć. Tylko jak? Przypominasz sobie, że masz ciągle sól od niego. Niewiele myśląc, rzucasz ją przed siebie. 25

20

Gdy tylko stawiasz pierwsze kroki na schodach prowadzących w dół, czujesz nieprzyjemny skurcz żołądka. Światłem latarki z telefonu przeskakujesz po stopniach i ścianach i nie możesz już oprzeć się wrażeniu, że ktoś Ci cały czas towarzyszy. Czujesz czyjś oddech na karku, słyszysz jakiś głos, lecz starasz się wszystko ignorować, zrzucając to na wybujałą wyobraźnię. Idziesz dalej, choć nie wiesz już właściwie po co to robisz.

Docierasz na dół, wytężając intensywnie wzrok. Podświetlasz sobie otoczenie telefonem i powoli obserwujesz ściany. Malowidła pieczęci oraz pentagramów wypełniają każdą wolną przestrzeń. Widzisz je również na ziemi. Zaczynają się powoli obracać, przynajmniej tak Ci się zdaje. Odwracasz się gwałtownie na bok, gdy kątem oka dostrzegasz, że coś stamtąd pełznie w Twoim kierunku. Nic nie ma. Światło telefonu trafia na pustą podłogę. A może to tylko cień? Tak samo jak to, co przemknęło pod ścianą z prawej strony. To też musiał być cień. I to, co musnęło delikatnie Twoją kostkę. Na pewno też cień. Jest ich mnóstwo. Nagle masz wrażenie, że całe pomieszczenie jest nimi wypełnione.

Ręka Ci drży, a światło telefonu zaczyna migotać, grożąc że zaraz zgaśnie. Nie potrafisz pojąć tego, co dzieje się dookoła. Obniż Poczytalność o 1.

Masz wrażenie, że posuwasz się o jeden krok za daleko. Boisz się i nawet nie starasz się tego ukryć. Wszystko tu jest zwyczajnie przerażające i wiesz, że to dla Ciebie już trochę za dużo. Cofasz się ostrożnie i decydujesz się wrócić do domu. Tam zastanowisz się, co robić dalej i czy robić jeszcze cokolwiek. 106

Zwiedzać piwnicę? Co to był za głupi pomysł! Kto wie, co tu się czai? Im dłużej tu jesteś, tym wyraźniej czujesz dreszcze przenikające Twoje ciało. Lepiej zbadać dokładnie salon. Jeśli jeszcze Cię tam nie było – 28.

Nie chcesz tu zostawać dłużej. Nie podoba Ci się to miejsce i masz dziwne przeczucie, że kolejny krok naprzód może być Twoim ostatnim. To głupie, wiesz, ale nie masz śmiałości iść dalej. Może by zobaczyć jednak pracownię? Jeśli jeszcze Cię tam nie było – 29.

W zasadzie to... nawet Ci się to podoba. Ten dreszcz emocji! Nie wierzysz, że cokolwiek może Ci się przydarzyć. Bez przesady, ludzie znikają w ciemnych piwnicach tylko na filmach. Wierzysz, że nawet jeśli to są jakieś siły nadprzyrodzone, to nie mogą Cię skrzywdzić. Idziesz dalej, oświetlając sobie drogę telefonem. 107

Nie podoba Ci się to miejsce, ale nie sądzisz, żeby coś Ci faktycznie groziło. Wkurza Cię migoczące światło telefonu. Trudno, zapalasz światło nie dbając o to, czy będzie je widać na ulicy. Po ciemku nie będziesz chodzić. Nie po piwnicy. 108

21

Siadasz do komputera i zaczynasz przeglądać sieć w poszukiwaniu czegoś, co naprowadziłoby Cię na to, co on właściwie robi. Zastanawiasz się, czy to może być tylko nieszkodliwe hobby, czy z facetem jest naprawdę coś nie tak. Niewiele jednak znajdujesz. Na popularnych stronach informacji jest jak na lekarstwo lub przytacza się fragmenty z książek i gier, które nijak się mają do rzeczywistości.

Brniesz dalej, aż trafiasz na portale „poważne” okultystyczne tudzież demonologiczne, ale im dłużej je przeglądasz, tym większą niechęcią napawa Cię to towarzystwo. W większości to banda nastolatków z dużymi problemami emocjonalnymi albo zdrowo naćpane świry, onanizujące się wieczorami do zdjęć kozłów. Nie ma mowy o znalezieniu tam czegokolwiek przydatnego. Trzeba będzie zabrać się za to trochę inaczej.

Postanawiasz iść do biblioteki. Podczas roku akademickiego miejska biblioteka często otwarta jest również w nocy. Szczególnie gdy zbliżają się egzaminy. Nie musisz więc czekać z tym do rana. 26

Poważnie kusi Cię zajrzenie do domu mężczyzny. Prawdopodobieństwo, że znów dziś wyjdzie na noc jest całkiem duże, a wtedy można by spokojnie zbadać ten jego dziwny dom. 22

Dla (M) Przypominasz sobie, że znajomy dziennikarz zajmował się kiedyś satanistami i napisał chyba cały cykl artykułów na ten temat. Może udałoby Ci się znaleźć gdzieś numer do niego i zasięgnąć jego rady? 27

22

Przeczucie Cię nie myliło. Jedno z okien na tyłach domu jest uchylone. Chwila kombinowania i udaje Ci się otworzyć je na tyle, żeby wejść do środka. Dookoła panuje cisza i spokój. Stajesz i rozglądasz się chwilę. W ciemności stare meble i graty porozwalane dookoła wyglądają upiornie. Czujesz gęsią skórkę na rękach i powstrzymujesz się przed dopadnięciem kontaktu i  zapaleniem światła. Nie możesz dać się zauważyć ani dać poznać, że ktoś jest w domu pod nieobecność gospodarza. Wątpisz wprawdzie, żeby ktokolwiek interesował się tym miejscem, ale wolisz dmuchać na zimne. W końcu dokonujesz włamania i lepiej to robić nie rzucając się w oczy.

Oświetlasz otoczenie telefonem, lecz masz wrażenie, że tylko wszystko tym pogarszasz. Wcześniej była to jedynie ponura ciemność. Teraz dochodzą do tego długie, mroczne cienie wijące się po ścianach i chowające za szafami...

Mimo to nie możesz się oprzeć pokusie zbadania domu. I koniecznie musisz dowiedzieć się czegoś więcej o tym mężczyźnie.

Na początek chcesz przeszukać parter i znajdujący się tu salon. Potem może reszta domu, jeśli nic tutaj nie znajdziesz. 28

Koniecznie chcesz zobaczyć pracownię na piętrze. Dokładnie przyjrzeć się jego rękodziełu i zbadać miejsce pracy. Tam musi coś być. 29

Piwnica. Jeśli masz w ogóle się tam zapuścić to teraz, gdy facet dopiero wyszedł. Im dłużej zostaniesz w domu, tym większe będzie prawdopodobieństwo, że wróci, kiedy jeszcze tu będziesz. Z każdego innego miejsca w domu można obserwować ulicę, z piwnicy nie. Tam się udajesz. 20

23

Wypadasz na otwartą przestrzeń i próbujesz złapać oddech. Ten przeklęty dom... Byle dalej od niego. Potrzebne Ci to było? Całe szczęście już jesteś na dworze. Zaraz za płotem znajduje się Twój ogród i Twoja bezpieczna sypialnia. Nie zatrzymujesz się na długo. Chcesz już tylko być u siebie i zapomnieć o wszystkim. Z trudem uspokajasz kołatające serce.

Prostujesz się i ruszasz, nie oglądając się za siebie. Po kilku krokach orientujesz się jednak, że nadal stoisz w tym samym miejscu. Zaczynasz biec, lecz z przerażeniem odkrywasz, że nie poruszasz się nawet na metr. Zupełnie jakby trawa po której kroczysz była upiorną bieżnią. Masz wrażenie, że dom zaczyna Cię z powrotem zasysać do środka. Jeszcze przed chwilą ogrodzenie było na wyciągnięcie ręki, teraz oddala się od Ciebie w jakiś nieopisany sposób. Twój cień wiruje na chodniku niezależnie od Ciebie. Masz wrażenie, że coś Cię otacza, lecz nie możesz dostrzec nic ani nikogo. Mimo to poczucie jakiejś obecności Cię nie opuszcza i zaczynasz drżeć niespokojnie. Obniż Poczytalność o 1.

Ponownie zrywasz się do szaleńczego biegu doprowadzając płuca na skraj wytrzymałości. Nic to nie daje. Za chwilę znów będziesz w domu. Niezależnie od tego co zrobisz, wciąga Cię z powrotem do środka.

Nagle ziemia pod Twoimi nogami pęka z głuchym trzaskiem. Zupełnie jakby trafił w to miejsce grom, lecz nic takiego nie było widać. Twoim oczom ukazuje się rozpadlina szeroka na kilka metrów. Nie masz szansy jej zbadać, ale masz pewność, że dna zupełnie nie widać.

Nie poddasz się tak łatwo. Czyżby dom dawał Ci wybór? Podporządkuj się mojej woli lub zgiń? Cóż, nie masz zamiaru się podporządkowywać. Nie dasz się wziąć żywcem. A to? To z pewnością tylko halucynacja, próbujesz się przekonać patrząc na szczelinę. Zamykasz oczy i biegniesz w jej stronę. Nie zostaniesz tu ani minuty dłużej. 30

Wszystko dzieje się tak szybko. Przed Tobą otworzyła się przepaść, a za Tobą przeklęty dom próbuje Cię wciągnąć znów do środka. Serce bije Ci jak oszalałe. W pierwszym odruchu chcesz ruszyć naprzód, lecz nie odważysz się podejść do rozpadliny. A niech to, trudno już. Wrócisz tam. W końcu ludzie znikają w niewyjaśnionych okolicznościach tylko na filmach, prawda? 31

24

Siedzą w kółku na szerokich pufach. Jeden z nich chyba śpi. Nachylają się nad notatkami rozłożonymi na stoliku pośrodku. Z bliska widzisz, jak żałośnie wyglądają. Podkrążone oczy, wystające kości policzkowe. Ubrania na nich wiszą, jakby od dawna nic nie jedli. I już z daleka czuć unoszące się nad nimi opary alkoholu. Zdaje Ci się, że widzisz małpkę przekazywaną ukradkiem z ręki do ręki.

A to dopiero początek roku akademickiego. Co będzie podczas sesji? Uśmiechasz się na wspomnienie studenckich lat.

Podnoszą na Ciebie głowy, gdy podchodzisz bliżej. Widzisz niechęć w ich oczach. Może nie powinieneś się tak do nich szczerzyć? Wciągasz też brzuch, mając poczucie, że mięsień piwny jest tu wyjątkowo nie na miejscu.

Zagadujesz ich ostrożnie. Próbujesz podpytać, czego się uczą i czy wygodnie im tu w bibliotece. W sumie to lepiej niż w akademiku. Tam pewnie głośno i nie sposób myśli zebrać. Odpowiadają Ci urywanymi zdaniami i dają do zrozumienia, że nie jesteś tu mile widziany. Jeden z nich w pewnym momencie wstaje i zaczyna recytować jakąś formułkę, a gdy kończy reszta bije mu po cichu brawo. Ponownie nachylają się razem nad papierami kompletnie Cię ignorując.

Oczyszczasz gardło próbując zwrócić na siebie ponownie uwagę i już otwarcie pytasz, czy widzieli wchodzącego przed chwilą mężczyznę. Odpowiada Ci ponure milczenie. Wzdychasz i odwracasz się, żeby odejść.

– Dwadzieścia złotych – słyszysz za sobą.

Odwracasz się z powrotem do nich i patrzysz pytająco.

– Może go widzieliśmy – mówi ten, który siedzi najbliżej Ciebie.

– Od łebka? – pytasz z niedowierzaniem.

Milczą, spoglądając po sobie ukradkiem. Walczą ze sobą. Chcieliby powiedzieć, że tak, ale boją się, że odejdziesz, nie zostawiając im ani grosza.

– No... Od łebka to może mniej... – ten który recytował formułkę patrzy po kolegach, którzy przytakują mu w milczeniu.

Machasz ręką i odwracasz się. Nie masz czasu na takie bzdury. Może faktycznie lepiej było zostać i przeszukać jego dom. Możesz jeszcze zdążyć, jeśli on nadal tu jest. 22

Dobre żarty. Jakby to była nie wiadomo jaka wielka tajemnica. Kręcisz głową z politowaniem i odchodzisz. To wszystko jest coraz bardziej absurdalne. Może lepiej byłoby wrócić jednak do domu i zapomnieć o sprawie? Potrzebne Ci to wszystko? 49

Robi Ci się ich żal. Cholera, też byłeś przecież studentem. Prosisz ich, żebyście wymienili się numerami i zapewniasz, że pomyślisz w domu, jak im pomóc. Jesteś dziennikarzem. Może jakiś wywiad ze studentami o ich ciężkim życiu. Oczywiście odpłatny. Dziękują Ci ogromnie. Mężczyzna? Nie, niestety nikogo nie widzieli. Nic nie szkodzi. Idziesz rozejrzeć się na własną rękę. Zanotuj – Ślad #3 48

25

Sól rozsypuje się dookoła. Dosięga również mężczyzny, który natychmiast urywa swój bełkot w połowie i na chwilę zamiera z nieodgadnionym wyrazem twarzy i wzrokiem wbitym w sufit. Czekasz, co się wydarzy i przez moment masz wrażenie, że zaraz nogi się pod nim ugną i padnie nieprzytomny na twarz. Z jego gardła wydobywa się stłumiony charkot i zaczyna się niekontrolowanie ślinić.

Nagle opuszcza głowę i spogląda na Ciebie z wyrazem obłędu i przerażenia. Zamierasz jak zwierzę oślepione reflektorem. Przez chwilę nic się nie dzieje, po czym nagle spod podłogi zaczynają dochodzić dziwne dźwięki. Oboje spoglądacie na dół.

Pentagram, wewnątrz którego wciąż stoisz, wije się i drży w miejscu, gdzie spadła na niego sól. Linie pełzają po podłodze i skręcają się niczym w agonalnych spazmach. Do Twoich uszu dociera mrożący krew w żyłach wrzask. Zaczyna narastać gwałtownie i zdajesz sobie sprawę, że cokolwiek się zaraz wydarzy, nie chcesz mieć z tym nic wspólnego. Obniż Poczytalność o 1.

Korzystasz z chwili nieuwagi i atakujesz zamroczonego mężczyznę. Może gdy uda Ci się go obezwładnić powstrzymasz też to, co dzieje się z pentagramem? 35(K) 36(M)

Nie czekasz na więcej! Zrywasz się do biegu, mijasz zamroczonego mężczyznę i co sił w nogach pędzisz do wyjścia. 23

26

Faktycznie, biblioteka nadal jest otwarta. Cieszysz się na myśl, że zobaczysz to miejsce o tak późnej porze. Uważasz, że jest coś magicznego w książkach. Natomiast w samym środku nocy jeszcze wyraźniej czuć ten niezwykły klimat.

Zwykle w bibliotece jest dużo światła, które wpada do środka przez świetliki i ogromne okna. Teraz jednak panuje tu przyjemny półmrok. Lampy palą się jedynie w działach, z których ktoś akurat korzysta, podczas gdy reszta spoczywa spokojnie w ciemnościach. Korytarze wyznaczane przez regały zdają się nie mieć końca i słychać w nich tylko echo Twoich kroków oraz ciche szepty nielicznych czytelników. Zupełnie jak gdyby to książki rozmawiały między sobą, gdy nikt nie patrzy.

Rozglądasz się uważnie dookoła i skręcasz w stronę katalogów, starając się nie robić przy tym hałasu.

Jeśli jesteś (M) 38

Jeśli jesteś (K) 39

27

Znajomego bardzo zainteresowało to, co mówisz i chciałby się z Tobą spotkać kiedyś w tej sprawie. Przyznaje, że dawniej siedział głęboko w tym temacie, lecz z pewnych względów musiał zrezygnować. Nie chce powiedzieć nic więcej, poleca Ci jednak pewną książkę. Nie jest wprawdzie pewien o jaki symbol Ci chodzi i czy faktycznie ma on jakikolwiek związek z satanizmem, ale jeśli tak jest, to powinieneś go w niej znaleźć. Nie jest ona łatwo dostępna i zdaje się, że nie będziesz mógł kupić jej w sklepie, ale zapewnia, że miejska biblioteka ma co najmniej jeden jej egzemplarz.

Dziękujesz za pomoc i rozłączasz się. W ciągu roku akademickiego biblioteka może być otwarta nocą. Nie masz po co czekać z tym do jutra. 26

28

Rozglądasz się po salonie i powoli przechodzisz od regału do regału. Stąpasz ostrożnie, żeby niczego nie naruszyć. Wiesz, że nikogo nie ma w domu a mimo wszystko boisz się zrobić jakikolwiek hałas. Chcesz słyszeć, czy mężczyzna czasem nie wrócił do domu. I może to głupie, ale masz dziwne przeczucie, że coś jednak mogłoby Cię usłyszeć. Przeskakujesz światłem z telefonu po grzbietach książek i dziwnych notatkach porozrzucanych w różnych miejscach. Nic nie potrafisz z nich zrozumieć.

Próbujesz sięgnąć po jeden z opasłych tomów, który wyróżnia się nieco na tle innych, ale cofasz rękę, gdy książka zdaje się uchylać przed Tobą. Nie wiesz, jak to możliwe. Nie rozumiesz, co się przed chwilą stało. Ponownie wyciągasz dłoń, lecz znów na nic nie trafiasz, mimo iż wszystko jest dalej w tym samym miejscu.

Słyszysz skrzypnięcie desek za plecami i odwracasz się gwałtownie. Brzmiało to jak gdyby ktoś zrobił krok tuż za Tobą, lecz nikogo nie ma. Nagle czyjś szept przy Twoim uchu sprawia, że zamierasz z przerażenia. Obniż Poczytalność o 1.

Dłoń wbijasz w krawędź biurka i próbujesz wcisnąć się w regał za Tobą. Trwasz tak przez moment, choć wydaje Ci się, że zegar zdążył odliczyć w tym czasie całą wieczność. Wpatrujesz się w ciemność przed sobą po czym ostrożnie badasz wzrokiem fragment pokoju, na który pada światło z telefonu. Drżącą ręką zaczynasz oświetlać wszystko dookoła, lecz tylko przekonujesz się, że naprawdę nic tu nie ma. Musiało Ci się tylko wydawać.

Rozluźniasz się nieco i dopiero teraz dostrzegasz, że ściskasz w dłoni ulotkę, która musiała leżeć na biurku. To reklama miejskiej biblioteki i kalendarz otwartych nocy. W ciągu roku akademickiego, w niektóre dni bywa czynna przez dwadzieścia cztery godziny. I każdy z nich jest mocno zaznaczony. Chyba już wiesz, gdzie sąsiad wychodzi wieczorami.

Masz dość tego miejsca. Czas się stąd zabierać, zanim kompletnie postradasz zmysły. Spoglądasz na ulotkę w swojej ręce. To chyba niegłupi pomysł, żeby odwiedzić bibliotekę. Jeśli mężczyzna tam będzie, może uda Ci się podejrzeć co robi lub jakie książki przegląda. 60

Czujesz niedosyt. A dreszczyk emocji tylko podsyca Twoją ciekawość. Chcesz dokładnie przyjrzeć się temu miejscu, gdzie Twój sąsiad spędza najwięcej czasu. Na piętrze prawie zawsze pali się światło. Tam na pewno coś znajdziesz. Idziesz do pracowni. Jeśli jeszcze Cię tam nie było – 29.

Nie chcesz tracić więcej czasu na bezsensowną szperaninę w jego rzeczach. Masz wrażenie, że prawdziwa zagadka kryje się pod domem. Tam, gdzie nie sięgają ciekawskie spojrzenia sąsiadów i skąd nie dochodzą na zewnątrz żadne dźwięki. Oświetlając sobie drogę telefonem, kierujesz się prosto do piwnicy. Jeśli jeszcze Cię tam nie było – 20.

29

Drzwi otwierają się ze skrzypnięciem, które zdaje się rozrywać otaczającą Cię ciszę. Oświetlasz telefonem wnętrze pracowni i przyglądasz się znajdującym się tam rzeźbom. Zęby, szpony, pomarszczone w grymasach twarze i pyski. Przyglądają Ci się z każdej strony. Ruszasz niepewnie przed siebie, starając się niczego nie dotykać. Wyglądają tak prawdziwie, że niemal słyszysz ich spokojny oddech. I rozmowy... I to dziwne powarkiwanie... Przeskakujesz wzrokiem z diabła na demona, a potem z demona na chochlika. Na dłuższą chwilę zatrzymujesz się też z zaskoczeniem przy anielicy. Masz wrażenie, że tu kompletnie nie pasuje. Jej twarz jest taka spokojna i łagodna, jakby dopiero opuściła jakąś kapliczkę. Skąd się wzięła w tym demonicznym towarzystwie?

Odwracasz się gwałtownie, czując jakiś dotyk na łydce. Omal nie przewracasz się na rzeźbę stojącą za Tobą, gdy pod nogami dostrzegasz statuetkę małego gargulca. W przeciwieństwie do pozostałych, akurat nie wygląda szczególnie złowieszczo. Tylko skąd się tu wziął? Jak można go było nie zauważyć?

Spoglądasz z powrotem na anielicę i dławisz krzyk. Cofasz się, nie zważając już na to, że możesz cokolwiek zniszczyć. Jej twarz... Z szeroko rozwartych ust wystają rzędy ostrych i cienkich zębów, a jedna jej dłoń wyciągnięta jest w Twoją stronę, jakby chciała Cię złapać. Serce wali Ci jak oszalałe. To nie może być przecież ta sama rzeźba. Gdzieś tutaj musi by ta druga, łagodnie się uśmiechająca z przymrużonymi oczami.

Rozglądasz się dookoła, lecz nigdzie nie możesz jej dostrzec. Wpadasz na więcej posągów, które zdają się być coraz bliżej Ciebie. Dwa z nich niemal zasłaniają wyjście. Musisz się między nimi przeciskać, żeby się stamtąd wydostać, a przecież nie było tak wcześniej. To nie jest coś, co można by było przeoczyć. Wypadasz na korytarz i zatrzaskujesz za sobą drzwi. Obniż Poczytalność o 1.

Biegniesz do wyjścia. Byle dalej. Wracasz czym prędzej do domu. 106

Czy to wydarzyło się naprawdę? Masz ochotę wybuchnąć śmiechem. Emocje i atmosfera robią swoje. Lepiej jednak rozejrzeć się na spokojnie po salonie. Jeśli jeszcze Cię tam nie było – 28.

Uspokajasz oddech i zaczynasz śmiać się do siebie. Pewnie – głucha noc, straszny dwór... Nic dziwnego, że wyobraźnia płata Ci takie figle. Dość tych głupot. W tym domu jest jedno miejsce z pewnością warte zbadania. Idziesz do piwnicy. Jeśli Cię tam nie było – 20.

30

Boisz się śmierci. Tak strasznie, panicznie boisz się śmierci. A może nie? Może to nie strach przed śmiercią? Może to tylko strach przed cierpieniem. Czy nie lepiej by było umrzeć szybko i bezboleśnie, nie będąc nawet świadomym tego co się dzieje, zamiast dokonywać żywota w niekończących się męczarniach?

Spadasz. Przez pęd niemal nie możesz złapać oddechu. Nie trwa to jednak długo. Twoja droga w dół gwałtownie się kończy, gdy tylko lądujesz na czymś miękkim i obrzydliwie obślizgłym. Nic nie widzisz, nie wiesz gdzie jesteś. Twoje ciało pokrywa gęsty śluz.

– Niech to będzie tylko zły sen – myślisz. – Niech to będzie tylko koszmarny sen, który zaraz się skończy.

Wiesz jednak, że to nie jest sen. Nie możesz liczyć na ucieczkę w jawę. To dzieje się naprawdę.

Próbujesz wstać, choć bezkształtna masa pod Tobą ugina się i zapada, skutecznie Ci to uniemożliwiając. Chwiejesz się i upadasz co chwila, i nie wygląda na to, żeby w okolicy było cokolwiek, co może Ci pomóc.

Zastygasz w bezruchu, gdy Twoja dłoń - na ślepo przecinająca powietrze - nagle na coś natrafia. Czyjaś ręka wyciągnięta w Twoim kierunku. Nie zastanawiasz się długo. Nie widzisz kto to, ale może to i lepiej. Ważne, że ktoś tu w ogóle z Tobą jest. Na pewno Ci pomoże. Zaczynasz się śmiać z siebie. Zaraz się okaże, że to była tylko otwarta studzienka kanalizacyjna, a Ty zwyczajnie siedzisz po pas w ściekach. Oby to była prawda.

Chwytasz wyciągniętą dłoń, wyrzucając przy tym z siebie potok podziękowań. Łapiesz mocniej, żeby stanąć pewniej na nogach. Zaczynasz mówić dosłownie cokolwiek, chcąc chociaż w ten prosty sposób dać upust emocjom. Śmiejesz się i próbujesz zagadać swojego wybawiciela, który pozostaje dziwnie milczący i nieporuszony.

Nagle czujesz, że ktoś inny chwyta Cię za ramię z drugiej strony. Odwracasz się, lecz widzisz tylko nieprzeniknioną ciemność.

– Kto tam? – pytasz i próbujesz delikatnie się wyswobodzić, lecz nie ma żadnej odpowiedzi.

Szarpiesz ręką, lecz dłonie tylko się na Tobie zaciskają. Ktoś łapie Cię za kostkę. Nawet nie bronisz się przed krzykiem. Pojawiają się kolejne ręce, które oplatają Cię ze wszystkich stron. W końcu zaczynają Cię ciągnąć i szarpać, jakby miały zamiar rozerwać Cię na strzępy. Nie, przyznajesz przed sobą, nie boisz się śmierci. Boisz się właśnie tego. Obniż Poczytalność o 1.

– Skończ już – słyszysz głos.

Z początku zdaje Ci się, że słyszysz go tylko w swojej głowie. Pewnie wariujesz i Twoja szamotanina nie ma sensu. Zaraz pewnie obudzisz się w białym fartuchu w pokoju wyłożonym poduszkami.

– Nie musisz już walczyć. Teraz, gdy tu jesteś i tak nic ci nie pomoże – głos rozlega się dookoła i odbija echem od niewidocznych ścian.

Więc to nie tylko Twoja wyobraźnia.

– Twoja ofiara może mnie bardzo pokrzepić. Pociesz się tym, że Twoje puste życie nie pójdzie na marne. Przysłużysz mi się przed śmiercią.

Dookoła rozlega się paskudny chichot.

Szarpiesz się i wyrywasz. Bijesz na oślep bez opamiętania. Nie poddasz się. Choćby nie wiem co, nie masz zamiaru poddać się bez walki. 32

Strach Cię paraliżuje. Nie dasz rady tego dłużej znosić. Nie chcesz... nie chcesz... Byleby nie cierpieć. Poddajesz się. Może tak będzie szybciej... 31

– Poczekaj – wołasz. – Porozmawiajmy. Czego chcesz? Puść mnie wolno. Zrobię, co zechcesz. Daj mi szansę. Proszę, zatrzymaj ich… – wylewa się z Ciebie potok słów.

Skoro to coś może mówić, to pewnie potrafi i słuchać. Może zechce też rozmawiać? Co masz do stracenia? 34

31

Narastające szepty stają się nie do zniesienia. Otaczają Cię cienie. Jest ich coraz więcej i więcej. Nic nie widzisz, ale czujesz je. Tak wyraźnie czujesz ich ogrom, że masz ochotę zapaść się w siebie i zniknąć pod ich naporem. Ale one nie pozwolą Ci zniknąć tak szybko.

Są wszędzie. Obłapiają Cię, szarpią, próbują wniknąć w Twoje ciało, rozszarpać je między sobą. Takie świeże, takie ciepłe. Trafiła im się niezwykła okazja. Gdyby mogły, mordowałyby się nawzajem, żeby tylko zdążyć złapać coś przed innymi. A Ty? Nie jesteś w stanie już nic zrobić. Twoje ciało stało się bezwładną lalką, nad którą nie masz kontroli. Możesz już tylko biernie pozwolić się pochłonąć przez głodne duchy.

Takie świeże... takie ciepłe...

Nie czujesz już strachu ani bólu. Nic nie czujesz. Przestało Cię to nawet obchodzić. Masz wrażenie, że wszystko dzieje się poza Tobą. Owszem, jeszcze przed chwilą to ciało należało do Ciebie i bardzo Ci na nim zależało, ale teraz... Jakie to ma teraz znaczenie? Jakie to wszystko ma znaczenie? Niech jedzą, niech mają choć tyle. Biedne. Tak, te istoty wydają Ci się takie biedne.

Już Cię tam nie ma. Nie wiesz, kiedy to się stało, lecz unosisz się lekko nad nimi. Nic już nie ma znaczenia. Możesz spokojnie stąd odejść. Znikasz powoli, czując jak ogarnia Cię  niezwykła radość i poczucie całkowitego spełnienia. Nawet nie bolało tak bardzo. Nie było się czego bać. Już nigdy nie trzeba będzie się bać...

Nagle coś gwałtownie szarpie Cię w dół i rzuca z powrotem w bezwładną masę, nadal walczącą o ochłapy ofiarowanego im mięsa.

Czyjś chichot rozchodzi się dookoła, a szczęście, którego dano Ci przed chwilą posmakować, opuszcza Cię bezpowrotnie.

– Nigdzie nie pójdziesz – odzywa się niski głos. – Szkoda, żeby twoja dusza się zmarnowała.

Rozbrzmiewa głośny śmiech i wydaje Ci się, że wraz z nim śmieją się wszystkie cienie dookoła. Śmieją się i płaczą zarazem. Jeszcze chwila i nic nie pozostanie. Jakiż to marny ochłap im rzucono? Jak miały się tym nakarmić? Znów głód. Pozostanie im tylko głód. Może jeszcze coś zostało? Może coś uda się jeszcze złapać, jakby spróbować przecisnąć się bliżej. Żeby na chwilę się nasycić. Na chwilę przestać cierpieć.

Jesteś za daleko. Odpychają Cię i odganiają, a Ty nie masz siły z nimi walczyć. Jak masz mieć siłę? Ten głód... Żeby zostało choć trochę... żeby odrobina... Za chwilę wszystko się skończy, a Tobie pozostanie już tylko schować się gdzieś, próbując ukoić cierpienie. I czekać, aż znów coś wam rzucą. A wtedy może Ci się uda... ten głód... na chwilę chociaż... 105

32

Szamoczesz się i wyrywasz. Próbujesz wyzwolić się chociaż na chwilę żeby strzepnąć z siebie te okropne istoty. Nie dasz się. Nie w ten sposób. Wierzysz, że dasz radę, jeśli tylko się nie poddasz. Co innego Ci pozostało?

W głębi duszy liczysz na to, że zaraz to wszystko okaże się tylko złym snem. Obudzisz się kopiąc zawzięcie koc, który oplątał Ci się wokół nóg. Wstaniesz, zetrzesz zimny pot z czoła i pójdziesz zrobić sobie herbatę. A po chwili zapomnisz o wszystkim. Musi tak być. To nie może dziać się naprawdę.

Zbierasz w sobie resztki sił i zaczynasz rzucać się jeszcze mocniej. Musisz. Walczyć. W końcu się obudzisz.

Jeśli jesteś (M) 33

Jeśli jesteś (K) 31

33

– Tak bardzo zależy Ci na Twoim nic nieznaczącym życiu? – słyszysz niski głos.

Zamierasz na chwilę, próbując zorientować się skąd dochodzi. Nie ma go wśród cieni. Zdaje się po prostu być. Wszędzie.

– Przestań walczyć. Nic ci to nie da.

– Nie! – krzyczysz. – Nie poddam się!

Śmiech.

Zginiesz. Nie masz najmniejszych szans. Coraz wyraźniej to rozumiesz.

– Nie?

– Nie!

– Tak bardzo chcesz żyć? Po co? Co znaczy Twoja egzystencja? Jesteś dla świata czymś więcej niż owcą z mózgiem, którego nie potrafi używać? Nie. Więc giń jak owca.

– Nie. Nie jestem owcą! – zaprzeczasz. – Nie jestem. I nie zginę tak.

– I co zrobisz?

– Nie poddam się – mówisz, dysząc z wysiłku. – Nie jestem owcą...

Słyszysz nieprzyjemny pomruk i robi Ci się niedobrze.

– Uwolnij mnie – mówisz. – Czego chcesz ode mnie? Pozwól mi odejść.

– Co bym z tego miał? Spójrz na nie. Są takie głodne. Twoja śmierć bardzo je ucieszy.

– Zrobię co zechcesz. Daj mi odejść – mówisz stanowczo. 34

34

Rozlega się paskudny śmiech.

– Ty, marna powłoko? Nie masz nic, co możesz mi ofiarować oprócz siebie. Zrobisz wszystko? Więc umrzyj. Ciesz się, że dane ci było mi się przysłużyć. Tyle istnień jest marnowanych każdego dnia. Istnień, które mogłyby pomóc mi wzrosnąć w siłę, a zamiast tego ich ciała gniją w ziemi, karmiąc robactwo. Robactwo! Wy głupie istoty. Mogę wam dać wszystko, czego tylko sobie zapragniecie w zamian za waszą lojalność i poddaństwo. Wy natomiast wolicie żyć marnie i umierać marnie, miast w chwale i blasku mojej potęgi. Chcesz mi się przysłużyć? Umrzyj.

– Masz moją lojalność! – mówisz. – Będę ci służyć! Zrobię wszystko, czego zażądasz! Nie będziesz żałować! Daj mi szansę!

Szarpiesz się i nie przestajesz krzyczeć, zapewniając Go, że nie pożałuje, jeśli tylko pozwoli Ci żyć. Odpowiada Ci milczenie. Twoje błaganie zostaje bez odpowiedzi. Tracisz nadzieję, lecz resztkami sił nie przestajesz zapewniać Go, że może Ci zaufać i nie pożałuje swojej decyzji.

– Tak? – odzywa się w końcu, a Ty zamierasz, nie mając pewności, czy faktycznie znów przemówił.

Jednak szarpiące Cię cienie zdają się nieco odpuszczać.

– Zrobisz wszystko? – pyta. – Chcesz mi służyć?

– Tak, chcę – zapewniasz bez wahania.

Milczenie.

– Dobrze więc – mówi po chwili. – Udowodnij to. Chcę w zamian inne ciało. Jeśli dasz radę przynieść mi jego i udowodnisz, że nadajesz się lepiej, może ci daruję.

Nie musi mówić, o kogo chodzi. Doskonale to rozumiesz. Chce, aby... dać Mu ofiarę z tego mężczyzny. Żeby udowodnić, że nadasz się bardziej... I będziesz Mu odtąd służyć...

Tak, tak, tak! Zrobisz wszystko! Będziesz żyć! Zrobisz wszystko czego zażąda! 41

Zabić? Masz kogoś zabić? A co potem? Będzie chciał, żeby mu służyć i... dalej zabijać? Samemu zginąć? Nie możesz tego zrobić. Zabić? Mówisz mu, że nie potrafisz i błagasz o litość. Niech Cię po prostu puści wolno. 31

35

Doskakujesz do niego i od razu wpijasz palce w jego twarz. Nie masz innej broni niż własne, długie paznokcie. Inaczej nie dasz mu rady. W panice drapiesz go i próbujesz oślepić, byle tylko zyskać jakąś przewagę, zanim zorientuje się co się dzieje i zacznie walczyć.

Czujesz, że powoli odzyskujesz kontrolę nad sytuacją. Mężczyzna cofa się, próbując zasłonić się przed Tobą. Wciskasz palce w jego skroń i bez wahania ciągniesz w dół, pozostawiając krwawy ślad idący przez pół twarzy.

Jego krzyk przechodzi w furię i odtrąca Cię mocnym pchnięciem. Omal nie upadasz na ziemię. Udaje Ci się złapać równowagę i wiesz, że nie masz już więcej czasu. Ruszasz w stronę schodów, gdy jego dłoń zaciska się na Twoim nadgarstku. Odwracasz się wściekła i drugą ręką próbujesz go boleśnie podrapać, aby Cię puścił. Krzywi się i krzyczy, lecz nie puszcza. Nie masz tyle siły. Nie wyrwiesz mu się.

Unosi drugą dłoń, w której cały czas ściska sztylet i śmiało opuszcza ją na Ciebie. Potem znowu. I jeszcze raz. I nagle robi Ci się tak dziwnie ciepło. A potem tak bardzo ciemno. 31

36

Jesteście równego wzrostu, ale Ty masz jeszcze element zaskoczenia. Rzucasz się na niego, zanim zdąży dojść do siebie i zrozumieć, co się dzieje. Powalasz go na ziemię i padasz razem z nim. Zaczynasz okładać go po twarzy, byle tylko zdołać go oszołomić i mieć czas, żeby stąd spokojnie odejść.

Mężczyzna osłania się przed Tobą i próbuje Cię z siebie zrzucić, lecz nie ma tyle siły. Dostrzegasz nagle, że unosi dłoń, w której nadal trzyma sztylet i tnie na oślep, próbując Cię trafić. W ostatniej chwili robisz unik i zbijasz jego rękę. On jednak nie ma zamiaru przestać walczyć. Ponownie się zamierza i raz jeszcze strącasz jego dłoń, tym razem dużo silniej. Chcąc go powstrzymać, napierasz na niego gwałtownie. Czujesz, jak przeciwnik wiotczeje i wydaje z siebie głośny jęk.

Przestał walczyć. Przytrzymujesz go jeszcze chwilę, lecz widząc, że nie ma zamiaru dalej atakować odsuwasz się i dopiero widzisz, co się stało. Nie wiesz jak. Musiał przez przypadek... gdy go przydusiłeś.

Rękojeść sztyletu wystaje z jego klatki piersiowej. Nadal mocno ją ściska, lecz możesz przysiąc, że to już tylko skurcz. Jego ubranie błyskawicznie zabarwia się na czerwono. Patrzysz po sobie i dostrzegasz, że również cały jesteś we krwi.

Nie dasz rady mu już pomóc. Kałuża krwi w błyskawicznym tempie rozlewa się po podłodze. W końcu dociera też do pentagramu. Zanotuj – Ślad #4 42

37

Wchodzisz do biblioteki. Jest tutaj cicho i ciemno. Pali się tylko kilka lamp w działach, z których ktoś korzysta. Ruszasz przed siebie. Wiesz, gdzie iść. Coś prowadzi Cię naprzód i śmiało podążasz kolejnymi korytarzami, mijając ciągnące się w nieskończoność regały książek. Nikt Cię nie zatrzymuje i nie zaczepia. Masz cichą nadzieję, że nikt nie zwrócił na Ciebie uwagi.

Pozwalasz się ponieść dalej i posłusznie kierujesz się za tajemniczym głosem. Prosto, w lewo, w lewo, po schodach na górę. Wchodzisz na klatkę schodową i nie zatrzymując się, idziesz na ostatnie piętro. Schody wychodzą prosto na dach.

Znów jesteś na dworze. To dziwne, że nigdy wcześniej nie przyszło Ci do głowy, by odwiedzić to miejsce. Zrobiono tu ogród, piękny i zadbany, z którego rozciąga się widok na całą okolicę. Chodzi się alejkami, można usiąść na wygodnych ławkach lub schować się w którymś z zakątków otoczonych krzakami egzotycznych roślin. Żałujesz, że nie masz czasu teraz pozachwycać się tym miejscem.

Jest tutaj, czujesz to. Wiesz nawet, co robi i gdzie go szukać. Przyszedł zbierać zioła, których nigdzie indziej nie może dostać. Ma szczęście, że ktoś posadził je w tym skromnym ogrodzie botanicznym. Są dla niego niezwykle cenne, a zbierane podczas nowiu będą miały jeszcze większą moc. 48

38

Doskonale orientujesz się w katalogach. Potrzebujesz tylko chwili, żeby dotrzeć do interesującej Cię książki. Wygląda obiecująco i nie możesz doczekać się, aż weźmiesz ją w ręce. Z pewnością znajdziesz tam ciekawe informacje. 43

39

Nie potrafisz się połapać, o co w tym wszystkim chodzi. Katalog rzeczowy, katalog alfabetyczny, krzyżowy, działowy... Niewiele Ci to mówi i nie masz pojęcia, jak się za to zabrać ani gdzie zacząć szukać.

Rozglądasz się dookoła. Niewiele jest ludzi o tej porze. Tylko jakaś grupka studentów rzuca Ci się w oczy. Może by Ci pomogli? 44

Wiesz, że sama nie dasz rady. Najlepiej od razu pójść do bibliotekarza, poprosić o pomoc kogoś, kto dobrze się na tym zna. 45

Spróbujesz szczęścia. Z katalogami nie możesz sobie poradzić, ale może jeśli przejdziesz się między działami na własną rękę, to uda Ci się coś znaleźć? 60

40

Rzuca Ci się w oczy policyjny mundur. Masz ogromne szczęście, że patrol akurat przechodził obok. Dopadasz policjanta i zatrzymujesz się, łapiąc oddech. Uspokaja Cię i prosi o wytłumaczenie, co się stało.

Milczysz przez chwilę, szukając odpowiednich słów. Nie chcesz wyjść na wariata. Bardzo powoli zaczynasz mówić co się stało. Tłumaczysz, że potrzebujesz pomocy i nie czujesz się bezpiecznie. Mówisz o mężczyźnie i o tym, że ktoś powinien przyjrzeć mu się bliżej. Nie wchodzisz w szczegóły. Na pewno sami do tego dojdą, jeśli się tym zajmą.

Pokazujesz zranioną rękę i tłumaczysz, że facet jest niebezpieczny. Zaatakował Cię i mogło się to skończyć dużo gorzej. Całe szczęście, udało Ci się ujść tylko z tym.

Krew ścieka Ci po łokciu, gdy wystawiasz ramię w stronę policjanta. Ten łapie Cię i ostrożnie ogląda ranę. Zapewnia, że zaraz znajdzie pomoc. Może nawet zadzwoni po pogotowie. Pyta Cię o imię i gdzie mieszkasz. Wiesz, gdzie można teraz znaleźć tego mężczyznę? Jest gdzieś w okolicy? Jeśli tak, to zaraz się tym zajmą. Wezwie posiłki i znajdzie Ci jakieś bezpieczne miejsce.

Z początku oddychasz z ulgą i czujesz, jak powoli schodzą z Ciebie emocje. Tylko trochę zaczyna Ci przeszkadzać, że policjant nie chce Cię puścić i coraz dokładniej przygląda się Twojej ranie. Może wygląda to dużo gorzej niż Ci się na początku wydawało? Ludzie w szoku są czasem w stanie zignorować poważne urazy i dopiero po czasie orientują się, że mają połamane ręce czy nogi.

Obserwujesz policjanta, który milknie nagle i czujesz, że jego palce zaciskają się mocniej na Twoim ramieniu. Prosisz go, żeby Cię puścił i próbujesz się delikatnie wyrwać, lecz nie zwraca na Ciebie uwagi. Niemal hipnotycznie wpatruje się w Twoją krew, pozostając w kompletnym bezruchu.

Nie podoba Ci się to. Czujesz, że coś jest mocno nie w porządku. Grzecznie mówisz, że to jednak drobiazg i rezygnujesz ze składania zeznań. Zabierasz rękę, a potem cofasz się. Wracasz do domu, nie oglądając się nawet za siebie. 54

Zostajesz. Czytaj dalej

W końcu podnosi na Ciebie wzrok, a Ty zamierasz ze strachu, nie rozumiejąc co się dzieje. Jego oczy całkowicie zaszły bielmem. Nagle mruga trzecią powieką a Tobie krzyk więźnie w gardle. Otwiera usta, które rozciągają się nienaturalnie szeroko, aż pękają kąciki warg, i uśmiecha się paskudnie. Widzisz rzędy cienkich kłów i gadzi język, powoli wysuwający się do przodu i zbliżający nieuchronnie do Twojej twarzy.

Krzyczysz i szamoczesz się, lecz nie jesteś w stanie wygrać z jego uściskiem. Z przerażeniem patrzysz, jak palce jego dłoni wydłużają się i pną w górę po Twojej ręce. Przysuwa twarz do Twojej, nie reagując na Twoją beznadziejną walkę. Paskudna woń, wydobywająca się z jego paszczy sprawia, że niemal mdlejesz. Chociaż może tak by było lepiej?

Nie masz dużo czasu, żeby się nad tym lepiej zastanawiać. Szpony dosięgają w końcu Twojej szyi i z chirurgiczną precyzją rozcinają gardło. Przestajesz się rzucać i ze zdziwieniem odkrywasz, że nic nawet nie czujesz. Żadnego bólu. Ale przecież to normalne. Tak się zdarza, gdy ludzie są w szoku. W końcu osuwasz się powoli w jego ramiona. 105

41

Czujesz powiew wiatru na twarzy. Otwierasz oczy i orientujesz się, że stoisz na ulicy. Z wrażenia nieomal tracisz równowagę. Roztrzęsionymi dłońmi zaczynasz przesuwać po swoim ciele, na którym ciągle czujesz dotyk cieni. Nic nie ma. Nikogo w zasięgu wzroku. Tylko została Ci paskudna rana na ręce. Nie masz pewności, kiedy to się stało, ale nie krwawi mocno.

Stoisz przed gmachem biblioteki i trzęsiesz się z zimna. Skąd Ty tutaj...? Co się właściwie stało?

– Jest tutaj – słyszysz głos w swojej głowie i wzdrygasz się ze strachu.

Rozglądasz się, lecz nikogo nie widzisz.

– Pójdziesz do niego. Teraz. I pokażesz mi, dlaczego nie powinienem Cię zabijać. Pamiętasz naszą umowę? Nie zawiedź mnie. W innym wypadku ponownie się spotkamy – jego śmiech boleśnie rozbrzmiewa w Twojej głowie. Zanotuj – Ślad #2

Kucasz i łapiesz się za skronie, czekając, aż ucichnie całkowicie.

Powoli podnosisz się i zbierając w sobie siły, ruszasz w stronę wejścia do biblioteki. Jest tutaj, a Ty musisz to zrobić. Nie wrócisz tam, nawet jeśli ktoś inny ma Twój spokój przypłacić życiem. Ciągle czujesz ich dotyk... 37

Wariujesz. Nie ma innego wytłumaczenia. To się nie stało naprawdę. Twoja chora wyobraźnia doprowadziła Cię na skraj. A może nie? Może w jego domu było coś, co wywołało te halucynacje? Jedno jest pewne. To świr, a Ty nie chcesz mieć z tym nic więcej wspólnego. Czym prędzej oddalasz się stamtąd i idziesz szukać pomocy. 40

42

Rozlega się potworny wrzask, który głośnym echem odbija się od ścian. Zasłaniasz uszy, czując, jak rozsadza Ci głowę. Zaciskasz powieki i kulisz się, nie mając pojęcia, gdzie możesz się schować. Obniż Poczytalność o 1.

Po chwili krzyk słabnie i powoli zaczynasz wracać do siebie. Rozglądasz się nieprzytomnie, zastanawiając się, co właściwie się tutaj stało. Patrzysz na pentagram i płynącą w jego stronę krew. Nie do końca wierzysz w to, co widzisz, ale posoka, wypływająca spod bezwładnego ciała mężczyzny, faktycznie zaczyna skupiać się w jeden strumień i kierować prosto do pieczęci na podłodze. A tam, przedziwna pokraczna istota zlizuje ją powoli, z trudem sięgając do niej potężnym, mięsistym jęzorem.

Pentagram już się nie porusza. Zamarł powyginany na różne strony, tak że trudno by już było dojść do tego, co w ogóle przestawiał. Stwór, który z niego wystaje, wygląda jakby został ucięty w połowie. Nie masz co do tego pewności, bo nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałeś, lecz zdaje się cierpieć.

Podnosi na Ciebie upiornie zniekształcony pysk i wydaje z siebie żałosny jęk. Odsuwasz się zarazem obrzydzony i przerażony tym co widzisz.

Już masz odwrócić się i wybiec, gdy zatrzymuje Cię słaby, charczący głos:

– Czekaj – mówi i wyciąga w Twoją stronę zdeformowaną łapę. – Stój, człowieku. Nie odchodź.

Przyciskasz plecy do ściany, gotów ruszyć do schodów w każdej sposobnej chwili i niepewnie obserwujesz istotę.

– Daj... mi... – mówi. – Potrzebuję krwi...

Patrzy na Ciebie błagalnie, po czym wraca na chwilę do łapczywego zlizywania posoki z podłogi.

– Daj... – powtarza.

Próbuje się podnieść i podpełznąć odrobinę bliżej ciała, lecz nawet na tyle nie starcza mu sił. Jęczy rozpaczliwie, wijąc się żałośnie po podłodze.

Przesuwasz się powoli przy ścianie, starając się nie zbliżyć do tego na krok. Nie masz pojęcia, co to jest i nie chcesz się tego dowiadywać. Pomóc? Temu czemuś? Żeby potem za tę pomoc zapłacić własnym życiem? Nie ma mowy. Docierasz do schodów i puszczasz się biegiem na górę. 46

Nie możesz oderwać od niego wzroku. Co by to nie było, na pewno nie należy do Twojego świata. Czy nie tego właśnie szukałeś? Tajemnicy? Tematu na artykuł, może nawet książkę? Ta istota ledwo się porusza. Sól musiała jej zaszkodzić. Zatem wiesz nawet, czym w razie potrzeby z tym walczyć. Jak mógłbyś przepuścić taką okazję? Zostajesz. Zobaczysz, co ma Ci do zaoferowania w zamian za pomoc. 47

43

Idziesz ciemnymi korytarzami do wskazanego działu. Zapalasz niedużą lampę stojącą przy regale i przesuwasz palcem po grzbietach książek, szukając tej jednej, po którą tu jesteś. W końcu zatrzymujesz rękę i delikatnie ściągasz oprawiony w skórę egzemplarz.

Robi na Tobie ogromne wrażenie. Wygląda na bardzo starą księgę. Delikatnie przewracasz strony, żeby ich nie zniszczyć. Widzisz, że wiele tekstów jest kopią odręcznego pisma. Tylko niektóre strony są w pełni zadrukowane. Ryciny wyglądają na ręcznie malowane. Zrobione są z niezwykłą starannością i precyzyjnym zachowaniem proporcji. Widać jeszcze ślady linii pomocniczych. Wydawało Ci się, że takie rzeczy można zobaczyć już tylko w muzeach.

Tekst jest dla Ciebie mało zrozumiały. W zdania powplatane są dziwne wyrazy, z pewnością pochodzące z innych języków. Dodatkowo niektóre urywają się w połowie. Strony nie są ponumerowane i masz czasem wrażenie, że ktoś po prostu powrzucał je jedna po drugiej, nie zważając na faktyczną kolejność.

Z rycin patrzą na Ciebie przedziwne istoty i nawet nie jesteś w stanie przypomnieć sobie czegokolwiek podobnego. Żaden film ani żadna książka nie posunęły się nigdy tak daleko w przedstawianiu demonów i potworów. Zupełnie jakby to, na co patrzysz, nie było w ogóle możliwe do odtworzenia. Jakby ryciny przedstawiały istoty z innych wymiarów. To możliwe?

Zabierasz gwałtownie rękę, gdy podczas przewracania strony czujesz lekkie ukłucie w palec, zapewne przez nieostrożne przesunięcie nim po krawędzi kartki. A wydawało Ci się, że tak uważasz. Obserwujesz rankę i wkładasz palec do ust. Czujesz nagle, jak robi Ci się słabo i słyszysz czyjś głos za plecami. Odwracasz się, lecz nikogo nie widzisz. Tylko ciemne regały, ciągnące się po obu stronach oraz odległe światła lamp po drugiej stronie biblioteki. To pewnie zmęczenie.

Wracasz do książki i zauważasz, że coś z niej wypadło. Schylasz się po karteczkę i przyglądasz się jej. To ręcznie pisana notka o jakichś ziołach oraz ogrodzie znajdującym się na dachu biblioteki. Ktoś Ci kiedyś o nim mówił, ale jaki to ma związek z tym wszystkim?

Masz już tego trochę dosyć. Znów się odwracasz. Odnosisz wrażenie, że ktoś Cię obserwuje, ukrywając się między regałami. W ciemności nic nie widać, ale zdaje Ci się, że ktoś tu jest z Tobą. Może to tylko wyobraźnia. Niemniej jednak przeraża Cię to miejsce, ten facet i wszystko, co się tutaj dzieje. Masz dosyć. Wracasz do domu. 49

Rozejrzysz się jeszcze trochę dookoła. Może znowu coś ciekawego wpadnie Ci w oko. Z pewnością też nie zaszkodzi popytać studentów o ogród i tego faceta. Skoro przychodzi tu regularnie, to może go widzieli i coś Ci powiedzą? 24(M) 13(K)

Notatka nie mogła znaleźć się w książce bez powodu. Chcesz to sprawdzić. Najlepiej od razu pójść do ogrodów na górze i tam się rozejrzeć. 48

Im więcej się dowiadujesz, tym bardziej nic nie wiesz. W bibliotece chyba nic już po Tobie. Może lepiej nie kręcić się tu zbyt długo. Jeśli chcesz w tym jeszcze grzebać, to lepiej nie zostać zauważonym. Postanawiasz wrócić i rozejrzeć się po jego domu. 22

44

Siedzą w kąciku czytelniczym na fotelach i przeglądają rozłożone na stole notatki. Jeden z nich zasnął skulony, trzech pozostałych z podkrążonymi oczami rozmawia o czymś szeptem. Widzisz, że raz na jakiś czas podają sobie małpkę, pilnując czy nie widzi ich pracownik. Przecież muszą jakoś rozładować stres.

Robi Ci się ich trochę żal. Wyglądają marnie. Wyraźnie widać wystające kości policzkowe i nie da się ukryć, że ubrania trochę na nich wiszą. Którą noc już tu są? A rok akademicki dopiero się zaczął.

Podchodzisz powoli i witasz się przyjaźnie. Podnoszą na Ciebie nieprzytomne spojrzenia i przyglądają Ci się ze zmarszczonymi czołami, jakby nie rozumieli, w jaki sposób się tu w ogóle znalazłaś.

Przerywasz niezręczną ciszę i prosisz o pomoc. Pokrótce wyjaśniasz sprawę, mając nadzieję, że są jeszcze na tyle przytomni, żeby Cię w ogóle zrozumieć. Odpowiada Ci przeciągające się milczenie i trzy pary zdziwionych oczu przypatrujących Ci się nachalnie.

Oczyszczasz teatralnie gardło i raz jeszcze ponawiasz swoją prośbę. Siedzący najbliżej podnosi się z fotela i podchodzi do Ciebie. Łapie Cię za rękę zaczynając mówić. Opowiada o całkach i pochodnych, funkcjach i liczbach urojonych, a Ty nic z tego nie rozumiesz. Czy Ci pomoże? Oczywiście. Tylko piętnaście złotych za godzinę. Zapewnia, że lepszego korepetytora na pewno nigdzie nie znajdziesz.

Delikatnie odsuwasz się od niego, starając się ukryć grymas obrzydzenia. Nie jesteś w stanie uwierzyć, że ktoś otoczony taką wyraźną aurą etanolu może jeszcze próbować się czegokolwiek uczyć. Dziękujesz grzecznie i ponawiasz prośbę o pomoc konkretnie w swojej sprawie.

Drugi podnosi się z fotela na jego twarzy zakwita blady uśmiech zrozumienia. Spoglądasz na niego z nadzieją.

– Dziesięć złotych – mówi. – Dziesięć złotych za godzinę.

Wzdychasz głęboko, nie ukrywając zażenowania.

– Pięć złotych za pół godziny! – woła trzeci, zrywając się z miejsca, na co dwóch pozostałych ucisza go natychmiast.

Przewracasz oczami i raz jeszcze dziękujesz im za propozycję. Odwracasz się, żeby odejść, gdy stojący najbliżej łapie Cię za rękę. Patrzy na Ciebie błagalnie i prosi chociaż, żebyś wzięła od niego numer telefonu, jakbyś jednak potrzebowała pomocy, lub gdyby potrzebowała jej jakaś Twoja koleżanka.

Machasz tylko na niego ręką i odchodzisz szukać pracownika biblioteki. On na pewno Ci pomoże. 45

Dziękujesz i mówisz, że masz już kogoś do pomocy w lekcjach. Czym prędzej się oddalasz. Spróbujesz poszukać czegoś na własną rękę. 60

Ulegasz temu spojrzeniu. Masz ochotę nawet sięgnąć do kieszeni żeby zwyczajnie dać mu piątaka, ale powstrzymujesz się. Wymieniacie się tylko numerami i zapewnisz go, że popytasz znajomych, czy ktoś nie potrzebuje pomocy. Następnie odwracasz się i idziesz do pracownika biblioteki. Zapytasz go, czy coś wie. Zanotuj – Ślad #3 45

45

Przez chwilę rozmawiasz z bibliotekarzem. To sympatyczny facet, choć zastanawiasz się, jak w ogóle radzi sobie w pracy. Na nosie ma potwornie grube okulary, bez których prawdopodobnie niewiele widzi. Nocna zmiana na pewno mu nie służy. Rozmawia wam się jednak dosyć dobrze i przyznaje, że chyba wie nawet, o którego mężczyznę może Ci chodzić. Doskonale orientuje się, jakie książki przegląda. To bardzo dziwny facet i radzi Ci trzymać się od niego z daleka. Dziękujesz, jednak jeszcze trochę próbujesz drążyć temat i czegoś się dowiedzieć. Mówi, że chyba widział go dziś jak szedł w stronę ogrodów na dachu. Podaje Ci też tytuł książki, z której często korzysta i dział, w którym ją znajdziesz.

Fantastycznie. Idziesz do ogrodów. Książka z biblioteki nie ucieknie. 48

Kierujesz się do wskazanych regałów. Dobrze wiedzieć, gdzie jest mężczyzna, ale najpierw warto przyjrzeć się dokładnie temu, co właściwie robi. 43

46

Wybiegasz do przedpokoju, słysząc za sobą jakiś żałosny krzyk. Odwracasz się i patrzysz na zejście do piwnicy. Zdaje Ci się, że wypełza stamtąd cień. Tylko co mogłoby go zostawiać? Wije się po poręczy i przeskakuje ze stopnia na stopień, zupełnie jakby był istotą, a nie projekcją na ścianie. Wrzask z dołu zaczyna narastać. Zatykasz uszy i biegniesz do wyjścia. To, co zostało na dole, jest wściekłe. Chce Twojej krwi. Nie masz pojęcia, jak to się dzieje, ale rozumiesz to. Chce, żeby je nakarmić. Jeśli tego nie zrobisz...

Uciekając, musisz przeciskać się między meblami. Zdają się odchodzić od ścian i zastawiać Ci drogę. Masz wrażenie, że korytarze są teraz węższe niż wcześniej i dużo dłuższe. Nie jesteś w stanie powiedzieć, co dokładnie się zmieniło, ale droga do drzwi prawie nie ma końca.

Odwracasz się, gdy z boku widzisz ruch. Wyraźnie czujesz łopot skrzydeł za sobą i mrożący krew w żyłach śmiech. Drzwi jednego z pokoi odchodzących od holu stoją otworem. Spogląda stamtąd na Ciebie troje upiornych oczu i błyszczą rzędy cienkich kłów, jakby przyglądała Ci się koszmarna wersja Kota z Cheshire. Obniż Poczytalność o 1.

Oglądając się za siebie przez ramię przyspieszasz i wpadasz na komodę, która nagle pojawiła się na samym środku korytarza. Przeskakujesz przez nią niezdarnie i upadasz na podłogę.

Zatrzymujesz się na chwilę, żeby złapać oddech, po czym wyglądasz zza niej, aby upewnić się, że nic Cię nie goni. Przy okazji dostrzegasz, że na stoliku, na zakręcie do przedpokoju stoi stara lampa naftowa. W domu roi się od takich rupieci, lecz przykuwa ona Twoją uwagę, gdyż jest zapalona. Możesz cofnąć się tam i - licząc na to, że nic w międzyczasie Cię nie dopadnie - rozbić ją o ścianę. Chcesz spalić ten upiorny dom. Niech zabierze z powrotem do piekła to, co z niego wypełzło. 51

Jeśli masz Ślad #4 Podnosisz się i rzucasz z powrotem do drzwi. Nie zatrzymujesz się, ani nie oglądasz więcej za siebie. Korytarz nadal zdaje się ciągnąć w nieskończoność, lecz jesteś już tak blisko. Jeszcze tylko odrobina wysiłku i opuścisz to przeklęte miejsce raz na zawsze. 83

47

– Krwi... – mówi. – Daj mi swojej krwi...

Wyciąga łapę w Twoją stronę i próbuje zamachnąć się jak kot, któremu mysz uciekła pod szafkę. Stoisz na tyle daleko, że na razie nie może Cię sięgnąć. Uspokajasz emocje i bierzesz głęboki wdech.

– Jaką mam pewność, że mnie nie zabijesz, gdy Ci pomogę?

– Zabiję cię, jeśli tego nie zrobisz – mówi z wielkim trudem. – Daj...

Widzisz sztylet, który nadal tkwi w ciele mężczyzny. Mógłbyś go użyć, żeby rozciąć sobie dłoń i nakarmić istotę. Spoglądasz na nią, jak znów próbuje pełznąć po podłodze, zlizując krew na swojej drodze.

– Pospiesz się! – popędza Cię. – Mogę dać ci wszystko, czego zapragniesz... Mogę dużo... Dużo za krew... Tylko daj mi wrócić do siebie – błaga.

Wygląda tak żałośnie. Co mógłby Ci zrobić w takim stanie? A odrobina krwi? A jeśli mógłbyś nad nim panować? Nauczyć się przyzywać go, jak ten mężczyzna. I gdyby faktycznie miał Ci dać, czego zażądasz? Sięgasz po sztylet, wyjmujesz go z ciała, powstrzymując torsje i rozcinasz wyciągniętą dłoń. Dasz mu to, o co prosi. 50

Ofiarować swoją krew istocie, która wyszła z pentagramu? Ofiarować siebie? Teraz jest słaba i bezsilna, ale co potem? Co kiedy się naje, wróci do siebie i będzie chciała więcej? Czy będziesz musiał jej składać ofiary? Czy sam zostaniesz jedną z nich? Czy w ogóle może dać Ci cokolwiek w zamian, czy chce Cię tylko oszukać, żeby wrócić do pełni sił? A potem... Za dużo pytań i za dużo niewiadomych. A ryzykujesz własne życie. Odwracasz się i biegniesz na górę. Do wyjścia. 46

48

Z biblioteki znajdującej się na skraju parku dobrze widać rozgwieżdżone niebo. Jest tak cicho, tak spokojnie. I ciemno. Na dachu palą się pojedyncze, słabe lampy. Jest nów, więc nawet światło księżyca nie odbija się od wylanych betonem alejek. Krzaki gęsto posadzone w ogrodzie wyginają się nad ścieżki i ławeczki przy nich. Kołyszą się delikatnie na wietrze  muskając Cię raz na jakiś czas, gdy idziesz powoli przed siebie. Choć zdaje Ci się, że niekiedy gałązka na Twoim ramieniu nie jest gałązką, lecz czyjąś dłonią, a szum liści przypomina Ci szepczące głosy.

W panującej dokoła ciszy wyraźnie słychać Twoje kroki. Mijasz delikatny łuk i widzisz, że ktoś zastawił dalszą drogę jedną z ławek. Domyślasz się kto. Mijasz ją ostrożnie i idziesz dalej. Masz nadzieję, że nie zauważy Cię od razu i dasz radę rzucić na niego okiem. Jednak gdy wyglądasz zza bujnego krzewu, od razu natrafiasz spojrzeniem na jego twarz. Musiał Cię usłyszeć.

Stoi na środku małego placyku i przygląda Ci się pogardliwie, z lekko zaciśniętymi ustami. Ubrany jest w dziwny szary płaszcz i długie czarne buty. Dłonie ma od czegoś brudne. W jednej z nich ściska trójkątny sztylet. Za nim, na ziemi jest coś narysowane. Nie widzisz dokładnie, co. Jest ciemno.

Odwracasz głowę, gdy słyszysz jakiś dziwny dźwięk z boku. Duży królik siedzi w maleńkiej klatce. Ledwo ma miejsce, żeby się w niej obrócić i wygląda, jakby bardzo chciał się z niej wydostać.

Patrzysz z powrotem na mężczyznę, który zaczyna mówić do Ciebie coś kompletnie niezrozumiałego i rusza w Twoim kierunku.

Jeśli masz Ślad #2 52

Jeśli nie masz Śladu #2 53

49

Wracasz do domu. Odwieszasz kurtkę, zdejmujesz buty, idziesz do kuchni zrobić sobie herbatę. Zabierasz ciepły kubek, przelotnie spoglądając za okno na dom sąsiada. Zwykły spokojny dom, jak wiele innych w tej okolicy. Tylko nieco zapuszczony.

Idziesz na górę do swojej sypialni. Siadasz w fotelu i powoli sączysz herbatę, zatapiając się we własnych myślach.

Co właściwie się stało? Może nie warto było się wycofywać? Masz wrażenie, że w Twojej głowie tylko pojawiło się więcej pytań. Kto? Skąd? Jak? Tak bardzo chcesz wiedzieć więcej, a strach przywiódł Cię z powrotem do spokojnego, bezpiecznego domu. Spoglądasz na regał stojący obok. W książkach to się nie zdarza. Bohaterowie książek zawsze idą naprzód i nie ustępują, dopóki tajemnica nie zostanie rozwiązana.

Rozglądasz się po pokoju. Widzisz własne odbicie w lustrze. Cóż, to nie jest książka, a Ty nie jesteś żadnym bohaterem. Masz prawo się bać.

Źle śpisz tej nocy. Dręczą Cię koszmary. W końcu budzisz się, dysząc ciężko i ociekając potem. Wprawdzie nie potrafisz przypomnieć sobie snów, lecz pozostaje w Tobie strach, którego nie możesz się pozbyć nawet jeszcze przez kilka godzin po przebudzeniu.

To samo dzieje się następnej nocy i kolejnej. W końcu boisz się zmrużyć oczy. Kompletnie nie rozumiesz co się dzieje, lecz nie chcesz z nikim o tym rozmawiać. Zwłaszcza że zaczynasz też słyszeć ten głos. Nie skupiasz się na nim. Ignorujesz go i długo wmawiasz sobie, że to tylko zmęczenie i stres.

Musisz o wszystkim zapomnieć. Może wyjazd na weekend pomoże Ci się zrelaksować? Naprawdę chcesz się już od tego odciąć. Ten głos... też pewnie minie. To tylko zmęczenie. 54

Jednak jest w tym coś hipnotyzującego. W końcu ulegasz. Któregoś wieczora siadasz w ciszy, zamykasz oczy i postanawiasz choć raz dokładnie wsłuchać się w głos, który do Ciebie przemawia. 55

50

Widzisz wyraźnie paszczę potwora w pentagramie przed sobą. Na widok krwi ściekającej z Twojej dłoni wydaje pomruk zadowolenia i wyciąga łapczywie jęzor. Podchodzisz z dłonią wysuniętą daleko przed siebie. Starasz się, żeby Cię nie dotknął. Chce Twojej krwi, to niech bierze, ale wolisz zachować ostrożność.

Gdy pierwsze krople padają mu na pysk, potrząsa z rozkoszą potężnym łbem. Otwiera szerzej paszczę i spija więcej, rozglądając się również za tym, co skapnęło na ziemię. Zanim się spostrzegasz, silna łapa chwyta Twoją dłoń, czujesz też śliski język wpijający się boleśnie w ranę. Powstrzymujesz się od krzyku i próbujesz wyrwać, lecz szybko orientujesz się, że nie masz na to najmniejszych szans.

Przywiera do Ciebie całym pyskiem i czujesz jak coraz łapczywiej spija krew, ssąc i kąsając Cię, aby dostać jeszcze więcej. W panice zaczynasz go bić wolną ręką. Chociaż szarpiesz mocno, to kompletnie nie zwraca na Ciebie uwagi. Z każdym jego haustem słabniesz i zaczyna Cię mroczyć. Nie masz szansy już go powstrzymać. Zrobi z Tobą, co będzie chciał.

Jeśli jesteś (M) 56

Jeśli jesteś (K) 57

51

Czując nagły przypływ adrenaliny rzucasz się przed siebie i szybko dopadasz lampy. Widzisz, że meble Cię otaczają. Wzrokiem ponownie napotykasz otwarty pokój, a uśmiechnięta bestia idzie powoli prosto w Twoją stronę. Dławisz krzyk w gardle i rzucasz przed siebie lampę. Rozbija się z hukiem i ogień natychmiast zaczyna trawić podłogę i tapetę na ścianie. Cały przedpokój skręca się, jakby przebiegł go niekontrolowany skurcz. Jakby był żywą istotą, a nie martwą konstrukcją. Z trudem łapiesz równowagę.

Szybko rozprzestrzeniający się ogień oświetla teraz także pokój za otwartymi drzwiami. Nic tam nie ma.

Kolejny skurcz domu zmusza Cię do ruszenia się i znów biegniesz do drzwi. Ponownie rozlega się krzyk, lecz tym razem inny. To nie istota z piwnicy. Nie tylko. Teraz cały dom zdaje się zanosić potwornym wrzaskiem. Krzyczą uciekające od płomieni komody i krzesła, krzyczą ściany pulsujące bólem, krzyczą podłogi wijące się pod jęzorami rozchodzącego się ognia.

Z trudem jesteś w stanie to znieść. Obniż Poczytalność o 1. Meble zatrzymują Cię, wyciągając w Twoją stronę szuflady i drzwi, kładąc się przed Tobą i tarasując przejście. Z rozbiegu taranujesz krzesło, które przewróciło się tuż przed Tobą i łamiesz jedną z jego nóg. Zatrzymujesz się, słysząc potworny jęk. Ludzki jęk. Jakim cudem? Nie ma tu już przecież nikogo oprócz Ciebie.

Rozglądasz się i widzisz wyłamaną nóżkę krzesła. Leje się z niej krew, widzisz też pulsujące wewnątrz mięso. Z siedzenia wyłania się upiorna twarz jęcząca z bólu. Mówi coś, lecz nie jest w stanie nawet złożyć jednego zrozumiałego słowa. Przyglądasz się temu w przerażeniu, dopóki plama krwi, obficie wyciekającej ze złamanej nóżki nie sięga Twoich butów.

Wzdrygasz się i otrząsasz. Rzucasz się z powrotem do ucieczki i wpadasz na drzwi. Są zamknięte. Nacierasz na nie i czujesz na dłoniach, jak wyraźnie pulsują życiem i jak otwarcie stawiają Ci opór. Odsuwasz się od nich, lecz zdajesz sobie sprawę, że nie masz ani chwili do stracenia. Po ścianie przesuwa się w Twoim kierunku stary obraz, z którego wystaje do połowy mężczyzna z wielkimi owadzimi oczami. W dłoni zakończonej nienaturalnie długimi palcami trzyma szablę, którą wymachuje w Twoim kierunku. I do tego ogień, który szybko rozprzestrzenia się po wyłożonych boazerią ścianach.

Zamykasz oczy i niewiele myśląc, taranujesz kopnięciem drzwi. Nie możesz słuchać krzyku, jaki wydają, gdy Twoja stopa przebija je i zalewa Cię krew. Żeby je otworzyć, musisz kopnąć jeszcze kilka razy. Masz wrażenie, że to nie deski pękają, lecz kości, a krzyk jest za każdym razem coraz bardziej rozdzierający.

W ostatniej chwili wydostajesz się na zewnątrz. Wybiegasz i padasz na trawnik przed domem. Podnosisz się szybko i nie odwracając się, pędzisz na ulicę. Byle dalej.

Zatrzymujesz się, żeby złapać oddech i spojrzeć w końcu za siebie.

Cisza. Ulica śpi. Nie słychać już krzyczącego domu. Wszystko wygląda tak... normalnie.

Patrzysz na swoje ręce i ubranie. Ani śladu krwi. Podnosisz wzrok na posiadłość przed sobą. Płonie. W oknach widać świetliki, świadczące o tym, że ogień rozprzestrzenił się już na wiele pokoi i zaczął sięgać piętra. Poza tym... nic. Po prostu stary, opuszczony dom, w którym ktoś zaprószył ogień.

Rozglądasz się, czy nikt Cię nie widzi i czy nikogo nie ma w okolicy. Nie, ulica śpi. Czym prędzej biegniesz do swojego domu i dopiero tam spokojnie czekasz, aż ręce przestaną Ci drżeć. Patrzysz przez okno na dom sąsiada. Zwykły dom. Zwykły zapuszczony dom.

Czekasz jeszcze chwilę, zanim zadzwonisz po straż pożarną. Chcesz mieć pewność, że nie da się już stamtąd nic uratować. 105

52

Rzucasz się do ataku. Nie zastanawiasz się nawet nad tym. Byle go powalić i unieruchomić, zanim zdąży cokolwiek zrobić. Możesz jeszcze wykorzystać element zaskoczenia. 61(K) 62(M)

Nie rzucisz się przecież na niego z gołymi rękami. Ale nie masz w zasięgu ręki nic, co mogłoby Ci posłużyć za broń. Przypominasz sobie, że drzwi wyjściowe do ogrodu zastawione były krzesłem. Trzeba będzie cofnąć się kawałek i liczyć na to, że nie dopadnie Cię w tym czasie i nie wbije noża w plecy. Ale gdy już będziesz mieć krzesło, nie da Ci rady. 63

53

Próbujesz go uspokoić i tłumaczysz, że nie chcesz przeszkadzać. Przypominasz mu, że jest Twoim sąsiadem i znacie się, lecz zdaje się w ogóle Ciebie nie słuchać. Ma obłęd w oczach. Mamrocze coś pod nosem, nie spuszczając z Ciebie wzroku i przekłada sztylet z ręki do ręki. Podchodzi. Jest coraz bliżej, a Ty cofasz się, uważając, by nie potknąć się o nic i nie przewrócić. Dzieli was już tylko kilka kroków i choć nadal próbujesz go uspokoić, to zdaje Ci się, że nawet Cię nie słyszy.

Odwracasz się i biegniesz przed siebie. Może uda Ci się jeszcze uciec. Byle na dół. Tam już są ludzie. Tam już na pewno nie odważy się Ciebie zaatakować. 64

Najlepszą obroną jest atak. Może uda Ci się go obezwładnić? Rozglądasz się też za czymś, co mogłoby Ci pomóc. Skoro nic innego do niego nie dociera, to może chociaż w ten sposób do niego przemówisz? 52

Nie ustępujesz. Im bliżej jest, tym bardziej wydaje Ci się, że coś z tej jego paplaniny zaczynasz rozumieć. Pojedyncze słowa na pewno. Może nie ma co panikować i da się z nim jednak dogadać? 66

54

Głos w Twojej głowie. Słyszysz głos w swojej głowie. Jeszcze długo Ci towarzyszy, lecz uparcie go ignorujesz. Częściej słuchasz głośnej muzyki i częściej starasz się przebywać wśród znajomych. Stronisz od samotności, jak to tylko możliwe. W domu pojawiasz się w zasadzie tylko po to, żeby się przespać. Na noc też zaczynasz zostawiać włączone radio. O sąsiedzie nie myślisz za wiele i nie przesiadujesz już przy oknie, spoglądając na jego dom.

Po jakimś czasie z ulgą stwierdzasz, że nic nie słyszysz. Wszystko zdaje się wracać do normy. Żadnego więcej głosu i śpisz też spokojniej. Ale czujesz, że przez te kilka dni zagnieździło się w Tobie bardzo wygodnie jak nasiono, którego nie jesteś w stanie się pozbyć. To strach. Jakkolwiek będziesz go tłumić i uciszać, nie dasz rady go wyplenić. Zostanie w Tobie, czekając na stosowną chwilę i gdy tylko ją wyczuje, wykiełkuje i rozkwitnie na dobre. Twoja poczytalność została wystawiona na próbę, a świadomość, że on mieszka cały czas obok, nie poprawia sytuacji.

Dla (M) Masz dość i nie chcesz tak dłużej żyć. Przeszukujesz oferty mieszkaniowe w innej części miasta i bierzesz pierwsze, co wpadnie Ci w oko. Pakujesz się, sprzedajesz dom, wyprowadzasz się stąd. Czujesz, że musisz zamknąć ten rozdział, a dopóki jesteś na wyciągnięcie ręki od mężczyzny, nie będziesz potrafił tego zrobić. 67

Dla (K) i (M) Nie możesz znieść tego miejsca, ale rodzina, znajomi... Jest tu całe Twoje życie. Nic na to nie poradzisz. Przenosisz się do innego pokoju, skąd okna prowadzą na drugą stronę. Musi Ci to wystarczyć. 68

55

Z początku to tylko dziwny bełkot, ale słuchasz uważnie. Po chwili rozumiesz już coraz więcej i więcej, ale nie masz pewności, czy podoba Ci się to, co słyszysz. Chce krwi. Wzdrygasz się na samą myśl. Dużo krwi, mnóstwo. Przysięga Cię sowicie za nią wynagrodzić.

Jest taki hipnotyczny. Krew. Potrzebuje krwi. Daj mu ją. Przecież obiecuje w zamian takie wspaniałe rzeczy. Czemu miałby kłamać? Chce Ciebie, właśnie Ciebie. Wybrał Cię. Chcesz spróbować. Co się stanie, gdy dasz mu ofiarę? 69

Nie, to chore. Tego już nie możesz znieść. Włączasz radio na pełen regulator i siedzisz tak prawie godzinę. Potem zbierasz się i idziesz do kina. Wracasz późno. Następnego dnia to samo. Byle by go więcej nie słyszeć. 54

56

Jesteś tylko workiem mięsa i krwi. Zbiornikiem sił witalnych, z których on bierze dla siebie, ile może. Słabniesz i mdlejesz, gdy krew z Ciebie odpływa. On chłepcze i rośnie w siłę. Wystarczysz mu w zupełności, aby odzyskać pełnię swej mocy, więc czemu miałby z tego nie skorzystać? Przed śmiercią czujesz wyraźnie jego radość i głośny śmiech rozbrzmiewający dookoła. Śmiech. To śmieszne, zgadzasz się. To śmieszne. On się cieszy. Tak bardzo się cieszy dzięki Tobie.

Umierając, czujesz jak podnoszą Ci się kąciki ust. Nie walczysz już. Odchodzisz łagodnie, uśmiechając się delikatnie. 105

57

Jesteś dziewicą. 70

Nie jesteś dziewicą. 56

58

Siedzą w kółku na głębokich pufach. Jeden z nich chyba śpi. Nachylają się nad notatkami rozłożonymi na stoliku pośrodku. Z bliska widzisz, jak żałośnie wyglądają. Podkrążone oczy, wystające kości policzkowe. Ubrania na nich wiszą, jakby od dawna nic nie jedli. I już z daleka czuć unoszące się nad nimi opary alkoholu. Zdaje Ci się, że widzisz małpkę przekazywaną ukradkiem z ręki do ręki.

A to dopiero początek roku akademickiego. Co będzie podczas sesji? Uśmiechasz się na wspomnienie studenckich lat.

Podnoszą na Ciebie wzrok, gdy podchodzisz bliżej. Widzisz niechęć w ich oczach. Może nie powinieneś się tak do nich szczerzyć? Wciągasz też brzuch, mając poczucie, że mięsień piwny jest tu wyjątkowo nie na miejscu.

Zagadujesz ich ostrożnie. Próbujesz podpytać, czego się uczą i czy wygodnie im tu w bibliotece. W sumie to lepiej niż w akademiku. Tam pewnie głośno i nie sposób myśli zebrać. Odpowiadają Ci urywanymi zdaniami i dają do zrozumienia, że nie jesteś tu mile widziany. Jeden z nich w pewnym momencie wstaje i zaczyna recytować jakąś formułkę, a gdy kończy reszta bije mu po cichu brawo. Ponownie nachylają się razem nad papierami, kompletnie Cię ignorując.

Oczyszczasz gardło, próbując zwrócić na siebie ponownie uwagę i otwarcie mówisz, o co Ci chodzi i pytasz, czy mogą pomóc. Odpowiada Ci ponure milczenie. Wzdychasz i odwracasz się, żeby odejść.

– Dwadzieścia złotych – słyszysz za sobą.

Odwracasz się z powrotem do nich i patrzysz pytająco.

– Może możemy pomóc – mówi ten, który siedzi najbliżej Ciebie.

– Od łebka? – pytasz z niedowierzaniem.

Milczą, spoglądając po sobie ukradkiem. Walczą ze sobą. Chcieliby powiedzieć, że tak, ale boją się, że odejdziesz, nie zostawiając im ani grosza.

– No... Od łebka to może mniej... – ten, który recytował formułkę patrzy na kolegów, którzy przytakują mu w milczeniu.

Machasz ręką i odwracasz się. Nie masz czasu na takie bzdury. Możesz samemu rozejrzeć się dookoła. Biblioteka nie jest przecież taka duża. 60

Dobre żarty. Jakby strzegli nie wiadomo jakich wielkich tajemnic. Kręcisz głową z politowaniem i idziesz do pracownika. On przynajmniej wygląda trzeźwo. 45

Robi Ci się ich żal. Cholera, przecież też byłeś studentem. Prosisz ich, żebyście wymienili się numerami i zapewniasz, że pomyślisz w domu, jak im pomóc. Jesteś dziennikarzem. Może jakiś wywiad ze studentami o ich ciężkim życiu. Oczywiście odpłatny. Dziękują Ci ogromnie. A pomóc? Nie, niestety nie potrafią Ci pomóc. Ale dobry z Ciebie człowiek. Życzą Ci powodzenia. Zanotuj – Ślad #3 45

59

Budzisz się w szpitalu. Jest przy Tobie rodzina. Odwiedzają Cię też znajomi i zostaje Ci przydzielony psycholog. Spędzasz z nim długie godziny, gdy próbuje wyciągnąć z Ciebie, co właściwie się stało i skąd ten dramatyczny ruch. Dowiadujesz się, że nikogo nie widziano na dachu i nie było tam żadnych śladów działalności innych osób. Milczysz w tym temacie. Ostatnie czego chcesz, to żeby zamknięto Cię w wariatkowie. Udaje Ci się jakoś wyłgać. Wspominasz o lekkim załamaniu i w zasadzie nie wiesz, co dokładnie Cię podkusiło.

Wszyscy są w szoku. Otaczają Cię czułą opieką i troską i gorąco im za to dziękujesz. Nikomu nie mówisz jednak prawdy. Starasz się zapomnieć o całej sprawie, lecz nie jest to takie proste. Z czasem orientujesz się, że dziwne szumy w uszach, które towarzyszą Ci od wypadku, nie są tym czym się wydają. To głos. Nieustannie słyszysz go w swojej głowie i wcale nie podoba Ci się to, co Ci mówi. Liczysz na to, że w końcu zamilknie. Z pewnością stanie się tak, gdy już całkowicie dojdziesz do siebie. To zapewne jeszcze szok. 54

60

Zwykle jest tutaj dużo światła, które wpada do środka przez liczne świetliki i ogromne okna, teraz jednak panuje przyjemny półmrok. Lampy palą się jedynie w działach, z których ktoś akurat korzysta, podczas gdy reszta spoczywa spokojnie w ciemnościach. Korytarze wyznaczane przez regały zdają się nie mieć końca i słychać w nich tylko echo Twoich kroków oraz ciche szepty nielicznych czytelników. Zupełnie jakby to książki rozmawiały między sobą, gdy nikt nie patrzy.

Kręcisz się chwilę między katalogami i gablotami, lecz nie natrafiasz na nic ciekawego. W końcu uznajesz, że lepiej będzie zwyczajnie kogoś zapytać. Musisz wyglądać dziwnie, chodząc w środku nocy w kółko po bibliotece i rozglądając się nie wiadomo za czym.

Idziesz do studentów. Wyglądają, jakby byli tu od dłuższego czasu. Pewnie coś widzieli. 44(K) 58(M)

Idziesz od razu do pracownika. Niepotrzebne Ci podchody z wypytywaniem wszystkich dookoła. A on na pewno widział każdego, kto tu przyszedł. 45

61

Bierzesz rozpęd i próbujesz zwalić go z nóg. Udaje Ci się wykorzystać jego chwilę nieuwagi i zaskoczenie Twoją reakcją. Przewraca się, potykając o długi płaszcz. Wyje wściekły i szybko przekręca się na bok. Widząc jego złość, nie ustępujesz i próbujesz go kopać, gdy jeszcze leży na ziemi. Boisz się. Naprawdę wygląda, jakby był obłąkany. Odskakujesz, gdy próbuje Cię złapać i starasz się trafić w głowę, żeby go ogłuszyć. Nie pozwalasz mu wstać i czujesz, że możesz wygrać, gdy nagle łapie Cię za kostkę silną dłonią.

Upadasz, boleśnie uderzając głową o ziemię. Tracisz na chwilę dech, ciemnieje Ci w oczach. Na moment tracisz przytomność. Gdy znów otwierasz oczy, mężczyzna ciągnie Cię na środek placyku. Masz związane ręce i szmatę wciśniętą w usta, przez co ledwo oddychasz. Rzuca Cię brutalnie na środek pentagramu, grożąc, że Cię zabije, jeśli nadal będziesz mu się wyrywać. Cholera, myślisz, i tak mnie zabije.

Rzucasz się, próbując się oswobodzić. Mężczyzna przytrzymuje Cię jedną ręką i zaczyna recytować coś niezrozumiałego. Chcesz krzyczeć i bronić się, ale nie masz jak. Jest za silny.

Spoglądasz w dół, pod nogi. Pentagram pod Tobą zaczyna ruszać się i wić, jakby był żywym stworzeniem. Masz wrażenie, że wychodzi ponad ziemię i próbuje muskać delikatnie Twoje nogi. Jakby Cię sprawdzał, czy się nadajesz, przychodzi Ci na myśl. Wzdrygasz się i próbujesz odsunąć się stamtąd, lecz mężczyzna szarpie Cię boleśnie i wykręca bark, zmuszając, abyś klęknęła.

Podnosisz na niego przerażony wzrok i widzisz dłoń z uniesionym wysoko sztyletem. Nie jesteś w stanie nic zrobić.

Nawet nie czujesz bólu, gdy zaczyna Cię dźgać, a Twoja krew rozlewa się gęstym strumieniem dookoła. Wszystko dzieje się tak szybko... Umierasz cicho. Na chwałę Szatana, oczywiście. 105

62

Dopadasz go i chwytasz za barki. Nie spodziewał się tego i zachwiał pod impetem Twojego ataku, ale udało mu się utrzymać w pionie. Łapiesz go za przedramię, w którym trzyma sztylet. Próbuje zamachnąć się nim na Ciebie, lecz w porę udaje Ci się go powstrzymać.

Teraz, gdy jesteście tak blisko, rozumiesz jak beznadziejnie głupie było atakowanie przeciwnika uzbrojonego w nóż. Jedyne na czym możesz się skupić, to utrzymanie dłoni ściskającej sztylet. Próbuje Ci się wyrwać i ciąć Cię na oślep. Facet wygląda, jakby oszalał. No tak, nie spodziewałeś się chyba, że faktycznie spróbuje się na Ciebie z tym nożem rzucić. A on w furii wygląda, jakby chciał Cię zwyczajnie zaszlachtować.

Siłujecie się dobrą chwilę i sprawa wygląda naprawdę beznadziejnie. Czujesz jak szaleńczo skacze Ci poziom adrenaliny. Walczysz o życie, do cholery! Jeden zły ruch i będziesz leżał na ziemi jak zarżnięte prosię. Z drugiej strony, mężczyzna jest kompletnie opętany. Rzuca się i krzyczy coś, czego nie potrafisz zrozumieć. Jakby już odprawiał jakiś rytuał. I kompletnie zdaje się nie zwracać uwagi na ból, który mu zadajesz, próbując go powstrzymać.

Zbierasz w sobie siły i wykręcasz mu nadgarstek najmocniej jak potrafisz. Nie przestajesz, gdy w końcu zaczyna krzyczeć i zdaje się odzyskiwać poczytalność. Puszczasz dopiero, gdy słyszysz nieprzyjemne chrupnięcie, a jego uścisk gwałtownie słabnie.

Sztylet upada z łoskotem na ziemię.

Wykorzystujesz chwilę i nacierasz ze zdwojoną siłą. W końcu szanse są bardziej wyrównane. Chociaż nie, Ty masz przewagę. Nie dość, że stracił nóż, to jeszcze zdołałeś uszkodzić mu dłoń. Nie możesz teraz odpuścić. 72

Odsuwasz się, gdy zaczyna jęczeć przeraźliwie. Naprawdę musiałeś mu zrobić krzywdę. Ale te oczy... nie wygląda, jakby miał ochotę odpuścić na dobre. Jest w nim jakieś szaleństwo. Odsuwasz się jeszcze i próbujesz sięgnąć po nóż. Zdobędziesz dzięki temu dużą przewagę. 73

63

Rzucasz się do ucieczki i biegniesz alejką między krzakami. Słyszysz za sobą wściekły ryk i niemal czujesz jego oddech na plecach. Widocznie nie ma zamiaru odpuścić.

Dobiegasz do drzwi i faktycznie widzisz przy nich krzesło. Dopiero teraz jednak dostrzegasz, że bez niego drzwi natychmiast się zatrzasną. Nie otworzą się z zewnątrz i zostaniesz tu razem z opętanym mężczyzną, niezależnie od tego, co zaraz się stanie. Kto to cholerstwo projektował?!

Trudno. Bez tego zdaje się, że i tak nie masz większych szans. Świr ma nóż. Bierzesz krzesło i zamachujesz się bez wahania. 74

Biegnie za Tobą, ale może jeszcze udałoby Ci się go zaskoczyć? Opętany, to prawda, ale zdaje się nie do końca panować nad tym co robi. Ktoś pokazywał Ci kiedyś, jak sobie radzić z nożownikiem... Jakby spróbować go kopnąć... tak, to może się udać. I zostawisz sobie możliwość ucieczki. 61(K) 62(M)

64

Ruszasz biegiem przed siebie, niemal potykając się o własne nogi. Mężczyzna rzuca się zaraz za Tobą. Nie możesz uwierzyć w jego szybkość. Dopada Cię i ostrym nożem rozcina Ci dłoń. Krzyczysz i łapiesz się za rękę, lecz nie zatrzymujesz się. Byle dalej.

Odwracasz się na sekundę i widzisz, jak podnosi się z ziemi. Musiał się przewrócić po tym niezwykłym skoku na Ciebie. Jak dobrze, że Cię tylko drasnął. Gdyby udało mu się z całym impetem... już by Cię mogło nie być.

Dobiegasz do schodów, słysząc jego monotonny głos za sobą, jakby nagle zaczął coś recytować. Może się modli? Wbiegasz na klatkę schodową, mając niemal pewność, że już po wszystkim. Warto było? Ten świr naprawdę mógł Cię zabić. Ta rana na ręku na pewno długo będzie się goić.

Zwalniasz gwałtownie, czując powiew na twarzy. Zupełnie jakby ktoś właśnie przeszedł obok. Rozglądasz się, lecz nikogo nie ma. Idziesz dalej w dół, gdy dobiega Cię czyjś śmiech. Mężczyzna? Nie, nie było słychać, żeby w ogóle  chciał schodzić za Tobą. Chwała Bogu, tylko kto w takim razie się śmiał? Idziesz niepewnie, mając niemal pewność, że ktoś jest tuż obok Ciebie. To dziwne uczucie. Zaczynasz czuć się bardzo nieswojo i masz wrażenie, że słyszysz czyjś głos bardzo blisko. To musi być echo osób rozmawiających szeptem w czytelni. Na pewno rozchodzi się jakoś dziwnie po budynku, a Ty jesteś już prawie na dole.

Wychodzisz do głównego holu biblioteki, trzymając zranioną dłoń, coraz mocniej ociekającą krwią. Czym prędzej przechodzisz przez niego i kierujesz się do wyjścia. Wokół panuje cisza. Nie słychać już tych szeptów, co przed chwilą. Coś musi być nie tak z akustyką w tym miejscu. Przyspieszasz kroku i raz jeszcze oglądasz się za siebie, sprawdzając, czy mężczyzna na pewno Cię nie goni. Nie widać go. Idziesz do wyjścia, nie bacząc na nikogo.

Wychodzisz przed budynek i z ulgą wdychasz świeże powietrze. W końcu robi Ci się trochę lżej. Nie ma jednak co zwlekać. Rozglądasz się za jakąś pomocą. Służby porządkowe? Trzeba kogoś o tym natychmiast powiadomić. 40

Wracasz do domu. Trzeba się było w to nie pakować. Teraz to wiesz. Ale nadal nie chcesz, żeby ktokolwiek się o tym dowiedział. Musisz przemyśleć sprawę na spokojnie, bez podejmowania pochopnych decyzji. Zawiadomić służby możesz przecież w każdej chwili. 49

65

Upadając, uderza głową o kant komody. Leży teraz w powiększającej się powoli plamie krwi, a Ty stoisz nad nim, nie do końca mogąc uwierzyć w to, co się stało. W końcu wybuchasz nieopanowanym śmiechem i zdaje Ci się, że cały dom śmieje się razem z Tobą.

– Dosyć – słyszysz głos i wszystko wokół milknie. – Szybko znieś go na dół – zleca Ci.

Przytakujesz posłusznie i łapiąc mężczyznę za ręce, ciągniesz go do piwnicy. Nie dbasz specjalnie o to, że obija się o ściany i meble. Niemal zrzucasz go ze schodów. Towarzyszy Ci w tym ukradkowy chichot, dobiegający z różnych miejsc. Musisz się powstrzymywać, żeby znów nie wybuchnąć śmiechem.

Gdy jesteście już na dole, rozglądasz się uważnie, jednocześnie wsłuchując się w polecenia głosu. Musisz położyć go na jednym z pentagramów wyrysowanych na ziemi. Jest ich wiele i masz nadzieję, że słusznie wybierasz największy z nich wszystkich. Następnie sięgasz do niedużej szafki stojącej pod ścianą i wyciągasz z niej stary notatnik. W jakiś sposób wiesz, którą stronę wybrać i gdzie zacząć czytać. Próbujesz kilka razy w myślach, zanim zaczynasz recytować na głos obce inkantacje.

Nie wychodzi Ci najlepiej, ale zdaje się, że tym razem wystarczy. Podnosisz wzrok, gdy coś w końcu zaczyna się dziać i z zachwytem obserwujesz przebieg wydarzeń.

Teraz... teraz czujesz, że możesz już wszystko. 92

66

– Znamy się – zapewniasz. – Mieszkamy obok siebie. Ja w tym domu zaraz obok pańskiego. Biały z niebieskim dachem i trampoliną w ogrodzie. Mijaliśmy się nieraz na ulicy. Nie było nigdy okazji poznać się bliżej, ale niech pan się uspokoi, zaraz wszystko wytłumaczę – nawijasz szybko byle co, byle tylko udało Ci się wybić go z tego opętańczego stanu.

Cofasz się niespokojnie, a on krok za krokiem podąża za Tobą.

– Nie mam zamiaru w czymkolwiek przeszkadzać. To jakiś performance, prawda? Nic nikomu nie powiem. Zapewne tajemnica artystyczna...

– ...óc ...sisz ...yyy – wydobywa się z jego gardła.

Słychać, że mówi z wielkim trudem, lecz jego twarz pozostaje spokojna. Zupełnie to do siebie nie pasuje i wygląda przerażająco. Jakby ktoś inny przemawiał poprzez niego.

– Już stąd idę. Proszę się mną nie przejmować i robić swoje. Bibliotekarz musiał mnie źle poprowadzić do działu.

– ...omóc ...stój ...oją ...omoc – zatrzymuje się i wyciąga rękę w Twoim kierunku.

Również stajesz i próbujesz wsłuchać się w to, co mówi. Coś próbuje Ci przekazać.

– Musisz... – mówi po chwili – mi... pomóc...

– Jak najbardziej – stwierdzasz po chwili. – Zaraz pójdę na dół i znajdę jakąś pomoc – wskazujesz na wyjście z ogrodów.

– Nie... – zatrzymuje Cię. – Musisz... teraz...

Może on faktycznie potrzebuje pomocy? Brzmi bardzo dziwnie. Jeśli to atak cukrzycy albo czegoś jeszcze gorszego? Nie chcesz mieć go na sumieniu. Zostajesz i zgadzasz się pomóc. 75

Pomóc? Pomóc poderżnąć sobie gardło? Absolutnie nie. Ponownie mówisz mu, że idziesz po pomoc na dół i odwracasz się w stronę schodów. Szybko. 64

Musisz? Zaczyna Ci działać na nerwy. Może się naćpał? To jest dach biblioteki, do cholery. Każdy może tu wejść. A on jest niebezpieczny dla otoczenia. Jedyne co naprawdę musisz, to mu przyłożyć. 52

67

Możesz już zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło. Może faktycznie nie warto było wtykać nos w nie swoje sprawy i szukać na siłę sensacji? Masz wrażenie, że właściwie od początku wcale Cię to nie interesowało. Znów śpisz spokojnie a cała ta dziwna sytuacja zaczyna Ci się powoli zacierać w pamięci.

Pewnego dnia budzisz się, zupełnie nie pamiętając już ani tego człowieka, ani niczego co było z nim związane. Żyjesz dalej swoim życiem i zapewne będziesz cieszyć się zdrowiem i spokojem do późnej starości. 105

68

Mija kilka miesięcy, gdy mężczyzna nieoczekiwanie puka do Twoich drzwi. Otwierasz, nie wierząc własnym oczom. Do tej pory przemykał tylko cichcem po ulicy, jakby nie chciał być przez nikogo zauważony, a teraz nagle sam przychodzi w Twoje progi. Otwierasz drzwi z wymuszonym uśmiechem. Czego może od Ciebie chcieć?

Odpowiada Ci szczerym uśmiechem i zaczyna mówić tak szybko, że nie do końca za nim nadążasz.

Chce Cię zaprosić do siebie. Proponuje sąsiedzkie spotkanie, żeby poznać się lepiej. Mówi, że skończył urządzać się w domu i chcecie w końcu lepiej poznać okolicę i jej mieszkańców. Kiedyś już rozmawialiście, więc w pierwszym odruchu pomyślał o Tobie.

Masz wrażenie, że chyba faktycznie wczoraj słychać było, jak kosi trawnik w ogrodzie. Może to, co było wcześniej w domu, naprawdę nie należało do niego?

Nie przestaje mówić. Zachęca Cię i zaczyna opowiadać jakąś anegdotę. Nawet nie jest przy tym specjalnie natrętny ani irytujący. Zachowuje się tak naturalnie, że nie jesteś w stanie uwierzyć, że to ten sam facet, co kilka miesięcy temu.

Przyjmujesz zaproszenie. Pierwsze wrażenie nie było wprawdzie najlepsze, ale może w rzeczywistości to normalny facet? Czemu nie mielibyście się lepiej poznać? 76

Nie. Dziękujesz grzecznie i nawet nie szukasz żadnej głupiej wymówki. Mówisz mu zwyczajnie, że nie szukasz znajomych. Nie chcesz mieć z tym już nic więcej wspólnego. 67

69

Nie możesz przestać go słuchać. Nie chcesz przestać. Kusi Cię wspaniałymi rzeczami, które może Ci dać w zamian za lojalność i posłuszeństwo. A Ty mu wierzysz. I słuchasz, i chcesz za nim podążać. Musisz mu dać to, czego pragnie. Musisz...

Ale co? Jaką ofiarę? Nie masz pojęcia, co by go zadowoliło. Chociaż nie, wiesz doskonale, czego chce, ale nie masz pewności, czy możesz mu to dać. Przecież nie zabijesz człowieka.

Szczekanie wyrywa Cię z zamyślenia. Twój pies podbiega do Ciebie i łasi się, prosząc o spacer. Przyglądasz mu się uważnie, gładząc przez chwilę jego łeb. Uśmiechasz się do niego. Patrzysz mu w oczy, widząc w nich odbicie swojego obłędu. Taka ofiara, takie poświęcenie... To na pewno go zadowoli.

– Chodź piesku – mówisz uśmiechając się szeroko. – Pewnie, że pójdziemy na spacer. Na długi, długi spacer. 78

Zrobisz to. Jesteś gotów na tak wiele. Dla niego? Na wszystko. Czekasz do wieczora, przez cały czas nie odchodząc od okna. On będzie idealny. Nikt go nie zna, nikt nie będzie o niego pytał, nikt nie powinien powiązać go z Tobą, jeśli zrobisz to ostrożnie. On będzie Twoją ofiarą. Pierwszą ofiarą. Decyzja zapadła. 79

70

W pewnym momencie uścisk słabnie, a Ty zaczynasz oddychać swobodniej, choć nadal cała się trzęsiesz. W końcu puszcza Twoją dłoń. Natychmiast cofasz się i przyciskasz ją mocno do siebie. Jest zsiniała i poraniona, lecz wygląda lepiej niż się spodziewałaś. Nadal masz w niej czucie – boli potwornie – i zdaje się, że nie będzie się długo goiła.

Twoja krew w pełni go nasyciła. Jest zadowolony i ryczy szczęśliwie. Widzisz go teraz w całej okazałości. Stoi przed Tobą, wielki i przerażający. Emanuje mocą, która sprawia, że uginają się pod Tobą kolana. Nie walczysz z tym. Siadasz na ziemi, nie mogąc oderwać od niego wzroku.

Przemawia do Ciebie. Chociaż nie porusza pyskiem, to jego głos rozbrzmiewa w Twojej głowie czysto i wyraźnie. Jego radość nie ma granic, obiecuje Ci wspaniałe rzeczy, jeśli zgodzisz się z nim współpracować. Chce Ciebie po swojej stronie. Zapewnia, że może to przynieść same korzyści dla was obojga. Chce Ciebie.

– Tak – mówisz, nadal nie mogąc zrozumieć, co właściwie się dzieje. – Tak, zgadzam się.

Trzęsiesz się cała z emocji i nie potrafisz już rozpoznać, na ile jest to strach, a na ile prawdziwa ekscytacja. Czujesz jednak, że tego chcesz. Czemu nie? Mieć coś takiego po swojej stronie? Cały cholerny świat u Twoich stóp. 71

– Nie – nie możesz się przemóc. – Nie potrafię.

To nie może się dobrze skończyć. Co to miałaby być za współpraca? Niech Bóg ma Cię w swojej opiece, na to nie możesz się zgodzić. To... stworzenie. Nie pozbędziesz się już z pewnością koszmarów o nim, trudno. Ale żeby z własnej nieprzymuszonej woli ponownie nawiązywać z nim kontakt? Nie, nigdy. 49

71

W chwili, gdy wypowiadasz te słowa, przenosisz się w zupełnie inne miejsce. Z początku wszystko wiruje Ci przed oczami i zupełnie nie potrafisz pojąć gdzie jest góra, a gdzie dół. Nic nie widzisz i nic nie czujesz. Nie masz swojego ciała. Jesteś tylko duszą zawieszoną w jakiejś dziwnej rzeczywistości. Długą chwilę zajmuje Ci uspokojenie się na tyle, żeby świat dookoła zaczął się wyostrzać.

Nie potrafisz zrozumieć tego, co widzisz. Zawsze byłaś istotą trójwymiarową i tak nauczyłaś się patrzeć na świat. Teraz czujesz się, jakby otaczała Cię abstrakcja wielu różnych wymiarów, nachodzących na siebie w sposób zupełnie niepojęty i mieszających się bezładnie. Po chwili jednak zaczynasz powoli dostrzegać w tym pewną logikę i odkrywasz, że z łatwością możesz się tu przemieszczać. Krążysz, obserwując to, co dzieje się wokół. A dzieje się wszystko. Wszystko, co można sobie wyobrazić, co było, jest i będzie, jest na wyciągnięcie ręki. Gdybyś nadal posiadała swoje materialne ciało, Twój mózg z pewnością by tego nie wytrzymał.

W końcu Jego głos wyrywa Cię z otępienia i woła do siebie. Suniesz do niego pewnie, choć nie masz pojęcia ani skąd dochodzi, ani gdzie się znajduje. Mimo wszystko wiesz, jak do niego dotrzeć.

Gdy się zbliżasz, otoczenie zwalnia i skupia się w jeden wielki obraz. Zaczyna otaczać was ze wszystkich stron, niczym niezwykle realistyczna panorama i zamyka się bezgłośnie. Dochodzi do Ciebie, że właśnie przenieśliście się w przestrzeni. Jesteście w piwnicy pod domem Twojego sąsiada.

Wokół jest ciemno. Obserwujesz wszystko dokładnie, wirując po pomieszczeniu i badając jego wnętrze. Nadal jesteś tylko duszą zawieszoną w nie–materii. W pewnym momencie słychać kroki na schodach i zapala się światło. Przyszedł. Przez chwilę masz ochotę gdzieś się przed nim schować i lecisz pod sam sufit, lecz zaraz potem orientujesz się, że i tak nie może was zauważyć. Mamrocze coś pod nosem, przygotowuje się, coś rysuje na podłodze. Słyszysz pomruk zadowolenia obok siebie i przyglądasz się Jemu z ciekawością.

Mężczyzna zaczyna recytować jakąś inkantację, a Ty widzisz jak powoli otwiera się przed wami ledwo widoczny portal. On rusza natychmiast i wychodzi przez niego, materializując się po drugiej stronie, dokładnie naprzeciwko mężczyzny. Nie czeka na nic więcej. Słyszysz tylko krótki zdziwiony okrzyk i po chwili mężczyzny już nie ma. Tak po prostu, przestał być potrzebny...

Niepewnie podchodzisz do portalu, gdy On odwraca się do Ciebie i wyciąga potężną dłoń w Twoją stronę. Wychylasz się, rozglądasz dookoła i robisz krok naprzód. Stajesz pewnie na podłodze, na własnych nogach i raz jeszcze przyglądasz mu się uważnie, gdy możesz go zobaczyć przed sobą w całej okazałości. 92

72

Klęka, ściskając wykręconą dziwnie dłoń i krzyczy w zupełnie zwyczajny, ludzki sposób. Stoisz nad nim, dysząc ciężko i ociekając potem. Czujesz krew i sól na wargach. Przez chwilę nie wiesz co dalej robić, po czym zaciskasz mocno pięść i wyprowadzasz celny cios prosto w jego skroń.

Pada bezwładnie na ziemię, uderzając głową o beton. Szybko nachylasz się żeby sprawdzić, na wszelki wypadek, czy żyje. Żyje. Wygląda na to, że stracił tylko przytomność.

Rozglądasz się dookoła. Co teraz? Próbujesz uspokoić oddech i na trzeźwo przemyśleć sytuację.

Odwracasz się, słysząc dziwny dźwięk. Dochodzi z miejsca, w którym przed chwilą był mężczyzna. Idziesz powoli w tamtym kierunku. Rzucasz jeszcze na niego okiem i odchodzisz.

Na środku placyku, tam gdzie go zobaczyłeś na początku, na ziemi jest coś wyrysowane. Pentagram. Teraz rusza się i drży, zupełnie jakby był żywą istotą. Wygląda, jakby chciał pełznąć po ziemi do Ciebie, lecz nie może. Woła Cię. Oszołomiony przyglądasz mu się chwilę. Co to jest? Czy to jakieś złudzenie optyczne? Czy uderzyłeś się w głowę w międzyczasie?

Słyszysz głos wewnątrz siebie. Niski, nieprzyjemny, niemal rozsadzający Ci czaszkę. Chwytasz się za uszy i przymykasz oczy.

– Daj mi go! – syczy. – Daj mi jego krew. Daj mi go całego. Przyprowadź go tu i ofiaruj mnie. Nie będziesz żałował. Zrób to. Zrób to.

Obniż Poczytalność o 1.

Otwierasz ostrożnie oczy i rozglądasz się nieprzytomnym wzrokiem, gdy głos milknie. Pentagram wiruje i drży, jakby czekał z niecierpliwością na krew, którą mu obiecano. Nie ruszasz się z miejsca, próbując zrozumieć sens jego słów. Chce ofiary?

– Szybciej! – znów rozbrzmiewa w Twojej głowie.

Tak, on chce od Ciebie ofiary. Z... tego mężczyzny. No oczywiście. Chce ofiary z mężczyzny. Jak mogłeś tego wcześniej nie pojąć. Ofiarę z mężczyzny... Ofiarę z mężczyzny... Odchodzisz, żeby go przyprowadzić. W końcu tego od Ciebie chce. Przyprowadzić i tym sztyletem, który miał... Tym możesz to zrobić... 80

Co? Czego on chce? Miałbyś go zabić? Otrząsasz się i czujesz, jak drżą Ci ręce. Zabić? Słodki Jezu... Rozglądasz się, przytomniejąc nagle. Nie. Dosyć tego. Trzeba z tym skończyć raz na zawsze. Rzucasz się do ucieczki. Czym prędzej musisz wrócić do domu. 81

73

Chwytasz sztylet i szybko odwracasz się znów do przeciwnika. Ryczy wściekle, trzymając się za dłoń. Rusza w Twoją stronę, kompletnie nie dbając o to, że trzymasz teraz broń w ręku. Wszystko dzieje się tak szybko. Wpada wprost na Ciebie z niesamowitym impetem i obaj przewracacie się na ziemię. Upadasz ciężko na plecy i chwilę zajmuje Ci pozbieranie się i złapanie oddechu.

W panice zaczynasz się szamotać i chcesz się wydostać spod mężczyzny, lecz orientujesz się, że on już z Tobą nie walczy. Leży tylko na Tobie bezwładnie. Przewracasz go na plecy i widzisz strużkę krwi wyciekającą mu z ust. A potem patrzysz niżej. Nadal ściskasz nóż. Tylko rękojeść wystaje spod ubrań mężczyzny, które teraz gwałtownie zaczynają zmieniać kolor. Plama krwi szybko rozlewa się dookoła i słyszysz jego ciężki, charczący oddech.

Odsuwasz się przerażony. Umiera – myślisz. Facet umiera na Twoich oczach. Ty go dźgnąłeś sztyletem. Nie, wpadł na niego... Ale Ty go trzymałeś. Przez Ciebie umiera. Co teraz?

– Daj mi go! – słyszysz głos w swojej głowie. – Daj mi jego krew. Daj mi go całego. Przyprowadź go tu i ofiaruj mnie. Nie będziesz żałował. Zrób to. Zrób to. Teraz, przyprowadź mi go.

Obniż Poczytalność o 1.

Rozglądasz się nieprzytomnym wzrokiem, gdy nagle głos milknie. Dochodził z miejsca, w którym zobaczyłeś mężczyznę za pierwszym razem. Tam, gdzie stał, było coś wyrysowane na ziemi.

– Przynieś mi go – mówi głos. – Szybciej! Nie ma czasu...

Tak, on chce od Ciebie ofiary. Z... tego mężczyzny. No oczywiście. Chce ofiary z mężczyzny. Jak mogłeś wcześniej tego nie pojąć. Ofiarę z mężczyzny... Ofiarę z mężczyzny... Musisz go tam zanieść. W końcu tego od Ciebie chce. 82

Co? Czego on chce? Miałbyś go złożyć w ofierze? Otrząsasz się i czujesz, jak drżą Ci ręce. Zabić? Słodki Jezu... Rozglądasz się, przytomniejąc nagle. Nie. Dosyć tego. Trzeba z tym skończyć raz na zawsze. Rzucasz się do ucieczki. Czym prędzej musisz wrócić do domu. 83

Nie, nie możesz. Nie słuchasz go. Mężczyzna jeszcze żyje. Trzeba mu pomóc i to jak najszybciej. Rozglądasz się w panice. Musisz go tu zostawić na chwilę. Pobiegniesz szybko szukać pomocy. Zbiegasz czym prędzej na dół. 101

74

Trafiasz go celnie w głowę. Zatrzymuje się, chwieje, po czym upada ciężko na ziemię. Stoisz jeszcze chwilę, nie odkładając krzesła i wpatrujesz się w niego. Ma rozciętą skroń. Chyba już nie wstanie.

Odstawiasz ostrożne krzesło i rozglądasz się niepewnie dookoła. Drzwi zatrzasnęły się na amen. Nie ma szans, aby otworzyć je od strony ogrodu. Nie jesteś pewien, czy to dobry pomysł zostać tu uwięzionym z nieprzytomnym mężczyzną, ale co lepszego Ci pozostało?

Teraz musisz zastanowić się, co zrobić.

Podchodzisz do niego powoli. Chcesz sprawdzić, czy nie stało mu się coś poważnego. A może nie żyje? 77

Omijasz go ostrożnie i ruszasz w głąb ogrodu. Chętnie przyjrzysz się temu, co tam robił. Potem może coś przyjdzie Ci do głowy. 86

75

Mrugasz kilka razy oczami. Szumi Ci w głowie i zaczyna zbierać się na mdłości. Nie masz bladego pojęcia, co się przed chwilą wydarzyło. Klęczysz na ziemi i próbujesz dojść jakoś do siebie. Czyżby zdarzyło Ci się tak po prostu zemdleć?

Powoli odzyskujesz ostrość widzenia, ale to, co widzisz, sprawia, że tylko mocniej zaczyna bić Ci serce. Znajdujesz się dokładnie pośrodku wielkiego pentagramu, wyrysowanego pod Tobą. Nie masz pojęcia, czym został wyrysowany i raczej nie chcesz tego wiedzieć.

Do Twoich uszu dobiega dziwny bełkot i z trudem podnosisz głowę. Mężczyzna stoi nad Tobą i recytuje coś w dziwnym języku. Nieobecnym, obłąkanym wzrokiem chyba nawet nie zauważył, że odzyskujesz świadomość. Musi być w transie. Nie znasz się na rzeczy, ale zaczynasz się domyślać, jaka ma być Twoja rola w tym szalonym rytuale. I niespecjalnie Ci się to podoba.

Zbierasz w sobie wszystkie siły i zrywasz się do biegu. Może zdołasz jeszcze uciec. 64

Głupiejesz. Nie masz pojęcia, co zrobić. A może to wcale nie jest to, na co wygląda? Niepewnie czekasz na rozwój wydarzeń. 31

76

Idziesz do niego. Z początku jest bardzo przyjemnie. Rozmawia wam się miło. Sam dom... nie wiesz, czy dużo się w nim zmieniło, czy po prostu za dnia wydaje się być zupełnie inny. Meble niby takie same lub bardzo podobne. Może tylko poprzestawiał je tak, że jest jakby więcej przestrzeni. Ale wszystko zachowało swój stary, antyczny klimat. Jest tu tak spokojnie, że zdaje Ci się, iż wszystko, co zdarzyło się wcześniej, tylko Ci się przyśniło.

Rozmawiacie długo, lecz głównie o niczym. Delikatnie próbujesz go podpytywać o to lub owo, lecz naprawdę niewiele udaje Ci się dowiedzieć. Jest taki otwarty i skryty zarazem, że nie masz pojęcia, jak go ugryźć. Cały czas pozostaje dla Ciebie niewyjaśnioną zagadką.

Proponuje w końcu, że pokaże Ci swoje prace. Jest artystą.

Naturalnie zgadzasz się. Skoro już tu jesteś, to głupio by było się teraz wykręcać. No i wystarczy już tych bzdurnych podejrzeń i szukania sensacji. Widzisz przecież, że to normalny facet. 87

Nie. Dziękujesz grzecznie i decydujesz wrócić do siebie. Chce Ci coś pokazać? Rozmawiało się miło, ale wiesz, że już nie chcesz mieć z nim tak naprawdę nic wspólnego. I tak wystarczająco dużo było Ci dane zobaczyć. 67

77

Sprawdzasz puls i oddech. Żyje. Oddychasz z ulgą. Dostrzegasz leżący obok sztylet. Musiał mu wypaść, gdy dostał w głowę. Co teraz? Beznadziejna sytuacja.

Podnosisz sztylet. Wygląda niesamowicie. Masz teraz szansę przyjrzeć mu się bliżej. 88

Lepiej rozejrzeć się dookoła, a jego zostawić tak jak leży. Może na tym placyku, gdzie był wcześniej, znajdziesz coś ciekawego? 86

78

– Wpadł pod samochód – mówisz, gdy ktoś Cię o niego pyta.

Nikt nie roztrząsa i nie rozgrzebuje tej sprawy. To musi być dla Ciebie trudne. W końcu to był Twój przyjaciel. A Ty tylko wzruszasz ramionami.

Nie masz czasu rozpamiętywać tego i rozpaczać. Poza tym, po czym tu właściwie rozpaczać? To wspaniałe zwierzę było taką radością, zarówno za życia jak i w chwili swojej śmierci. Tak pięknie Ci się przysłużyło. Otworzyło Ci oczy na prawdę i dało szansę dalszego rozwoju. Teraz wiesz, że musisz Go zawsze słuchać i wiernie za nim podążać. Nie cofniesz się. Już na pewno nie. Będziesz Mu dawać to, czego zapragnie. Będziesz Mu ufać i odwdzięczysz się za wszystko swoją bezgraniczną lojalnością. Tak. To takie cudowne, takie piękne. Cały świat legł nagle u Twoich stóp.

Składasz mu więcej zwierząt w ofierze. Tyle, ile będzie chciał. Nie cofniesz się już. 89

Jest jednak coś, co sprawia, że nie czujesz się z tym do końca dobrze. Czy wszystko robisz tak, jak być powinno? A może czymś go w końcu urazisz? Nie chcesz tego. Potrzebujesz czegoś lub kogoś, kto wskaże Ci dokładną drogę. Jedyną słuszną i odpowiednią drogę. Musisz zacząć szukać. 90

79

Wychodzisz z domu z pewnym zamiarem pozbawienia go dzisiaj życia. Czemu nie? Jego egzystencja z pewnością nie jest zbyt wiele warta. Może się za to przysłużyć Tobie i Jemu. Jego śmierć może znaczyć coś więcej niż tylko kolejny trup na cmentarzu. Może dać radość i spokój temu, kto Cię wzywa, a Tobie chwałę i potęgę. Czy to nie lepsze rozwiązanie? Czy taka śmierć nie jest wspanialsza?

Stajesz przed jego drzwiami, czując, że jesteś już zupełnie inną osobą. Nie ma w Tobie tej zagubionej istoty, która sądziła, że jej życie cokolwiek znaczy, gdy w rzeczywistości nie sposób było wyłowić Cię wzrokiem z tłumu owiec. Ale udało Ci się wreszcie oddzielić od tego ogłupionego stada. Dano Ci szansę na podążenie inną drogą i wykorzystujesz ją. Drogą prawdy i wilczej potęgi.

Sięgasz do dzwonka i czujesz, że przenika Cię dziwny dreszcz. Gdy Twój palec ląduje na przycisku, masz wrażenie, że pulsuje pod nim życie. Musiało Ci się zdawać. To pewnie w Tobie tak mocno bije krew z podniecenia.

Czekając aż otworzy, opierasz się o barierkę werandy. Zabierasz gwałtownie rękę, czując na dłoni żywą tkankę, miękką i poruszającą się delikatnie. Spoglądasz na poręcz, lecz widzisz tylko drewno. Stara deska z odpryskami farby. Nic więcej. Czyżby zawodziły Cię zmysły?

Stoisz, uważnie wsłuchując się w otoczenie i ze zdumieniem odkrywasz, że... słyszysz ten dom. Czujesz tętno podłogi pod nogami, słyszysz delikatny oddech uchylonych okien. Nagle widzisz, jak cały się porusza. Jak można było tego wcześniej nie zauważyć? Ten dom żyje.

Kroki dobiegające z  jego wnętrza wytrącają Cię z zamyślenia.

Klamka opada, a w progu pojawia się mężczyzna.

Rzucasz mu przeciągłe spojrzenie i nie odpowiadasz, gdy pyta Cię o co chodzi. Zaciskasz pięść raz, drugi. Czujesz swoją moc. Czujesz też jego moc. Nie jest owcą... Ale jakie to ma teraz znaczenie? Liczy się, żeby zaspokoić pragnienie Jego. Musisz mu dać to, o co Cię prosi. Bierzesz głęboki wdech, raz jeszcze próbujesz wsłuchać się w rytm domu i rzucasz się na mężczyznę. 91(K) 100(M)

Chcesz już zrobić krok w jego stronę, gdy zatrzymujesz się i spoglądacie sobie w oczy. Nie... nie jest owcą. Jak to możliwe? Chociaż z drugiej strony - to takie oczywiste. Czy możesz w takim razie...? Czy tak powinno to wyglądać? Czy Jemu się to spodoba? Chwila przeciąga się w nieskończoność, a im dłużej patrzycie sobie w oczy, tym bardziej masz ochotę się wycofać. W końcu rozluźniasz się i cofasz o krok. Nie możesz tego zrobić. Co, jeśli jesteście jedynymi wilkami na świecie? Musicie trzymać się razem. Nie atakujesz go. Chcesz porozmawiać. 90

80

Widzisz krew. Tylko krew. Cały świat dookoła zdaje się już nie mieć znaczenia i nie istnieć. Tylko ta czerwona plama i struga wyciekająca z ciepłego jeszcze ciała. Tyle wspaniałej krwi. Tyle radości. Tak, czujesz radość. Czuje ją też On. Moc, która zaczyna Cię przenikać, niemal rozsadza Cię od wewnątrz. To wspaniałe uczucie. Chcesz się nim napawać w nieskończoność.

Jego głęboki pomruk jest dla Ciebie najlepszą nagrodą. Zlizuje posokę ofiary i jest Ci wdzięczny. To był dobry wybór. Nagrodzi Cię za lojalność i odwagę. Dostaniesz wszystko czego zapragniesz. Poczucie spełnienia, które Cię wypełnia doprowadza Cię niemal do ekstatycznej euforii. Tak, to był dobry wybór. Ta ofiara była wspaniała. Każda następna będzie jeszcze lepsza. Jeszcze nie nasycił się tą, a Ty już masz ochotę szukać dla niego nowej. Zrobisz to przy pierwszej możliwej okazji. O tak, zrobisz to i nie zawahasz się już nigdy. 92

81

Nie mogłeś już tego znieść. Przecież omal go nie zabiłeś. Jak mógłbyś to zrobić? Co z tego, że to świr? To cały czas człowiek. A może i Tobie odbija? Może to, co słyszałeś przed chwilą było tylko potwornym wybrykiem Twojej wyobraźni? Ta myśl przeraża Cię chyba jeszcze bardziej. Że mógłbyś podnieść na kogoś rękę tylko ze względu na głupie przywidzenie. Że Twoja paranoja mogłaby doprowadzić do fatalnego zakończenia. Chociaż on... z nim też jest coś nie tak. Nie jest święty. Ale żeby od razu zabijać...

Wracasz do domu. Musisz o tym zapomnieć. Twoje wścibstwo mogło się zakończyć tragicznie. Nie chcesz już tego w żaden sposób rozpamiętywać. 49

Wracasz do domu, ale... Jakby się temu przyjrzeć dokładniej, może powstałby z tego w końcu jakiś ciekawy artykuł? Po to w końcu to wszystko było, czyż nie? Żeby pokazać światu coś nowego. Uchylić rąbka tajemnicy, która pochłonie ich bez reszty. Tak, musisz to opisać. 94

82

Czym prędzej niesiesz go na pentagram, wyrysowany wcześniej na środku placyku. Porusza się i drży, jakby cieszył się na samą myśl o świeżej ofierze. Spieszysz się. Musisz to zrobić póki mężczyzna jeszcze żyje. Podążasz za instrukcjami, które spływają na Ciebie nie wiadomo skąd. Zupełnie, jakby to było coś naturalnego i oczywistego, a cała ta wiedza spoczywała w Tobie od zawsze.

Gdy docierasz na miejsce, rzucasz go na ziemię. Jęczy cicho, choć nie masz pewności, czy zdaje sobie jeszcze sprawę z tego, co się dzieje.

Jego krew zaczyna rozlewać się obficie dookoła. Rana powiększyła się, gdy go niosłeś. Nie byłeś delikatny. Po co? I tak zaraz zginie.

Nagle pentagram zaczyna wirować gwałtownie i coś się w nim pojawia. Coś z niego wychodzi i jest niezwykle zadowolone ze swojej ofiary. Widzisz, jak potężna szczęka wpija się w leżące na ziemi ciało. Zaczynają szarpać nim drgawki, lecz stwór kompletnie nie zwraca na to uwagi. Słyszysz obrzydliwy dźwięk mlaskania, a następnie przełykania, przerywany zadowolonymi rykami.

Ze zdziwieniem odkrywasz, że wcale Cię to nie przeraża. Stoisz zaledwie krok od niego i z zachwytu nie możesz oderwać wzroku. Wydaje Ci się oczywiste, że powinno tak być. Czemu nigdy wcześniej na niego nie trafiłeś? Czemu dopiero teraz wasze drogi się krzyżują? Czy Twoje życie do dzisiaj miało w ogóle jakikolwiek sens?

W pewnym momencie stwór podnosi łeb i wbija wzrok w Twoje dłonie. Patrzysz na ręce i widzisz, że całe pokryte są krwią. Nie tylko krwią mężczyzny. Sam masz rozciętą rękę, czego do tej pory nie zauważyłeś. Wasza krew musiała się zmieszać.

Zanim orientujesz się, co się dzieje, gruby, chropowaty język przebiega po Twojej dłoni.

Musisz dać mu więcej. Przecież nie wystarczy mu tego truchła. Zresztą, on już pewnie nie żyje, a krew trupa... Twoja krew będzie bardziej odpowiednia. Wyciągasz dłonie przed siebie i pozwalasz mu zlizywać ją ze swojej otwartej rany. Niech ma. Niech bierze, ile zapragnie. 95

Cofasz się ostrożnie. Nie chcesz go urazić, ale nadal nie jesteś w stanie przekroczyć pewnej granicy. Może kiedyś? Może jeszcze do tego dojrzejesz. Cofasz się jeszcze. Na razie musi wystarczyć mu to, co dostał. 92

83

Wracasz do domu, dysząc i drżąc z emocji. Facet nie mógł tego przeżyć. Zginął z Twojej ręki i nic tego nie zmieni. Co teraz? Kiedy go znajdą? Czy ktoś będzie w stanie powiązać go z Twoją osobą? Warto było się w to wszystko pchać? Twoje wścibstwo doprowadziło do tragedii. Jakkolwiek szalone i absurdalne to wszystko było, to zginął przez Ciebie człowiek. Może lepiej było od razu zgłosić się z tym na policję? Jeśli dotrą do Ciebie, czy ktoś uwierzy w Twoją wersję wydarzeń? W najlepszym wypadku zamkną Cię w psychiatryku. Warto było?

Nie możesz spać. Masz wrażenie, że nigdy już nie uda Ci się zmrużyć oka. Przecież to było w obronie własnej, powtarzasz sobie. To był świr, psychopata. To był wypadek. Z drugiej strony... gdyby Ciebie tam nie było, świat toczyłby się dalej swoim torem. Ciebie tam wcale nie musiało być. To Twoja wina i nic na świecie tego nie zmieni.

Jeśli masz #3 85

Jeśli nie masz #3 84

84

Nie udało Ci się zasnąć. Nadal drżą Ci ręce i nie możesz dojść do siebie. Po raz tysięczny powtarzasz sobie, że to wcale nie musiało się tak skończyć. Mogło się w ogóle nigdy nie zaczynać.

Siedzisz w fotelu z ciepłą herbatą, słuchając muzyki i usilnie próbując zapomnieć o całym świecie, gdy rozlega się dzwonek do drzwi. Wzdrygasz się, lecz wcale nie dziwi Cię widok policjantów w progu.

Widzą Twoje podkrążone oczy i żałosne spojrzenie i kiwają na siebie porozumiewawczo głowami. Nie stawiasz nawet oporu. Z Twojej winy zginął człowiek. Tak musi być. Może... może przynajmniej zamkną Cię w psychiatryku. Tak byłoby chyba lepiej. Bez wątpienia opętało Cię szaleństwo. W końcu od Twojego powrotu do domu nie przestają prześladować Cię te dziwne głosy. Przestajesz się przed nimi bronić. Krew, którą im dałeś, była cudowna. Chciałyby więcej. Czy możesz dać im więcej? Nie milkną. Nie potrafisz ich w żaden sposób uciszyć. Więc może... Może kiedyś dasz im więcej.

Uśmiechasz się delikatnie, gdy policjanci zatrzaskują Ci kajdanki na nadgarstkach i odchodzisz posłusznie do radiowozu. 105

85

Przez następny tydzień prawie nie wychodzisz z domu i czujesz, że zaczyna ogarniać się paranoja. Każdy przejeżdżający za oknem samochód wydaje Ci się być radiowozem. Masz wrażenie, że ludzie specjalnie zatrzymują się przed Twoim domem i próbują zajrzeć przez okna. Z trwogą obserwujesz komisarzy, którzy przybyli obejrzeć dom sąsiada. Nikt jednak nie puka do Twoich drzwi. Nikt się Tobą nie interesuje.

Po jakimś czasie zaczynasz się z tym oswajać. Nie możesz dłużej wymigiwać się od rodziny i znajomych, wymyślając kolejne choroby. Zginął człowiek, trudno. Nic już na to nie poradzisz. Skoro nie masz zamiaru przyznawać się do winy, to czemu masz żyć w tej winie? Czas o wszystkim zapomnieć.

Tej nocy po raz pierwszy udaje Ci się spokojnie zasnąć.

Następnego ranka, gdy postanawiasz wziąć się w garść, odbierasz niespodziewany telefon. Nie od razu rozpoznajesz ten głos, lecz już po chwili wszystko staje się jasne.

– Spotkaliśmy się – mówi. – W nocy w bibliotece, pamiętasz. Dziwne rzeczy się potem działy. Była u nas policja i wypytywała o jakieś niepokojące sprawy. Zgodnie z prawdą przyznaliśmy, że uczyliśmy się pilnie całą noc i nie zwracaliśmy uwagi na nikogo, kto był tam tej felernej nocy. Strasznie rzeczy prawda? Jeśli nie chcesz, żebyśmy sobie jednak coś przypomnieli, to... – student podaje Ci pewną kwotę i numer konta.

To szantaż? Chcą od Ciebie pieniędzy w zamian za milczenie? Czujesz, jak zalewa Cię wściekłość. Jak śmią? Teraz tyle, a potem? Jak długo każą sobie płacić? Miesiąc, dwa? Do przedawnienia sprawy? Nie ma mowy. Na to się nie zgodzisz. Może lepiej byłoby nawet... przyznać się? Cokolwiek miałoby się wydarzyć, nie przystaniesz na ich żądania. 84

Zapłacić? Aż tyle? W innym wypadku Twój koniec jest przesądzony. Czy masz jakiś wybór? Nie, nie możesz przecież pozwolić im mówić. Zapłacisz. Nie masz wyjścia. Sukinsyny niech mają i zapomną o całej sprawie. 96

86

Wracasz do miejsca, gdzie się spotkaliście. Możesz się teraz lepiej przyjrzeć temu placykowi. Na środku wyrysowano pentagram. Z boku leży torba z której wysypują się rozmaite dziwne przedmioty. Królik w klatce nadal szamocze się przerażony. Z początku nie rozumiesz, czemu się tak rzuca. Jednak gdy podchodzisz bliżej, czujesz nieprzyjemne mrowienie przebiegające Ci wzdłuż kręgosłupa. Odwracasz się, słysząc czyjś głos za sobą. Nikogo nie ma.

Serce zaczyna bić Ci szybciej. Wpatrujesz się długo w krzaki po obu stronach ścieżki. Nie podoba Ci się to, jak się poruszają i chwieją na boki. Dopiero po chwili dociera do Ciebie, że nie ma aż tak silnego wiatru. Robi Ci się sucho w ustach. Odwracasz się powoli i zamierasz, widząc pentagram wijący się u Twoich stóp. Ponownie słyszysz głos. Tym razem jakby ktoś szeptał Ci prosto do ucha. Ale nikogo tam nie ma.

Zimny dreszcz przebiega Twoje ciało, a szepty zaczynają narastać i po chwili masz wrażenie, że dobiegają już zewsząd. I do tego ta dziwna moc emanująca wprost z pentagramu. Zdaje Ci się nawet, że ją widzisz, choć nie jesteś w stanie opisać tego słowami.

Wszystko dzieje się tak szybko, że nie masz czasu się stąd oddalić, nawet jeśli bardzo chcesz. Głos nagle przybiera na sile i staje się bardzo wyraźny.

– Krew... – mówi. – Daj mi krwi... Potrzebuję krwi... Daj mi krwi – powtarza.

Obniż Poczytalność o 1.

Przełykasz ślinę i rozglądasz się dookoła raz jeszcze. To halucynacje, powtarzasz sobie. To nie dzieje się naprawdę. Może on tu coś rozpylił i jakoś wpływa to na mózg? Odchodzisz, ostrożnie stawiając kroki i nerwowo rozglądając się dookoła. Musisz poszukać wyjścia. Jak najszybciej. 97

Dajesz się ponieść temu hipnotycznemu transowi. Ten głos... mówi tak wspaniale. Gdy zaczynasz wsłuchiwać się w niego dokładniej, masz wrażenie, że doznajesz niezwykłego oświecenia i wyzwolenia. Krew? Oczywiście, że mu ją dasz. Bez najmniejszego nawet wahania. 98

87

Znów idziecie wąskimi schodami. Schodzicie do piwnicy, która po chwili rozświetla się delikatnym, przyćmionym światłem.

Twoim oczom ukazuje się duża sala, wypełniona okultystycznymi dziwactwami. To rzemiosło artystyczne? Bardzo osobliwe. Nie czujesz się tu dobrze i przechodzą Cię ciarki, ale uznajesz, że gdy już powiedziało się A, to trzeba też powiedzieć B.

Uśmiechasz się trochę wymuszenie, gdy spogląda na Ciebie wyczekująco. Zdawało Ci się tylko, czy wchodząc za Tobą zamknął drzwi na klucz? 104

88

Oglądasz uważnie ostrze i rączkę. Delikatnie przekładasz sztylet z ręki do ręki i obracasz uważnie, nie chcąc pominąć żadnego szczegółu. Piękna robota. Nie znasz się na nożach, ale trudno nie zauważyć, jak starannie jest wykonany i jak ogromną musi mieć wartość. Ważysz go w ręce, oglądasz każde wgłębienie wyrytych w nim symboli.

Zaskakuje Cię, że jest złoty. Może tylko pozłacany? Złoto nie jest przecież najtwardszym z metali. A może to coś innego, podobnego do złota? Te kamienie i... kości wtopione w rączkę. Jest niesamowity. Przerażający, ale niesamowity.

Zauważasz, że sztylet jest gdzieniegdzie niedoczyszczony. W niektórych zagłębieniach widać brunatne ślady. Czujesz nieprzyjemny dreszcz. Nie chcesz wiedzieć, co to jest.

Im dłużej dzierżysz go w dłoni, tym coraz większą masz ochotę go zatrzymać. Z każdą chwilą wydaje Ci się wspanialszy. Nie możesz pozwolić przecież, żeby coś tak cennego pozostawało w posiadaniu byle kogo. A co, jeśli zaginie? Co, jeśli ten głupiec go zniszczy? Musisz go zatrzymać.

Podnosisz go do góry i oglądasz pod słabym światłem latarni.

Nagle czujesz to, niczym objawienie. On chciałby ofiary. On jest spragniony. Te wyschnięte resztki, które mu zostały tylko sprawiają mu większy ból. Chciałby napić się czegoś świeżego. Inaczej wyblaknie i zmarnieje. Pewnie jeszcze pokruszy się, czy rozpadnie na kawałki.

Czujesz, jak ogarnia Cię smutek. Nie możesz na to pozwolić. Nie możesz nawet myśleć o tym, że coś mogłoby mu się stać. Trzeba go napoić. Nie można pozwolić mu tak cierpieć. Drobna ofiara, żeby tylko wszystkie jego wyżłobienia znów wypełniły się krwią. Nic więcej. Zrobisz to. Tylko nie tutaj. Nie, tu nie jest dobrze. Musisz... musisz cofnąć się tam, gdzie się spotkaliście, do tego placyku.

Ruszasz przed siebie i po chwili stoisz już nad wyrysowanym na ziemi pentagramem. Delikatnie przekładasz sztylet w prawą dłoń, a lewą wyciągasz nieznacznie przed siebie. Niewiele. Będzie musiało mu wystarczyć. Żeby tylko zaspokoił pragnienie. 50

Ale... potrzebujesz jakiejś ofiary. Przecież nie dasz mu siebie. Może tak by było lepiej, ale nie potrafisz. Rozglądasz się gorączkowo dookoła, a Twój wzrok pada na leżące na ziemi ciało. Tak, uśmiechasz się. Masz ofiarę. Wystarczy tylko, że go tam przeniesiesz. Przy odrobienie wysiłku dasz radę. A potem... potem na pewno będzie szczęśliwy. 80

89

Jesteś jak... jak Renfield, z „Drakuli”. Do tej pory ta postać jakoś nie wzbudzała Twojej sympatii, ale teraz zaczynasz go doskonale rozumieć. Pochłonąć życie, każde jakie Ci się trafi. Odpowiednio je wykorzystać. Poświęcić je w imię tego, co naprawdę ważne. A Ty w końcu wiesz, co jest naprawdę ważne.

Widzisz w tym wariacie z powieści swoje dokładne odbicie. Raz jeszcze sięgasz po Brama Stokera i przypominasz sobie wszystko dokładnie. Podziwiasz wierność i lojalność Renfielda. Jest wzorem, za którym należy podążać. Choćby głupi ludzie mieli Cię oskarżać o szaleństwo, nie możesz się cofnąć.

Mimo wszystko nie chcesz, żeby Cię złapano. Kolejne zwierzęta lądują na Twoim stosie ofiarnym. Przecież to żaden wysiłek. Ileż jest sklepów zoologicznych w dużym mieście! Możesz co dzień odwiedzać inny i nikt Cię nie zapamięta. Czy nie będzie lepiej, żeby kolejne dwie świnki morskie, trzy szczurki i kilka myszy trafiło w Twoje ręce niż jako żałosne prezenty dla rozpieszczonych dzieciaków? Ty przynajmniej skończysz z nimi humanitarnie i szybko. Nie pastwiąc się wcześniej nad nimi przez długie lata.

Próbujesz nawet śladem Renfielda niektóre zjadać. W końcu skoro dają moc Jemu, czy i Ty nie możesz w ten sposób nieco wzrosnąć w siłę? Pierwsze próby kończą się jednak fatalnie. Nie możesz się przekonać do smaku świeżej krwi. Wymiotujesz przy pierwszym jej kontakcie z Twoim językiem. Może potrzebujesz na to trochę więcej czasu? Ważne, aby się nie zniechęcać.

Jeśli tylko będziesz dalej działać tak cicho i ostrożnie, możesz zajść daleko. Dużo dalej niż powieściowy sługa Draculi. On szybko stracił poczytalność. Tobie, gdy tylko uda Ci się zachować jasność umysłu, pisana jest świetlana przyszłość. Chociaż może lepiej byłoby powiedzieć: mroczna... Mroczna, wspaniała przyszłość. Ale to dopiero początek Twojej długiej wędrówki. Wspaniały początek. 105

90

W końcu zaczynasz mówić. Wpierw bezładnie i chaotycznie, nie mogąc zebrać myśli. Nie tak miało być i wytrąciło Cię to z równowagi. Zaprasza Cię do środka, słuchając uważnie z poważną miną.

W końcu Twoje słowa układają się w spójną całość i nabierają sensu. Chcesz, żeby Cię uczył. Chcesz poznać ten świat, który jest na wyciągnięcie ręki. Wiesz, że on wie, o co Ci chodzi i prosisz go, żeby nawet nie udawał przed Tobą. Musisz wiedzieć, a jego obowiązkiem jest Ci wszystko powiedzieć.

Przerywasz i patrzysz na niego wyczekująco. Siedzi zamyślony, ze ściągniętymi brwiami i nie odzywa się. W końcu nie wytrzymujesz i zaczynasz opowiadać mu, dlaczego naprawdę tu jesteś. Wcale nie przychodzisz na ciepłą herbatkę z ciasteczkami i ostrzegasz go, żeby wziął to pod uwagę.

Ucisza Cię uniesioną dłonią. Milkniesz posłusznie. Niemal drżysz z emocji, czekając na to, co powie.

Zgadza się. Przyjmie Cię na ucznia. Musisz mu jednak obiecać bezgraniczną lojalność, dyskrecję i posłuszeństwo. Przytakujesz bez wahania. Masz swojego mistrza. Czujesz jego potęgę i dreszcz radości przebiegający Ci po plecach.

Zdajesz sobie teraz sprawę, że w pojedynkę mogłoby Ci być trudno osiągnąć to wszystko, co on już posiadł. A korzystając z jego wiedzy, możesz to wszystko mieć dużo szybciej. Zgodzisz się na wszystko. Niech Cię prowadzi i przekaże Ci swoją wiedzę. Udowodnisz, że zasługujesz na nią, a wtedy razem nie ugniecie się już przed niczym. 105

91

Jeśli jesteś dziewicą. 99

Jeśli nie jesteś dziewicą. 93

92

On, ten mężczyzna, odszedł. Już nie wróci. Masz co do tego pewność. Nikt go nie znajdzie, nikt nie będzie o niego pytał. Nikt nie będzie o nim nawet pamiętał. Ty też zapomnisz. Już teraz z trudem możesz przywołać w pamięci jego twarz. Jakie to ma znaczenie?

Przechadzasz się po pustym domu, który drży z emocji, witając swojego nowego Pana. Ty nim jesteś. Nie dziwią Cię drzwi, które grzecznie otwierają się przed Tobą, gdy tylko się do nich zbliżasz. Nie jest dla Ciebie zaskoczeniem, że krzesła podbiegają do Ciebie posłusznie, gdy chcesz siąść przy stole. A ten wygina się i pręży, żeby dopasować się do najwygodniejszej dla Ciebie pozycji.

Lubisz wsłuchiwać się w delikatny oddech ścian i okien. Zupełnie jak we wnętrzu ogromnego zwierza. Gdy wytężysz słuch lub zwyczajnie przyłożysz ucho do ściany, słyszysz płynącą deskami krew. Uspokaja Cię to, szczególnie gdy idziesz spać. A do tego łóżko nuci taką przyjemną melodię. Wie, co lubisz.

Najbardziej lubisz jednak przebywać w pracowni na piętrze. Rzeźby, które tam są, wpływają na Ciebie bardzo twórczo. Lubisz słuchać ich rad i pomysłów, gdy pracujesz nad nowym projektem. Zwykle jest to jakiś nowy towarzysz dla nich, chcą więc, żeby to była dobra robota. Tak, teraz Ty jesteś rzeźbiarzem artystą. Posiadasz wszystkie moce, które miał Twój poprzednik. Udało Ci się udowodnić, że nadajesz się lepiej niż on. I masz ogromną ochotę tego dowieść. Oni – rozglądasz się po pracowni – oni wszyscy będą Ci w tym pomagać. A raz na jakiś czas, gdy znajdziesz odpowiedniego „gościa” i przyprowadzisz go tutaj, podarujesz Jemu coś niezwykłego.

Od teraz to Twój dom, Twoje rzeźby i Twoja praca. 105

93

Nacierasz na mężczyznę i próbujesz go powalić. Jest zaskoczony, lecz szybko reaguje i z łatwością stawia Ci opór. Jest od Ciebie większy i silniejszy. Niezależnie od tego, jak mocno się szamoczesz, nie możesz wiele zdziałać.

Znów słyszysz głos. Liczysz na to, że Ci pomoże i wesprze w tej nierównej walce. W końcu to On Cię tutaj wysłał. Tymczasem już tylko śmiech rozbrzmiewa w Twojej głowie. Jego okrutny, złowieszczy chichot. Zdezorientowana, przestajesz się tak rzucać. Co się stało? Przecież obiecałaś mu wierność i lojalność. To jest Twoja nagroda?

Mężczyzna łapie Cię mocno i korzystając z tego, że Twój uścisk zelżał, rzuca Cię brutalnie na podłogę przedpokoju. Dyszy wściekle nad Tobą i przygląda Ci się, marszcząc czoło.

Śmiech robi się coraz głośniejszy i musisz zasłonić uszy. Niewiele to pomaga. Wszystko to dzieje się w Twojej głowie. Ale dlaczego?

– Dałem ci szansę, żebyś się wykazała – mówi rozbawiony głos. – Myślisz, że życie istoty tak słabej jak Ty, będzie mi milsze niż jego?

Śmiech, śmiech, śmiech... niemal rozsadza Ci czaszkę. Padasz nieprzytomna na ziemię. 104

94

Napisanie artykułu przyszło Ci z niezwykłą łatwością. Odezwał się też do Ciebie znajomy, który kiedyś zajmował się podobnym tematem. Bardzo Ci pomógł. Wyjaśnił wiele rzeczy, które dotąd były dla Ciebie nie do końca zrozumiałe.

Z początku też bałeś się trochę, że mimo wszystko nie dasz rady tego sprzedać. A jednak udało Ci się! I to do jednej z największych gazet w kraju. Temat na pierwszą stronę przyniósł Ci ogromny rozgłos. Cieszysz się Ty, i cieszy się z tego też Twój portfel. Coś jednak nie daje Ci spokoju. Nie masz pewności, czy na aż takim rozgłosie Ci zależało.

Coraz częściej, wracając wieczorem do domu, znajdujesz pod drzwiami dziwne rzeczy. Najpierw ten martwy szczur, potem następne. Początkowo wydawało Ci się, że to kot sąsiadów. Lubi do Ciebie wpadać. Gdy z czasem zaczynasz jednak trafiać na mniej subtelne zwierzęce, choć wydaje Ci się również, że i ludzkie szczątki, poważnie rozważasz wezwanie policji. Do tego te dziwne symbole wyrysowane na framudze. Są drobne, ledwo widoczne, ale czujesz nieprzyjemny dreszcz przyglądając się im. Nie możesz spokojnie spać. Boisz się też przechodzić koło domu sąsiada.

Na kilka dni sprawa cichnie. Wydaje Ci się, że już po wszystkim i zaczynasz się nawet z tego śmiać. Może ktoś chciał Ci zwyczajnie zrobić głupi, niewinny kawał? Wszyscy przecież wiedzą, że to Ty napisałeś ten głośny artykuł.

Tymczasem któregoś dnia, wracając do domu, zauważasz uchylone drzwi. Zamek jest wyłamany. Cicho podnosisz doniczkę z kwiatem z ganku. Nic innego nie masz pod ręką. Otwierasz nogą drzwi i ostrożnie wchodzisz do środka.

Pusto. Słyszysz tylko bicie swojego serca. Nie spotykasz nikogo, lecz gdy tylko wchodzisz do salonu, zamierasz z przerażenia.

Białe ściany zmieniły barwę na szkarłatną. Tak samo meble, dywan i cały sprzęt. Po oknach ściekają zasychające smugi posoki, tak że nawet światło wpadające do środka jest czerwone. Wszędzie dookoła są porozrzucane jakieś szczątki i wnętrzności, z których bije potworny odór. To wszystko w Twoim spokojnym, skromnym saloniku.

Puszczasz doniczkę i wybiegasz do przedpokoju. Nie wytrzymujesz skurczu żołądka i wymiotujesz w biegu. Tyle krwi... Nigdy w życiu nie widziałeś tyle krwi naraz. To wyglądało jak jakaś przeklęta rzeźnia. Kto? Kto mógł to zrobić?

Chwytasz się za klatkę piersiową i nadal wymiotując, wybiegasz z domu. Musisz zawiadomić policję. Masz tylko nadzieję, że nikt tam nie zginął. Niech to będzie najwyżej krowa. Więcej byś nie zniósł.

Zresztą, nieważne co powiedzą śledczy. Wyprowadzasz się stąd, najlepiej tak szybko, jak to możliwe. To już nie są drobne pogróżki. Ktoś targnął się na Twoją posiadłość. I chyba wiesz kto. Czemu nie miałby targnąć się na Twoje życie? Jak mógłbyś tu teraz spokojnie zasnąć? Nigdy więcej nie zmrużysz spokojnie oka w tym domu. Wyjedziesz daleko i postarasz się zapomnieć o całej tej sprawie. Może Cię nie znajdzie. 102

Jeśli to tylko zwierzę... To na pewno tylko zwierzę... Ktoś ma chore poczucie humoru lub potrzebuje dobrego psychiatry. Albo jedno i drugie. Nie możesz dać się tak terroryzować. Mieszkasz tu od zawsze i nie masz zamiaru tego zmieniać ze względu na jakiegoś świra. W pierwszej kolejności dasz policji namiary na niego. Znajdziesz nocleg na najbliższe dni, a potem - gdy zamkną sprawę - wynajmiesz firmę, która się tym zajmie. Nie ma mowy, żebyś wszedł tam z powrotem, póki to nie zostanie uprzątnięte i wyremontowane. I weźmiesz się za niego. Jeśli myśli, że może Cię zastraszyć, to się grubo myli. 103

95

Widzisz wyraźnie paszczę potwora w pentagramie przed sobą. Na widok krwi ściekającej z Twojej dłoni wydaje pomruk zadowolenia i wyciąga łapczywie jęzor. Podchodzisz ostrożnie z dłonią wysuniętą daleko przed siebie. Starasz się, żeby Cię nie dotknął. Chce Twojej krwi, to niech bierze, ale wolisz zachować ostrożność.

Gdy pierwsze krople padają mu na pysk, potrząsa z rozkoszą potężnym łbem. Otwiera szerzej paszczę i spija więcej, rozglądając się również za tym, co skapnęło na ziemię. Zanim się spostrzegasz, silna łapa chwyta Twoją dłoń, czujesz śliski język wpijający się boleśnie prosto w ranę. Powstrzymujesz się od krzyku i próbujesz wyrwać, lecz szybko orientujesz się, że nie masz na to najmniejszych szans.

Przywiera do Ciebie całym pyskiem i czujesz, jak coraz łapczywiej spija krew, ssąc i kąsając Cię, aby dostać jeszcze więcej. W panice zaczynasz go bić wolną ręką. Szarpiesz się też mocno, lecz kompletnie nie zwraca na Ciebie uwagi. Z każdym jego haustem słabniesz i zaczynasz omdlewać. Już nie masz szans go powstrzymać. Zrobi z Tobą, co będzie chciał. 56

96

Na początku trudno Ci było pogodzić się z tym. Suma, którą wymyślili... Ledwo Ci się udało zebrać taką kwotę, a i tak długo zajmie Ci odpracowanie całości. Kosztowało Cię to wiele długów, ale może tak jest lepiej? Modlisz się tylko, żeby już więcej nie dzwonili. Powinno im to przecież wystarczyć. A nawet jeśli nie to i tak uważasz, że to była dobra decyzja. W końcu chodzi o Twoje życie i Twoją wolność. Nie ma ceny, której nie zgodzisz się za nie zapłacić. Może to jest upokarzające, ale możesz dzięki temu dalej chodzić swobodnie po ulicach.

Z czasem przekonujesz się, że policja nie ma zamiaru pukać do Twoich drzwi, a z poufnych źródeł dowiadujesz się, że cała sprawa została uznana za nierozwiązaną i zamknięta.

Warto się było w to pakować? To pytanie będziesz zadawać sobie do końca życia. I może, gdy znajdziesz na nie odpowiedź, uda Ci się wreszcie spokojnie zasnąć. 105

97

Zdaje Ci się, że każdy Twój krok niesie się głośnym echem dookoła. Ale to przecież niemożliwe. Jesteś na otwartej przestrzeni. Oddalasz się od tego przeklętego miejsca, nadal słysząc czyjeś głosy i nawoływania. Raz są daleko, raz upiornie blisko. Jakby ktoś stał tuż obok. Drżysz na całym ciele, próbując odnaleźć jakiekolwiek wyjście. Nie ma nic, oprócz zatrzaśniętych drzwi.

Wracasz do nich, próbując nie patrzeć na leżące opodal ciało. Szarpiesz je zawzięcie i krzyczysz, lecz nic to nie pomaga. Nie chcą ruszyć, a Twój głos rozprasza się nienaturalnie w powietrzu. Boisz się. Odwracasz się gwałtownie, czując czyjąś dłoń na ramieniu. Nic. Tylko chwiejące się na boki krzaki. Nie możesz na nie długo patrzeć. Zdaje Ci się, że gdy tylko zaczynasz się w nie wpatrywać, zaczynają Cię hipnotyzować.

Odwracasz się raz jeszcze do drzwi i odskakujesz od nich z krzykiem. Po drugiej stronie, za szybą, coś było. Nie masz pojęcia co, ale z pewnością nie był to człowiek. Wykrzywiona twarz, pustka zamiast oczu i rzędy potwornych kłów. Nie. To nie może dziać się naprawdę. Nie może... Obniż Poczytalność o 1.

– Krew... – słyszysz ponownie. – Daj mi krwi...

Masz wyjście? Nie masz. To zmęczenie? Szaleństwo? Cokolwiek to jest, lepiej z tym nie walczyć. Czujesz, że jesteś o krok od obłędu. Na drżących nogach podchodzisz do leżącego mężczyzny i podnosisz jego sztylet.

Wracasz do pentagramu. Tak jak prosi, dasz mu odrobinę swojej krwi. 50

A może... I tak nie masz pewności, czy on w ogóle przeżyje tę noc. Zamiast narażać siebie, możesz spróbować przeciągnąć tam jego. Upuścisz tylko trochę krwi. Jeśli i tak umrze... sekcja zwłok udowodni, że to nie od tego. Zrobisz tylko małe nacięcie. 80

Nie ma wyjścia? Zawsze jest jakieś wyjście. Ewidentnie szalejesz. Pozostanie tutaj choćby chwilę dłużej może doprowadzić Cię do zupełnego załamania, z którego już się nie wygrzebiesz. Podchodzisz ostrożnie do barierki na krawędzi dachu. To przecież tylko dwa piętra, a pod spodem jest kwietnik. To tylko dwa piętra, powtarzasz sobie, przekładając nogę przez balustradę. 59

98

Idziesz po sztylet, który upuścił mężczyzna i wracasz do pentagramu. Tak jak prosi, dasz mu odrobinę swojej krwi. Wyciągasz dłoń przed siebie i nacinasz ją powoli. 50

A może... Patrzysz na leżącego mężczyznę. I tak nie masz pewności, czy on w ogóle przeżyje tę noc. Zamiast narażać siebie, możesz spróbować przeciągnąć tam jego. Upuścisz tylko trochę krwi. Jeśli i tak umrze... sekcja zwłok udowodni, że to nie od tego. Zrobisz tylko małe nacięcie. 80

99

Nacierasz na mężczyznę i próbujesz go powalić. Jest zaskoczony, lecz szybko reaguje i z łatwością stawia Ci opór. Jest od Ciebie większy i silniejszy. Niezależnie od tego, jak mocno się szamoczesz, nie możesz wiele zdziałać.

Łapie Cię za ramiona i rzuca brutalnie o ścianę. Jest wściekły. Oddychasz ciężko, lecz nie masz najmniejszej ochoty odpuszczać. Atakuje, zanim udaje Ci się w jakikolwiek sposób zareagować. Jego ciężka pięść ląduje na Twojej skroni. Osuwasz się po ścianie, czując, że robi Ci się słabo. Nie wygrasz. Nie masz szans.

Znów słyszysz głos w swojej głowie. Jest zawiedziony, że tak łatwo odpuszczasz. Zaciskasz zęby, próbując zebrać siły. Zachęca Cię do dalszej walki. Obiecuje, że Ci pomoże, jeśli tylko spróbujesz raz jeszcze. Twoja nienaruszona moc jest mu dużo milsza niż mężczyzny, który służył mu do tej pory.

Podnosisz się, czując przypływ nowych sił. Tak, możesz pokonać mężczyznę. Przecież On tego chce. Dla Niego musisz to zrobić.

Znów nacierasz, próbując dosięgnąć paznokciami jego twarzy. Odpiera Twój atak i omal nie upadasz, lecz coś zdaje się podtrzymywać Cię w pionie. Nagle masz wrażenie, że coś przejmuje kontrolę nad Twoim ciałem. Trwa to tylko chwilę, lecz w tym krótkim momencie zdaje Ci się, że Twoje mięśnie stają się twarde jak stal i poruszasz się z prędkością przerastającą możliwości przeciętnego człowieka. Nie wiesz nawet, kiedy mężczyzna pada na ziemię nieprzytomny, a Ty odzyskujesz władzę nad swoim ciałem. Boli jak cholera. Stawy nie przywykły do takiego wysiłku. Masz wrażenie, że coś poważnie naderwałaś, lecz jakie to ma teraz znaczenie? 65

100

Zanim zdąży się zorientować czego chcesz, wyprowadzasz cios prosto w jego twarz. Krzyczy i łapie się za nos, z którego tryska krew. Próbuje zatrzasnąć drzwi tuż przed Tobą, lecz jakoś udaje Ci się zablokować je stopą. Nacierasz gwałtownie i pchasz je, odtrącając go. Broni się i walczy, lecz nie jest w stanie Cię dosięgnąć.

Czujesz się jak w transie i nieustępliwie idziesz w jego kierunku. Czekasz tylko na odpowiedni moment, i gdy raz jeszcze odsłania się przed Tobą, ponownie, z całej siły, uderzasz go w twarz. 65

101

Słyszysz wściekły głos w swojej głowie, gdy zbiegasz po schodach. Wciąż ryczy i każe Ci wracać. Zdaje się rozsadzać czaszkę od środka. Czujesz, że zaczyna kręcić Ci się w głowie, a Twoja noga ześlizguje się po stopniu. Upadając, uderzasz głową o kant i tracisz na chwilę przytomność.

Budzisz się po jakimś czasie i rozglądasz nieprzytomnie dookoła. Czujesz potworny ból w potylicy i ledwo udaje Ci się wstać.

– Warto było? – słyszysz czyjś potworny głos tuż obok.

Rozglądasz się z bijącym sercem i orientujesz się, że wcale nie znajdujesz się już na schodach. Mija trochę czasu zanim odzyskujesz ostrość widzenia. Znów jesteś na dachu ogrodu. Leżysz na zimnym betonie i ledwo możesz się ruszyć.

Obok klęczy mężczyzna, trzymając się mocno za pierś. Wygląda na to, że jakoś udało mu się zatamować krwotok. Może rana nie była aż tak groźna, jak Ci się wcześniej wydawało?

Z sekundy na sekundę dociera do Ciebie jednak, że wcale nie jest to dla Ciebie dobra wiadomość. Charcząc i krztusząc się wygląda, jakby cały czas próbował wykonać jakiś rytuał. W tym samym momencie dostrzegasz, że leżysz na samym środku wyrysowanego na ziemi pentagramu.

Próbujesz się podnieść i dopiero teraz orientujesz się, że masz skrępowane ręce i nogi. Nie są to mocne więzy. Wyglądają, jakby ktoś zakładał je z wielkim trudem. Może gdyby było trochę więcej czasu, udałoby Ci się z nich wyplątać.

Szarpiesz się z nimi chwilę, jednocześnie obserwując mężczyznę spod oka. Gdy podnosi się i rusza w Twoim kierunku, dociera do Ciebie, że nie masz już szansy.

Po co mi to było? Pytasz siebie, gdy pierwszy cios nożem pada na Twoją pierś. Po co? 105

102

Nie możesz tego zapomnieć. Krew zwierzęca – potwierdziły to badania laboratoryjne – i co z tego? Wspominałeś o sąsiedzie lecz... nikogo takiego nie mogli namierzyć. Nikt nie mieszka w domu obok od dawna. Trop się urywał zaraz po Twoich zeznaniach.

Wyprowadzasz się tak szybko, jak to możliwe. Znajdujesz mieszkanie na strzeżonym osiedlu na drugim końcu miasta. Tak bardzo nie możesz już znieść widoku krwi i surowego mięsa, że przechodzisz na wegetarianizm. Do tego masz wrażenie, że zaczyna dopadać Cię paranoja. Zdaje Ci się, że i tutaj, w nowym domu, zbyt często natrafiasz na ulicy na martwe ptaki i gryzonie. Czy ludzie naprawdę tak często wyrzucają kości po obiedzie na dwór? Masz wrażenie, że jest ich mnóstwo.

Wieczorami starasz się nie wychodzić z domu. Możesz przysiąc, że kilka razy ktoś Cię śledził. Nie tak ukradkiem i ostrożnie, żeby nie być zauważonym. Jakiś mężczyzna, którego nie mogłeś po ciemku dobrze dojrzeć, szedł za Tobą trzymając się odległości kilkunastu metrów. Zatrzymywał się, gdy Ty się zatrzymywałeś, przyspieszał, gdy zaczynałeś iść szybciej i nagle znikał, nie wiadomo gdzie i kiedy.

Zacząłeś chodzić do kościoła i zapisałeś się do psychiatry. Cokolwiek to jest, któreś tych dwóch powinno pomóc. Może uda Ci się jeszcze kiedyś spokojnie zasnąć. 105

103

Policja rozkłada bezradnie ręce. Obok Ciebie od dawna nikt nie mieszka. Sąsiad, o którym mówisz, zwyczajnie nie istnieje, albo zamieszkuje tam nielegalnie. Władze nie mogą trafić jednak na żaden trop w tej sprawie.

Z każdą kolejną rozmową z nimi, czujesz że coraz bardziej podejrzliwie Ci się przyglądają. Masz wrażenie, że zaczynają Ciebie podejrzewać o ukartowanie wszystkiego. Jesteś na nich wściekły i powstrzymujesz się, żeby nie wybuchnąć, gdy mówią Ci, że muszą zamknąć śledztwo.

W takim razie nie pozostaje Ci nic innego, jak samemu zająć się tą sprawą. Przecież wiesz, że on tam mieszka. Widzisz go niemal codziennie. Przychodzi Ci do głowy, żeby odpłacić się pięknym za nadobne.

Czekasz któregoś wieczoru, aż po swojemu opuści dom. Ruszasz wtedy pewnie do jego posiadłości, a Twoja złość wygrywa ze strachem, który mógłbyś czuć, zakradając się do tego przeklętego domu. Przecież wszelkie zabobony to nonsensy i absurdy. Teraz rozumiesz to doskonale.

Wchodzisz przez uchylone okno i kierujesz się na górę, tam gdzie spędza najwięcej czasu. Wchodzisz do pokoju wypełnionego rozmaitymi rzeźbami i bez ogródek zapalasz światło. Wyglądają potwornie. Tak, przekonujesz się, to jest chory człowiek. Zdrowy umysł nie mógłby czegoś takiego stworzyć. Chciałbyś zobaczyć jego minę, gdy odnajdzie je wszystkie rozbite w drobny mak.

Wyciągasz przed siebie dłoń i kładziesz ją na plecach pierwszego z brzegu diablika. Z paskudnym uśmiechem pchasz mocno, licząc na to, że rozbije się wyjątkowo zjawiskowo. Nie możesz go jednak ruszyć. Wygląda jakby był przymocowany do podłogi.

Marszcząc brwi schylasz się, żeby przyjrzeć się podstawie. Badasz ją dokładnie, nie mogąc zrozumieć, jak może trzymać się tak mocno, gdy czujesz nagle czyjś dotyk na ramieniu.

Odwracasz się przestraszony, myśląc że to sąsiad wrócił wcześniej i już szykujesz się do ataku, gdy zamierasz nagle wpół ruchu.

Nie, to nie sąsiad. Twoje źrenice rozszerzają się gwałtownie i orientujesz się, że nie możesz złapać oddechu. To, co stoi przed Tobą nie jest nawet człowiekiem. To, co stoi obok Ciebie, za Tobą i to, co spogląda na Ciebie z góry, też nie. Wypełniają cały pokój i już nie wyglądają tak spokojnie i sztywno, jak jeszcze przed chwilą. Poruszają się powoli, uśmiechając się i chichocząc. Zbliżają się, zagradzając Ci drogę ucieczki. Zalewa Cię zimny pot i czujesz, jak uginają się pod Tobą nogi.

Czujesz ciężką łapę na swoich plecach i słyszysz czyjś nieprzyjemny głos za sobą:

– Liczę na to, że rozbije się wyjątkowo zjawiskowo. 105

104

Otwierasz opuchnięte oczy i nieprzytomnym wzrokiem rozglądasz się dookoła. Co się stało? Ogłuszył Cię? Klniesz cicho pod nosem i podnosisz się na kolana.

Pentagram? Jak można było dać się tak podejść! Jak można mu było uwierzyć?

Powoli odzyskujesz świadomość.

Okrąg, w którym klęczysz, wiruje i drży pod Tobą. Czujesz mdłości oraz szumienie w głowie, które nie pozwala zebrać myśli. Zaczynasz trząść się ze strachu. Słysząc czyjeś ciche mamrotanie, podnosisz wzrok na mężczyznę, stojącego przed Tobą.

To świr. Psychopata. Co zamierza? Ręce masz boleśnie związane na plecach. Nie możesz się ruszyć. Nie masz szans, jeśli będzie chciał Ci coś zrobić. Dobry Boże, zarżnie Cię jak prosię. Warto się było w to jeszcze pchać? Dostaniesz zapłatę za swoje wścibstwo i naiwność. A może nie? Może zwyczajnie trzeba było być tylko trochę ostrożniejszym? Zresztą, jakie to ma teraz znaczenie? Zaraz Cię pewnie zaszlachtuje. Stąd już nie ma żadnego wyjścia. Musisz zdać się na jego łaskę.

Próbujesz do niego przemawiać i prosisz go, aby Cię puścił. Obrzuca Cię krótkim spojrzeniem, tylko na chwilę przerywając swoją recytację, po czym znów zamyka oczy i ponownie zapada w trans. Zaczynasz mówić głośniej, chcesz go wybić z rytmu. Próbujesz wstać, lecz upadasz przy tym boleśnie na kolana. Masz wrażenie, że to pentagram sam Cię przytrzymał, ale jak? Przecież to niemożliwe.

Patrzysz na niego z rosnącym przerażeniem i zaczynasz krzyczeć, gdy odchodzi i dziwnymi ruchami zaczyna szykować sztylet. Rzucasz się i próbujesz raz jeszcze wstać lub przynajmniej odsunąć się jak najdalej, ale nie możesz. Zupełnie, jakby Cię tutaj jakoś przygwoździł.

On spokojnie robi swoje. Nie odwraca się już w Twoją stronę, nie patrzy na Ciebie. Jest taki zimny i opanowany. Jest całkowicie pewny swojego. Jeszcze bardziej Cię to przeraża. Zginiesz tu, zginiesz zaraz... Obniż Poczytalność o 1.

W końcu prostuje się i zamiera na chwilę. Odwraca się powoli w Twoją stronę i podchodzi uroczystym krokiem. Próbujesz raz jeszcze odnaleźć jego spojrzenie i przemawiasz drżącym głosem, żeby opanował się i spojrzał na to, co właśnie robi. Twój głos odbija się od ścian bez odpowiedzi.

Widzisz jak podnosi do góry dłoń, a Ty nic już nie możesz zrobić. I nagle robi Ci się tak ciepło i zimno zarazem. I czujesz, jak coś obejmuje Cię i przytula mocno do siebie. Trochę bolesny to uścisk, ale... jakie to już ma znaczenie. Powoli zasypiasz w ramionach, których już nie dane Ci jest nawet zobaczyć. Na zawsze 105.

105

To już koniec gry. Jeśli chcesz, możesz spróbować jeszcze raz, wybierając inną postać lub podejmując inne decyzje.

106

Długo nie możesz się uspokoić. Jesteś już wprawdzie u siebie, ale z całą pewnością nie zapomnisz tego, co tam się stało. To nie była tylko Twoja wyobraźnia – co do tego masz pewność. I nie możesz znieść myśli, że to wszystko cały czas znajduje się tuż za płotem.

Wyglądasz ukradkiem przez okno. Nie, to nie była Twoja wyobraźnia. Co teraz? Musisz coś z tym zrobić.

Może w końcu wybierzesz się do biblioteki? Rozejrzysz się, zdobędziesz więcej informacji o tym, co się dzieje i może o samym sąsiedzie też się czegoś dowiesz? Nie czekasz. Ruszasz tam od razu. 60

Nie chcesz mieć z tym nic więcej wspólnego. Wystarczy na dziś i do końca życia także. To zwyczajnie nie jest Twoja bajka. Musisz o tym zapomnieć i żyć dalej swoim życiem. 54

Boisz się. Jednocześnie czujesz, jak ogarnia Cię złość. Nie możesz znieść myśli, że to wszystko dzieje się tuż obok. To diabelstwo jest tak daleko od Boga, jak to tylko możliwe. Co teraz zrobisz? Zgłosisz to wszystko na policję, żeby zamknęli Cię w wariatkowie? Kto Ci uwierzy? A jednak czujesz, że musisz działać. Rozmyślasz długo nad właściwym rozwiązaniem, gdy przypominasz sobie nagle, że w garażu z pewnością jest jeszcze kanister benzyny. Uśmiechasz się pod nosem. Jest noc, cała ulica śpi... Jeśli to zrobisz mądrze, to nikt Cię nie zauważy. A dom za płotem nie będzie Ci już przeszkadzał. 110

107

Ostrożnie stąpasz naprzód, czując nerwowe łaskotanie w podbrzuszu. Zupełnie jak przy oglądaniu horroru. Nadal jednak przekonujesz się, że najgorsze co może Cię spotkać, to wdepnięcie w przebiegającego pod nogami szczura. Ale czy to na pewno był szczur? Zresztą, jakie to ma znaczenie.

Oglądasz malowidła i plakaty na ścianach. To jest chore. Przypominają Ci się stare ryciny buddyjskie traktujące o anatomii, które kiedyś trafiły Ci w ręce. Pełno w nich było obrazów wnętrzności, szkieletów, cierpiących ludzi z powykrzywianymi paskudnie twarzami i z rozmaitymi deformacjami. Wyglądało to okropnie. Tu jest tak samo. Zastanawiasz się, czy to prawdziwy okultyzm, czy tylko marne imitacje tudzież wymysły człowieka, któremu zdaje się, że ma pakt z diabłem.

Ignorujesz to, co dzieje się dookoła. Chyba zaczynasz się uodparniać na głosy i podmuchy powietrza świadczące o tym, że ktoś właśnie przeszedł obok Ciebie. Można się tak po prostu pogodzić z własnym szaleństwem? Obniż Poczytalność o 1.

Nagle natrafiasz na komodę stojącą pod ścianą. Oświetlasz migoczącym telefonem księgę znajdującą się na niej. Otwierasz ją ostrożnie na losowej wybranej stronie i długo przyglądasz się uważnie temu, co na niej widnieje. Niewiele jesteś w stanie zrozumieć.

Nie zwracasz już kompletnie uwagi na otoczenie. Twój wzrok pada na jeden z wersów, który jest nieco wyraźniej zapisany niż reszta. Czytasz go. 109

Podnosisz nerwowo głowę i wlepiasz wzrok w ciemność. Coś tam było. Na pewno nie jakiś szczur. To było nawet większe od człowieka. Czujesz, jak zasycha Ci w gardle. Przytomniejesz natychmiast i odsuwasz się od komody. Czujesz dotyk na łydce i rozglądasz się, widząc nagle coraz więcej. Nogi zaczynają się pod Tobą uginać. Co to był za głupi pomysł! Odwracasz się w stronę wyjścia, ale masz dziwne przeczucie, że jest już trochę za późno. Serce zaczyna Ci łomotać, gdy wielki cień, doskonale widoczny nawet przy tak słabym świetle, znów pojawia się po drugiej stronie pomieszczenia. Co to był za beznadziejnie głupi pomysł - powtarzasz sobie i zrywasz się do ucieczki. 46

108

Trafiasz ręką na włącznik i... nagle wszystko pryska. Żadnych cieni, żadnych głosów. Omal nie wybuchasz śmiechem. Niezwykłą masz wyobraźnię.

Wyłączasz telefon i spokojnie zaczynasz przechadzać się dookoła. Wiesz, że nie możesz tu długo zostać. Będąc w piwnicy kompletnie nie masz pojęcia, czy sąsiad nie wraca właśnie do domu. Tylko rzucisz okiem i zaraz stąd wychodzisz.

Oglądasz malowidła i plakaty na ścianach. To jest chore. Przypominają Ci się stare ryciny buddyjskie traktujące o anatomii, które kiedyś trafiły Ci w ręce. Pełno w nich było różnych wizerunków wnętrzności, szkieletów oraz cierpiących ludzi z powykrzywianymi paskudnie twarzami i z rozmaitymi deformacjami. Wyglądało to okropnie. Tu jest tak samo. Zastanawiasz się, czy to prawdziwy okultyzm, czy tylko marne imitacje i wymysły człowieka, któremu zdaje się, że ma pakt z diabłem.

Podchodzisz do komody stojącej pod ścianą. Zaczynasz przeglądać księgę znajdującą się na niej. Otwierasz ostrożnie na losowej stronie i przyglądasz się uważnie temu, co widzisz. Niewiele jesteś w stanie zrozumieć. Wygląda to jak notatnik chorego człowieka. I te rysunki... Przebiega Cię nieprzyjemny dreszcz.

Twój wzrok pada na jeden z wersów, który jest zapisany nieco wyraźniej niż reszta. Czytasz go. 109

Może już wystarczy? Nic ciekawego tu nie ma. Nie wiesz w sumie, czego można się było spodziewać, ale czujesz lekkie rozczarowanie. Może trzeba było zbadać salon? Jeśli jeszcze tam nie byłeś – 28.

Masz wrażenie, że na górze mogą być ciekawsze rzeczy. Z okien przecież widzisz, że mężczyzna spędza tam dużo czasu. Rozejrzysz się po pracowni. Jeśli jeszcze tam nie byłeś – 29.

Jakoś nie chcesz już dalej w to brnąć. Było ciekawie na początku, ale czujesz, że już wystarczy. Poza tym masz poczucie, że robisz coś wyjątkowo głupiego. Lepiej dać spokój temu facetowi i jego dziwnej posiadłości. Wracasz do domu. 49

109

– Khyed Mads... – zaczynasz powoli, starając się niczego nie przekręcić. – Yod Na.

Dziwnie to brzmi. Z niczym Ci się to nie kojarzy. Nie odrywasz wzroku od książki, sprawdzając, czy faktycznie tak jest napisane. Marszczysz brwi, przyglądając się niestarannemu pismu. Faktycznie, coś Ci chyba umknęło.

– Khyed Mads Yod Na A – powtarzasz z zadowoleniem i lekko unosisz kąciki warg.

Gwałtowny ruch i podmuch wiatru za Twoimi plecami sprawiają, że uśmiech natychmiast znika z Twojej twarzy. Kulisz się i odwracasz, nie mając pojęcia co się stało. Rozglądasz się nerwowo, a Twoje źrenice rozszerzają się do granic możliwości. Pentagram znajdujący się na samym środku pomieszczenia zaczyna świecić dziwnym blaskiem i poruszać się niespokojnie. Do tej pory nie przykuł Twojej uwagi. Nie masz nawet pewności, czy faktycznie tam wcześniej był.

Nie wiesz, co się dzieje. Wokół rozlega się dziwny szum i robi Ci się potwornie niedobrze. Odrzucasz księgę na bok i obserwując sytuację, na wszelki wypadek cofasz się do wyjścia.

Niemal krzyczysz, gdy coś łapie Cię za rękę i szarpie mocno. Odwracasz się, lecz brakuje Ci słów, żeby to opisać. „Coś” wychyla się ze ściany i rękopodobnym końcem swojego ciała próbuje przyciągnąć Cię do siebie.

– Krew – słyszysz i wydaje Ci się, że właśnie to „coś” do Ciebie przemawia.

Nie masz jednak pojęcia, gdzie mogłoby mieć jakąś twarz, nie mówiąc już nawet o ustach.

– Krew – powtarza z naciskiem. – Nie dałeś mu krwi.

Jego uścisk robi się nagle lżejszy i stwór znika. Nie wiesz, jak to zrobił. Zupełnie, jakby nigdy go tam tak naprawdę nie było. I co za krew?

Odwracasz się znów do pentagramu, czując drżenie własnego ciała. Co się dzieje? Nie masz pojęcia, czy sprawiło to przeczytanie tego tekstu, czy ktoś już wcześniej zastawił na Ciebie pułapkę.

– Krew! – słyszysz ponownie i wzdrygasz się.

Co za krew?!

Pentagram nagle gwałtownie się rozszerza i przez ułamek sekundy widzisz, co jest po drugiej jego stronie. I wiesz doskonale, że „to” jest wściekłe. Jego złość przenika Cię do szpiku kości i masz wrażenie, że na chwilę zatrzymuje Twoje serce. Obniż Poczytalność o 1.

Krew? Otrząsasz się i biegniesz przed siebie. Wpadasz na schody tak szybko, że potykasz się i niemal spadasz z powrotem do piwnicy. Do wyjścia. Byle szybko. 46

Nie czekasz na rozwój wypadków. Odwracasz się i pędzisz na schody, ile sił w nogach. Gdy jesteś już na parterze, nie tracisz czasu na dotarcie do drzwi. Dobiegasz do pierwszego okna i otwierając je jednym silnym ruchem, wyskakujesz na dwór. 23

110

Gdy tylko przeskakujesz płot, zaczynasz czuć coś dziwnego. Rozglądasz się dookoła, lecz nikogo nie widzisz. Nawet pobliska latarnia się nie świeci. Nikt nie mógłby Cię teraz dostrzec. Zaciskasz mocniej ręce na kanistrze. Już nie możesz się wycofać.

Coś dziwnego zaczyna się dziać, gdy ruszasz w stronę domu. Robisz kilka kroków naprzód, lecz masz wrażenie, że ciągle stoisz w tym samym miejscu. Zatrzymujesz się i rozglądasz dookoła. Wszystko wygląda normalnie. Może to zmęczenie.

Ruszasz ponownie, lecz tylko przekonujesz się, że ani trochę nie oddalasz się od płotu. Czujesz nieprzyjemny dreszcz i powoli narastającą złość. Bierzesz głęboki wdech i rzucasz się biegiem naprzód. Poruszasz się wolno, lecz w końcu zaczynasz się zbliżać do domu. Trawa wydaje się być upiorną bieżnią, która stara się Ciebie powstrzymać. Zupełnie, jakby dom zdawał sobie sprawę z tego, co chcesz zrobić.

Kosztuje Cię to wiele wysiłku i nawet, gdy już udaje Ci się dotrzeć do ściany, nie możesz się zatrzymać. Dysząc ze zmęczenia, cały czas biegniesz, a to wszystko tylko utwierdza Cię w przeświadczeniu, że to co robisz, jest słuszne.

Odkręcasz kanister, co wcale nie jest proste w tych warunkach. Dociera do Ciebie też żałosne zawodzenie dobiegające z wnętrza domu. Przychodzi Ci na myśl, że brzmi jak bardzo smutny wieloryb. Zdaje Ci się, że słyszysz też czyjeś kroki i głosy wewnątrz, lecz nikt nie wybiega ani nie wygląda z okien. Poza tym, musisz porządnie skupić się teraz na tym, co robisz.

Odrzucasz korek i chwytasz kanister w obie ręce. Musisz uważać, żeby benzyna nie polała się na Ciebie. Zaczynasz trochę zwalniać. Ruszasz wzdłuż budynku, starając się jak najcelniej trafiać w ścianę. Ta jednak zdaje się robić uniki i cofać przed Tobą. Ostatkiem sił przyspieszasz i nie może Ci już uciec. Potężny chlust trafia dokładnie tam, gdzie powinien. Czując, że nic więcej nie zostało zatrzymujesz się i oddychasz ciężko. Natychmiast oddalasz się od tego domu i po chwili znów stoisz pod samym płotem.

Może to i lepiej? Ostrożnie przerzucasz kanister z powrotem do swojego ogrodu i wyciągasz z kieszeni zapalniczkę. Masz dwie na wszelki wypadek. Nie chcesz ponownie tam biec. Rozumiesz też, że mogłoby to być dla Ciebie niebezpieczne. Zapalasz zapalniczkę i raz jeszcze spoglądasz na dom. To niesamowite, ale odgłosy, które tuż przy nim były tak wyraźne, teraz, zaledwie kilka metrów dalej, zdają się być niezwykle odległe. Wytężasz słuch i udaje Ci się raz jeszcze wyłapać ciche zawodzenie domu.

Blokujesz kciukiem płomień zapalniczki i bierzesz głęboki wdech. Zamykasz oczy i zamachujesz się najmocniej, jak potrafisz. Masz ogromną nadzieję, że płomień nie zgaśnie i trafi tam, gdzie powinien.

Omal się nie przewracasz, gdy ziemia pod Tobą gwałtownie porusza się pod wpływem potężnego skurczu domu. Jakby był żywą istotą, myślisz. Próbował się uchronić przed rzutem, lecz z ulgą stwierdzasz, że mu się nie udało. Ogień wybucha na trawie tuż przy jego podstawie i szybko zaczyna pełznąć po ścianach w górę.

Odwracasz wzrok, nie mogąc na to patrzeć. Naprawdę masz wrażenie, że właśnie coś zabijasz. Ale wiesz przecież, że to dobra decyzja. To coś nigdy nie powinno było w ogóle ożyć.

Przeskakujesz czym prędzej przez płot i wracasz do własnego domu. Po drodze odkładasz kanister na swoje miejsce, zmieniasz ubranie i porządnie myjesz ręce i twarz. Tak na wszelki wypadek.

Uspokajasz oddech i wyglądasz przez okno. Płonie. Pięknie się zajął. Nic już stąd nie słyszysz i nie widzisz, żeby „zachowywał się” dziwnie. Ot, stary dom, przeżywający swoje ostatnie chwile.

Zaczekasz jeszcze z wezwaniem straży pożarnej. Musisz mieć pewność. Może nikt z sąsiadów nie zrobi tego wcześniej. To bezpieczna okolica. Wszyscy śpią spokojnie. Jutro i Ty będziesz o tej porze spać. 105

111

Zaciskasz powieki, zasłaniasz uszy i kulisz się w sobie.

Boisz się rozejrzeć dookoła, nie chcesz, aby ktokolwiek Cię dotykał, czy cokolwiek do Ciebie mówił. Nie ufasz nikomu i niczemu. Twój brat chce poczytać Ci książkę? Skąd możesz mieć pewność, że naprawdę nim jest? Co to w ogóle za książka? Literatura jest dziełem Szatana. Lepiej trzymać się od niej z daleka. Krzesło stojące pod oknem? W przypływie paniki wyrzucasz je na zewnątrz. Zdawało Ci się, że próbowało do Ciebie podejść. Skrobało po podłodze drobniutkimi pazurami, które wysuwają się z jego nóżek, gdy nikt nie patrzy. Nie wiadomo, do czego byłoby zdolne, gdyby dotarło do Ciebie podczas snu. A oni nic nie widzą. Niczego nie rozumieją. Głupi ludzie.

Zaciskasz powieki jeszcze mocniej.

Tyle potworności dane Ci było zobaczyć. Nic już nigdy nie będzie takie samo. Świat, do tej pory doskonale przez Ciebie znany, nagle rozpadł się na dziesiątki kawałków. A Ty razem z nim. Tylko jeśli się od niego odetniesz, zdołasz się jakoś utrzymać.

Przeraża Cię myśl o śmierci. Wiesz już przecież, że tam… może czekać na Ciebie piekło. To musiały być diabelskie sztuczki, a więc i On z pewnością istnieje.

Czy jesteś dobrym człowiekiem? Czy więcej masz na swoim sumieniu grzechów, czy dobrych uczynków? Nie potrafisz odpowiedzieć sobie na to pytanie. Na wszelki wypadek całe dnie, gdy nikt Ci akurat nie przeszkadza, modlisz się. Klęczysz pod ścianą, na której rozwieszone masz krzyże, różańce, swastyki, mandale, islamski księżyc i wiele innych. Niżej stoją menory i kadzidła. Modlisz się do każdego z osobna i do wszystkich naraz. Jeśli Bóg istnieje – którykolwiek – to będzie Cię musiał w końcu wysłuchać.

– Jak się dziś czuje? – słyszysz znajomy głos i chowasz się za łóżko.

– Raczej dobrze – odpowiada ktoś inny. – Myślę jednak, że lepiej będzie darować sobie dziś odwiedziny. 105

Table of Contents

Uwaga!

Wprowadzenie

Nienazwany

2

3

16

4

5

6

7

8

9

10

11

12

14

15

17

18

22

49

48

19

44

58

45

60

21

23

31

25

106

28

29

107

108

26

27

20

30

35

36

38

39

32

34

105

33

41

42