Copyright © by Beniamin Muszyński, 2012.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2017.

Autor: Beniamin Muszyński

Tytuł: Uwikłana

Grafiki: Martyna Szczykutowicz [okładka], Arkadiusz Arius Ostrycharz [ilustracja po stronie tytułowej, dawna okładka wydania I]

Korekta: Justyna Anna Maksoń

Redaktor techniczny: Beniamin Muszyński (wersja PDF, MOBI, EPUB)

Testy: Mikołaj Kołyszko

W niniejszej publikacji wykorzystano czcionkę Old Standard zaprojektowaną przez Alexeya Kryukova. Czcionka użyta zgodnie z licencją Open Font Licence.

Niniejsza publikacja nie może być modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie, dystrybucja bezpłatna na licencji freeware oraz druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy.

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa nieformalna)

www.masz-wybor.com.pl

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

Wydawca oficjalny:

Redaktor Naczelny:

Beniamin Muszyński

ul. Sadowa 13/34

38-500 Sanok

www.masz-wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

ISBN 978-83-948768-5-2

Wydanie III (poprawione)

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje [stan na Lipiec 2019]:

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca [wersja I], Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie [Weird fiction].

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań [Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction].

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść [Postapokalipsa].

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść [Groteska, Weird fiction].

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści [Political fiction, Weird fiction].

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H. P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań [Weird fiction].

Beniamin Muszyński

Uwikłana

Spis treści:

Przedmowa autora

Przedmowa wydawcy

Wprowadzenie

Akt I

Akt II

Przedmowa autora [do wydania II, które ukazało się w druku dzięki dobrej woli i wsparciu użytkowników serwisu www.wspieram.to]

Pomysł na napisanie Uwikłanej (a raczej projektu poświęconego osobom niewidomym) zrodził się w moim umyśle w toku zdobywania wiedzy z zakresu obsługi czytelników niepełnosprawnych w bibliotekach. Doszlifowywanie pomysłu, kontekstu i fabuły zajęło mi jakiś czas, po którym zgłosiłem się do Mikołaja, oznajmiając dumnie, że „chcę napisać coś zaangażowanego”. Pełen nieufności Mikołaj (nauczony na przykładzie Pokuty ostrożności w stosunku do moich inicjatyw), wypytał, o czym dokładnie myślę. Uspokojony wraz ze mną zaczął snuć świetlane plany na przyszłość, bowiem w pierwotnym zamyśle Uwikłana miała być prostym, lecz interaktywnym audiobookiem! Niestety, proza życia zwyciężyła i ostatecznie projekt ukazał się w formie tradycyjnej. Na szczęście mój gamebook spełnił swoją rolę tekstu zaangażowanego społecznie, bo oprócz tematyki, udało nam się nakłonić czytelników do finansowego wsparcia poznańskiej Fundacji na rzecz Osób Niewidomych Labrador-Pies Przewodnik.

Beniamin Muszyński

Przedmowa wydawcy [do wydania II, które ukazało się w druku dzięki dobrej woli i wsparciu użytkowników serwisu www.wspieram.to]

Drodzy Czytelnicy i Czytelniczki!

Uznaliśmy za stosowne poprzedzić właściwą treść Uwikłanej niniejszym tekstem, bowiem mamy Wam do przekazania kilka istotnych informacji. Przede wszystkim chcemy zwrócić uwagę na tło fabularne gry książkowej Beniamina Muszyńskiego, gdyż zarówno obrana przezeń tematyka, jak i czas akcji nie pozostają bez znaczenia.

Uwikłana to druga, po grze edukacyjnej Janek - Historia małego powstańca, pozycja Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru napisana z myślą o konkretnym wydarzeniu. Tym razem nadrzędnym celem było zabranie zdecydowanego głosu w sprawie zagrożeń związanych z niewłaściwym przechowywaniem niebezpiecznych środków chemicznych. Właściwa akcja tej gry książkowej rozgrywa się w ciągu trzech dni, od 1 do 3 grudnia i nawiązuje do tragedii, jaka miała miejsce w nocy z 2 na 3 grudnia 1984 w Bhopalu, kiedy to w miejscowej fabryce pestycydów doszło do wycieku szkodliwych substancji. Uwolniona, toksyczna chmura zabiła blisko dwa i pół tysiąca ludzi, a dalsze sto tysięcy doznało trwałego uszczerbku na zdrowiu. Za główną przyczynę tragedii uważa się pazerność firmy Union Carbide, która ulokowała fabrykę pośrodku gęsto zaludnionego miasta, i z racji pogarszającej się kondycji finansowej, oszczędzała głównie na niezbędnych środkach bezpieczeństwa oraz renowacji maszyn.

Kolejnym aspektem, który chcieliśmy szczególnie uwypuklić w Uwikłanej, jest funkcjonowanie osób niewidomych w naszym społeczeństwie. Chociaż wszystkie wydarzenia opisane w najnowszym dziele Beniamina Muszyńskiego są wyłącznie tworem jego wyobraźni, to opisując pewne aspekty życia osób niepełnosprawnych, autor nie opierał się na własnych domysłach, lecz uzyskanych z różnych źródeł informacjach.

Mikołaj Kołyszko

Wprowadzenie

Oto oddaję w Twoje ręce grę książkową. Co to oznacza? Otóż przyjdzie Ci dzielić na czas lektury podwójną rolę: bohatera i czytelnika zarazem. Historię, którą dla Ciebie przygotowałem opowiesz sobie na różne sposoby, w zależności od podjętych decyzji. Abyś w pełni zrozumiał, jak grać – czytając, zapoznaj się z poniższymi wytycznymi.

Zasady nie są trudne, ich przyswojenie ich z pewnością nie sprawi Ci żadnego problemu. Na początku przygotuj kawałek kartki i coś do pisania, to jedyne „wymagania sprzętowe” (prócz chwili wolnego czasu, rzecz jasna). Całość podzielona jest na rozdziały, te zaś na poszczególne paragrafy. Nie czytasz ich według kolejności numeracji! W każdym paragrafie znajdziesz jeden (lub kilka do wyboru) odnośników do innych paragrafów. Podejmujesz decyzję, którą z dróg chcesz obrać i udajesz się do wskazanego numeru.

Podczas lektury niejednokrotnie spotkasz się z następującym zapisem: (U#n), gdzie „n” zastępować będą różne liczby. Skrót ten oznacza, że w danym paragrafie uzyskałeś Informację oznaczoną stosownym numerem (#). Może też się zdarzyć, że symbol ten pojawi się przy jednej z linii dialogowych, jej wybór oznacza uzyskanie danej informacji. Zapisuj je na kartce, przydadzą Ci się podczas dalszej gry, bowiem dostęp do niektórych paragrafów zależny będzie od numerów posiadanych Informacji. Nie musisz jednak zebrać wszystkich numerów, jest to zresztą niemożliwe, ponieważ niektóre z nich przypisane są do wzajemnie wykluczających się ścieżek fabularnych. W zależności od podjętych przez Ciebie decyzji w pewnym momencie fabuły przyjdzie Ci z nich skorzystać, bądź też ukończysz grę w ogóle nie zwracając uwagi na te pozycje.

To by było na tyle, jeśli chodzi o zasady. Jeśli uznasz, iż jesteś gotów do podjęcia wyzwania, przejdź do Paragrafu 1. Życzę powodzenia!

1 (Akt I)

Łagodny, późnowiosenny chłód bez trudu przenika Twoją cienką, zieloną bluzeczkę. Wzdrygasz się odruchowo. Czujesz na ramieniu ciepłą dłoń idącego przy Tobie chłopaka. Z uśmiechem wspominasz jego delikatny uścisk, gdy przed kilkoma miesiącami składał Ci życzenia urodzinowe. Powiedział wtedy banał „Jeszcze rok i będziesz dorosła!”, wiążąc datę osiemnastych urodzin z niemal magicznym przejściem na inny poziom życia – wymarzoną „dorosłość”.

– Saro, jeśli jest ci za zimno, możemy wrócić tu w przyszłym tygodniu – proponuje niepewnie Wiktor.

– Nie, jest dobrze. Naprawdę.

Milczycie, słuchając chrzęstu drobnych kamyczków pod stopami. Bezchmurne, nocne niebo mieni się iskierkami gwiazd, a blask księżyca rozświetla powierzchnię rzeki. Zawsze śmieszyło Cię uwielbienie koleżanek dla romantycznych plenerów. Często zastanawiałaś się, czy uważały je za atrakcyjne z powodu mody na romantyzm, czy jedynie dobrze odgrywały rolę przypisaną płci. Zaproponowany przez przyjaciela nocny spacer nad rzekę byłby dla wielu z nich idealną scenerią do przejścia na wyższy poziom znajomości. Ty przyjęłaś tę propozycję tak jak każdy inny pomysł Wiktora – jako szansę na miłe spędzenie czasu. A mimo to czujesz, że otaczająca Cię natura, wbrew Twojej woli, wzbudza uczucia, o których wolałabyś nie myśleć. Spoglądając w rozgwieżdżone niebo odbijające się w toni leniwie płynącej wody, jesteś oczarowana i nieświadomie opuszczasz trzymaną na co dzień gardę. Czujesz, że gdyby teraz Wiktor zaczął prawić banały o Twojej urodzie i pięknie przyrody, to słuchałabyś go z najwyższą uwagą. Odrzucasz te myśli, jednocześnie zerkając ukradkiem na przyjaciela, który sprawia wrażenie mocno zamyślonego, jakby analizował właśnie jakiś niezwykle złożony problem.

Przystajecie na brzegu i przez kilka chwil wpatrujecie się w nurt płynącej w stronę Miasta rzeki, wkrótce przenosząc wzrok ku małej zatoczce, pozostałości po starej żwirowni. Wiktor przestaje Cię obejmować. Bez słowa zdejmuje buty.

– Chcesz się kąpać? – pytasz z powątpiewaniem.

– Sama mówiłaś, że tydzień temu pływałaś w tym miejscu.

– Tak, ale za dnia.

– Jest jasno.

Chłopak macha z lekceważeniem ręką i szybko rozbiera się do bokserek.

–  No dalej, Saro, chodź!

–  Nie wejdę do wody, nie mam stroju.

–  Możesz pływać w bieliźnie.

– Zapomnij – odpierasz argument niezbyt zdecydowanie.

Widząc Twoje wahanie, chłopak natychmiast przechodzi do ofensywy.

– To się w niczym nie będzie różnić od wizyty na basenie. No dalej, przecież lubisz zimną wodę.

–  Muszę się namyślić. (20)

–  Ok, dobra. Tylko nie próbuj... czegoś głupiego. (28)

2 (Akt I)

– Przestań się ze mną sprzeczać! – wybucha niespodziewanie Wiktor. – Im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie!

– W takim razie dlaczego w ogóle mnie wykorzystałeś?!

– Powiedziałem ci już, to była jedyna alternatywna, nie mogliśmy postąpić inaczej! Nie wiesz, o jaką stawkę tutaj idzie!

– No właśnie! Nie wiem! A chciałabym!

– Nie ma sensu się sprzeczać, jutro ci to wszystko wyjaśnię, naprawdę.

– Dlaczego nie dziś?

– Dziś jeszcze nie mogę...

– Co, czyżby ten cały Korneliusz ci zabraniał? A może najpierw musisz spytać go, o czym możesz mi powiedzieć, a o czym nie?

– Przestań – prosi Wiktor tonem sugerującym, że trafiłaś w sedno.

– Przestanę, jeśli...

– Saro, naprawdę, nie dziś... Błagam.

– Dobrze, odwieź mnie do domu. Ale jutro powiesz mi wszystko, słyszysz? Wszystko! (33)

– Nie przekonasz mnie. Chcę poznać prawdę, tu i teraz! (45)

3 (Akt I)

– Jesteśmy partnerami, chociaż pewnie tobie wydaje się, że odwalam czarną robotę.

– Ale to nie ty wydajesz rozkazy.

– Tylko w tym wypadku. Zrozum, chodzi o odpowiedzialność. Korneliusz szefuje całej akcji dla mojego dobra.

–  Och, doprawdy?

–  Nie drwij, proszę.

– Wybacz.

– Pomyśl, w razie ewentualnej wpadki, to on poniesie największe konsekwencje jako prowodyr i inicjator. W ten sposób mnie ochrania, to jedyna zapłata, jaką może mi dać za pomoc.

– A co z Dyrektorem? Przecież widział wasze twarze.

–  Przecież mieliśmy maski – oświadcza Wiktor, natychmiast orientując się, że dla Ciebie ten fakt wcale nie jest taki oczywisty.

– Nadal nie jestem przekonana.

– Poczekaj, aż opowiem wszystko o naszej sprawie, może wtedy zrozumiesz.

–  Być może, ale nadal myślę, że Korneliusz zwyczajnie wykorzystuje twój zapał do swoich celów. (41)

– Mam taką nadzieję. (12)

4 (Akt I)

– Dobrze, już przechodzę do sedna.

– Nareszcie – wzdychasz.

– Proszę tylko, żebyś cierpliwie wszystkiego wysłuchała.

– Zgoda.

– Dzięki.

– Wiktor...

– Tak?

– Na miłość boską, zacznij w końcu opowiadać!

– Ok, ok.

Mimo wyraźnego zakłopotania, Twój rozmówca rozpoczyna wreszcie snuć swoją historię (14).

5 (Akt I)

– Ok, zgoda nasze działanie nie jest do końca legalne, ale...

– Nie do końca legalne?! – żachasz się. – Porwaliście tego człowieka wprost z ulicy!

– To było konieczne.

– Tak, wiem, sprawa najwyższej wagi...

– Nie ironizuj!

– Nie waż się podnosić na mnie głosu, nie po tym, w co mnie wplątałeś.

– Przecież chcę ci to wszystko wyjaśnić!

– Raczej przekonać do swoich racji, a wyjawienie prawdy to dla ciebie drugorzędna sprawa.

– Dlaczego wciąż osądzasz nasze działania?

– Choćby dlatego, że zapomniałeś jak mówić w pierwszej osobie! Ciągle tylko powtarzasz jak papuga „my”, „my”, „nas”, „musimy”. A w rzeczywistości jesteś dla tego kretyna zwykłym przydupasem od czarnej roboty, nic więcej! A teraz albo natychmiast opowiesz mi, o co w tym wszystkim chodzi, albo wynoś się stąd w cholerę!

Trzęsiesz się ze złości, oczekując na reakcję Wiktora, który po chwili, w milczeniu, opuszcza Twój pokój, ostentacyjnie trzaskając drzwiami.

– Kretyn – mówisz sama do siebie, powstrzymując napływające do oczu łzy. (40)

6 (Akt I)

– Nie lubię ani słuchać rozkazów, ani ich wydawać. Ale w życiu robi się to, co trzeba, a nie to, na co mamy ochotę. Wydaje mi się, że coś o tym wiesz.

– Tak, wiem. Ty też doświadczyłeś czegoś złego?

– Sprytne zagranie. Jeśli myślisz, że obecna sytuacja jest wynikiem mojej potrzeby odwetu, czy rodzajem kompensacji życiowych niepowodzeń, to jesteś w błędzie. To, co teraz robimy jest konieczne i ktoś musiał to uczynić, padło na mnie.

– Więc dlaczego wciągnąłeś w to Wiktora?

– Sam zaoferował pomoc.

– Dokładnie – wtrąca się chłopak. – Wiedziałem, na co się piszę.

– Ja nie, a mimo to zostałam wciągnięta w coś, czego nie rozumiem, a wy nie chcecie udzielić mi żadnych wyjaśnień!

– Jak zapewne powiedział ci twój przyjaciel, jutro poznasz prawdę – oświadcza surowszym tonem Korneliusz. – A teraz nie zabieraj nam już więcej czasu.

Chcesz coś powiedzieć, lecz uprzedza Cię Wiktor, prosząc:

– Saro, nie daj się przekonywać w nieskończoność, kilkanaście godzin nie zrobi przecież aż tak dużej różnicy, błagam.

– Niech ci będzie – odpowiadasz zrezygnowana. – Po prostu zabierz mnie stąd. (33)

7 (Akt I)

– Rozumiem, że jesteś na mnie wściekła...

– A wiesz dlaczego jestem wściekła?

– Wiem, przecież cię wykorzystałem...

– Właśnie nic nie wiesz. Nawet po tym, jak wciągnąłeś mnie w to bagno, z własnej woli nie zdradziłabym nikomu niczego, co mogłoby ci zaszkodzić. A ty bezczelnie prosisz mnie o zachowanie milczenia, zupełnie mi nie ufasz!

– Źle to zrozumiałaś! Zobaczysz, kiedy wszystko ci wyjaśnię, to rozumiesz, że nie było innej możliwości! Tu chodzi o coś więcej niż o mnie i o ciebie. W grę wchodzi życie wielu ludzi.

– W porządku, zgodziłam się już, że poczekam do jutra na wyjaśnienia. Zrozum tylko, że chcę być dla ciebie pomocna, naprawdę możesz mi zaufać.

– Wiem – odpowiada łamiącym się głosem Wiktor. – I doceniam to, naprawdę. Jesteśmy na miejscu, zatrzymałem się tam gdzie zawsze.

– W takim razie do jutra. I życzę ci powodzenia, o cokolwiek tak naprawdę walczysz.

Wysiadasz z samochodu, ruszając drogą w stronę wejścia do akademika. Czując pod stopami doskonale znany teren, odzyskujesz nieco pewności siebie, a wszystkie wydarzenia dzisiejszego wieczoru wydają się być jedynie koszmarnym snem. Kierując się do windy, rozmyślasz nad sytuacją Wiktora. Próbujesz sobie przypomnieć, w co ostatnimi czasy był zaangażowany. Niestety, nie jesteś w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Właściwie w ciągu kilku ubiegłych miesięcy wasze rozmowy dotyczyły przede wszystkim błahych spraw, tak naprawdę nie były to już prawdziwe rozmowy, lecz jedynie wygłaszane naprzemiennie monologi. Ziewasz przeciągle.

Najwyraźniej nadszedł czas, żeby pójść spać. (30)

A może powinnaś spróbować dowiedzieć się czegoś o „sprawie” Wiktora na własną rękę? (26)

8 (Akt I)

– Sara, cicho, proszę! – woła, ku Twojemu zaskoczeniu, Wiktor. – Wszystko jest w porządku.

– Kim jesteście?! – krzyczy gniewnie Dyrektor, łapiąc Cię brutalnie za ramię – Ty też jesteś podstawiona?! Odpowiadaj!

– Zostaw ją! Nie ma z tym nic wspólnego! – gorąco protestuje Wiktor.

– Z czym? – pytasz przestraszona.

– Puść dziewczynę, natychmiast! Wsiadaj do samochodu! – krzyczy wściekle właściciel zdartego głosu.

Uścisk natychmiast niknie, a Dyrektor posłusznie spełnia polecenie porywacza. Ale właściwie dlaczego? Czy tamten ma broń?

– Wiktor... – zaczynasz błagalnym tonem, lecz przyjaciel przerywa Ci w pół słowa.

– Ściągnęłaś za dużo uwagi, pogadamy jutro, naprawdę. Przepraszam!

Głośne trzaśnięcie drzwi poprzedza kaszlnięcie uruchamianego silnika.

– WIKTOR!

Nie ma odpowiedzi, tymczasem samochód oddala się szybko, zostawiając Cię samotną w obcej części Miasta (36).

9 (Akt I)

(U#1)

Robisz jeszcze kilka kroków i rzucasz się przed siebie. Tafla wody zamyka się nad Tobą, odcinając Cię od realnego świata. Ciemność, cisza i chłód otaczają Twoje ciało na kilka chwil wymazując wspomnienie dotyku. Nie wiesz, czy po wypłynięciu na powierzchnię wrócisz prosto do domu, czy pozwolisz Wiktorowi wejść w swoje ciało. Teraz to nie ma najmniejszego znaczenia. Jeszcze przez kilkanaście najbliższych sekund będziesz całkowicie bezpieczna. Ostrożnie zagłębiasz dłoń w mulistym dnie, czując, jak Twój opór psychiczny słabnie z każdą chwilą. Jesteś już niemal przekonana, że zaraz po wypłynięciu pozwolisz przyjacielowi na wszystko. Chociaż nie jesteś pewna, czy nadal możesz go uważać za przyjaciela. Chłopak? Para? To przecież takie banalne. Zawsze to powtarzałaś. Może nawet momentami w to wierząc.

Pierwsze ukłucie bólu w płucach przypomina o czekającej tam, na górze, rzeczywistości. Wynurzasz się, natychmiast łapczywie biorąc haust życiodajnego powietrza. Mrugasz kilka razy, przeczesując dłonią włosy i obdarzasz czekającego na brzegu Wiktora zalotnym uśmiechem. W tej samej chwili nocne powietrze wypełnia Twój przeraźliwy wrzask (19).

10 (Akt I)

– Nie chciałem! Ja...

– Wiktorze, nie ma sensu o tym mówić, a przynajmniej nie w takich warunkach. W tym momencie uznajmy, że to nie miało miejsca.

– Po prostu zapomnieć?

– Wiktor...

– Obiecaj chociaż, że jutro albo w najbliższym czasie, porozmawiamy o tym, co właściwie jest między nami.

– Jesteś moim przyjacielem i...

Widząc wyraz twarzy rozmówcy, milkniesz na moment, stwierdzając po chwili:

– W porządku, niedługo porozmawiamy.

– O nas?

– O mnie i o tobie. Teraz wracaj na brzeg, ja zaraz dołączę, muszę zebrać myśli.

Nie czekając na odpowiedź chłopaka, nurkujesz, płynąc najszybciej jak potrafisz w stronę dna. Przysiadasz na chwilę w mule, rozpaczliwie wyrzucając z głowy wszystkie myśli. Świat na powierzchni przestaje dla Ciebie istnieć, jest tylko ciemność, cisza i przenikliwy chłód otaczającej Cię wody. Leniwie płynąc ku górze, wypuszczasz z ust kilka bąbelków powietrza. Wynurzając się, napełniasz płuca powietrzem i przez moment czujesz przypływ nowych sił. W gruncie rzeczy, podświadomie byłaś przygotowana na tę sytuację, która musiała kiedyś nadejść, szczególnie, że ostatnimi czasy sama nie wiedziałaś, jak właściwie rozumieć to, co łączy Cię z Wiktorem. Wszystkie Twoje myśli w jednej chwili zamierają, zastąpione przez falę wszechogarniającego bólu. (19)

11 Intermezzo

Korneliusz, po raz kolejny tego dnia, upewnił się, że z ich „gościem” wszystko w porządku. Dyrektor siedział spokojnie na krześle, opatulony grubym kocem. Został umieszczony w jednej z dwóch izb starego, rozpadającego się domu. Już od kilku godzin milczał, chociaż po mroźnej nocy, tudzież porannych wyjaśnieniach jednego z porywaczy, wiedział, czego od niego oczekiwano, i miał zamiar posłusznie spełnić tę szaloną prośbę. Kto wie, może zagrożenie naprawdę było tak poważne, jak mu sugerowano?

Korneliusz zamknął drzwi zaimprowizowanej celi, ściągnął kominiarkę i wyszedł na zewnątrz. Zlustrował wzrokiem rozległe, pozostawione własnemu losowi pola okalające ruderę. Z zadowoleniem wciągnął do płuc mroźne powietrze, zastanawiając się kiedy spadnie, tak długo przez niego wyczekiwany, śnieg. Zawsze z radością witał pierwsze poważne mrozy, podczas których mógł swobodnie wędrować po opustoszałych ulicach, ciesząc się rześkim powietrzem i samotnością. W takich chwilach, choć przychodziło mu to z trudem, wyzbywał się wszelkich myśli, jedynie podziwiając biały świat. Czasami, gdy napór wspomnień był zbyt trudny do zatrzymania, oddawał się dziecięcym marzeniom, o tym, jak mogłoby wyglądać jego życie, gdyby przed laty podjął kilka innych decyzji. Chociaż te wyobrażenia były kuszące, to w gruncie rzeczy nie chciał zmian. Nigdy ich nie lubił, nawet tych na lepsze, bowiem oznaczały jedynie, że jego wcześniejsze poczynania były nieefektywne. Wypuścił z ust chmurę pary, z satysfakcją patrząc jak natychmiast znika. Była taka, jak on, chwilowy opar, który rozwiewa się niezauważony. Nawet to, co teraz czynił, w gruncie rzeczy pozostanie niezauważone.

– Anonimowy bohater – mruknął z politowaniem.

Odkaszlnął nerwowo i wszedł do domu, rozmasowując zziębnięte dłonie. Zastanawiał się, czy naprawdę, choćby w myślach, zasługuje na miano bohatera. Właściwie nie obchodziło go życie tych wszystkich ludzi, którym mógłby zaszkodzić wyciek amoniaku. Mijał ich od lat na ulicy, różne twarze, głosy prowadzące błahe rozmowy, kilka mądrych spojrzeń, stępionych smutkiem lub alkoholem. Nienawidził ich. A mimo to musiał coś dla nich zrobić, skoro nikt inny nie fatygował się do tego zadania. Tak było zawsze, był dobrym człowiekiem, bo postępował dobrze, taka jest przecież definicja ukuta przez społeczeństwo. Miastu groziła katastrofa, więc trzeba było jej zapobiec, szczególnie, że źródłem zła mogło się okazać lodowisko, jego do niedawna prywatny, cudownie prosty świat. Skoro od lat skutecznie trzymał w zamknięciu własną pokrętną i, jak mniemał, zwyczajnie złą naturę, to równie dobrze może zatrzymać ten przeklęty amoniak. Z tych rozważań wyrwał go dzwonek telefonu – główny motyw Wielkiej fugi Beethovena. Odebrał, czując mrowienie na karku, gdy usłyszał znajomy głos.

– Jedziemy do was – oznajmił z wyraźną satysfakcją męski głos.

– To nie będzie konieczne, wszystko jest pod kontrolą.

– Zapewne, w końcu daliśmy wam lokal.

– Czego chcesz?

– Niczego, po prostu zmieniamy nasze ustalenia.

– Chcecie pieniędzy?

– Nie obrażaj mnie. Plany uległy zmianie, dzwoń po chłopaka i tę dziewczynę, która wam pomogła.

– Skąd...

– Nie jesteśmy amatorami, to miejsce mamy pod obserwacją. Każ im obojgu przyjechać, natychmiast. I nie próbuj uciekać, będziemy u ciebie za kilka minut.

– Powiedz mi tylko, co chcesz zrobić?! Wiesz, o jaką stawkę tutaj chodzi!

– Wiem. I, w przeciwieństwie do ciebie, rozumiem co NAPRAWDĘ należy zrobić.

Korneliusz zacisnął boleśnie wargi, słysząc dźwięk zakończonego połączenia. Nie zwlekając ani chwili wybrał numer Wiktora.

– Tak? – spytał zaniepokojony chłopak. – Wszystko w porządku?

– Niezupełnie. Przyjeżdżaj natychmiast. I weź dziewczynę.

Przejście do Aktu II

12 (Akt I)

–  Spokojnie. Powiedziałem, że wszystko opowiem, więc to zrobię.

– Szkoda, że dopiero teraz.

–  Sara, już mówiłem, nie chciałem, żebyś narobiła sobie kłopotów.

–  A może po prostu uznałeś, że i tak w niczym bym nie pomogła?

–  To nieprawda, wiesz o tym.

–  W tej chwili niczego nie jestem do końca pewna, nawet tego, czy wciąż mogę uważać cię za przyjaciela.

– Ale...

– Poczekaj! Daj mi skończyć. Najbardziej boli mnie twój brak zaufania, nawet teraz zachowujesz się z rezerwą, jakbyś sam nie był pewien, czy możesz mi o wszystkim powiedzieć.

– Źle to odbierasz.

–  Być może, ale takie są moje odczucia.

– Jak mam ci udowodnić, że jest inaczej?

–  Nie chcę żebyś cokolwiek mi udowadniał, po prostu wyjaśnij, jak doszło do sytuacji, w której się znaleźliśmy.

– W porządku, ale nie przerywaj mi i poczekaj, aż wszystko opowiem od początku do końca.

Kiwasz głową potakująco z niecierpliwością oczekując na szczegółowe wyjaśnienia tajemniczej misji Wiktora (14).

13 (Akt I)

– O Boże, Sara, przepraszam – głos Wiktora zdradza, że naprawdę przejął się własnym napadem gniewu. – Nie chciałem.

Zamiast odpowiedzi, odwracasz twarz do ściany, wzdychając cicho. Twój rozmówca próbuje coś powiedzieć, lecz zamiast tego wydaje nieartykułowany pomruk. Nie masz zamiaru odpuszczać mu tak łatwo, to TY masz prawo być obrażona i rozgniewana, nie on. Postanawiasz nie odezwać się ani słowem, nim Wiktor nie zrozumie istoty swojego błędu i wyjaśni całą sytuację.

Przez następne dziesięć minut panuje nerwowa cisza, którą przerywa w końcu pełne skruchy oświadczenie chłopaka:

– Naprawdę szczerze cię przepraszam za wszystko, wplątanie w porwanie i moją arogancję. Jeśli chcesz, opowiem ci teraz dokładnie wszelkie szczegóły tego, co się dzieje.

– W końcu po to tu przyszedłeś – stwierdzasz obojętnym tonem, chociaż w głębi duszy jesteś zadowolona, że w końcu dowiesz się, o co naprawdę w tym wszystkim chodzi (14).

14 (Akt I)

– Naszym celem jest niedopuszczenie do katastrofy ekologicznej, która od pewnego czasu zagraża Miastu. Chodzi o lodowisko i sposób zamrażania jego tafli. Używa się do tego starej technologii opartej na amoniaku. Zbiornik, w którym się go magazynuje jest w stanie gorzej niż złym, podobnie jak cały system chłodniczy. Co pewien czas, kiedy nadchodzi nowy transport, wtłacza się go do zbiornika na siłę, ze znacznym przekroczeniem poziomu sugerowanego stężenia. W końcu, po co płacić za dwa transporty, skoro można przyjąć jeden większy? Od lat przekracza się normy, a konserwacja zbiornika ograniczona została do prostych, praktycznie czysto kosmetycznych zabiegów. Człowiek, którego porwaliśmy, to dyrektor lokalnej filii Korporacji, do której należy lodowisko. Jest największe w regionie, a biorąc pod uwagę inne atrakcje, które oferuje firma, nietrudno się domyślić, że to żyła złota.

– Więc nie mają zamiaru zmniejszyć zysków.

– Dokładnie. Straciliby dużo, bo ten przedpotopowy system nie może dalej funkcjonować. Musieliby zmienić go na chłodzenie azotem. Nie wiem, jaka jest różnica finansowa, ale przede wszystkim idzie tu o bezpieczeństwo ludzi. Gdyby doszło do wycieku amoniaku, setki ludzi w Mieście mogłoby zginąć, pomijając fakt, że znaczna jego część ze ściekami dostałaby się do rzeki, kompletnie rujnując jej ekosystem na odcinku wielu kilometrów. Widziałem ten zbiornik, jest naprawdę olbrzymi.

– Ale dlaczego akurat teraz miałoby dojść do awarii?

– Nie umiem ci tego wytłumaczyć od strony technicznej, ale takie są obliczenia Korneliusza. Przez wiele lat był pracownikiem technicznym lodowiska, jeszcze zanim przejęła je Korporacja i cały ten czas notował wszystkie wyniki okresowych kontroli, a niektóre, dodatkowe, wykonywał czasami bez wiedzy przełożonych. Kiedy korozja zbiornika i zaworów stawała się coraz poważniejsza, zaczął słać pisma do zarządu, a gdy to nie odniosło skutku, nagłośnił sprawę w mediach. Zarządzono wielką pokazową inspekcję, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Korneliusza około roku temu zwolniono za szkodzenie wizerunkowi firmy. Po odejściu nawiązał kontakt ze swoim następcą. Ze sporej sumy, którą po kryjomu dostał na odchodne wręczał mu łapówki i co pewien czas wchodził nocami na teren lodowiska i nadal prowadził swoje pomiary. Nie mógł ich ujawnić, ale uparcie słał informacje o rosnącym zagrożeniu do mediów, portali społecznościowych, grup ochrony przyrody i podobnych instytucji. Bez skutku. Nie potrafił zrobić ze swojej sprawy medialnego show, nie miał chwytliwych grafik i lotnych haseł, więc jego protesty utonęły w zalewie innych informacji. Od pewnego czasu pomagam mu w tworzeniu właściwej całej otoczki, ale nadal nie osiągnęliśmy zbyt wiele.

– Stąd decyzja o porwaniu?

– Nie. Dwa dni temu Korneliusz przeprowadził kolejne pomiary, a wynik był tak skrajnie różny od poprzednich, że postanowił je ponowić, przy okazji niemal dając się złapać. Zbiornik, wedle jego obliczeń, w które wierzę, nie przetrzyma kolejnego napełnienia, które odbędzie się w nocy z niedzieli na poniedziałek. Więc nie dość, że uwolni się zgromadzony w nim amoniak, to jeszcze może dojść do awarii w zaworach cysterny, co będzie już nie tyle katastrofą, co prawdziwą apokalipsą! Dlatego Korneliusz zdecydował, że musimy porwać Dyrektora i zmusić go do odwołania dostawy i przeprowadzenia rzetelnej kontroli. Nawet opłacony przez Korporację specjalista nie będzie mógł zignorować faktu, że uszkodzenia systemu są nieodwracalne i w każdej chwili może dojść do wycieku. Oto cała prawda.

Wiktor milknie, czekając niecierpliwie na Twoją reakcję. Zwlekasz przez dłuższą chwilę z udzieleniem odpowiedzi, by w końcu, ostrożnie dobierając słowa, oświadczyć:

– Jeśli Korneliusz nie myli się, co do wytrzymałości tych zaworów, to rzeczywiście sprawa jest poważna.

– Saro! Śmiertelnie poważna! Teraz nas rozumiesz?

– Tak. Co nie znaczy, że popieram metody działania. Nawet jeśli wszystko zakończy się dobrze, a zbiornik zostanie wymieniony albo nawet cały system zastąpiony lepszym, to na was ciążyć będzie zarzut porwania. Dla sądu liczą się fakty, nie intencje.

– Wiem o tym ryzyku, ale działamy w maskach. Poza tym Korneliusz jest gotów wziąć całą winę na siebie, przysiągł nie zdradzać mojej tożsamości, jeśli go złapią.

– I vice versa, tak?

– Nie. Jeśli zostanę złapany, to mam go obciążyć całą winą, to jego słowa.

– A co ze mną? Słyszał moje imię. Jak myślisz, ile jest niewidomych dziewczyn w moim wieku o imieniu Sara w najbliższej okolicy? Policja może błyskawicznie pójść tym tropem, a chociaż będę oczywiście milczeć, to nie trzeba tęgiej głowy, żeby powiązać tę sprawę z tobą, wystarczy krótki wywiad środowiskowy.

– O ile w ogóle policja zostanie powiadomiona.

– Co masz na myśli? Chyba nie...

– Spokojnie! Po wszystkim wypuścimy Dyrektora.

– Więc dlaczego miałby milczeć?

– Bo tego ranka zadzwoniła do niego jakaś kobieta i nagrała się na pocztę głosową. Facet ma kochankę, do której co dwa tygodnie jeździ na soboty, więc wcześniej zapewnia sobie alibi. Nikt z rodziny, czy najbliższego otoczenia nawet nie zauważy jego nieobecności, a w niedzielę będzie już wolny. Kochance powie, że sprawy ułożyły się inaczej i musiał zostać w Mieście. Trzymamy go w szachu!

– A więc porwanie i szantaż.

– Saro...

– Ok, już daję spokój. Ale nie myśl, że pozwolę żebyś teraz odsunął mnie na boczny tor. Wplątałeś mnie w sprawę, wytłumaczyłeś, o co walczycie, więc chcę być częścią tego wszystkiego.

– Chcesz brać udział w akcji?! Daj spokój, przecież...

Dzwonek telefonu Wiktora nie pozwala mu dokończyć zdania.

– Tak? – pyta zaniepokojony. – Wszystko w porządku?

– Niezupełnie – w nagłej ciszy słyszysz wyraźnie donośny, choć stłumiony głos Korneliusza płynący z aparatu. – Przyjeżdżaj natychmiast. I weź dziewczynę.

Wiktor chce coś powiedzieć, lecz orientuje się, że rozmówca już się rozłączył.

– Widzisz, nie uwolnisz się ode mnie tak szybko – oświadczasz triumfalnie.

– Najwidoczniej... Chodź, zbierajmy się. (11)

15 (Akt I)

Podczas drogi powrotnej nie zamieniacie ze sobą ani słowa, a ponurej atmosfery panującej wewnątrz pojazdu nie zmienia nawet włączone przez Wiktora radio. Próbujesz wsłuchać się w muzykę, lecz myśli wciąż wracają do dzisiejszego wieczoru. Chociaż postanowiłaś nie snuć własnych teorii do czasu usłyszenia wyjaśnień przyjaciela, umysł co rusz tworzy coraz bardziej groteskowe wizje przyczyn obecnego stanu rzeczy. Wzdychasz ciężko i wyrzucasz z głowy każdą napływającą myśl, ze wszystkich sił próbując przywołać wspomnienia barwnego świata, który mogłaś podziwiać przed utratą wzroku. Przed oczyma duszy przelatują Ci niezbyt wyraźne obrazy z przeszłości, twarze rodziny, znajomych, ulubionych miejsc, szkolnych sal. Pogrążając się coraz bardziej w świecie, do którego nie masz już dostępu, tracisz poczucie czasu. Dopiero pełen łagodności, niemal strachu, głos Wiktora wyrywa Cię z tego stanu.

– Jesteśmy na miejscu.

– Dzięki, do jutra – odpowiadasz mechanicznie.

– Do jutra.

Wychodzisz z samochodu i dobrze znaną trasą ruszasz w stronę akademika. Wiktor zawsze parkuje w tym samym miejscu, dzięki czemu bezbłędnie opanowałaś drogę do drzwi wejściowych. Po chwili jesteś już w holu. Czekasz na windę i czujesz ponowny zalew negatywnych uczuć (30).

16 (Akt I)

– Źle to odbierasz.

– O percepcję świata posprzeczacie się w samochodzie, odwieź ją.

– Widzisz, właśnie o tym mówię! – stwierdzasz, z trudem hamując rosnące zdenerwowanie.

– Saro, daj spokój, to był dla mnie ciężki dzień.

– Dla CIEBIE?! Wiktor, na miłość boską, wciągnąłeś mnie w porwanie a teraz, zamiast udzielić jakichkolwiek wyjaśnień, milczysz jak zaklęty!

– To dla twojego dobra!

– Uspokójcie się – prosi Korneliusz. – Niestety poczekasz do jutra na wszystkie wyjaśnienia, a to z tej prostej przyczyny, że musimy jeszcze przeprowadzić rozmowę z naszym drogim Dyrektorem. Od jej wyniku zależy co dalej postanowimy. Gdybyś teraz dowiedziała się wszystkiego, mogła byś zareagować zbyt żywiołowo. Nie proszę, żebyś mi zaufała, chociaż twój przyjaciel to właśnie zrobił, lecz o kilkanaście godzin czasu, nic więcej.

Korneliusz, w pewien niezrozumiały dla Ciebie sposób, potrafi być naprawdę przekonujący. Tembr jego głosu zdradza silną wolę i niezachwianą wiarę we wszystko, co mówi.

– W porządku – odpowiadasz, zdziwiona tym, jak szybko uległaś.

Wiktor, uradowany Twoją decyzją, odpala silnik samochodu. Zastanawiasz się, czy jego bezwarunkowe poparcie dla tajemniczych działań drugiego mężczyzny naprawdę jest spowodowane wiarą w ich słuszność, czy raczej stanowi wynik sprytniej, oratorskiej, manipulacji (15).

17 (Akt I)

– Źle go oceniasz! – odpowiada gniewnie Wiktor. – Poza tym nie wierzę mu tylko na słowo, kilka tygodni zajęło mi sprawdzenie wiarygodności jego wersji.

– Nie kwestionuję prawdomówności Korneliusza, tylko wasze wzajemne relacje. Wypełniasz jego rozkazy jak niewolnik!

– Z zewnątrz może to tak wyglądać, ale mamy wyraźny podział obowiązków. On też nie próżnuje. Zresztą bez niego ten plan nie mógłby się udać.

– Przecież to ty odwaliłeś, z moją pomocą, czarną robotę.

– Porwanie to tylko konieczny element planu, nie oceniaj Korneliusza tak pochopnie, wielu ludzi tak właśnie robiło, między innymi dlatego doszło do dzisiejszych wydarzeń. To wielki człowiek.

Milkniesz, widząc, że Twój rozmówca bezgranicznie podziwia mentora i jakiekolwiek zarzuty kierowane pod adresem mężczyzny o chrapliwym głosie jedynie pogarszają sprawę. W trakcie drogi wymieniacie jeszcze kilka mało znaczących uwag. Wiktor staje pod Twoim akademikiem. Żegnasz się zdawkowym „Cześć” i dobrze znaną drogą ruszasz w stronę budynku. Po kilku minutach stoisz już w ciepłym korytarzu, oczekując na przyjazd windy (30).

18 (Akt I)

Po niecałym kwadransie jazdy Wiktor zatrzymuje samochód i poważnym tonem pyta:

– Wszystko zapamiętałaś?

– Tak, ale nadal wątpię, żeby ten plan wypalił.

– Przynajmniej będę miał satysfakcję, że spróbowałem.

Wzdychasz znacząco. Wysiadacie i Wiktor prowadzi Cię przez chwilę.

– Wystarczy, że będziesz szła ścieżką, on siedzi jakieś trzysta metrów stąd i czyta gazetę – mówi chłopak i wraca do samochodu.

Dziwaczny plan Twojego przyjaciela jest prosty: masz podejść do czytającego w parku mężczyzny i poprosić go, żeby odprowadził Cię na pobliski przystanek autobusowy, na którym po chwili pojawi się Wiktor. Nieznajomy jest podobno dyrektorem znanej w Mieście firmy i już od kilku lat, jeśli tylko pozwalają na to warunki atmosferyczne, spędza w taki sposób każdy początek piątkowego wieczoru. Twój przyjaciel zamierza aplikować w przyszłym tygodniu na jedno ze stanowisk w firmie i liczy na to, że Dyrektor zapamięta jego twarz i przypomni go sobie podczas sprawdzania CV, gdyż podobno zwykle sam woli przypatrzeć się potencjalnym pracownikom. Pomysł uważasz bardziej za akt desperacji, niż drogę do sukcesu, ale jeśli tylko możesz pomóc przyjacielowi w realizacji jego celów, chętnie to zrobisz.

Po przejściu większej części drogi, zatrzymujesz się na chwilę, nasłuchując. Rzeczywiście, nieopodal Ciebie ktoś energicznie odwraca strony gazety, pomrukując przy tym z zadowoleniem.

– Przepraszam? – zaczynasz nieśmiało.

Nieznana osoba pośpiesznie odkłada gazetę i uprzejmy, choć stanowczy, męski głos pyta:

– W czym mogę pani pomóc?

– Nie chciałabym przeszkadzać, ale słabo znam tutejszą okolicę, a muszę dostać się na przystanek autobusowy, który podobno jest po drugiej stronie tego parku.

– Oczywiście, chętnie pomogę.

Mężczyzna podchodzi i dotyka Twojego ramienia, na co natychmiast reagujesz ostrożnie dobranymi słowami:

– To nie jest konieczne. Potrafię przecież chodzić. Wystarczy, że będzie pan szedł koło mnie, mówiąc kiedy i gdzie skręcić.

– Dobrze. I przepraszam.

– Nic się nie stało. Wielu ludzi ma nawyk dotykania niewidomych przy próbie pomocy.

– To pewnie musi być kłopotliwe.

– Czasami bywa, wie pan, mało kto lubi dotyk obcej osoby, niezależnie od tego czy widzi, czy nie.

– To zrozumiałe. Proszę teraz skręcić w lewo, wejdziemy w boczną alejkę.

Dyrektor okazuje się świetnym przewodnikiem, jego polecenia są bardzo precyzyjne, a przy tym uprzejme. Instynktownie czujesz, że ten człowiek świetnie sprawdza się na swoim stanowisku. Po kilku minutach wypełnionych miłą pogawędką o niczym, coraz wyraźniej wyczuwasz w powietrzu swąd spalin, zaś spod stóp znika równo wylany asfalt, ustępując miejsca kiepsko przylegającym do siebie płytkom chodnikowym. Zatrzymujecie się, a mężczyzna oświadcza z nutką dumy:

– Proszę pani, jesteśmy na miejscu.

– Bardzo panu dziękuję, mój przyjaciel powinien być lada chwila.

– Chętnie zaczekam.

Uśmiechasz się z wdzięcznością, myśląc jednocześnie o pomyśle Wiktora. Byłoby dobrze, gdyby plan się powiódł i ten szarmancki mężczyzna został jego szefem. O ile tylko dobre maniery nie są jedynie zasłoną dymną, za którą ukrywa się krwiożerczy dyrektor rodem z dowcipów.

Po chwili obok zatrzymuje się samochód, który, sądząc po znajomym warkocie silnika, należy do Twojego przyjaciela. Słyszysz odgłos otwieranych drzwi, lecz z wnętrza dobiega Cię całkowicie obcy, ochrypły, pełen determinacji głos jakiegoś starszego mężczyzn, który rozkazuje władczo:

– Miło cię widzieć wielce szanowny panie Dyrektorze, właź do samochodu albo, przysięgam, poszatkuję cię na kawałki!

– Wiktor! Wiktor! Gdzie jesteś?! – wrzeszczysz przerażona. (46)

– Ratunku! – krzyczysz. (8)

19 (Akt I)

Porażające, obezwładniające cierpienie niemal obiera Ci świadomość. Masz wrażenie, że całe Twoje ciało oblano żrącą substancją, a bolące, niczym polane wrzątkiem, oczy pulsują, jakby miały lada chwila eksplodować. Nie możesz już nawet krzyczeć, bo gardło napuchło Ci do tego stopnia, że z trudem łapiesz powietrze. W tej samej chwili litościwy system ochronny organizmu wyłącza świadomość. Ostatnią rzeczą, którą pamiętasz, jest niewymowne cierpienie i zamykająca się nad głową tafla wody.

Przez następne tygodnie pozostajesz w stanie letargu przedłużanym silnymi lekami, które dzień w dzień otrzymujesz w szpitalu. Niewiele pamiętasz z tego okresu, Twoje najwyraźniejsze wspomnienia dotyczą ciemności i permanentnego, choć tłumionego farmakologicznie, bólu skóry. Twoje oczy zostały bowiem trwale uszkodzone, nie jesteś w stanie zobaczyć niczego, poza jasnymi i ciemnymi plamami, bladym cieniem otaczającego Cię świata. Jedynym pocieszeniem jest fakt, że poparzenia skóry nie są trwałe i, jak zapewniają lekarze, w ciągu roku nie zostanie po nich na ciele żaden ślad.

Policyjne śledztwo wykazało, że w chwili, gdy nurkowałaś, do zatoczki dotarły skrajnie toksyczne pestycydy, które ktoś wlał do rzeki niedaleko miejsca, gdzie pływaliście. Sprawca nie został wykryty, pozostawił tylko beczkę z resztkami oleistej cieczy. Nie znaleziono odcisków palców. Nikt nie zdołał ustalić, dlaczego ktoś to zrobił. Dla Ciebie pozostaje to właściwie bez znaczenia. W jednej chwili, poprzez wynurzenie z wody, brutalnie narodziłaś się do życia w mroku, zupełnie jakby była to ponura parodia chrztu.

Stałaś się inną osobą. Bardziej zdecydowaną i silną psychicznie, na przekór wszystkiemu próbując żyć w nowym, pozbawionym barw świecie. Wiktor wspiera Cię w tej walce od samego początku, chociaż czasami masz wrażenie, że traktuje tę opiekę jako rodzaj pokuty, próbę zagłuszenia poczucia winy. Spędza z Tobą niemal każdą wolną chwilę, lecz ta nowa więź pomiędzy wami, wciąż nie potrafi okrzepnąć, przybrać kształtu akceptowalnego dla obu stron. Nie mogąc pozbyć się wrażenia, że poświęcenie chłopaka dokonuje się w imię konieczności, nie chcesz, a wręcz nie możesz, myśleć o nim jak o partnerze, choć otoczenie traktuje was właściwie jako parę. Trwając w stanie zawieszenia, ucząc się od początku tak podstawowych czynności jak jedzenie i poruszanie się, powoli, miesiąc po miesiącu oswajasz się z nową towarzyszką życia, ciemnością (37).

20 (Akt I)

– No chodź, po prostu popływamy.

– Mhm – odpowiadasz bezwiednie, łapiąc się na tym, że wodzisz rozmarzonym wzrokiem po ciele chłopaka.

Gdy napotykasz jego spojrzenie natychmiast spuszczasz wzrok, przeklinając się w myśli za tak dziewczęce zachowanie.

– W porządku – odpowiadasz niezbyt pewnym głosem. – Popływamy.

Speszona, niezdarnie zrzucasz z siebie ubranie. Nagle, pomimo bielizny, czujesz się naga. Aby pozbyć się tego irracjonalnego uczucia, wchodzisz do wody, szybko zanurzając się aż po szyję. Po chwili podpływa do Ciebie Wiktor, ze śmiechem mówiąc:

– Podobno nienawidzisz koronek.

– Nie twoja sprawa, jakie staniki noszę! – wypalasz oburzona, czując jak Twoje ciało, pomimo przenikliwego chłodu, zalewa fala gorąca.

–  No co? Tylko stwierdzam fakty.

–  Daj spokój.

– Właściwie, tego właśnie wolałbym uniknąć.

– Czego?

– Dania za wygraną.

Wiktor podpływa jeszcze bliżej, po chwili jego dłoń zaczyna powoli zbliżać się do Twojej piersi, a drżące palce przesuwają się po materiale stanika.

– Przestań do cholery! – krzyczysz wściekła. (27)

– Lepiej wróćmy na brzeg... (38)

21 (Akt I)

– Nie chcę przegrać swojego życia, jak...

– No, dalej, dokończ! – syczysz wściekle.

– Daj spokój.

– Ty chyba już nigdy nie dorośniesz, Wiktorze. Zawsze toniesz w urojeniach, śnisz o czymś lepszym, potężniejszym.

– Czy to źle?

– Nie. Ale rób to na własny rachunek. Ja potrafiłam wypełnić czymś mój świat, kiedy znikły z niego obrazy.

– Więc dlaczego JA nie mam prawa wypełnić mojego świata czymś ważnym?!

– Ciągle powtarzasz, że ja jestem dla ciebie ważna.

– Bo to prawda! Chcę tylko czegoś więcej i teraz mam szansę zrobić coś naprawdę ważnego!

– Żal mi ciebie.

– Nie myśl, że utrata wzroku nagle pozwoliła ci wiedzieć wszystko o wszystkim!

– Czy ten człowiek do reszty wyprał ci mózg?

– Nie możesz go osądzać!

– Mówisz jak fanatyk!

– W ciężkich chwilach trzeba iść na całość.

– A idź w cholerę toczyć wojenkę o lepsze jutro.

– Nawet nie wiesz...

– WYJDŹ!

Wiktor prycha pogardliwie i szybkim krokiem opuszcza pomieszczenie, zostawiając Cię samą z myślami (40).

22 (Akt I)

– Sara, przestań robić mi wyrzuty.

– Co? Co powiedziałeś? Wiktorze! Czy ty w ogóle rozumiesz powagę sytuacji, w której się znalazłam?

– Tak, ale...

– Żadnych „ale”! Z premedytacją namówiłeś mnie do czegoś, co może mi zaszkodzić.

– Nie...

– Nie przerywaj! Wplątałeś mnie w porwanie! To zupełnie tak, jakbyś wtedy, nad rzeką, specjalnie pozwolił mi pływać, żebym coś sobie zrobiła!

– Przesadziłaś! – ostro reaguje Wiktor. – Saro, w tym momencie naprawdę wygadujesz bzdury, jeśli...

– Zamknij się i słuchaj. Chcesz bawić się w rycerzyka? Walczyć dla słusznej sprawy? Zgoda, twój wybór. Ale dlaczego wmieszałeś w to wszystko mnie?!

– Już ci to tłumaczyłem, nie było innego wyjścia. Musieliśmy porwać tego człowieka, a ten sposób był najmniej rzucającym się w oczy.

– Niewidoma nie rzucająca się w oczy, ciekawa gra słów.

– Saro...

– Nie saruj mi, tylko przyznaj, tu i teraz, że perfidnie mnie wykorzystałeś.

– Ale po co?

– Bo, do cholery, skoro masz odwagę bawić się w porywacza, to powinieneś znaleźć jej w sobie na tyle, żeby stawić czoła faktom!

– W porządku, wykorzystałem cię i przepraszam za to, ale sprawa...

– Jesteś żałosny. Dzieciak śniący o wielkich „sprawach”. (21)

– Wiem, wiem. Jest ważna. (4)

23 (Akt I)

– Jak możesz oceniać go tak krytycznie, skoro nie przekonałaś się, jakim jest człowiekiem! Nigdy nie spotkałem kogoś o tak silnej woli i determinacji do zrealizowania postawionego sobie celu. A poświęcił naprawdę dużo, łącznie z porządną pracą, w której mógłby spokojnie doczekać wysokiej emerytury!

– Ach tak! Powiedz mi, czy pracował w firmie, której dyrektorem jest porwany przez was człowiek?

– Źle to odbierasz.

– A więc jednak zemsta!

– Nie! To nie tak! Nie masz o niczym pojęcia, a wydajesz sądy, jakbyś miała do tego prawo!

– Wręcz przeciwnie! Paradoksalnie, widzę więcej od ciebie! Dałeś się wciągnąć w brudną zemstę skrzywdzonego pracownika na byłym pracodawcy.

– Bredzisz.

– Fakty mówią co innego.

– Gówno wiesz o faktach!

– TO MI O NICH OPOWIEDZ, KRETYNIE! – wrzeszczysz na całe gardło. (42)

Kulisz się przestraszona gwałtowną reakcją przyjaciela. (13)

24 (Akt I)

– Widzisz, sama to przyznajesz.

– Co nie znaczy, że jestem po jego stronie.

– Ja jestem.

– Dlaczego?

– Bo ma rację, walczy o słuszną sprawę.

– To już słyszałam.

– Spokojnie, powiem ci wszystko. Nie chcę tylko, żebyś miała fałszywy obraz sytuacji. Wczorajsze wydarzenia nie były częścią naszego planu, który właściwie to całkiem się posypał. Musieliśmy szybko wymyślić jakąś alternatywę.

– I pomyślałeś o mnie, tak?

– Tak, nie mam zamiaru cię oszukiwać.

– Przynajmniej na razie.

– Saro...

– Ok, wybacz. Mów dalej...

– Uznaliśmy, że porwanie to obecnie jedyne wyjście, a ty świetnie nadawałaś się do roli przynęty.

– Faktycznie, jesteś boleśnie szczery.

– Przecież...

– Po prostu powiedz mi dlaczego to zrobiliście i o co w tym wszystkim chodzi? To rzeczywiście AŻ tak ważna sprawa?

– Tak.

– Na tyle ważna, że postanowiłeś narazić mnie na niebezpieczeństwo? (22)

– W takim razie, bez żadnych wstępów, po prostu opowiedz mi o niej. (14)

25 (Akt I)

Sobota, 1 grudnia.

W sobotę od rana niecierpliwie oczekujesz pojawienia się Wiktora. W myślach ułożyłaś już chyba wszystkie możliwe warianty spotkania, by ostatecznie dojść do wniosku, że od razu powiesz mu o tym, czego się dowiedziałaś. Może to sprowokuje przyjaciela do większej szczerości, gdyż nie masz ochoty znów wysłuchiwać chaotycznych, niejasnych półprawd lub, co gorsza, jawnych kłamstw.

Wiktor zjawia się nieco przed trzynastą. Puka, nieco trwożliwie, do drzwi i po wejściu, już od progu rzuca, Ci niepewnie:

– Cześć.

– Chodź – odpowiadasz, przesiadając się z krzesła na łóżko. – Mam coś dla ciebie. Informacje.

– Jakie?

– Te, o których będziesz mi opowiadał. Dowiedziałam się co nieco na temat Korneliusza i, jak przypuszczam, sprawy, o którą walczycie. Chodzi o zbiorniki amoniaku, tak?

– Jestem pod wrażeniem – odpowiada bez cienia sarkazmu rozmówca. – Ile wiesz?

– Z grubsza to, co jest ogólnodostępne. Teraz liczę na bardziej szczegółowe informacje od ciebie.

– Naturalnie. Wyjaśnię jeszcze pokrótce całą sytuację i przejdę do sedna: porwania Dyrektora.

– Zamieniam się w słuch.

Jesteś zadowolona, że Wiktor przychylnie zareagował na Twoje małe poszukiwania zamiast, jak się tego obawiałaś, oskarżyć o szpiegowanie go, czy inne „naruszanie prywatności” (14).

26 (Akt I)

Z mocnym postanowieniem, że nie zaśniesz tej nocy, jeśli nie odnajdziesz jakichś konkretnych informacji, siadasz do laptopa. Zakładasz słuchawki i czekasz, aż załaduje się system i wystartuje program czytający. Przez długi czas byłaś pozbawiona tego luksusu, co jedynie pogłębiało izolację od świata. W pierwszym etapie godzenia się z utratą wzroku doszłaś do ponurych wniosków, że status niepełnosprawnego przysługuje jedynie zamożniejszym, których stać na korzystanie z wsparcia najnowszej techniki. Dla reszty pozostaje ponure, zwyczajne kalectwo. Na szczęście punktem wspólnym dla bogatych i biednych wciąż pozostaje wola, bez której, nawet wyposażony w najnowsze zdobycze techniki, inwalida nie będzie czuł się pewnie.

Wpisujesz w wyszukiwarce „Korneliusz katastrofa misja”, powoli przesuwając kursor niżej, wsłuchana w matowy głos wirtualnego spikera, który czyta kolejne trafienia. Zatrzymujesz się na jednym z nich, oznaczonym jako „Stary pracownik ostrzega przed awarią”. Klikasz na odnośnik, który przenosi Cię do archiwum jednej z lokalnych gazet. Krótki artykuł okazuje się strzałem w dziesiątkę. Dowiadujesz się, że rok temu Korneliusz ostrzegał zarząd miejscowego oddziału Korporacji, że główny zbiornik z amoniakiem służącym do zamrażania tafli miejskiego lodowiska, największego w Regionie, wymaga gruntownego przeglądu. Artykuł opatrzony jest krótkim wywiadem z Korneliuszem, który w profetycznym stylu oświadcza, że w wypadku awarii i nagłego, niekontrolowanego wycieku, ofiary będą liczone w setkach. Po kwadransie poszukiwań ustalasz jeszcze, że do tej pory nic nie zrobiono w sprawie feralnego zbiornika, natomiast Korneliusz został zwolniony. Teraz wszystko zaczyna do siebie pasować, skoro mężczyzna nie mógł wymóc na dyrekcji przeprowadzenia, zapewne drogich, prac konserwacyjnych legalnymi drogami, postanowił uciec się do bardziej radykalnych działań, przy okazji wciągając w swoją krucjatę Wiktora. Wyłączasz komputer i wzdychasz ciężko. Z jednej strony jesteś zadowolona, że mimo wszystko sprawa, o którą tak zaciekle walczy Twój przyjaciel, jest słuszna, lecz z drugiej martwisz się o konsekwencje. Starcia zbuntowanych jednostek z korporacjami z reguły kończą się dobrze tylko w filmach (25).

27 (Akt I)

– Przecież...

– Wiktorze, na litość boską! To, że może coś do ciebie czuję, nie znaczy, że oddam ci się tu i teraz! Skoro jestem dla ciebie taka wyjątkowa, to nie traktuj mnie, jak różowej dziewczyny do przelecenia w szkolnym kiblu!

– Wcale cię tak nie traktuję!

– Oczywiście, a wyrazem tego jest wyciąganie łap do moich piersi, zanim w ogóle spróbowałeś mnie pocałować.

– Nie chciałem być... wiesz… nachalny.

– Nachalny! No to przykro mi, ale pobiłeś właśnie rekord nachalności! Nawet te trzepikonie ze sterydami zamiast mózgu potrafią być bardziej subtelne od ciebie, niedojrzały gnojku!

– Źle to odbierasz, naprawdę bardzo mi na tobie zależy! Możliwe, że nawet cię kocham.

– Możliwe, że nawet cię kocham. Muszę to gdzieś zapisać! – wrzeszczysz. – Wiesz, w mojej klasie jest taka jedna, której podobny tekst rozłożyłby nogi w ciągu trzech sekund. Może powinieneś się z nią spotkać. Zabawisz się, nabierzesz doświadczenia, a potem odwiedzisz mnie i pokażesz, jaki z ciebie prawdziwy, dojrzały i doświadczony mężczyzna!

Mnąc w ustach przekleństwo nurkujesz i płyniesz ile sił w mięśniach przed siebie. Wściekłość dodaje Ci energii, pomagając pokonać chłód wody i rozpacz. Jeszcze przed kilkoma minutami byłaś skłonna przypuszczać, że dzisiejszej nocy stanie się coś naprawdę ważnego, a Ty przejedziesz swoją inicjację z kimś bliskim, na brzegu rzeki, pod rozgwieżdżonym niebem, niczym bohaterka pieprzonego romansu. Ale on musiał wszystko zepsuć! Kończący się zapas tlenu w płucach przypominają Ci, gdzie jesteś. Co sił ruszasz ku powierzchni wody, by po chwili zaczerpnąć w płuca życiodajnego powietrza. Spoglądasz ku brzegowi, na którym siedzi skulony, szlochający Wiktor. Chcesz coś powiedzieć, lecz w tej samej chwili z Twoich ust wydobywa się przerażający krzyk (19).

28 (Akt I)

Sprawnym ruchem ściągasz bluzkę i spodnie, bez przerwy czując na swoim ciele wzrok Wiktora. Jest zupełnie inny niż zazwyczaj, inny nawet od tego pełnego uznania spojrzenia, którym zawsze obdarza Cię, gdy jesteś w stroju kąpielowym. Masz ochotę zwrócić mu na to uwagę, lecz milczysz, pozwalając, by nadal rozbierał Cię wzrokiem. Uświadamiasz sobie, że właściwie w tej chwili robisz dokładnie to samo, patrząc na grające pod skórą mięśnie i coraz wyraźniej wypychający spodenki wzgórek.

Speszona, bez słowa wchodzisz do wody, czując, jak jej lodowata toń chłodzi rozpalone zmysły. Wiktor podąża za Tobą. Gdy stoicie już po pas w wodzie, chłopak staje za Tobą i ostrożnie zsuwa jedno z ramiączek stanika. W jednej chwili ogarnia Cię jednocześnie fala podniecenia i paniki.

– Poczekaj – prosisz rozedrganym tonem.

Chłopak spełnia prośbę, jednocześnie delikatnie Cię przytulając. Czujesz jego nabrzmiałą męskość na swoim udzie. Na moment zdrowy rozsądek odzyskuje kontrolę nad Twoim ciałem. Szybkim, ale nie gwałtownym, ruchem odsuwasz się i zastygasz, czekając na reakcję Wiktora. Chłopak, wyraźnie zawstydzony swoim wzwodem, wybąkuje niepewnie:

– Przepraszam.

– Wszystko jest w porządku! – odpowiadasz natychmiast, zdziwiona własną reakcją.

Po chwili namysłu dodajesz jeszcze:

– Muszę chwilkę pobyć sama, ponurkować, ochłonąć. (9)

– Planowałeś... to... zapraszając mnie tutaj? (34)

29 (Akt I)

– Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy.

– W takim razie jestem użytecznym narzędziem, to pokrzepiająca myśl.

– Nie jesteś narzędziem!

– Och, doprawdy? – pytasz poirytowana.

– Saro...

– Racja, narzędzia nie mówią.

– Przestań!

– Nie waż się na mnie podnosić głosu! To ty wciągnąłeś mnie w porwanie!

– Nie wiesz, o czym mówisz.

– Nie interesują mnie twoje intencje, chociaż na pewno masz ideologiczną podpórkę do wytłumaczenia tych działań, po prostu boli mnie twoje zachowanie. Nie dość, że robisz ze mnie przynętę, to jeszcze nie chcesz powiedzieć dlaczego!

– Walczę dla słusznej sprawy, możemy uratować wielu ludzi.

– A grozi im w ogóle jakieś naprawdę realne niebezpieczeństwo? (44)

– Ciągle mówisz w liczbie mnogiej, nie ma już Wiktora, jest tylko Wiktor i ten cały Korneliusz? A raczej KORNELIUSZ i Wiktor. (17)

30 (Akt I)

Wysiadasz na swoim piętrze, tradycyjnie mrucząc z niezadowolenia. Głośnik w windzie jest w coraz gorszym stanie i najwyraźniej nikomu nie śpieszy się z jego naprawą. W końcu dla większości monotonny głos obwieszczający, na którym piętrze się znajdują jest jedynie nikomu niepotrzebnym wymysłem, a w najlepszym wypadku okazją do przedrzeźniania spikerki. Przez tego rodzaju wygłupy zdarzyło Ci się już kilkukrotnie wysiąść na innym piętrze. Wchodzisz do swojego pokoju w naprawdę kiepskim nastroju. Bierzesz szybki prysznic i, skulona pod kołdrą w pozycji embrionalnej, czekasz cierpliwie na sen (35).

31 (Akt I)

– Katastrofie ekologicznej i skażeniu chemicznemu.

– Gdzie?

– Tutaj, w naszym Mieście.

– O czym ty mówisz?

– Właśnie dlatego porwaliśmy Dyrektora.

– Wiktorze, jakie skażenie?

– Ha! Zainteresowana? To słuchaj uważnie i wstrzymaj się z osądami, aż skończę wszystko wyjaśniać.

– Ok – odpowiadasz zdezorientowana.

Nie wiesz już, co masz sądzić o całej sprawie i, zgodnie z prośbą Wiktora skupiasz się na wyjaśnieniach przyjaciela (14).

32 (Akt I)

– To znaczy jak?

– Szorstko i władczo.

– Stawka jest zbyt wysoka, żeby bawić się w uprzejmości.

– W imię czego tak naprawdę walczycie?

– Sprawiedliwości.

– To wyświechtany slogan.

– Niestety, wciąż aktualny.

– Nie mam zamiaru was oceniać, proszę tylko, żebyś zachowywał się bardziej ludzko w stosunku do Wiktora.

– Nie potrzebuję adwokata! – wtrąca się sam zainteresowany.

– Wiktor jest dorosły, wie co robi i jakie mogą być tego konsekwencje – oświadcza stanowczo Korneliusz. – I tyle na ten temat. A jeśli chodzi o moje podejście, to nie robię tego celowo, zawsze w ten sposób rozmawiam z ludźmi, taką mam naturę.

– A Wiktor jest delikatny, taka jest JEGO natura. (43)

– Może po prostu lubisz rządzić. (6)

33 (Akt I)

– Oczywiście, dzięki za wyrozumiałość!

– Och, nie ma za co – odcinasz się sarkastycznie.

Wiktor znika, zostawiając Cię z ponurymi myślami. Powodem rosnącego z każdą chwilą, rozdrażnienia, nie jest już tylko fakt wplątania Cię w podejrzane interesy, lecz absolutny brak szczerości przyjaciela. Najbardziej martwisz się tym, że gdyby nie dzisiejsze wydarzenia, w ogóle nie wiedziałabyś o tym wszystkim. Gdyby potem coś poszło nie tak, o aresztowaniu Wiktora dowiedziałabyś się dopiero z telewizji i tak jak tysiące innych, zupełnie obcych osób snułabyś domysły w rodzaju „Dlaczego tak młody człowiek postanowił zmarnować sobie życie?”. Z trudem hamujesz napływające do oczu łzy, a z głowy próbujesz wyrzucić myśl, że wasza przyjaźń została bezpowrotnie zerwana. Podskakujesz nerwowo, gdy ktoś gwałtownie otwiera drzwi samochodu i siada za kierownicą, lecz natychmiast słyszysz uspokajający głos Wiktora:

– To ja, wszystko w porządku. Jedziemy.

Silnik po kilku prychnięciach zaczyna pracować, a pojazd rusza szybko, podskakując miarowo na wybojach. Przez większą część drogi milczysz, czekając, aż Wiktor pierwszy podejmie temat, czy chociaż spróbuje wytłumaczyć własne zachowanie, lecz najwyraźniej nie śpieszno mu do tego. Dopiero, gdy prawdopodobnie jesteście już blisko miasteczka studenckiego, prosi Cię poważnym tonem:

– Tylko nie mów o tym wszystkim absolutnie nikomu, nawet zaufanej osobie. Mogę na ciebie liczyć?

– Tak – odmrukujesz. (29)

– Jesteś prawdziwym palantem, skoro prosisz mnie o to wprost. (7)

34 (Akt I)

– Nie planowałem, ale liczyłem, że może do czegoś dojść.

– Dlaczego dziś? Tak nagle?

– Nagle?! Przestałem o tobie myśleć jak o kupeli z sąsiedztwa już dwa lata temu!

– Wiktorze...

– Daj mi skończyć. Czekałem, jak się to rozwinie, chciałem żebyśmy jeszcze dorośli.

– Mamy po siedemnaście lat, w cholerę i trochę nam jeszcze do dorosłości!

– Zawsze jesteś taka konkretna.

– Nie, ja jestem zwyczajna, to ty jesteś fantastą.

– Co przez to rozumiesz?

– Daj spokój, nie chciałam cię urazić. Po prostu jesteś taki... No wiesz, nieprzystosowany do tej rzeczywistości.

– Ach tak.

Podpływasz do chłopaka i obejmujesz go, uspokajając:

– Przecież wiesz, że cię lubię. A w tej chwili nie jestem już pewna, czy myślę o tobie tylko jak o przyjacielu.

Odpowiedzią jest mocniejszy uścisk i dłoń, która zaczyna niezdarnie manewrować przy zapięciu stanika.

– Przestań w tej chwili! – krzyczysz, gwałtownie odsuwając się od chłopaka. (27)

– Hej! Poczekaj chwilkę – prosisz rozbawiona. (38)

– Nie teraz, nie tu. Proszę, przestań. (10)

35 (Akt I)

Sobota, 1 grudnia.

Sobotni poranek mija Ci dość szybko, chociaż wypełniony jest nerwowym oczekiwaniem na jakikolwiek znak od Wiktora. W południe postanawiasz zadzwonić do niego pierwsza, lecz w momencie, gdy bierzesz telefon do ręki aparat wibruje, a melodia informuje Cię o tym, kto dzwoni:

– Cześć, Wiktor – rzucasz radośnie do słuchawki.

– Hej. Będę u ciebie za jakieś piętnaście minut.

Z niecierpliwością czekasz na pojawienie się przyjaciela, co kilka minut wciskając przycisk mówiącego budzika przy łóżku, aby sprawdzić godzinę. Dokładnie siedemnaście minut po skończeniu rozmowy, słyszysz charakterystyczne pukanie do drzwi.

– Wejdź – rzucasz, nieco ostrzejszym niż zamierzałaś tonem.

Siadasz na łóżku i podkurczasz nogi, opierając podbródek o kolana. Słyszysz jak Wiktor stawia krzesło blisko Ciebie.

– Po pierwsze musisz wiedzieć, że nie chodzi w tej sprawie o żadne pieniądze, próbujemy zapobiec pewnej katastrofie ekologicznej, która w sposób realny zagraża Miastu – zaczyna nieco zmieszany.

– Zwrot „w sposób realny” to słowa Korneliusza, tak?

– Tak – przyznaje po chwili wahania rozmówca. – Myślę jednak, że źle go oceniasz, to naprawdę wartościowy człowiek!

– Fakt, jest w nim coś... Niezwykłego. (24)

– Bardziej zastanawia mnie, jak przebiega wasza współpraca. (3)

– Raczej sprawia wrażenie fanatyka. Myślę, że swoją stanowczością maskuje jakieś głęboko skrywane kompleksy. (23)

36 (Akt I)

Stoisz przez dłuższą chwilę zdezorientowana, nim ze stanu otępienia wyrywa Cię radosny dźwięk dzwonka Twojego telefonu komórkowego. Odbierasz i z trudem powstrzymujesz się od zasypania rozmówcy gradem pytań, gdy tylko dobiega Cię głos Wiktora, który prosi:

– Zanim cokolwiek powiesz, daj mi szansę wyjaśnienia. Jeszcze do dzisiejszego popołudnia miałem sam załatwić... pewne sprawy. Niestety, sytuacja stała się bardziej dramatyczna, niż się spodziewaliśmy i należało natychmiast podjąć odpowiednie kroki...

– Przestań, brzmisz jak plakat propagandowy! Wiktor, proszę, powiedz mi co się dzieje, co ty robisz?!

– Nie mogę nic powiedzieć, nie dziś. Jutro do ciebie przyjadę i porozmawiamy na spokojnie. Dasz sobie radę?

– A mam inne wyjście? Kim w ogóle był ten facet?

– To Korneliusz, pomagam mu.

– Chyba służysz.

– To nie tak.

– A jak?

– Naprawdę przepraszam, że cię w to wplątałem...

– W co? Wyduś to z siebie!

– Jutro.

– Wiktor? Wiktor! – krzyczysz przez chwilę, nim dociera do Ciebie, że rozmówca już zerwał połączenie.

Nie pozostaje Ci nic innego, jak jakoś wrócić na miasteczko studenckie, nim zrobi się naprawdę zimno. Czekasz więc cierpliwie na autobus, który pojawia się po jakichś dziesięciu minutach. Wsiadasz i ruszasz w stronę kierowcy.

– Przepraszam, przejeżdża pan może obok miasteczka studenckiego? – uprzejmie pytasz.

– Nie, ale za siedem przystanków zatrzymam się na Alejach, stamtąd będzie miała już pani blisko.

– Rozumiem, dziękuję serdecznie.

Ostrożnie szukasz dla siebie miejsca, co na szczęście przychodzi Ci łatwo, autobus nie jest zatłoczony. Zaciskasz gniewnie pięści na myśl o incydencie sprzed tygodnia, podczas pełnego ludzi, nocnego kursu ktoś bezczelnie obmacał Twój pośladek. Co prawda byłaś wtedy z przyjaciółmi, lecz przytłoczyło Cię do tego stopnia, że przez moment nie mogłaś w ogóle zareagować. Napastnik najwyraźniej uznał to za cichą zgodę na dalsze „pieszczoty”, bo tylko wzmocnił uścisk. Dopiero, gdy z całych sił wrzasnęłaś, żeby się odczepił, kościste palce przestały nareszcie wędrować po Twoim ciele. Natychmiast rozgorzała dzika awantura, gdy kilku mężczyzn postanowiło wymierzyć zboczeńcowi sprawiedliwość. Wyrzucasz z głowy myśli o tamtym wieczorze, wracając do nie mniej ponurej rzeczywistości. Nie masz zamiaru osądzać Wiktora. Nie chcesz nawet myśleć o całej tej sytuacji, o ile będzie to możliwe. Poczekasz do jutra i pozwolisz przyjacielowi wyjaśnić, dlaczego uznał, że to było warte bezczelnego użycia Ciebie jako przynęty.

Gdy autobus staje na siódmym przystanku, wysiadasz i dość szybko docierasz do akademików. Czujesz ulgę, że znów jesteś na znanym sobie terenie. Niestety, nawet przyjemny, ciepły prysznic i spory łyk wina przed zaśnięciem nie odganiają czarnych myśli. Nie możesz zrobić nic innego jak tylko czekać na sen, który, po kilku godzinach, nareszcie nadchodzi, niosąc chwilowe ukojenie (35).

37 (Akt I)

30 listopada, piątek, wieczór. Minęło ponad sześć lat od czasu wypadku.

Nie był to czas zmarnowany. Po rocznej przerwie wróciłaś do starej szkoły, zdałaś maturę i dostałaś się na studia. Przekonałaś nawet rodziców, by pozwolili Ci zamieszkać w akademiku. Wprawdzie budynek znajduje się ledwie kwadrans drogi od Twojego domu, ale dał Ci poczucie niezależności porównywalne z tym, gdy pierwszy raz po utracie wzroku zaczęłaś samodzielnie chodzić po ulicy. Biała laska przestała być uciążliwym świadectwem Twojego kalectwa. Stała się najlepszą przyjaciółką i przewodniczką po świecie. Teraz nie potrzebujesz już dostrzegać barw. Ich wspomnienia i wyobrażenia, chociaż wciąż blaknące, wystarczają. Cieszysz się z odczuwania świata całym swoim ciałem. Oduczyłaś się nawet chodzenia z otwartymi oczyma, które przez długi czas traktowałaś jak ostatni pomost łączący Cię ze starym życiem. Teraz otwierasz oczy tylko w słoneczne, zimowe dni, kiedy odbite od śniegu światło jest na tyle jasne, byś mogła zobaczyć poruszające się, w czarno-szarej mgle, cienie mijanych przedmiotów i ludzi. Blizny na Twojej skórze również zniknęły, głównie za sprawą Wiktora, który ostatnie dwa lata niemal wyłącznie spędził pracując za granicą, aby nareszcie spłacić kredyt zaciągnięty przez niego tuż po wypadku na sprowadzenie bajońsko drogich maści i wykupienie serii laserowych zabiegów korekcyjnych.

Twój nieszczęsny przyjaciel, w przeciwieństwie do Ciebie, nie znalazł sobie miejsca, miotając się pomiędzy wyznawaniem Ci głębokich, ale niezrozumiałych nawet dla niego uczuć, apatią, a nawet pewną oziębłością. Ostatnie tygodnie najwyraźniej były dla młodego mężczyzny szczególnie ciężkie, chociaż nie chciał Ci powiedzieć, aż do dzisiejszego, popołudnia, co go właściwie dręczy. Kiedy zadzwonił i, niemal histerycznie, poprosił Cię o pomoc, zgodziłaś się natychmiast, nie pytając o szczegóły.

Teraz stoisz na przystanku, czekając na znajomy warkot silnika nieco zdezelowanego samochodu chłopaka i wyjaśnienie, w czym właściwe możesz pomóc. Po kilku minutach nareszcie słyszysz zatrzymujący się pojazd i odgłos opuszczanej szyby. Dobiega Cię łagodny ton głos Wiktora:

– Wsiadaj – prosi, bębniąc nerwowo palcami o kierownicę.

Szybko odnajdujesz klamkę i zajmujesz miejsce obok kierowcy, nie wiedząc jeszcze, że wydarzenia najbliższych dni już na zawsze pozostaną w Twojej pamięci (18).

38 (Akt I)

– W porządku.

Pozwalasz chłopkowi na chwilę pieszczot i odrywasz się, odpływając kawałek dalej ze słowami:

– Zaraz wyjdę. Chcę ponurkować.

– Koniecznie teraz?

– Proszę.

– A potem?

– Wiktorze...

– No co?

– Chcę tylko zebrać myśli.

– W porządku. Zaczekam.

– Dziękuję, naprawdę.

Rzucasz zdezorientowanemu chłopakowi wymowne spojrzenie, które okraszasz najbardziej kuszącym ze swoich uśmiechów i obracasz się w stronę rzeki. (9)

39 (Akt I)

Przez chwilę podróżujecie w milczeniu, co daje Ci czas na skupienie myśli. Chociaż naprawdę starasz się znaleźć dla Wiktora wytłumaczenie, to fakty są nieubłagane – z premedytacją wykorzystał Cię do porwania siedzącego z tyłu człowieka. Nie wiesz dlaczego to zrobił, chociaż przypuszczasz, że miał naprawdę istotny powód, by w ten sposób narazić Twoje zaufanie.

– Dlaczego mnie porwaliście? Jeśli potrzebujecie pieniędzy...

– Właśnie dlatego teraz tu siedzisz! – odcina się ze złością nieznajomy wspólnik Wiktora. – Ciągle myślisz o forsie. Nawet nie wiesz, jak bardzo twoja zachłanność może być niebezpieczna! Ale czekaj spokojnie, wszystko w swoim czasie, już niedługo dowiesz się wszystkiego. A teraz milcz! Dość już się nasłuchałem twoich wykrętów...

Słysząc tak gwałtowną reakcję jednego z porywaczy, wolisz nie pytać o nic, dopóki nie zostaniesz sam na sam z Wiktorem, o ile w ogóle do tego dojdzie. By wypełnić czymś czas, wyjmujesz z kieszeni odtwarzasz MP3 i po krótkich poszukiwaniach puszczasz ulubioną piosenkę, nie kłopocząc się przy tym zbytnio rozplątywaniem, jak zawsze gordyjsko splątanych, słuchawek. Swojskie dźwięki działają na kojąco, więc słuchasz utworu jeszcze parę razy, potem pozwalasz urządzeniu odtwarzać kolejne piosenki, co traktujesz też jako swoisty sposób rachuby czasu. Pojazd zatrzymuje się na dobre po, jak pobieżnie oszacowałaś, ponad godzinie. Nieznajomy każe Dyrektorowi wysiąść, natomiast Tobie rozkazuje krótko:

– Zostań. A ty każ jej trzymać język za zębami.

– W porządku – bez wahania odpowiada Wiktor.

Gdy drzwi samochodu zatrzaskują się, odcinając dopływ mroźnego, wieczornego powietrza, Twój przyjaciel drżącym głosem prosi:

– Saro, wybacz mi! Musiałem to wszystko zrobić, nie było już czasu na wymyślenie innego planu bez wzbudzania podejrzeń.

– W tej chwili jest mi to obojętne, nie jestem w stanie wyrazić, jak bardzo mnie zraniłeś i nie zamierzam tego robić. Chcę tylko, żebyś powiedział mi, dlaczego to robisz?

– Żeby uratować wielu ludzi, nic więcej nie mogę dodać. Zresztą Korneliusz obiecał wyjaśnić tej kanalii, że w żaden sposób nie jesteś zamieszana w porwanie.

– To twój szef?

– Nie, wspólnik. To nie jest ważne. Jutro wszystko ci wyjaśnię, przysięgam, teraz potrzebujemy trochę czasu na opanowanie sytuacji. Jak powiedziałem sprawy wymknęły się spod kontroli i musieliśmy działać natychmiast. Poczekaj jeszcze chwilkę, zaraz cię odwiozę.

– Nie. Masz mi opowiedzieć wszystko tu i teraz! (2)

– Rób co chcesz, byle byś tylko zrobił to szybko. Nie mam zamiaru tu marznąć. (33)

40 (Akt I)

(U#1)

Po około godzinie Wiktor wraca niespodziewanie. Jeszcze nigdy nie słyszałaś tak długich i wylewnych przeprosin w jego wykonaniu, które kończy oświadczeniem:

– Już nie będę cię okłamywał ani niczego sugerował. Opowiem ci całą historię taką, jaka jest. Sama wyciągniesz wnioski.

– Na to liczę. I cieszę się, że w końcu zrozumiałeś powagę sytuacji.

– Wiesz, wszystko dopiero teraz w pełni do mnie dociera. Porwać kogoś ważnego wprost z ulicy, to tak nieprawdopodobne, że nawet teraz mam wrażenie, jakby to było grą, zainscenizowanym przedstawieniem.

– Chciałabym, żeby tak było.

– Spokojnie, jesteś poza wszelkimi podejrzeniami. Rankiem wytłumaczyliśmy to dokładnie Dyrektorowi.

– Jak przetrwał noc?

– Kiepsko, ale taki był plan.

– Właśnie, plan.

– Spokojnie, już tłumaczę.

– Zamieniam się w słuch – oświadczasz zgodnie z prawdą, niecierpliwie czekając na szczegółowe wyjaśnienia przyjaciela na temat tego, w co właściwie wpakował go jego mentor (14).

41 (Akt I)

– A ty nadal swoje.

– Nie dajesz mi wyboru.

– Saro, przecież obiecałem, że wszystko wyjaśnię.

– Więc to zrób.

– A niby co robię?! Po prostu najpierw...

– Muszę poznać kontekst, żeby nie wyciągnąć pochopnych wniosków, tak?

– Dokładnie.

– Wiesz co? Myślę, że po prostu chcesz, żebym przyznała ci rację, nic więcej.

– Mylisz się.

– Udowodnij to. I przestań próbować zachowywać się tak jak ten twój Korneliusz, to dziecinne.

– Tak myślisz?!

Natychmiast masz ochotę ugryźć się w język, nie powinnaś zarzucać Wiktorowi niedojrzałości. Spodziewasz się, że przyjaciel, jak zwykle w takich sytuacjach, wpadnie w gniew, lecz zamiast tego słyszysz, jak spokojnie, pełnym ponurej satysfakcji tonem oświadcza:

– Po tym, czego wspólnie dokonamy, Korneliusz i ja, nie będziesz już mogła dłużej myśleć o mnie, jak o niedojrzałym gnojku.

– Nigdy cię tak nie traktowałam!

– Doprawdy?

– Chyba nie myślisz poważnie o tym wszystkim, o czym mówiłam w pierwszych tygodniach po wypadku. Wcale tak nie myślałam!

– Ale miałaś rację, byłem beztroskim szczeniakiem, ale to ty musiałaś zapłacić za moją lekkomyślność.

– Powtarzam ci to od lat i powtórzę raz jeszcze – nie jesteś niczemu winien!

– Miło, że tak mówisz.

– Bo tak myślę.

– To już nieważne. Wtedy byłem bezsilny, teraz mogę coś zrobić, zapobiec czemuś złemu. I robię to.

– Czemu? Czemu tak bardzo chcesz zapobiec? (31)

– Działając jak kryminalista?! (5)

42 (Akt I)

– Nie będziemy rozmawiać w ten sposób – stwierdza oschle Wiktor.

– Nie bądź bezczelny.

– Ja?

– A kto?! Wplątałeś mnie w porwanie a teraz zwlekasz z udzieleniem wyjaśnień.

– Bo najwidoczniej wcale nie chcesz ich wysłuchać, i tak ostatecznie wygłosisz moralizatorskie sądy.

– Skąd wiesz?

– Saro, znam cię.

– Widać nie tak, jak powinieneś. Wydaje mi się, że to raczej TY za wszelką cenę chcesz, żebym, nie znając jeszcze sprawy, przyklasnęła twojemu postępowaniu.

– Myśl, co chcesz.

– Obiecałeś mi prawdę.

– Chcesz prawdy? Proszę! Razem z Korneliuszem powstrzymujemy największą katastrofę ekologiczną, jaka kiedykolwiek miała miejsce w naszym Kraju. Nikt nie chciał słuchać jego ostrzeżeń, a dziś jest już niemal za późno na działanie. Dlatego porwaliśmy Dyrektora. Chcesz wiedzieć więcej? Przeszukaj sieć!

Wiktor wychodzi, z trzaskiem zamykając za sobą drzwi, nim zdążyłaś w jakikolwiek sposób zareagować. Osłupiała, czekasz przez dłuższą chwilę, w nadziei, że Twój rozmówca wróci. Na próżno. Zostajesz w pokoju sama z głową pełną ponurych myśli (40).

43 (Akt I)

– Nie wypowiadaj się w moim imieniu! – protestuje oburzony Wiktor.

– Nie chciałam...

– Skończ z tym bezsensownym uporem. Jedziemy, koniec dyskusji!

Przestraszona, godzisz się na to. Od czasu Twojego wypadku nie słyszałaś w głosie Wiktora tak silnego stężenia agresji, strachu i gniewu. Zdajesz sobie sprawę, że nieświadomie dotknęłaś jego najczulszego punktu. Odebrał Twoje słowa jako sugestię, iż w pewien sposób jest jeszcze niedojrzały. Wprawdzie jesteś zadowolona z opiekuńczej i odpowiedzialnej postawy Wiktora wobec Ciebie, lecz jego próby udowodnienia własnej dojrzałości niekiedy stają się wręcz obsesyjne. Nie masz bynajmniej zamiaru przepraszać go za tę niezamierzoną i wyimaginowaną krzywdę, przecież to Ty zostałaś wykorzystana i teraz tkwisz po uszy w podejrzanym, choć ponoć słusznym, przedsięwzięciu (15).

44 (Akt I)

–  Oczywiście!

–  Zgaduję, że nie powiesz mi jakie.

– Nie dziś.

– Powiedz przynajmniej, że masz na to mocne dowody.

– Z pierwszej ręki. Sprawa jest poważna, a władze nie mają chęci nic z tym zrobić.

– Skąd o tym wiesz? Od tego Korneliusza?

– Tak. I ufam mu. A uprzedzając kolejne pytanie, sprawdziłem dokładnie każde jego słowo. Mówi prawdę.

– Skoro tak twierdzisz.

– Jesteśmy na miejscu.

Samochód staje, a Ty opuszczasz go ze słowami:

– Czekam na ciebie jutro!

– Przecież obiecałem.

Ruszasz znajomą ścieżką w stronę akademika. Wiktor zawsze stara się parkować w tym samym miejscu, dzięki czemu drogę do drzwi wejściowych masz opanowaną do perfekcji. Dosyć szybko ją pokonujesz i już po chwili stoisz w windzie, jadąc na swoje piętro. Po wzięciu szybkiego prysznica kładziesz się i, opatulona szczelnie kołdrą, długo czekasz na sen, który, gdy nareszcie przychodzi, wyrywa Cię z objęć rzeczywistości (35).

45 (Akt I)

–  Saro, daj spokój...

–  Problemy? – pyta niespodziewanie Korneliusz.

–  Nie, nie, tłumaczę coś tylko – zapewnia pośpiesznie Wiktor.

– Mam nadzieję, że nie zdradzasz zbyt wielu szczegółów.

–  Oczywiście. Chcę tylko przekonać Sarę, żeby poczekała do jutra na wszystkie wyjaśnienia.

–  Boże, jesteś taki służalczy! – wypalasz poirytowana.

–  Nie wypowiadaj się w sprawach, o których mało wiesz – odcina się Korneliusz.

– Kiedy ja właśnie chcę się czegoś o nich dowiedzieć!

–  Wszystko w swoim czasie, zobaczymy, co przyniesie dzisiejsza noc. Jutro twój przyjaciel wyjaśni ci, w co zostałaś wciągnięta.

– Powiedz mi chociaż, czy w grę wchodzą pieniądze?

– O nie! – żacha się mężczyzna. – Nic z tych rzeczy, nie szukamy zysku, działamy w imieniu tych, którzy są nieświadomi niebezpieczeństwa oraz innych, zbyt leniwych, by podjąć jakieś kroki. Dziś niczego się nie dowiesz, gwarantuję ci to, wróć do siebie, odpocznij. Wiktor, odwieź ją.

– Dlaczego go tak traktujesz? (32)

– Dlaczego dajesz się tak traktować? (16)

46 (Akt I)

– Saro! Spokojnie, to ja! – głos Wiktora pełen jest z trudem skrywanych, emocji. – Wszystko jest dobrze.

– Jeśli to jakiś żart... – woła groźnie Dyrektor.

– Do samochodu! – z wnętrza pojazdu ponownie odzywa się obcy mężczyzna.

Dyrektor posłusznie wypełnia jego polecenie, podczas gdy Ty stoisz niezdecydowana, co właściwie powinnaś zrobić. Pod wpływem impulsu postanawiasz również pojechać z nimi. Po chwili znajdujesz klamkę, co skutkuje gorącymi protestami Wiktora:

– Saro, nie wsiadaj! To nie twoja sprawa, nie możesz mieszać się...

– Już mnie w to wmieszałeś, chcę wiedzieć, o co chodzi, co ty do cholery robisz?!

– Powiedziałeś, że dziewczyna nie sprawi kłopotów – wtrąca się posiadacz chrapliwego głosu.

– Wszystko w porządku, odjeżdżamy.

– Młody, nie możemy jej zabrać!

– Przecież i tak nie zobaczy, gdzie jedziemy.

Gdy zajmujesz miejsce obok kierowcy i zamykasz drzwi, Wiktor odpala silnik i rozpaczliwie prosi:

– Niech wszyscy zachowają spokój!

– Gdzie mnie wieziecie?! – krzyczy Dyrektor.

– Zamknij się, morderco! – syczy wściekle wspólnik Wiktora.

– To brednie! Nigdy nikogo nie zabiłem!

– Milcz!

– W co ty się wpakowałeś? – pytasz przerażona.

– Potem, wszystko potem...

– Tylko nic jej nie mów przed jutrem albo najlepiej w ogóle! – wtrąca się nieznajomy. – A ty, Dyrektorku, oddawaj komórkę, natychmiast!

Słysząc szamotaninę za sobą, siedzisz skulona na swoim miejscu. Milczysz, nie chcąc jeszcze bardziej zagęścić atmosfery w samochodzie swoimi pytaniami. Bez względu na to, w co wplątał się Wiktor od tej pory Ty również jesteś częścią tej, wybitnie podejrzanej, sprawy (39).

1 (Akt II)

Atmosfera panująca w samochodzie podczas podróży do miejsca uwięzienia Dyrektora, wbrew Twoim obawom, nie jest zbyt napięta. Wiktor stara się zrekompensować wcześniejsze zachowanie dużą dozą uprzejmości, chociaż w jego głosie słyszysz wyraźnie narastające napięcie, które pogłębiają jeszcze bezskuteczne próby skontaktowania się z Korneliuszem.

– Co mogłoby pójść nie tak? – pytasz w pewnej chwili.

– Nie wiem. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to ucieczka Dyrektora ale Korneliusz wydawał się zbyt spokojny. Zresztą, sam nie wiem.

– Kiedy dojedziemy?

– Zaraz będzie zjazd na boczną drogę, to kwestia minut.

Wiktor milczy przez pewien czas, najwyraźniej raz jeszcze rozważając w myśli wszystkie możliwe warianty obecnej sytuacji. Nagle wydaje z siebie nerwowy syk.

– Co się stało?

– Furgonetka i dwa osobowe parkują przed chatą. Widzę też Korneliusza, stoi pomiędzy jakimiś dwoma typami. Zostań tu – prosi Cię przyjaciel po zatrzymaniu samochodu.

Masz ochotę coś powiedzieć, ale ostatecznie kiwasz tylko głową na znak zgody. Nie chcesz dodatkowo denerwować Wiktora swoim uporem. Okazuje się, że twoja uprzejmość jest zbyteczna, gdyż dochodzi was okrzyk Korneliusza:

– Chodź tu razem z dziewczyną.

Dokładnie maskując satysfakcję z tego, że tym razem nie zostałaś odsunięta na boczny tor, wysiadasz, czując na ramieniu opiekuńczy uścisk Wiktora. Po przejściu kilkunastu metrów stajecie, słysząc nerwowe chrząkniecie i słowa Korneliusza:

– Nastąpiła zmiana planów, teraz wszystko zależy od Grupy Siedmiu.

– Co?! A niby co oni mają wspólnego z naszą sprawą?! – pyta gniewnie Wiktor.

– Niestety, więcej niż bym chciał. Ale nie mogę zdradzić ci szczegółów. Ich szef czekał z wszelkimi wyjaśnieniami do waszego przyjazdu. Chodźmy do środka.

Czujesz na plecach nieprzyjemny dreszcz. O ile wcześniej sytuacja Twojego przyjaciela, a teraz również i Twoja, była naprawdę skomplikowana, o tyle najwidoczniej prawdziwe problemy dopiero nadchodzą (12).

2 (Akt II)

Siedząc samotnie w pokoju, zastanawiasz się, co właściwie możesz zrobić? Nie będąc w stanie wpłynąć na obecną sytuację Wiktora, musisz myśleć przede wszystkim o groźbie wycieku amoniaku. Jak powstrzymać jutrzejszy transport chemikaliów? Czy to w ogóle jest możliwe? Przypominają Ci się różne brawurowe akcje organizacji ekologicznych znane z mediów, lecz te grupy dysponowały niemałym budżetem i niekiedy mogły sobie pozwolić nawet na wynajęcie części protestujących ludzi oraz profesjonalną kampanię medialną.

Spędzasz ponad godzinę, rozważając coraz bardziej fantastyczne scenariusze. W końcu godzisz się z rzeczywistością. Masz przed sobą tylko dwie drogi. Możesz:

Powiedzieć o wszystkim policji, prosząc ich o pomoc. (47)

Przejeść się po akademikach, nakłaniając studentów do podjęcia akcji protestacyjnej przeciw dostawie amoniaku. (28)

3 (Akt II)

– Ok, może to wypali.

– Na pewno.

– Saro... Chciałabyś wziąć udział w proteście?

– Nie wiem, czy to dobry pomysł.

– Spokojnie, byłbym zaraz obok. Wiem, że za tym nie przepadasz, ale mógłbym przez cały czas trzymać cię pod ramię. Wiesz, tak dla bezpieczeństwa.

– A Klaudia?

– To zaradna dziewczyna, poradzi sobie.

– Nie wątpię.

– A więc?

– Zgoda, w końcu i tak już siedzę w tym wszystkim po uszy.

– Idealnie, wrócę po ciebie koło południa.

Wiktor żegna się szybko i odchodzi, zostawiając Cię pełną mieszanych uczuć. Manifestacja, chociaż udaje jej się zatrzymać transport amoniaku, nie zyskuje rozgłosu w mediach i, nie licząc dosłownie kilku wzmianek, przechodzi bez echa. W rozmowach podjętych przez przedstawicieli Korporacji z protestującymi, których reprezentuje Wiktor, nie padają żadne szczegóły. Wprawdzie oficjalnie została zapowiedziana dokładna kontrola systemu chłodzącego i bardziej restrykcyjne podejście do sprawy przekraczania poziomu tankowania zbiornika, lecz nic poza tym. Mgliste obietnice wprowadzenia w przyszłości „nowoczesnego systemu chłodzącego” to wszystko, co udaje się wam osiągnąć. Nie można jednak uznać całej akcji za nieudaną, wszak nie dochodzi do wycieku amoniaku. Co więcej, w poniedziałek, jak gdyby nigdy nic, do pracy wraca Dyrektor, wolność odzyskuje również Korneliusz. Natomiast wspólny marsz z Wiktorem zdecydowanie polepsza wasze wzajemne relacje, chociaż obecność Klaudii nadal kładzie na nich ponury cień. Wiktor, za zwołanie nielegalnej manifestacji, zostaje skazany na czternaście dni aresztu, lecz spędza w nim tylko cztery, gdyż reszta jego kary zostaje zamieniona na czterdziestogodzinne prace społeczne. Mimo tego połowicznego sukcesu, nie czujesz satysfakcji. Groźba wycieku została wprawdzie oddalona, lecz nie zażegnana, a Dowódca Grupy Siedmiu wciąż pozostaje na wolności. Masz wrażenie, jakby wszystko wróciło do punktu wyjścia, a prawdziwy finał sprawy, w którą zostałaś uwikłana, miał dopiero nadejść...

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Cisza przed burzą. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

4 (Akt II)

– Na pewno! – oświadcza z wiarą Klaudia.

Rozmawiacie na błahe tematy jeszcze przez kilkanaście minut, po czym dziewczyna proponuje podwiezienie do akademika, na co chętnie przystajesz. Krótka podróż mija w dość napiętej atmosferze. Po dotarciu na miejsce, żegnasz się lakonicznie z dziewczyną Wiktora, pragnąc jak najszybciej wrócić do swojego pokoju. Gdy do niego docierasz, czujesz jak natychmiast zalewa Cię fala czarnych myśli i potwornego zmęczenia. Uznajesz, że w tej sytuacji sen jest dobrym rozwiązaniem, toteż chętnie mu się poddajesz.

Przesypiasz całe popołudnie, wieczór i większą część nocy. Po przebudzeniu sprawdzasz godzinę na zegarku głośnomówiącym, wybiła czwarta trzydzieści. Mimo krzepiącego fizycznie wypoczynku, Twoje siły psychiczne nadal są mocno nadwątlone. Wolę działania paraliżuje apatia, a jedyne, o czym możesz myśleć, to kwestia relacji Twoich, Wiktora i Klaudii. Dziwisz się, że ta sprawa tak na Ciebie działa, przecież zawsze myślałaś o sobie, jako o odpornej na sercowe rozterki. Tymczasem ferment myśli i uczuć, możesz przyrównać jedynie do tego, co czułaś po utracie wzroku. Próbujesz zmusić się do zajęcia czymś umysłu, lecz Twoje starania nie przynoszą pożądanych efektów. Zrezygnowana, ponownie zapadasz w głęboki sen.

Przez całą niedzielę walczysz z uporczywym bólem głowy i własnymi myślami, tracąc zainteresowanie dla sprawy lodowiska. Przypomina Ci o niej dopiero wysłuchanie wieczornej relacji radiowej z wiecu zorganizowanego przez studentów, którzy protestowali przeciw bagatelizowaniu sprawy potencjalnego zagrożenia związanego z magazynowaniem amoniaku. Wygląda na to, że wiszące nad Miastem niebezpieczeństwo zostało, przynajmniej na czas zapowiedzianej niebawem kontroli, zażegnane. Zastanawiasz się, co w tej chwili robi Wiktor. Czy udało mu się uwolnić Korneliusza i Dyrektora, a jeśli tak, to dlaczego do tej pory nie dał Ci o tym znać?

– Może jest zajęty swoją wspaniałą dziewczyną – stwierdzasz ponuro.

Wzdychasz ciężko i zażywasz kolejną porcję środków przeciwbólowych, czując, jak z wolna zaczynają działać, przynosząc Ci ulgę. Tłumisz w sobie wzbierającą falę smutku, mówiąc zdecydowanie w myślach: Nie będę płakać, nie przez coś tak błahego jak... uczucia. Ustawiasz swoje ulubione, profilowane krzesło naprzeciw okna, które otwierasz na całą szerokość, pozwalając, aby mroźne, rześkie powietrze wtargnęło do nagrzanego pomieszczenia. Jutro Miasto, jak w każdy poniedziałek, zbudzi się do życia i ludzie ruszą do swoich zajęć, oddając się rutynie.

A Ty, czując na twarzy przyjemny chłód, wracasz myślami do pewnego późnowiosennego wieczoru, gdy ubrana w cienką, zieloną bluzeczkę maszerowałaś raźnie przy boku Wiktora...

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: On i ja. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

5 (Akt II)

Spokojnie dołączacie do uwięzionych mężczyzn, którzy nie odzywają się, nawet gdy strażnik wychodzi z pomieszczenia i ponownie zakłada kłódkę, ostatecznie niwecząc waszą szansę na ucieczkę. Ty również milczysz, oparta o ramię Wiktora, który wzdycha ciężko i mruczy coś niezrozumiale pod nosem. Chociaż zwykle cenisz ciszę, w obecnej sytuacji wolisz zająć umysł rozmową. Nie mogąc zbytnio liczyć na inicjatywę towarzyszy niedoli, postanawiasz rozpocząć ją sama.

#2 – 32

Brak – 22

6 (Akt II)

– Zabrali mi komórkę, przetrzymują też mojego przyjaciela i dwójkę mężczyzn, proszę im pomóc! – prosisz łamiącym się głosem.

– Spokojnie. Potrafi pani zlokalizować miejsce, gdzie was trzymano?

– To jest gdzieś tutaj – odpierasz zdenerwowana własną bezsilnością. – Nie mogę wam tego wskazać, wiem tylko, że to jakiś opuszczony dom, zawilgocony i niedogrzany, dookoła nie ma żadnego podjazdu, tylko trawa.

– W porządku, w najbliższej okolicy nie ma zbyt wielu takich pustostanów, zgłosimy sprawę centrali i jedziemy na poszukiwanie. Proszę poczekać, pomogę pani wsiąść.

Nim zdążyłaś odpowiedzieć, że nie ma takiej potrzeby, rozmówca wysiada i niezbyt delikatnie nakierowuje Cię na drzwi tyłu radiowozu. Czujesz się trochę jak aresztowana, ale wiesz, że mężczyzna ma dobre intencje i brak umiejętności postępowania z niewidomymi stara się nadrobić gorliwością. Pojazd rusza, a Ty masz nadzieję, że wskazówki okażą się pomocne i szybko traficie do kryjówki Grupy Siedmiu. Wiktor, trzymaj się! – myślisz, energicznie zaciskając dłonie w pięści (14).

7 (Akt II)

– Ehe.

– A podwiezie mnie pan pod akademiki?

– Taa…

Pierwsze minuty jazdy to dla Ciebie prawdziwa udręka. Spodziewasz się, że lada chwila nieznajomy zatrzyma pojazd i zacznie Cię obmacywać. Wrażenie to pogłębia sposób, w jaki mężczyzna oddycha. Właściwie nie jest to już zwykły ciężki oddech, a miarowe sapanie. Niemal wpadasz w panikę, gdy słyszysz jak kierowca zaczyna oklepywać swoje, jak przypuszczasz masywne, ciało w poszukiwaniu jakiegoś przedmiotu. Kiedy udaje mu się go zlokalizować wydaje z siebie pomruk pełen zadowolenia. Słyszysz syk podobny do tego, jaki wydziela użycie dezodorantu, a po chwili dobiega Cię charakterystyczny zapach lekarstwa. Ten człowiek jest zwyczajnie chory! Może nieszczęśnik ma astmę albo inny problem z układem oddechowym. Sapanie ustaje, a kierowca ze smutkiem w głosie, stwierdza:

– Nie ma lekko w życiu, co?

– Tak – przyznajesz.

Wstydzisz się swoich wcześniejszych podejrzeń w stosunku do mężczyzny, który nie tylko w żaden sposób nie próbuje Cię wykorzystać, ale w dodatku nie wymusza rozmowy. Dzięki temu możesz w spokoju oddać się swoim myślom. Czy reszcie też się udało? A jeśli nie, to jakie mogą ich spotkać konsekwencje? Jeszcze nigdy nie czułaś się tak bezsilna. Z trudem powstrzymując napływające do oczu łzy, usiłujesz wyrzucić z umysłu złe myśli.

Docieracie na miejsce.

– Czymkolwiek się martwisz, nie daj się im!

– Dziękuję – odpowiadasz z prawdziwą wdzięcznością za szczere słowa pociechy.

Szybko orientujesz się w znanym terenie i ruszasz w stronę akademika. (41)

8 (Akt II)

Dochodzisz do wniosku, iż właściwie decyzja Dowódcy bardzo Ci odpowiada. Wolisz nie opuszczać miejsca, którego topografię – wprawdzie w minimalnym stopniu – już poznałaś. Poza tym czujesz się pewnie w towarzystwie Wiktora zdanego na własny osąd, z dala od charyzmatycznego tonu Korneliusza. Przysiadasz na podłodze, wspierając plecy o wilgotną ścianę, lecz szybko postanawiasz wstać. Chwilę po tym Wiktor niespodziewanie obejmuje Cię czule, szepcząc na ucho:

– Odwzajemnij uścisk, wyglądajmy na parę.

Nadzwyczaj chętnie, za co ganisz się w myślach, spełniasz jego prośbę, czekając na dalsze pomysły. Tymczasem Wiktor, głaszcząc Cię uspokajająco, wciąż szepcze:

– Mam pewien pomysł.

– Jaki?

– Ciszej. Poczekajmy parę minut i powiesz, że potrzebujesz z auta swoich leków, czy czegoś w tym stylu. Mi oczywiście nie pozwolą iść, ale dam Ci klucze i poproszę, żebym mógł wyjść przed dom i sprawdzić, czy nic Ci nie będzie. Kiedy będziesz w samochodzie odpalisz go i ostro ruszysz, a po sekundzie zahamujesz, to zdezorientuje naszego strażnika, a ja wskoczę do środka, wtedy wrzucisz wsteczny, potem wykręcisz w lewo i ostro ruszysz.

– Oszalałeś! – syczysz. – To szaleństwo, przecież do tej pory pozwalałeś mi jeździć tylko po pustym placu.

– I radziłaś sobie lepiej niż większość moich koleżanek, które nawet z sokolim wzrokiem potrafiły pomylić hamulec z gazem. Wystarczy, że odjedziemy kawałek, potem siądę przecież za kierownicą.

Wtulasz się mocno w ramiona Wiktora, natychmiast tłumacząc:

– Musimy wyglądać realistycznie.

– Spokojnie, gdybym zobaczył na ulicy parę taką jak my, to pękłbym z zazdrości, że ktoś ma tyle szczęścia. O realizm nie musimy się martwić, zresztą strażnik i tak teraz nie patrzy. Więc jak, chcesz zaryzykować realizację mojego planu?

– Zgoda. (31)

– Nie ma mowy. (21)

9 (Akt II)

– Moi drodzy, zamierzam urzeczywistnić ideały Grupy Siedmiu, a konkretnie osobiście złożyć się na ołtarzu naszych przekonań, podczas gdy reszta moich towarzyszy bezpiecznie opuści tę okolicę. Nazwa naszej grupy może być dla was nieco myląca, gdyż nie oznacza liczby członków. Ta już dawno jest dwucyfrowa. Siódemka to symbol doskonałości, a przecież walczymy o chaos, stan pojmowany przez ludzi jako brak porządku, śmiertelną mieszankę żywiołów. Dążymy więc do niedoskonałości, co sprawia, że nasza nazwa nie jest zbieżna z założeniami, to paradoks. A my lubimy, nie – kochamy – paradoksy i sprzeczności. Ludzkie dążenie do „dziania się” przy jednoczesnym zachowaniu postawy asekuracyjnej. Ten dziki pęd do zdobywania nowych, niestety zwykle bardzo trywialnych, zwierzęcych, doświadczeń, przy jednoczesnym opłakiwaniu konsekwencji. Nie boimy się siąść po kieliszku za kierownicę, ale nie chcemy, żeby nasze kochane dzieci rozrywały bomby. Ludzie zakochali się w swoim liniowym życiu, przy okazji potępiając je na każdym kroku za przyziemność i bezsens. My otwieramy im oczy, pokazujemy, że wciąż żyjemy w prawdziwym świecie. Ciało zranione krwawi, to nasza dewiza. Tylko krwawiąc z wielu ran można prawdziwie pokochać życie, które wycieka z naszych ciał. Zmusimy ludzi do miłości każdej kropelki krwi krążącej w ich wnętrzach! Nie domyślacie się jeszcze, co zamierzam zrobić w waszej sprawie? Wszystko! Doprowadzę ją do końca! Osobiście dopilnuję, żeby ten zbiornik i cała cysterna wyleciały w powietrze! Sterroryzuję pracowników, gdy jutrzejszej nocy będą pompować amoniak i nie pozwolę odpiąć urządzeń dopóki wszystko nie eksploduje!

– Pfff. Śnisz sen o potędze – Korneliusz lodowatym tonem kwituje wywód mężczyzny. – Myślisz, że zapiszesz się w historii tym krwawym wybrykiem?

– Na pewno! Pokażę wszystkim ludziom, że…

– Że co? Dwa i dwa to pięć, to jedyna lekcja, jakiej możesz im udzielić.

– I niby co ma to oznaczać?

Korneliusz nie odpowiada na pytanie, również Wiktor milczy. Natomiast Ty masz ochotę dodać, że chodzi o wątek z powieści Rok 1984 George'a Orwella dotyczący manipulacji umysłem jednostki. Nie jesteś jednak pewna, czy przyrównanie Dowódcy do zakłamanego systemu, z którym, jak mu się wydaje, walczy, jest dobry pomysłem. Ostatecznie decydujesz się:

Wyjaśnić słowa Korneliusza. (33)

Milczeć. (44)

10 (Akt II)

– Nigdy o nas nie słyszałaś?

– Jakoś się nie zdarzyło.

– No cóż, musisz mieć, co zresztą zrozumiałe, ograniczony dostęp do informacji.

Twoja twarz przybiera pełen wściekłości grymas. Ten arogancki, śniący o potędze prostak działa Ci na nerwy. Jego „co zresztą zrozumiałe” zabrzmiało jak najgorsza obelga, zupełnie jakby fakt, iż nie widzisz, oznaczał całkowite wyłączenie ze świata.

– Było o nas głośno ostatnimi czasy – kontynuuje wywód rozmówca, zupełnie ignorując Twoją reakcję.

– Niestety, niczego o was nie wiem – przyznajesz, z trudem hamując gniew. (46)

– To, że jestem niewidoma, nie czyni ze mnie zamkniętego w ciemnej klatce ptaszka! Naprawdę interesuję się otaczającym mnie światem, a skoro wasza działalność umknęła mojej uwadze, to najwyraźniej jesteście tylko nieszkodliwą, lokalną bandą wandali z przerostem ego! – wybuchasz. (24)

11 (Akt II)

(U#2)

– Wygląda normalnie – kwituje ze zdziwieniem mężczyzna, co sprawia, że ogarnia Cię wściekłość.

– A jak ma wyglądać?! To tylko zwykły telefon z systemem głośnomówiącym! – krzyczysz wściekła.

– Myślałem, że macie na nim te wasze kropki.

– Alfabet brajla, a nie kropki! – wtrąca się przywódca grupy. – Do cholery, nie bądź ignorantem. Ale dość tej pogadanki, nasi goście pewnie umierają z ciekawości, dlaczego dziś się spotykamy.

– W rzeczy samej – stwierdza z przekąsem Korneliusz. (25)

12 (Akt II)

Zaraz po wejściu do wypełnionego nieprzyjemnym zapachem stęchlizny pomieszczenia, wita was stanowczy głos mężczyzny.

– Witajcie nasze zguby! Korneliuszu, nie posądzałbym cię o wykorzystanie niewidomej, gdybym nie zobaczył tego na własne oczy.

– Stawka jest tego warta.

– Oby!

– Czego od nas chcesz?! – pyta gniewnie Wiktor.

– Spokojnie, będzie czas na wyjaśnienia. Na razie uprzejmie was proszę o komórki. Nie chciałbym, żebyście wpadli na jakieś głupie pomysły.

Słyszysz, jak Twój przyjaciel sięga do kieszeni po swój aparat. W pierwszej chwili też chciałaś to zrobić, lecz do głowy przychodzi Ci pewien pomysł. Człowiek, z którym rozmawiacie sprawia wrażenie bardzo pewnego siebie, a przy tym, sądząc po kąśliwej uwadze w stosunku do Korneliusza, myślącego stereotypowo. Skoro uważa niewidomych za, delikatnie powiedziawszy, mało użytecznych, to być może mogłabyś przekonać go, że nie posiadasz telefonu. Twoje rozważanie przerywa obcy głos, najwyraźniej jednego z członków Grupy Siedmiu.

- Dziewczynko! Na co czekasz, dawaj telefon!

- Może umknęło to twojej uwadze, ale jestem niewidoma. (26)

- Masz, udław się! – odpierasz ostro, wyciągając rękę z komórką. (11)

13 (Akt II)

Po wielogodzinnych rozmyślaniach decydujesz się na desperacki krok – postanawiasz skontaktować się z Dowódcą Grupy Siedmiu. Podejrzewasz wprawdzie, że w ten sposób prawdopodobnie tylko przysporzysz sobie dodatkowych kłopotów, lecz nie możesz dłużej znieść niepewności. Musisz za wszelką cenę dowiedzieć się czegoś o Wiktorze i reszcie uwięzionych mężczyzn. Zaczynasz żmudne przeszukiwanie sieci, zastanawiając się, czy wysiłki przyniosą jakikolwiek rezultat. Wbrew Twoim obawom, już po godzinie udaje Ci się ustalić e-mail kontaktowy do kogoś, kto podaje się za sekretarza Grupy Siedmiu. Piszesz, że pragniesz skontaktować się z Dowódcą w sprawie lodowiska i prosisz o szybką odpowiedź. Bez większej nadziei na sukces, idziesz spać.

Rankiem pierwszą czynnością jest sprawdzenie poczty. Z łomoczącym sercem wysłuchujesz monotonnego głosu lektora czytającego tytuły nowych wiadomości. Jak się okazuje, jedna z nich pochodzi od Dowódcy, który, wylewnie gratulując brawurowej ucieczki, proponuje pewien układ. Jego zasady są proste, mężczyzna zwolni Wiktora, jeśli tylko wyrazisz ku temu chęć. Musisz tylko wybrać, który z pozostałych więźniów ma zapłacić za to swoim życiem. Przerażające ultimatum Dowódcy jest jasne, jeśli nie dokonasz wyboru, zginie cała trójka. Nie wiesz, czy mężczyzna jedynie bawi się z Tobą, czy naprawdę chce ich zabić. Planowanie morderstwa nie jest dla Ciebie zaskoczeniem, biorąc pod uwagę stosunek Dowódcy do bezpieczeństwa Miasta. Czujesz, jak na Twoje barki spada olbrzymi ciężar odpowiedzialności. Jeśli teraz poszłabyś na policję, aby złożyć pełne wyjaśnienia z całą pewnością Twój przyjaciel nie dożyłby jutra. Z drugiej strony możesz uratować go kosztem własnego sumienia, lecz to w niczym nie zmieni sytuacji dla setek innych ludzi, zagrożonych wyciekiem amoniaku. Nie jesteś w stanie uciec od odpowiedzialności, musisz podjąć decyzję. I to właśnie robisz.

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Spojrzenie w głąb siebie. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

14 (Akt II)

(U#5)

Dość szybko docieracie na miejsce, które, wedle słów jednego z policjantów, wydaje się pasować do Twojego opisu. Mężczyźni wysiadają ostrożnie, uprzednio każąc Ci położyć się płasko na siedzeniach. Słyszysz charakterystyczny trzask odbezpieczanej broni i odgłos zamykanych drzwi. Po ciele przebiega Ci nieprzyjemny dreszcz, boisz się. Zostajesz sama w radiowozie, czekając na dalszy rozwój wypadków. Bardzo chciałabyś dowiedzieć się czegoś natychmiast, lecz niestety nie jesteś w stanie samodzielnie opuścić pojazdu. Na szczęście nie czekasz długo na powrót policjanta, z którym rozmawiałaś. Otwiera drzwi i pomaga Ci zająć miejsce pasażera. Dotyk mężczyzny nie jest zbyt przyjemny, ale rozumiesz, że po prostu stara się jakoś pomóc. Siadając na miejscu kierowcy, oświadcza:

– Nic tu po nas, kolega zostanie tutaj, czekając na wsparcie, a ja panią odwiozę na komisariat. Trzeba złożyć zeznania.

– Rozumiem. Ale gdzie są wszyscy?

– To właśnie musimy ustalić, jest tu pełno świeżych śladów opon i trochę krwi, jak rozumiem wywiązała się walka, tak?

– Tak, tak, ale ta krew…

– Spokojnie, nie jest tego dużo. To nie mogła być groźna rana, rozbity nos albo warga, nic ponadto. Teraz proszę sobie wszystko dokładnie poukładać tak, żebyśmy szybko spisali zeznania i mieli jakiś punkt zaczepienia.

Kiwasz głową na znak, że zrozumiałaś, jednocześnie zdając sobie sprawę z tego, że nie możesz wyjawić całej prawy nie pogrążając przy tym Wiktora. Dlatego składasz fałszywe zeznania, wedle których, wraz z przyjacielem, zostałaś porwana wprost z ulicy do nieznanego Ci miejsca za Miastem, gdzie przetrzymywano już dwójkę mężczyzn. Zapewniasz, że dobrze słyszałaś, jak porywacze mówili o sobie jako Grupie Siedmiu. Spisujący zeznania policjant wzdycha ciężko, przyznając, że ostatnio sporo zamieszania robią ludzie określający się tym mianem. Nie wszczęto oficjalnego śledztwa, bo ktoś stwierdził, że są to niepowiązane ze sobą grupki wandali, którzy używają wspólnej nazwy dla zmylenia władz. Bardzo wygodne wytłumaczenie dla organów ścigania – stwierdzasz w myślach. Po spisaniu protokołu i zapewnieniu, że „odpowiednie kroki zostaną rychło podjęte” zostajesz odwieziona pod akademik. Ze smutkiem akceptujesz myśl, że Wiktor, gdziekolwiek teraz jest, musi działać na własną rękę (41).

15 (Akt II)

Po kilku minutach rozmowy potwierdzają się Twoje obawy. Klaudia już od kilku miesięcy jest związana z Wiktorem i, sądząc po sposobie, w jaki mówi o Twoim przyjacielu, bardzo poważnie traktuje ten związek. Chociaż zręcznie przybierasz maskę serdeczności, czujesz się fatalnie. Nie masz pretensji do Wiktora, w końcu nie jesteście parą i przyjaciel ma pełne prawo spotykać się z kim zechce, szczególnie, że już dawno temu wyznaczyłaś nieprzekraczalną granicę w waszych kontaktach. Martwi Cię natomiast to, że Wiktor ani słowem nie wspomniał dotąd o Klaudii. Wygląda to na kalkulację w rodzaju „jeśli nie wyjdzie mi z tą dziewczyną, to zawsze zostaje Sara”. Wiesz, że to krzywdzące podejrzenie, ale nie jesteś w stanie, przynajmniej na razie, myśleć o tej sprawie. Tymczasem Klaudia stwierdza:

–  Wiktor dużo mi o tobie opowiadał.

–  To miłe z jego strony –  oświadczasz lakonicznie. – A ty skąd właściwie go znasz?

– Połączyła nas sprawa lodowiska. Jestem dziennikarką, a konkretnie redaktorką pewnego niezależnego magazynu internetowego poświęconego problemom społecznym i ekologicznym. Wiktor wprawdzie nie zainteresował mojego szefostwa do tego stopnia, żeby raczyli zadziałać w tej sprawie, ale ja postanowiłam zgłębić temat na własną rękę. I tak od spotkania do spotkania…

– Rozumiem.

Streszczasz rozmówczyni ostatnie wydarzenia, pytając:

– Masz jakiś pomysł?

– Można powiedzieć, że jestem planem „b” Wiktora, mam sporo znajomości w zielonych środowiskach. Jeśli zacznę działać szybko, to do jutra zbiorę sporą grupę ludzi i urządzimy porządną manifestację!

– Mogę jakoś pomóc? (27)

– Mam nadzieję, że to wypali – odpowiadasz z wyraźnym znużeniem w głosie. (4)

16 (Akt II)

Twoje zeznania skłaniają policjantów do podjęcia zdecydowanych działań. Teren lodowiska zostaje objęty stałym nadzorem, aby uniemożliwić Dowódcy Grupy Siedmiu uszkodzenie zbiorników z amoniakiem. Równocześnie dochodzi do dyskretnego aresztowania Dyrektora pod zarzutem złożenia fałszywych zeznań. Zostajesz uznana za świadka w sprawie, która, jak się wkrótce okazuje, nie wychodzi na światło dzienne.

Nie wiesz, jakie zakulisowe, wewnątrzkorporacyjne mechanizmy zadziałały, lecz niedzielny transport amoniaku nie przybywa, a lodowisko zostaje oficjalnie zamknięte w celu przebudowy systemu chłodniczego na bezpieczniejszy, oparty o ciekły azot. Nad nową instalacją ma czuwać, ponownie przyjęty do pracy, Korneliusz, natomiast Dyrektor zostaje oczyszczony z zarzutów o krzywoprzysięstwo i skierowany na urlop zdrowotny. Policja zachowuje się, jak gdyby nigdy nie słyszała Twoich zeznań dotyczących udziału Korneliusza i Wiktora w porwaniu, skupiając się jedynie na intensywnym poszukiwaniu członków Grupy Siedmiu. Twój przyjaciel nie jest w stanie udzielić jasnej odpowiedzi, co właściwie się stało, szczególnie że Korneliusz zrywa z nim wszystkie kontakty. Ma ponoć straszny natłok zajęć związanych z powrotem do pracy i pilnowaniem procesu montażu nowego systemu.

Cała sprawa szybko cichnie, a relacje chłopakiem wracają do przyjacielskiego statusu quo. Jednak Tobie ten układ przestaje już wystarczać. Po zakończeniu boju o bezpieczeństwo Miasta czeka Cię teraz nowa, znacznie trudniejsza, walka o przyszłość z Wiktorem.

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Status quo. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

17 (Akt II)

Dosyć szybko docieracie na miejsce. Nigdy wcześniej tutaj nie byłaś, więc możesz jedynie próbować wyobrazić sobie, jak wyglądają ruiny nieczynnego zakładu. Twój umysł tworzy fantastyczne wizje olbrzymich, złowrogich maszyn, wielkich kadzi odlewniczych i wszechobecnej rdzy. Jak przez mgłę przypominasz sobie kadry z różnych filmów, których akcja działa się w podobnych miejscach. W gruncie rzeczy wiesz jednak, że opuszczona stalownia jest, najprawdopodobniej, po prostu zwykłym, starym, betonowym budynkiem. Twoje rozmyślania przerywa oświadczenie Korneliusza:

– Wiktorze, nie ma potrzeby żebyś czekał, odwieź swoją przyjaciółkę, odpocznij. Myślę, że Dyrektor przystanie na moją propozycję, dla dobra własnego i firmy.

Sam zainteresowany nie odpowiada, zamiast tego wydając z siebie jakiś nieartykułowany, gniewny pomruk. Mężczyźni opuszczają samochód, a Ty wzdychasz z ulgą, słysząc trzaśnięcie zamykanych drzwi, ten dźwięk oznacza, choć nie wiesz, czy na pewno, koniec waszych kłopotów.

Niedzielny wieczór spędzasz z Wiktorem, który opowiada o tym, czego dowiedział się od Korneliusza. Mężczyzna był bardzo enigmatyczny. „Sprawa została załatwiona”, stwierdził. Wszystko wyjaśnia się w poniedziałek. Lokalne media informują o czasowym zamknięciu lodowiska, spowodowanym zmianą systemu chłodzącego na nowszy model, wykorzystujący ciekły azot. Jako powód podano wysoką „usterkowość” poprzedniego mechanizmu i niebezpieczeństwo związane z możliwym wyciekiem amoniaku. Wszystkie doniesienia skwapliwie podkreślają doniosłą rolę Dyrektora w dotarciu do dokumentacji potwierdzającej wadliwe działanie maszyn. Wina za zaniedbania i fałszowanie wyników kolejnych kontroli spada na Korneliusza, który nie tylko potwierdza wszystkie stawiane mu zarzuty, ale wyznaje, że przyjmował wysokie łapówki od członków obecnego zarządu lokalnego oddziału Korporacji. Wraz z Wiktorem z przerażeniem odkrywacie, jak z sieci stopniowo znikają wszystkie materiały dotyczące walki Korneliusza z zarządem Korporacji. Najbliższy miesiąc przynosi kolejne rewelacje: liczne zwolnienia członków zarządu, awans Dyrektora do rady nadzorczej krajowego oddziału firmy i proces, w wyniku którego Korneliusz skazany zostaje na dwa lata więzienia. Teraz rozumiesz już, jaki układ mężczyzna zaproponował waszemu więźniowi w stalowni. W zamian za odegranie roli krnąbrnego pracownika, który nawet po dyscyplinarnym zwolnieniu działał na szkodę Korporacji, Korneliusz dopiął swego. Dyrektor natomiast wykazał się przed zwierzchnikami i najwyraźniej przy okazji pozbył się niewygodnych współpracowników. Zastanawiasz się tylko, dlaczego ta, szyta grubymi nićmi sprawa, została przyjęta przez ogół ludzi jako prawda objawiona, której nie należy kwestionować. Nikogo nawet nie zdziwił fakt, że były pracownik mógł kontrolować wyniki badań przeprowadzanych wiele miesięcy po jego zwolnieniu. Najwyraźniej magia mediów jest silniejsza niż przypuszczałaś. Nie mogąc pomóc mentorowi Wiktora, skupiasz się na pocieszeniu przyjaciela, który ze wszystkich sił stara się odbudować Twoje zaufanie. Chociaż doceniasz jego starania, to nie wiesz jeszcze, jak ułożą się wasze relacje. Jesteś pewna tylko jednego – nieprędko zapomnisz o sprawie lodowiska, która wprawdzie dla Miasta skończyła się dobrze, lecz w Twoim świecie spowodowała wiele bolesnych zniszczeń.

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Układ. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

18 (Akt II)

(U#5)

– No to powinszować słownego przyjaciela – stwierdza gorzko mężczyzna.

– Myślę, że musiało mu wypaść coś ważnego.

– Skoro było to ważniejsze od pani, po co sobie takim głowę zawracać?

– Dziękuję za radę – odpowiadasz chłodno.

– No dobrze, mniejsza z tym. Odwieziemy panią do Miasta.

– Dziękuję. Czy byliby panowie tak mili i wysadzili mnie pod akademikami.

– Studentka? – pyta zaskoczony rozmówca.

– Tak, a co w tym dziwnego?

– Nic, nic. Proszę.

Policjant niezbyt delikatnie pomaga Ci wsiąść na tył radiowozu, siląc się przy tym na żart:

– Teraz poczuje się pani jak mafiozo, tylko przyciemnianych szyb nie mamy.

– Jakoś nie będzie mi to specjalnie przeszkadzać.

– A tak, przepraszam – wybąkuje.

Przez resztę drogi mężczyźni nie zwracają na Ciebie większej uwagi, oddając się rozmowom na błahe tematy. Nie wiesz dlaczego, ale zawsze myślałaś, ze przedstawiciele władz są bardziej poważni. Tymczasem masz wrażenie, jakbyś zabrała się stopem z dwójką kumpli, którzy postanowili umilić sobie czas podroży gadką o niczym i narzekaniem. Z drugiej strony besztasz się w myślach za to, że traktujesz tych policjantów jak odrębny rodzaj ludzi, którzy powinni zachowywać się w specjalny sposób. Przecież nie lubisz, gdy ktoś podobnie odnosi się do Ciebie. Po chwili wahania włączasz się do rozmowy, zabawiając mężczyzn anegdotami z życia studenckiego. Przed dotarciem na miejsce wspólnie żartujecie z kłopotów jakie sprawiają sobie nawzajem studenci i przedstawiciele władz.

Gdy wysiadasz pod akademikami, a policjanci odjeżdżają, wraz z nimi odchodzi cały Twój dobry humor. Wracasz myślami do sprawy lodowiska i ostatnich wydarzeń. Skoro nie możesz w tej chwili pomóc Wiktorowi, to przynajmniej postanawiasz z całych sił wspomóc sprawę, w którą wierzy (41).

19 (Akt II)

– Ja przepraszam, jestem trochę zdenerwowana.

– A, to pani. Poznaję pani głos! Udało się pani uciec porywaczom, to doskonale! Akurat byliśmy w terenie, gdy centrala dostała zgłoszenie i zlokalizowała telefon, odtworzyli też nagranie rozmowy przez radio.

– To doskonale, ale musicie ruszać! Gdzieś tutaj jest chatka – własna niemoc momentalnie doprowadza Cię do furii. – Nie wiem, nie potrafię pokazać gdzie! Tam jest wilgotno, to jakaś ruina.

– Dobrze, dobrze, proszę wsiadać.

Mężczyzna, niezbyt delikatnie pomaga Ci zająć miejsce z tyłu radiowozu. Przez moment myślisz, że zostałaś aresztowana. To jednak niemożliwe, przecież musiałabyś zostać o tym poinformowana.

– No dobrze, jedziemy na poszukiwania tego domku – oświadcza pogodnie policjant. – Wszystko będzie w porządku, w tej okolicy są tylko dwa porzucone obiekty, które można wykorzystać do przetrzymania zakładników (14).

20 (Akt II)

(U#5)

– Teraz! Uciekamy! – krzyczysz, zdziwiona niezwykłą siłą i pewnością swojego głosu.

Najwidoczniej wszyscy posłuchali Twojej zachęty, bo dobiega Cię odgłos uderzenia i czyjś bolesny okrzyk. Na moment tracisz orientację, gdy ktoś silnie chwyta Cię za ramię i prowadzi do drzwi:

– Wszystko w porządku – zapewnia Wiktor. – Zaraz pojawią się pozostali strażnicy, więc biegnij ile sił, zaraz do ciebie dołączymy!

Spełniasz prośbę przyjaciela, już po kilkunastu metrach zaliczając pierwszy, dość bolesny, upadek. Nie zrażona, podnosisz się i biegniesz, potykając się o nierówności trawiastego terenu i upadając jeszcze kilka razy. Gdzieś za Tobą słychać wściekłe okrzyki i odgłosy walki. Zwalniasz nieco i kontynuujesz ucieczkę szybkim marszem. Przystajesz dopiero, gdy pod stopami czujesz twardy grunt, a kawałek od Ciebie, trąbiąc wściekle, przejeżdża samochód. Udało się, dotarłaś do głównej drogi!

Chciałabyś poczekać na przybycie Wiktora, ale rozumiesz, że największą pomocą, jakiej możesz udzielić przyjacielowi, jest szybka ucieczka. Nie wiesz, ilu jeszcze członków Grupy Siedmiu przebywało w okolicy miejsca waszego uwięzienia oraz czy dysponują jakąś bronią, ale liczysz na to, że trójka zdesperowanych mężczyzn da sobie radę. Machasz nerwowo ręką, może któryś z przejeżdżających kierowców pomoże Ci wrócić do Miasta. Po chwili ktoś rzeczywiście się zatrzymuje, a z wnętrza dobiega Cię chrapliwy głos oddychającego ciężko mężczyzny:

– Potrzebujesz pomocy – wysapuje z trudem – dziewczyno?

– Tak, podrzuci mnie pan do miasta? (7)

– Nie, dzięki. (42)

21 (Akt II)

– Jesteś pewna?

– Tak, nie ryzykujmy.

– Ok, jak chcesz. W takim razie czekamy.

Siadasz z Wiktorem w kącie, pozwalając, by przyjaciel Cię przytulił. Zwykle nie dopuszczasz do takich sytuacji, wychodząc z założenia, że pewne gesty i zachowania są „zarezerwowane” tylko dla par. Zdajesz sobie sprawę z absurdalności tych reguł, ale mimo wszystko wolisz trzymać się, z nielicznymi odstępstwami, zasad. Twój długoletni związek z Wiktorem określiłabyś mianem przyjaźni, nie raz też publicznie oświadczałaś, że traktujesz go jak brata. W takich chwilach najbardziej żałowałaś, że nie możesz zobaczyć wyrazu jego twarzy. Nie możesz jednoznacznie sprecyzować swoich uczuć, co niezwykle Cię drażni, pogłębiając tylko poczucie bezsilności. Jedyne, czego jesteś w stu procentach pewna to, że zależy Ci na Wiktorze. Jego towarzystwie, głosie i dotyku. Kajasz się w myślach za tak egoistyczną postawę, w końcu z jednej strony wyraźnie wysyłasz sygnały o potrzebie utrzymania waszej więzi, a z drugiej nie pozwalasz jej rozwinąć się w coś więcej. Może jeszcze będę rwała płatki, kocha, nie kocha, żałosna idiotka – robisz sobie w myśli wyrzuty. – Stawka idzie o życie setek ludzi, a ja roztrząsam sercowe problemy.

– Saro?

– Tak? – pytasz nieobecnym głosem.

– Nic, po prostu chciałem cię usłyszeć.

– Jesteś głupi – stwierdzasz z uśmiechem na ustach.

– Wiem, wiem – przyznaje przepraszająco.

– No dobra gołąbki, koniec tych przytulanek! – oświadcza z ironią strażnik. – Wstawać, posiedzicie razem z waszymi kompanami.

Posłusznie podnosisz się z podłogi, wciąż pozostając w obcięciach Wiktora, który szepcze Ci na ucho zawadiackim tonem:

– Próbujemy wiać, jak tylko otworzy drzwi do Korneliusza i Dyrektora?

– Raz kozie śmierć, próbujemy! (50)

– Och, daj spokój. (5)

22 (Akt II)

(U#3)

– Teraz was zaskoczę – oświadczasz triumfalnie, wyjmując z kieszeni telefon.

– Jesteś genialna! – wykrzykuje Wiktor.

– Hej, ciszej! – strofujesz go. – Rozmawiajcie o czymś, byle nie za głośno.

Szybko podpinasz malutkie słuchawki i wybierasz numer alarmowy. Czujesz ulgę, gdy po kilku chwilach udaje Ci się połączyć z najbliższym komisariatem.

– Ja, mój przyjaciel i dwójka mężczyzn jesteśmy przetrzymywani wbrew naszej woli w jakimś budynku pod Miastem. Nie mogę podać żadnych szczegółów, jestem niewidoma, jedyne, co odczuwam to wilgoć, to prawdopodobnie jakiś porzucony, stary dom. Nie mogę zbyt długo rozmawiać, zostanę przez kilka minut na linii, proszę namierzyć moją lokalizację. Dziękuję.

– Myślisz, że potraktują to zgłoszenie poważnie?

– Kobieta sprawiała wrażenie autentycznie przejętej. Radziła nie pozostawać zbyt długo na linii, bo i tak mogą zlokalizować aparat dopóki jest w nim działająca bateria, a porywacze mogą zauważyć, że dzwonię.

– Racja, poczekaj jeszcze chwilę i schowaj go.

Z żalem przerywasz połączenie, ponownie ukrywając waszą przepustkę do wolności. W tej chwili Korneliusz oświadcza niespodziewanie:

– Daj mi zadzwonić.

– Niby gdzie? – pytasz zdziwiona.

– Skoro pojawi się tu policja, to Dyrektor znów będzie wolny i mój plan stanie się bezwartościowy, muszę zadzwonić do jednego z jego współpracowników odpowiedzialnego za PR i trochę postraszyć.

– Mało masz już problemów?! – wtrąca się ostro sam zainteresowany. – Pogarszasz tylko swoją sytuację! Moja firma nie będziesz słuchać szantażystów.

– To się okaże. Saro, telefon.

Wbrew Twoim obawom Wiktor nie próbuje Cię namawiać do spełnienia prośby mentora, dając do zrozumienia, że uszanuje Twoją decyzję. Ty natomiast postanawiasz:

Podać telefon. (43)

Nie przystawać na prośbę Korneliusza. (30)

23 (Akt II)

– Tym razem to będzie coś większego.

–  Co dokładnie?

–  Zaraz się dowiesz.

–  Ostatnio wszyscy każą mi czekać na wyjaśnienia.

– W tym wypadku naprawdę wolałabyś poczekać.

Coś w głosie rozmówcy każe Ci przypuszczać, że jego plany rzeczywiście mogą Cię nieprzyjemnie zaskoczyć. Mimo to nie myślisz o zagrożeniu związanym z awarią zbiornika, lecz waszym bezpieczeństwie. Czego chce od was ten człowiek? Chociaż sprawia wrażenie zwykłego zadufanego w sobie megalomana, nie możesz pozbyć się nieprzyjemnego odczucia, że Dowódca jest po prostu niebezpieczny (9).

24 (Akt II)

–  Brawo! – wykrzykuje Dowódca klaskając w dłonie. – Już się bałem, że naprawdę jesteś tylko kaleką udającą normalność. Nie ma nic bardziej żałosnego niż ludzie, którzy wywierając na innych presję, jako karty przetargowej używają własnego, w ten czy inny sposób uszkodzonego, ciała. Swoją drogą musimy na ciebie uważać, nie tak dawno pewien chiński niewidomy dysydent, Chen jakiś-tam, oszukał strażników i uciekł z aresztu domowego, w którym przebywał od kilku lat. Skubany dotarł aż do stolicy i zaszył się w amerykańskiej ambasadzie. Będziemy mieć na ciebie oko.

–  Niestety nie odwdzięczę się tym samym – silisz się na żart. – W każdym razie w pewien sposób przyznajesz mi rację. Skoro o was nie słyszałam, to przyczyną nie jest moje kalectwo, tylko wasza pozycja.

–  Poniekąd, chociaż nie użyłbym słowa „pozycja”, bardziej stosowny jest zwrot „sytuacja”. Media niejednokrotnie pisały o naszych akcjach, ale nie o nas, chociaż zawsze zostawialiśmy na miejscu stosowne emblematy. Byliśmy już brani za wszelkie możliwe subkultury, gangi, bojówki polityczne i zwykłych wandali. A tylko ledwie kilka niezależnych serwisów informacyjnych, głównie studenckich, napisało cokolwiek o NAS. Prosty przykład, co wiesz o wybuchu stacji benzynowej na przedmieściach sprzed czterech miesięcy?

– Dokonała tego…

– Grupa ekoterrorystów, jak to ładnie określiły media. Bzdura. To byliśmy my. To miało być preludium do serii takich akcji w całym regionie. Niestety, te zielone pajace wzięły winę na siebie i nie mogliśmy zrealizować swoich planów, bo nabijalibyśmy punkty im, nie sobie.

Nie odpowiadasz, czując, że po plechach przebiega Ci nieprzyjemny dreszcz. Jeśli ten człowiek rzeczywiście posunął się w swym fanatyzmie do wysadzenia stacji benzynowej, to wasza obecna sytuacja jest gorsza, niż myślałaś.

– Czasem wam, niewidomym, zazdroszczę – stwierdza niespodziewanie Twój rozmówca. – Żyjecie w bezpiecznym świecie z dala od ludzkich oczu, w pełni skupieni na swoim umyśle.

– Nie wiesz, o czym mówisz!

Mężczyzna zbliża się, mówiąc:

– Wyciągnij rękę, dotknij mojej twarzy.

Spełniasz jego prośbę, czując pod palcami naprawdę głębokie blizny, pokrywające oba policzki i czoło Dowódcy.

– Ludzie są już przyzwyczajeni do szanowania ułomności, a przynajmniej powstrzymują się od publicznych komentarzy. Ja nie mogę ukryć się w bezpiecznej ciemności, muszę obnosić się z moją twarzą w świetle, i uwierz mi, kalectwo jest błogosławieństwem wobec oszpecenia.

– Kto zrobił ci… coś takiego? (49)

– Też w to kiedyś wierzyłam, naprawdę. A potem straciłam wzrok i teraz, mówię szczerze, dałabym sobie zrobić z twarzy sieczkę, żebym tylko mogła znów widzieć. (45)

25 (Akt II)

– Na początek mały ukłon w stronę obyczajności, przedstawię się. Poniekąd. Aktualnie sprawuję urząd Dowódcy Grupy Siedmiu, moje imię nie ma znaczenia. Możecie nazywać mnie po prostu Dowódcą.

– Co tu robicie?! – wtrąca się Wiktor.

– O to spytaj przyjaciela. No, dalej! Korneliuszu, nie buduj już dłużej napięcia i wyjaw swojemu fanklubowi, co takiego robimy w tym miejscu, a raczej dlaczego to WY tutaj jesteście.

– Ten dom należy do grupy Siedmiu – przyznaje ze skruchą Korneliusz. – Nasz plan wymagał odpowiedniego miejsca, gdzie można by przetrzymać Dyrektora do poniedziałku. Nie dysponowałem nim, więc skontaktowałem się z… Dowódcą. Nawiązałem z nim kontakt kilka miesięcy temu, kiedy w momencie chwilowego załamania chciałem, żeby jego grupa przeprowadziła kampanię przeciw Korporacji.

– Szkoda, że się wtedy wycofałeś. Ja i chłopcy myśleliśmy już o tym, jak fajnie moglibyśmy się pobawić podczas walki ze złą, zachłanną Korporacją!

– To nie są żarty! – wtrąca się Wiktor.

– O nie! W żadnym wypadku! Zrozumiałem to, kiedy w piątek poznałem szczegóły waszego planu. Zgodziłem się wypożyczyć na kilka dni jedną z naszych siedzib, licząc, jak widać słusznie, że dokonacie udanego porwania. Teraz, kiedy Dyrektor jest uwięziony, możemy dokonać małej zmiany warty, od tej pory, my, Grupa Siedmiu, przejmujemy całą operację.

– Co to za grupa? – pytasz Wiktora. (34)

– Kim w ogóle jesteście? – pytasz Dowódcę. (10)

26 (Akt II)

– Fakt – odpowiada nieco skruszonym tonem nieznajomy.

Najwyraźniej uważa, że ludzie pozbawieni wzroku są automatycznie wyłączeni z grona użytkowników jakichkolwiek urządzeń wyposażonych w ekran. Mimo Twoich obaw, jego szef nie reaguje w żaden sposób, również uważając Cię za nieszkodliwy balast. Cieszysz się, że Twój telefon to model z wysuwaną klawiaturą, więc nie wypycha ostentacyjnie kieszeni. Gratulujesz sobie w duchu porannego wyboru luźniejszych spodni, z których wyjmujesz właśnie składaną laskę, którą niezdarnie rozkładasz. Chcą mieć przed sobą nieporadną, ślepą dziewczynę, to ją dostaną – myślisz z przekąsem.

– Tylko nas nie zabij tym kosturem – żartuje przywódca grupy. – A teraz wysłuchajcie uważnie nowych zasad panujących w tym domu. (25)

27 (Akt II)

– Jasne, przyjadę po ciebie jutro, jak już wszystko będzie ustawione i razem pójdziemy w pierwszym szeregu.

Nie jesteś zadowolona z tej, całkowicie marginalnej, roli, ale postanawiasz milczeć. Nie wiesz dlaczego, ale rozmówczyni wzbudza w Tobie niezbyt przyjazne odczucia. Może dlatego, że jest potencjalnym zagrożeniem dla… Właśnie, czego? Twojego związku z Wiktorem? Nie jesteś pewna, czy coś takiego w ogóle istnieje. Wasze relacje wprawdzie są zażyłe, ale do tej pory, głównie w wyniku Twoich decyzji, nie przekroczyliście niewidocznej, choć bolesnej, bariery pomiędzy przyjaźnią o partnerstwem. Żałujesz, że możesz ocenić urodę Klaudii jedynie na podstawie jej głosu. Aktywistki zwykle nie są zbyt ładne – myślisz ze złośliwą satysfakcją. Wolisz jak najszybciej opuścić to miejsce, więc grzecznie wymawiasz się ogólnym zmęczeniem i prosisz o odprowadzenie na najbliższy przystanek. Klaudia gorąco protestuje, proponując podwiezienie pod akademiki. Chętnie przystajesz na tę propozycję, czując, że ostatnie wydarzenia naprawdę nadwyrężyły Twoje siły psychiczne i fizyczne. Podróż nie trwa długo, a Klaudia kończy ją słowami:

– Zaparkowałam pod twoim akademikiem.

Widząc Twój zdziwiony wyraz twarzy, odpowiada:

– Wiktor bardzo często opowiadał mi o tobie. No dobra, spotkamy się jutro w tym miejscu koło południa, ok?

– W porządku.

Żegnasz się i z uczuciem ulgi ruszasz w stronę znajomego budynku. Oj Wiktor, i tak dostanie ci się za te potajemne szlajanie się z jakimiś Klaudiami dziennikarkami – postanawiasz radośnie w myślach. – Tylko nie daj się złapać. (51)

28 (Akt II)

Twoja determinacja szybko zaczyna przynosić efekty. Krążąc po piętrach akademików, wzbudzasz powszechne zainteresowanie. Nie chcąc tracić czasu na tłumaczenie całej sprawy każdemu z osobna, prosisz, aby wszyscy zainteresowani zebrali się o dwudziestej na Miasteczku Studenckim, koło jednego z popularnych klubów. Chociaż naprawdę wiele napotkanych osób wstępnie deklaruje swoje przybycie, to nie jesteś pewna, ile z nich rzeczywiście się pojawi, a tym bardziej weźmie udział w akcji.

Na szczęście rzeczywistość pozytywnie Cię zaskakuje. Sądząc po ogłuszającym gwarze, w ten dosyć mroźny wieczór zgromadził się tłum słuchaczy. Ktoś jest nawet na tyle uprzejmy, że udostępnia sprzęt nagłaśniający. Z drżącym sercem ściskasz mikrofon. Szybko i chaotycznie, wyrzucasz z siebie słowa, jednak z każdym zdaniem coraz klarowniej przedstawiasz zagrożenie związane z nadchodzącym transportem amoniaku. Twoje przemówienie trafia na podatny grunt, a po zakończeniu otacza Cię grupa ludzi, z którymi zaczynasz dyskutować o szczegółowym przebiegu akcji. Jeden z pokoi w Twoim akademiku szybko staje się tymczasowym „sztabem głównym” całej akcji, jak go określa jeden ze studentów. W towarzystwie siedmiu innych osób, w większości związanych z organizacjami ekologicznymi, przez niemal całą noc ustalasz plan działania, dokładną trasę przemarszu protestujących i główne postulaty. Nad ranem, świadomie rezygnując z uczestnictwa w forsownym marszu zwołanym w samo południe, pogrążasz się w głębokim, odprężającym śnie.

Wydarzenia, które zainicjowałaś przetaczają się po mieście niczym burza. Chociaż ostateczna liczba protestujących nie przekracza tysiąca, to mimo wszystko udaje im się skutecznie sparaliżować komunikację miejską a także, niestety, wyrządzić poważne szkody. Pomimo tych przykrych incydentów, akcja przynosi zamierzony skutek i transport amoniaku nie dociera na miejsce, co więcej już w poniedziałek lodowisko zostaje zamknięte. Korporacja szybko pierze swoje brudy, cała odpowiedzialność za „karygodne zaniedbania” spada na Dyrektora, natomiast policja zaczyna intensywne poszukiwania prowodyra całego zajścia. Nie mija wiele czasu, gdy udaje im się dotrzeć do Ciebie. Za zorganizowanie nielegalnego zgromadzenia zostajesz skazana na dwutygodniowy areszt, lecz ostatecznie nie trafiasz do celi, z powodu braku wolnych miejsc. Kara zostaje więc tymczasowo odroczona.

Możesz zatem, razem z Wiktorem, cieszyć się ze zwycięstwa. Dla Korneliusza też nadchodzą dobre czasy. Nowy zarząd lodowiska przyjmuje go na poprzednie stanowisko, dzięki czemu mężczyzna może nadzorować prace nad wdrożeniem nowego, bezpieczniejszego systemu chłodzącego. W miesiąc po akcji protestacyjnej cała sprawa cichnie, a już niedługo całkiem znika. Jednak dla Ciebie minione wydarzenia jeszcze długo pozostaną bolesną zadrą w pamięci, a świadomość, że Dowódca Grupy Siedmiu wciąż pozostaje na wolności, nie pozwala Ci spoglądać w przyszłość całkiem spokojnie...

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Uśmiech losu. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

29 (Akt II)

Czas dłuży Ci się niemiłosiernie, dlatego, wsparta o ramię Wiktora, postanawiasz zasnąć. Panujący wewnątrz pomieszczenia ziąb wkrótce przestaje Ci przeszkadzać, a ciepło emanujące z ciała przyjaciela działa kojąco. Sen przychodzi szybciej niż się spodziewałaś, toteż po gwałtownym przebudzeniu, pytasz nieobecnym głosem:

– Co? Która?

– Coś koło siódmej wieczorem. Wybacz, że cię obudziłem, ale właśnie przynieśli nam kolację.

Kiwasz ze zrozumieniem głową, przy okazji odkrywając, że jesteś otulona kocem. Z wdzięcznością przyjmujesz od Wiktora słodką bułkę, którą niemal w całości połykasz, sycąc nieco głód.

– Do picia mamy tylko jedną wodę, ale to wystarczy jak na razie – oznajmia Wiktor. – Każdy ma też swój koc.

Jakby na potwierdzenie swoich słów wręcza Ci plastikową półtoralitrową butelkę, która została już częściowo opróżniona. Bierzesz kilka większych łyków i oddajesz życiodajny płyn.

– Chyba czas się przespać – oznajmia zgaszonym głosem Wiktor.

Odpowiada mu czyjś pomruk. Chcesz coś powiedzieć, ale zamiast tego ziewasz przeciągle. Ogarnia Cię panika, przecież dopiero co się przebudziłaś! Zmęczenie, które nagle na Ciebie spłynęło z całą pewnością nie jest naturalne!

– Coś nam wsypali do... – oświadczasz leniwym tonem – do kolacji...

Mimo rozpaczliwych prób zachowania trzeźwości umysłu, wkrótce ponownie zapadasz w głęboki, mocny sen.

Pierwszą zmianą, jaką odczuwasz po przebudzeniu, jest wyraźny wzrost temperatury oraz pozycji, w której się znajdujesz. Siedzisz na drewnianej ławce. Ktoś delikatnie trąca Cię w ramię, mówiąc:

– No, wstałaś – dobiega Cię chrapliwy głos Korneliusza. – To dobrze. Wiktor pewnie zaraz się obudzi, a Dyrektora z nami nie ma.

– Gdzie jesteśmy?

– Na stacji kolejowej, jest niedziela po południu.

– Jakiej stacji?!

– Nie znam tych terenów, ale sądząc po połączeniach kolejowych jesteśmy jakieś trzysta kilometrów od naszego miasta. Zostawili nam po jednym bilecie kolejowym na nocny pociąg. To koniec, wszystko stracone.

– Uch... – jęczy niezrozumiale Wiktor.

Korneliusz wyjaśnia sytuację Twojemu przyjacielowi, ponownie kończąc słowami „Wszystko stracone”. Milczycie przez dłuższy czas, zatopieni w ponurych myślach, gdy w pewnym momencie, sięgasz do kieszeni, i niespodziewanie znajdujesz złożoną kilka razy kartkę. Rozwijasz ją i podajesz Wiktorowi, prosząc:

– Powiedz, co to jest? Jestem pewna, że nie miałam przy sobie czegoś takiego przed uwięzieniem.

– To list! Od Dowódcy!

– Czytaj! – wykrzykuje niemal z groźbą w głosie Korneliusz.

Wiktor chrząka i posłusznie spełnia polecenie:

– Wasza mała krucjata skierowana przeciw chciwości ludzkiej dobiegła kresu. Teraz los Miasta, dosłownie, jest w moich rękach. Znacie mój plan, wiecie do czego dążę. Mimo to jest dla was cień szansy. Jeśli taka będzie moja wola, nie dojdzie do katastrofy. Obserwuje was mój człowiek, nie próbujcie go szukać. Jeśli wszyscy na raz podniesiecie do góry prawe dłonie, to Miasto przetrwa. Ceną będzie życie Dyrektora. Decydujcie.

Jeszcze długo po tym, jak Wiktor milknie, nikt nie może wydobyć z siebie choćby słowa. Siedząc w ciszy i walcząc z własnymi myślami. Czeka was poważna rozmowa. Nie ma żadnej pewności, czy ta notka jest prawdziwa, lecz nie możecie ignorować szansy na uratowanie wielu ludzkich istnień. Jakby w odpowiedzi na Twoje wątpliwości, Korneliusz pyta, bardziej siebie, niż was:

– Jaką cenę można zapłacić za ludzkie życie?

– Raczej ile MY możemy zapłacić? – dopowiada Wiktor.

– Żadne my – wtrącasz się do rozmowy. – Ja. Ja, ty, Korneliusz, każdy z osobna musi przemyśleć tę sprawę. Zdecydować, czy jest w stanie uratować Miasto nawet kosztem życia człowieka i własnego sumienia.

Przez kilkanaście minut milczycie, pogrążeni w myślach. Nikt nie chce zabrać głosu jako pierwszy, więc w pewnym momencie oświadczasz zdecydowanym tonem:

– Podjęłam decyzję!

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Moja decyzja. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

30 (Akt II)

– Brawo! Słuszna decyzja – chwali Cię Dyrektor. – Najwyraźniej, podobnie jak ja, zostałaś tylko wplątana w tę chorą grę. I nie obawiaj się o los swojego przyjaciela, on też jest tylko pionkiem na szachownicy Korneliusza. Dlatego na znak mojej dobrej woli nie zgłoszę władzom, że to wy porwaliście mnie pierwsi.

– Jakoś nie mogę uwierzyć w tę wielkoduszność – stwierdza kpiąco Korneliusz.

– Nie wątpię, jesteś przecież zwyczajnym paranoikiem. Fakt, że wszyscy się tu znaleźliśmy to tylko i wyłącznie twoja zasługa, Korneliuszu. Ale mniejsza z tym. Proponuję, żeby oficjalna wersja była następująca: ja i Korneliusz spotkaliśmy się w parku, aby porozmawiać o rozwiązaniu problemu lodowiska. To realistyczny scenariusz, bardzo często dochodzi do tego typu spotkań wysokich przedstawicieli firmy z nękającymi ją, byłymi pracownikami.

– Zamykacie im usta pieniędzmi.

– Myśl, co chcesz. W każdym razie, podczas gdy my rozmawialiśmy, wasza dwójka spacerowała sobie spokojnie po parku. Mroźny wieczór, romantyczna atmosfera, tutaj też wszystko wygląda logicznie. Powiedzmy, że akurat przechodziliście tuż obok nas, gdy doszło do ataku Grupy Siedmiu. Uprowadzili mnie dla okupu, a was jako świadków.

– Brzmi w miarę sensownie – oświadcza niespodziewanie Wiktor.

Kiwasz niepewnie głową na znak, że również akceptujesz taką wersję wydarzeń. Korneliusz milczy, wydając tylko pomruki. Teraz, gdy wszystko ustaliliście, nie pozostaje nic innego jak czekać. Mijające minuty płyną boleśnie wolno. Stopniowo ogarnia Cię strach. Jak zareagują porywacze na widok policji? Kto wie, może zamiast uciec, postanowią zabarykadować się tutaj i użyć was jako żywych tarcz. Wtedy okaże się, że Twój telefon jedynie pogorszył waszą sytuację. Wzdychasz ciężko. Wiktor kładzie Ci rękę na głowie. Głaszcząc delikatnie, zapewnia:

– Już niedługo to wszystko się skończy.

– I setki ludzi umrze w wyniku zatrucia amoniakiem – dorzuca szorstko Korneliusz.

– Oczywiście, nie tyle setki, co tysiące, dziesiątki tysięcy, pół miasta – drwi Dyrektor.

– Myślę, że powinniśmy wszyscy usiąść pod drzwiami – proponujesz, chcąc zażegnać wiszący w powietrzu konflikt. – To uniemożliwi im wejście tutaj, jeśli zechcą nas gdzieś przenieść widząc policję.

Wszyscy przyznają Ci rację. Twój pomysł zdaje egzamin, kiedy po około trzydziestu minutach na zewnątrz rozlega się charakterystyczny dźwięk policyjnej syreny. Z trudem wytrzymujecie gwałtowny napór przekleństw, kopniaków i uderzeń ciężkimi narzędziami w drzwi. Najwyraźniej bez wsparcia przywódcy członkowie Grupy Siedmiu nie są zbyt bojowi i salwują się ucieczką, zostawiając was w spokoju. Kilka minut później jesteście już wolni.

Zgodnie z obietnicą, Dyrektor nie obciąża Ciebie i Wiktora winą za porwanie. Natomiast w przypadku Korneliusza sugeruje, że być może mężczyzna jest w pewien sposób zamieszany w całą tę „aferę”, której sam padł ofiarą. Wiktor naturalnie staje w obronie mentora. Ten oświadcza, że wszystkie decyzje podejmował sam. Ostatecznie obaj mężczyźni zostają tymczasowo zatrzymani na czterdzieści osiem godzin. Wprawdzie Twojemu przyjacielowi i Korneliuszowi poza ewentualną grzywną, nie grozi nic poważnego, lecz nie rozwiązuje to kwestii zagrożenia związanego z wyciekiem amoniaku. Teraz ten problem spada wyłącznie na Twoją głowę, gdyż po złożeniu stosunkowo krótkich wyjaśnień, zostajesz odwieziona na teren akademików (41).

31 (Akt II)

Pierwszy etap planu przebiega bez zarzutów, strażnik powala Ci wyjść na zewnątrz, chociaż ma wyraźne obiekcje przed zezwoleniem na to również Wiktorowi.

– Przecież nie pójdę razem z nią, wystarczy, że stanę na progu.

– Dziewczyna sobie poradzi.

– W to nie wątpię, ale nie mam zamiaru spuszczać jej z oka nawet na minutę. Zwyczajnie wam nie ufam.

– W porządku, jak tam sobie chcesz. Tylko, nie myśl, że jestem idiotą. Dziewczyna niech idzie, ty będziesz siedział tutaj, przy drzwiach. Zapewniam cię, że zdążę wymierzyć naprawdę solidnego kopa, jeśli spróbujesz gwałtownie wstać.

– Mi to pasuje.

Wiktor przekazuje Ci kluczyki, mówiąc w którym kierunku powinnaś iść. Przyjmujesz je drżącymi rękoma, wciąż zastanawiając się, czy aby nie popełniłaś błędu, godząc się na udział w tej szalenie ryzykownej próbie ucieczki. Gdy docierasz do samochodu, składasz laskę i ostrożnie otwierasz drzwi. Wsiadasz na miejsce kierowcy, nachylając się, jakbyś miała zamiar przesiąść się dalej i otworzyć schowek. Tymczasem płynnym, wyćwiczonym już do perfekcji ruchem zamykasz za sobą drzwi, znajdujesz stacyjkę, bezbłędnie wkładasz kluczyk i sprawdzasz biegi. Wszystko jest w porządku, więc odpalasz silnik, dając ostro po gazie.

– Hej! – dobiega Cię wściekły okrzyk strażnika.

Hamując, słyszysz stłumiony krzyk mężczyzny, który poprzedza głośny jęk bólu.

– Wsteczny! – krzyczy Wiktor.

Spełniasz jego prośbę, a po chwili przyjaciel wskakuje na tylne siedzenie, rozkazując:

– Zablokuj drzwi!

Niezdarnym ruchem, wciąż jadąc do tyłu lokalizujesz blokadę i wciskasz ją, Słyszysz charakterystyczny szczęk zamka centralnego, teraz już nikt nie wsiądzie łatwo do środka.

– Wykręcaj do tyłu, w lewo, lewo, jeszcze, ostrzej! – wydaje, nieco spanikowanym tonem, kolejne rozkazy Wiktor. – Dobra! Teraz gazuj do przodu! Super, zaraz wrzucisz dwójkę, tylko lekko skoryguj na prawo, idealnie, zuch dziewczyna!

Cieszysz się jak dziecko, któremu pierwszy raz pozwolono usiąść za kierownicą rodzinnego samochodu, chociaż nie raz jeździłaś po różnych placach, a raz nawet po pustej drodze pod Miastem.

– Ok, jeszcze trochę, kiedy powiem „już” skręcisz w prawo – instruuje dalej Wiktor. – Dobra, zwolnij troszkę, już! Skręcaj! Jak po linie, idealnie! A teraz ostro, gazuj, gazuj, gazuj! Cudo! Dobra, stań, siadam za stery.

Najszybciej jak możesz przesiadasz się na miejsce dla pasażera, podczas gdy Wiktor rusza pełnym gazem, śmiejąc się jak szalony:

– Brawo Saro, nie ma lepszej dziewczyny na świecie! Jesteś cudowna!

Chcesz przerwać te peany na Twoją cześć, ale dochodzisz do wniosku, że właściwie dlaczego nie miałabyś ich wysłuchać? Odwaliłaś kawał dobrej roboty, poza tym lubisz, jak Wiktor Cię chwali, a nie czyni tego często. Twoją chwilę triumfu przyćmiewa tylko myśl, że jeszcze nie uciekliście prześladowcom.

Do Miasta docieracie nadzwyczaj szybko, uradowany Wiktor informuje Cię, że już dwa razy przejechaliście na czerwonym świetle w pełnym pędzie, podczas gdy ścigający was samochód jednego z członków Grupy Siedmiu wyraźnie zwalnia.

– Zaraz zaczną się skrzyżowania z kamerami, a kawałeczek stąd stoi fotoradar, więc koniec z filmową szarżą.

– Jak nasz ogon?

– Stanął na światłach, chyba nie chce się zbytnio wyróżniać, ale wolę nie ryzykować, właśnie wjeżdżamy na podwórze, wysiądziesz i wejdziesz do najbliższej klatki schodowej, jest tu tylko jedna, wiec się nie zgubisz. Wejdziesz na trzecie piętro, po prawej stronie będzie mieszkanie jedenaście, zapukasz, przedstawisz się i powiesz, że jesteś ode mnie.

– Co?

– Nie czas na kłótnie, musisz być bezpieczna, to mój plan awaryjny, mieszka tam osoba, która wie o mnie i Korneliuszu.

– Ale…

– Saro, proszę – samochód staje. – Rób co mówię, poczuję się pewniej z myślą, że jesteś tu bezpieczna. Ja wrócę po Korneliusza, być może teraz nikt go nie pilnuje skoro siedzi z Dyrektorem w pomieszczeniu zamkniętym na kłódkę.

– To szaleństwo!

– Nie mamy czasu, wysiadaj, proszę!

– Ani mi się śni! Razem uciekliśmy, razem wrócimy! (39)

– Dobra, tylko błagam, bądź ostrożny, Wiktor! Proszę! (52)

32 (Akt II)

– Myślicie, że zbiornik naprawdę może wytrzymać? – pytasz niepewnie.

–  Nie ma na to najmniejszych szans – oświadcza uroczystym tonem Korneliusz. – Praw fizyki nie można oszukać.

– Za to można je źle interpretować – wtrąca się Dyrektor. – Nie wątpię, że instalacja jest przestarzała i ryzyko awarii wzrasta z każdym kolejnym rokiem jej eksploatacji, ale sytuacja nie jest aż tak tragiczna. Mamy swoich techników.

–  Przekupione beztalencia!

–  Kiedyś też dla nas pracowałeś!

–  I to się zmieniło, bo zacząłem mówić prawdę.

–  Może w twoim urojonym świecie wszystko to wydawało się realne, dla nas były to bzdury. Nie narażalibyśmy świadomie na ryzyko utraty zdrowia i życia naszych klientów, nie mówiąc o wartym wiele milionów sprzęcie.

–  Jesteście dobrze ubezpieczeni, nawet w przypadku awarii zarobicie krocie.

–  Bzdury wygadywane przez dyletanta, nie masz pojęcia o działaniu Korporacji!

–  Podobnie jak wasi przylizani, pożal się Boże, technicy o swoim fachu. Co to za kontrola! Przeglądanie papierów! Powinni zakasać rękawy i dokładnie obejrzeć sprzęt, przeprowadzić testy, rozkręcić podstawowe układy.

–  I przedłużać rutynowe kontrole, jakby to były remonty! To była twoja metoda, którą tolerowaliśmy przez wiele lat.

– Byłem rzetelny.

–  I nieefektywny, zawsze wszystko było w porządku, równie dobrze wystarczyłoby przejrzeć dokumentację, zamiast narażać nas na straty spowodowane przeciągającym się zamykaniem obiektu!

Nagle dobiega Cię gwałtowny odgłos otwierania kłódki. Drzwi otwierają się z rozmachem, a z progu dobiega was groźny głos strażnika:

–  Zamknąć ryje, albo nie dostaniecie kolacji!

Do głowy przychodzi Ci szalony pomysł, a gdyby tak sprowokować ucieczkę? Jeśli zaczęłabyś działaś, to Wiktor z pewnością pośpieszyłby Ci z pomocą, a prawdopodobnie w jego ślady poszliby też Korneliusz i Dyrektor.

Nie możesz stracić takiej okazji, postanawiasz działać! (20)

Mimo wszystko wolisz nie ryzykować pogorszenia sytuacji. (29)

33 (Akt II)

–  Czytałeś Rok 1984 Orwella? – pytasz Dowódcę.

–  Naturalnie. Ach, racja, dwa i dwa. Mój błąd.

–  Dlatego powinieneś wiedzieć, że moment, w którym bohater zaakceptował logikę systemu jako własną, był jego duchową klęską.

–  Nie widzę związku z naszymi działaniami. Dążymy przecież do tego, żeby otworzyć ludziom oczy.

–  O nie! – wtrąca się Korneliusz. – Wy chcecie tylko chwycić ich mocno za głowy i używając brutalnej siły rozkazać patrzenie w odpowiednią stronę. Albo lepiej, wsadzić im w oczy soczewki, żeby wszędzie widzieli tylko zepsucie, zakłamanie, zło i wasz ukochany chaos. Jeśli tak bardzo chcesz przekazać coś ludziom, to użyj papieru, a nie krwi i chodnika.

– Nie bądź hipokrytą Korneliuszu, moja buntownicza małpko.

–  Ty żałosny…

–  Spokojnie! Nie obrażam cię! Ja też postanowiłem odwołać się do przykładów z dziedziny sztuki, dla odmiany filmowej. Korneliusz był bardzo ważną postacią w oryginalnej Planecie Małp z sześćdziesiątego ósmego roku.

–  Wtedy nakręcili film, powieść powstała kilka lat wcześniej – dorzuca swoje Wiktor.

– Mój błąd. Szkoda, że nie będę mógł już poznać oryginału. W każdym razie, tak jak Twój szympansi odpowiednik, ty też zbuntowałeś się przeciw niesprawiedliwemu systemowi, Korneliuszu. Dlaczego jesteś tu, a nie w domu, przelewając myśli na papier?

–  Skoro nie dostrzegasz subtelnej różnicy między walką o życie ludzi, a chęcią zabicia ich w imię idei, to nasza rozmowa nie ma większego sensu, doktorze Zaius – odpowiada Korneliusz. – Ja też oglądam filmy.

– W takim razie porozmawiasz sobie z Dyrektorem. Do celi z nim.

Słyszysz szczęk klucza i odgłos zdejmowanej kłódki. Najwyraźniej sąsiadujące z tym pokojem pomieszczenie służy jako areszt dla Dyrektora. Korneliusz posłusznie spełnia polecenie Dowódcy, który rozkazuje wam:

–  Wasza dwójka posiedzi sobie tutaj, wolę nie trzymać czwórki zdesperowanych ludzi razem, mogą wam przyjść do głowy złe pomysły. Spotkamy się wieczorem. Zostawiam was pod opieką mojego pomocnika i kilku innych chłopców krążących w okolicy.

Milczysz. Słyszysz jak mężczyzna opuszcza pomieszczenie. Po chwili dobiega Cię odgłos odpalanego silnika motocykla.

– Wiesz, kiedyś obiecałeś, że pokażesz mi ten film, pamiętasz? – pytasz łagodnym głosem Wiktora.

– Tak, nawet miałem go ze sobą tego dnia, ale uznałem, że lepiej będzie jak wyciągnę cię na nocny spacer.

– Wolałabym obejrzeć Planetę Małp – odpowiadasz, wybuchając głośnym, niekontrolowanym śmiechem.

– Wiem, wiem – powtarza Wiktor, łagodnie głaszcząc Cię po głowie. (8)

34 (Akt II)

– W dużym skrócie, to anarchiści.

– Wierutna bzdura – przerywa gniewnie Dowódca. – Nie mamy nic wspólnego z polityką, a prawdziwa anarchia, chociaż niektórzy już o tym nie pamiętają, jest jej częścią. Nie mamy zamiaru w żaden sposób oczyszczać społeczeństwa. Naszą doktryną jest chaos, który inicjujemy. Jego skutki to już sprawa indywidualnych wyborów dokonanych przez jednostki.

– W takim razie, dlaczego tak zabiegacie o zainteresowanie mediów? – pyta, z nutą ironii w głosie, Wiktor. – Każde wasze działanie to podręcznikowa socjotechnika, kreujecie się na grupę oddanych sprawie bojowników, ale działacie jak showmani.

– Nie bądź naiwny, możesz spopielić całe miasto, ale bez mediów to wydarzenie po prostu nie istnieje. Jeśli chcesz rozbić pewne struktury, to musisz uderzać w ich słabe punkty. Media to układ nerwowy naszego świata, chcemy za jego pomocą roznosić naszego wirusa.

– A moja sprawa ma być kolejnym etapem waszej bezsensownej krucjaty? – pyta Korneliusz.

– Nie kolejnym, a jednym z kluczowych, zresztą sam się przekonasz.

Postanawiasz włączyć się do dyskusji, pytając:

– Więc zamierzacie użyć motywu walki z korporacją, jako materiału dla swoich rozrób? (23)

– Po co w ogóle dążycie do chaosu? (35)

35 (Akt II)

– Jeśli powiem, że w imię chaosu, mogłabyś uznać nas za zwykłych marzycieli, beznadziejnie otumanionym czarem destrukcji. Powiedzmy więc, że chcemy otworzyć ludziom oczy na to, w jakim świecie żyją. Tak bardzo utyskują na otaczającą ich rzeczywistość, a mimo to nie mają zamiaru niczego zmieniać. Drżą przed myślą, że coś mogłoby pójść nie tak, obsesyjnie dążą do równowagi życiowej i spokojnej egzystencji. A przecież tak bardzo łakną zniszczenia, wystarczy nawet mała stłuczka, a garną się do oglądania, jak muchy do gnoju.

– Mówisz bardzo ogólnikowo – stwierdzasz. – To wszystko slogany, w dodatku, przyznaję, chwytliwe.

– To idee, nie slogany. Po prostu kultura masowa za bardzo je wyeksploatowała. Ludzie chcą oglądać zamaskowanego, charyzmatycznego wroga sytemu, który działa przy akompaniamencie eksplozji, ale gdy w ich rzeczywistości ktoś zaczyna podkładać bomby, krzyczą jak opętani „terrorysta!”.

– Bo odróżniają fikcję od rzeczywistości.

– To nie jest fikcja. Przecież te symbole, filmy, muzyka, sztuka, istnieją naprawdę, możesz dotknąć plakatu ze swoim buntowniczym idolem, posłuchać o burzeniu starego porządku, to wszystko istnieje fizycznie w naszej rzeczywistości. Więc równie dobrze może też istnieć wszystko inne, groteska, wybuchy, krew, strach i śmierć. Bądźmy konsekwentni w pojmowaniu rzeczywistości!

– I bohaterowie, tacy jak wy, tak?

– Jesteś sprytną dziewczyną, zmanierowaną, ale myślącą.

– Dzięki, bo to chyba był komplement. Ty natomiast sprawiasz wrażenia dziecka, które śni o ogniu i właśnie znalazło zapałki.

– Idealne porównanie! A najlepsze w tym jest to, że to wy daliście mi to pudełko.

– Przejdź wreszcie do sedna – prosi znudzonym tonem Korneliusz. (9)

36 (Akt II)

Już po chwili rozmowy, z radością odkrywasz, że Twoje kolejne przeczucie okazało się mylne, Klaudia nie jest dziewczyną Wiktora. To odkrycie, za co ganisz się w myślach, bardzo Cię cieszy. Streszczasz rozmówczyni wydarzenia ostatnich dni, na koniec, jak masz nadzieję, zupełnie naturalnym tonem, pytając:

– Skąd właściwie znasz Wiktora?

– Można powiedzieć, że to znajomość w pewnym sensie zawodowa. Jestem dziennikarką niezależnego magazynu internetowego, który stara się naświetlać istotne problemy społeczne. Wiktor zaciekawił mnie historią Korneliusza, ale ostatecznie nie miałam tyle siły przebicia, żeby przeforsować w redakcji pomysł szerszego zajęcia się tą sprawą. Dlatego zaczęłam spotykać się z Wiktorem, by zdobyć więcej informacji.

– I co teraz?

– Można powiedzieć, że jestem planem „b” Wiktora. Mam sporo znajomości w zielonych środowiskach, jeśli zacznę działać szybko, to do jutra zbiorę sporą grupę ludzi i urządzimy porządną manifestację!

– Mogę jakoś pomóc? (27)

37 (Akt II)

Twoje wyjaśnienia zaskakują policjantów, którzy, natychmiast po spisaniu protokołu, wysyłają patrol w celu zatrzymania Dyrektora pod zarzutem złożenia fałszywych zeznań. Na szczęście wobec Ciebie nie stosują tak restrykcyjnych metod, prosząc jedynie, abyś ustnie potwierdziła, że nie opuścisz samowolnie Miasta. Ponieważ sama się zgłosiłaś oraz zaistniały „inne okoliczności” zostajesz uznana za świadka w sprawie.

Wkrótce potwierdzają się Twoje obawy. Wokół procesu szybko powstaje spory medialny szum. Współpracownik Dyrektora, do którego dzwonił Korneliusz, udostępnia władzom nagranie tej rozmowy, ostatecznie obalając wersję wydarzeń zwierzchnika. Pod bacznym okiem złaknionych sensacji mediów sprawy toczą się nadzwyczaj szybko. Korporacja, chcąc zminimalizować szkody w wizerunku, nie dopuszcza do niedzielnego napełnienia zbiorników i czasowo zamyka lodowisko w celu przebudowy systemu chłodniczego, przy okazji zrzucając winę za wszystkie niedopatrzenia na Dyrektora. Tymczasem spotykasz się w areszcie z Wiktorem, który uspokaja Cię i zapewnia, że postąpiłaś słusznie. Podobnie uważa Korneliusz, dla którego fakt zamknięcia lodowiska jest powodem do triumfu, a ewentualny wyrok skazujący uważa za mało istotny epizod całej swojej walki.

Sąd natomiast działa dosyć sprawnie i w przeciągu dwóch miesięcy wydaje swój werdykt. Korneliusz zostaje skazany na trzy lata pozbawienia wolności z możliwością wcześniejszego zwolnienia warunkowego, na Wiktora spada natomiast półroczny wyrok w zawieszeniu na dwa lata. Dyrektor zostaje jedynie ukarany pokaźną grzywną za zaniedbania, a wkrótce wyższy zarząd Korporacji zdejmuje go ze stanowiska i dyscyplinarnie zwalnia. Satysfakcjonuje Cię takie zakończenie sprawy lodowiska, szczególnie, że podczas trwania przewodu sądowego Ty i Wiktor wyraźnie zbliżacie się do siebie, definitywnie przekraczając cienką linię dzielącą przyjaźń od związku.

Jedyne, co naprawdę Cię niepokoi to fakt, iż policyjna obława na Dowódcę Grupy Siedmiu wciąż nie przyniosła żadnego skutku. Chociaż mężczyzna przepadł jak kamień w wodę, to coś mówi Ci, że kiedyś, niestety, usłyszycie jeszcze o tym człowieku...

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Razem. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

38 (Akt II)

– Ok, niech będą radykałowie – odpiera Wiktor.

Próbujecie nawiązać nić porozumienia, ale rozmowa niezbyt się klei. Przyjaciel szybko Cię opuszcza, wymawiając się nawałem obowiązków związanych z przygotowaniem akcji protestacyjnej. Postanawiasz więc pozostać w roli obserwatora, cierpliwie czekając na rozwój wypadków.

Jak dowiadujesz się z telewizyjnych sprawozdań oraz późniejszej relacji Wiktora, przez pewien czas demonstracja przebiegała dosyć spokojnie. Uczestnicy wprawdzie hałaśliwie przemaszerowali od centrum Miasta pod lodowisko, lecz nikt nie dopuścił się żadnych aktów wandalizmu. Niestety, sytuacja szybko uległa zmianie i przez całą niedzielną noc w Mieście płonęły opony, a chodniki, mury, a nawet zaparkowane w okolicy samochody pokryto napisami wymalowanymi czerwoną farbą. Uszkodzono też jeden autobus. Co gorsza rannych zostało kilku funkcjonariuszy straży miejskiej i jeden policjant, a koszt zniszczonego mienia przekroczył sto tysięcy. Jedynym pozytywnym aspektem całej sprawy jest nagłośnienie w mediach problemu lodowiska. W ciągu kilku najbliższych dni przedstawiciel krajowego oddziału Korporacji zamyka placówkę i, przezornie zwalając całą winę na wciąż nieobecnego Dyrektora, zarządza zmianę systemu chłodzącego. Natomiast Wiktor zostaje tymczasowo aresztowany i czeka na proces, w którym ma zostać oskarżony o organizację nielegalnego zgromadzenia o „przestępczym charakterze”. Grupa Siedmiu nie daje znaku życia, co pogłębia tylko wasze obawy o zdrowie, a nawet życie, porwanych mężczyzn. Ponury pejzaż sytuacji dopełnia żywe zainteresowanie, okazywane przez Klaudię Twojemu przyjacielowi, która stara się utrudnić wasze spotkania w godzinach odwiedzin. Za to jednego możesz być pewna – Miasto zostało uratowane, chociaż koszt tego zwycięstwa z każdym dniem ciąży Ci coraz bardziej.

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Kosztowny triumf. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne. Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

39 (Akt II)

– Nie mamy czasu na kłótnie!

– Więc jedź!

– Saro, proszę...

– Jedź! Teraz! Już! Ja zostaję.

– W porządku! Muszę tylko wycofać na ulicę.

Przez chwilę wewnątrz pojazdu panuje nerwowa cisza, którą niespodziewanie przerywa wrzask Wiktora:

– Taranują nas!

Przerażający huk uderzenia jest ostatnim odgłosem, który zapamiętasz, nim ogarnie Cię błoga fala nieświadomości.

Pierwszym zapachem, który czujesz po przebudzeniu, jest cierpka woń szpitalnych środków czyszczących. Nie wiesz ile czasu minęło od wypadku, próbujesz więc ustalić, w jakim jesteś stanie. Po kilku ostrożnych ruchach stwierdzasz z ulgą, że wszystkie kończyny funkcjonują normalnie, są jedynie obolałe. Na szyi wyczuwasz niewygodny, usztywniający kołnierz, głowę spowija gruba warstwa bandaży. Oddychasz z trudem, czując przy tym ból w klatce piersiowej, najwyraźniej obiłaś sobie, albo nawet złamałaś, kilka żeber. Na szczęście nie musisz długo czekać na to, aż ktoś pojawi się przy Twoim łóżku. Obolałym głosem pytasz:

– Kto tu jest?

– Spokojnie, to ja – łagodny głos Twojej matki sprawia, że na moment zapominasz o bólu. – Już wszystko dobrze.

– Co z Wiktorem?

– Nieźle, jest tylko mocno poobijany i zwichnął nadgarstek.

– Który... Który dziś dzień?

– Jest wtorek rano skarbie.

Wzdychasz, co powoduje ból żeber. Czujesz wielką ulgę, nie doszło do katastrofy, a wy wyszliście z tej awantury w jednym, choć dosyć poobijanym, kawałku. Po kilku dniach jesteś już w na tyle dobrej kondycji, że możesz spotkać się z Wiktorem, który, podobnie jak Ty, zastanawia się, jak doszło do powstrzymania wycieku amoniaku. Podczas policyjnego przesłuchania dowiadujecie się tylko tego, że kierujący drugim pojazdem zginęli na miejscu, a w ich organizmach znaleziono wyraźne ślady substancji odurzających. Wiktor nie zostaje więc uznany za winnego spowodowania wypadku, a w dodatku może liczyć na wysokie odszkodowanie. Po wyjściu ze szpitala próbujecie ustalić kilka faktów na własną rękę. Po pierwsze nigdzie nie znajdujecie informacji o porwaniu Dyrektora, co więcej na stronie miejscowej filii Korporacji zamieszczono informację o czasowym zamknięciu lodowiska z powodu prac remontowych instalacji chłodzącej. Natomiast Korneliusz zapadł się pod ziemię, jego telefon milczy, a wysłane e-maile pozostają bez odpowiedzi. Zachodzisz w głowę, co też mogło się stać. W trzy tygodnie po waszym wypadku, podczas śnieżnej burzy odwiedza Cię roztrzęsiony Wiktor. Z przejęciem opowiada, że przedwczoraj grupa nastolatków postanowiła urządzić sobie ognisko wewnątrz opuszczonej rudery pod miastem. Natrafiła tam na zwłoki czterech osób, trzech młodych mężczyzn i jednego starszego. Media właśnie nagłośniły sprawę, a policja bada zwłoki w celu ustalenia tożsamości. Wkrótce opublikowany zostaje oficjalny raport identyfikujący młodsze ofiary jako członków znanego policji radykalnego ruchu Grupy Siedmiu, natomiast starszy mężczyzna to, niestety, Korneliusz. Oficerowie uznają, że ślady zastane na miejscu wskazują na brutalną walkę i śmierć spowodowaną wykrwawieniem się z licznych ran całej czwórki. Sprawa zostaje oficjalnie zamknięta i szybko cichnie. Ty natomiast zajmujesz się pocieszaniem kompletnie rozbitego Wiktora. Najwyraźniej po waszej ucieczce Korneliusz i Dyrektor podjęli walkę z oprawcami, w wyniku której doszło do tragedii. Nie wiecie, czy Dyrektor uciekł w jej trakcie, czy też jako jedyny przetrwał ją bez szwanku i postanowił zostawić wszystkich na pewną śmierć. W każdym razie jedno jest pewne, mężczyzna nie zgłosił nikomu całego zajścia, wracając, jak gdyby nigdy nic, do swoich zajęć. Jego jedyną zasługą było sprawdzenie prawdziwości słów Korneliusza i szybkie zamknięcie lodowiska. Nie wiedząc, co powinniście zrobić w tej sytuacji i nie mogąc dać Wiktorowi żadnych praktycznych rad, po prostu jesteś przy nim, wspierając go na każdym kroku tak, jak przez ostatnie lata on wspierał Ciebie. Nie wiesz, co przyniesie przyszłość, lecz z przyjacielem u boku jesteś pewna, że możesz stawić jej czoła.

Ukończyłeś grę książkową Uwikłana zdobywając jedno z alternatywnych zakończeń. To nosi tytuł: Kosztowne zwycięstwo. Możesz jeszcze wielokrotnie zagrać w Uwikłaną, aby poznać inne zakończenia naszej wspólnej historii oraz prowadzące do nich ścieżki fabularne.  Pamiętaj tylko, że nie czeka na Ciebie to jedno, jedyne „właściwe” zakończenie! Zawarta na tych stronach opowieść toczy się i kończy w zgodzie z podejmowanymi przez Ciebie decyzjami, w zgodzie z Twoją wolą! Tym razem Twoje decyzje doprowadziły Cię tutaj. Gratuluję i dziękuję za czas poświęcony mojej grze książkowej.

Beniamin Muszyński

40 (Akt II)

– No dobra – wzdycha Wiktor. – Czas to zakończyć.

– Oby to nie był błąd – stwierdza sucho Korneliusz.

– Mogę cię gdzieś wysadzić, jeśli chcesz.

– Nie bądź śmieszny! – żacha się mężczyzna. – Ja to zacząłem i ja skończę.

– Z mojej strony możecie liczyć na pełną współpracę, nie wspomnę o porwaniu – oświadcza uroczyście Dyrektor.

– Śmiem wątpić – kpi Wiktor.

W samochodzie nastaje krępująca cisza, która trwa przez następne kilkanaście minut jazdy. Gdy wysiadacie z pojazdu, czujesz, jak opuszcza Cię cała odwaga, a kiedy pokonujecie strome schody prowadzące do komisariatu masz ochotę zawrócić i natychmiast stąd uciec. Jedynie opiekuńcze objęcie Wiktora sprawia, iż czujesz się nieco pewniej, ale również to uczucie rozpływa się jak mgła, gdy tylko, po udzieleniu pierwszych wyjaśnień, zaczyna się wasze wstępne przesłuchanie (37).

41 (Akt II)

#5 – 13

Brak – 2

42 (Akt II)

Nieznajomy wydaje ponury, charkliwy pomruk i odjeżdża, a Ty usilnie próbujesz przywołać kolejnego kierowcę, energicznie, a przy tym płynnie, machając dłonią. Chociaż często besztasz Wiktora za ciągle komplementy, to doskonale zdajesz sobie sprawę z własnej atrakcyjności. Dlatego na drugą okazję nie musisz długo czekać.

Następny kierowca, który postanawia Cię podrzucić sprawia pozytywne wrażenie. Ma miły, ciepły głos i dobre maniery. Z radością zajmujesz miejsce w samochodzie, który, sądząc po nadzwyczaj wygodnych, obitych skórą siedzeniach, należy do tych z najwyższej półki. Mówisz, gdzie chciałabyś dojechać, na co mężczyzna, zapewniając, że „Ciebie może zawieźć nawet na księżyc”. Po kilku minutach jazdy w ciszy, wypełnionej tylko chichą, stabilną pracą silnika, kierowca pyta uprzejmie:

– Skoro chcesz jechać pod akademiki, to pewnie jesteś studentką, co?

– Równie dobrze mogę kogoś tam odwiedzać.

– O nie, wyglądasz na inteligentną dziewczynę, na pewno studiujesz.

– To nic niezwykłego.

– Myślę, że ty jesteś niezwykła. Wiesz, jestem bezpośrednim gościem. Wiem, jak to jest na studiach, w dodatku wtedy, gdy ktoś ma jakieś problemy.

– Myślisz o moich oczach?

– Tak jak mówiłem, jestem bezpośredni. Teraz bycie niewidomym nie jest już takie kłopotliwe, wiesz te wszystkie urządzenia, elektronika. Pewnie i tak wiesz o tym najlepiej.

– Tak, to pomocne, ale piekielnie drogie. Nadal muszę przede wszystkim polegać na mojej lasce.

– No to masz szczęście, że na mnie trafiłaś! Możesz zarobić, poznałem już kilka niewidomych dziewczyn, to można powiedzieć takie moje hobby. Macie bardzo utalentowane dłonie.

– To znaczy? – pytasz podejrzliwie, bojąc się, że wiesz już w jakim kierunku zmierza ta rozmowa.

– Pobrudzisz sobie trochę rączkę i buzię, może dasz się namówić na większe dymanko, jak chcesz więcej kasy. I to prawdziwej kasy, stówkę za samo strzepanie.

– Zatrzymaj się tutaj.

– Co, straciłaś wzrok, ale została ci cnota?

– Zatrzymaj się w tej chwili!

– Bo co, suko? Opiszesz psom jak wyglądam?!

Mężczyzna ostro przyhamowuje i staje, natychmiast brutalnie chwyta Cię za ramię, mówiąc:

– Mógłbym przerżnąć cię tu i teraz, za darmo, ty głupia dziwko! Pieprzona szmata, chcę ci zapłacić, a ty jeszcze robisz problemy! Ciesz się, że w ogóle ktoś chce cię ruchać w takim stanie!

W panice rzucasz się do drzwi, wyskakujesz z samochodu, boleśnie upadając na pobocze. Odprowadza Cię szyderczy ton mężczyzny, który rzuca na pożegnanie:

– Ok, leż tu z ryjem w ziemi, tępa suko! Pieprzona dziwka!

Nieznajomy odjeżdża z piskiem opon, a Ty przez dłuższy czas nie możesz dojść do siebie, siadasz w kucki i płaczesz tak długo, aż uznajesz, że jesteś gotowa ruszyć w dalszą drogę.

Wolisz nie sprawdzać na kogoś trafisz następnym razem, dlatego postanawiasz iść dalej pieszo. Po kilku minutach marszu nieco się uspokajasz, ale nadal czujesz, że nerwowo drążą Ci dłonie, co nie ułatwia utrzymania odpowiedniego tempa uderzeń Twoją laską. Postanawiasz szybko wziąć się w garść i w pełni skupić na utrzymywaniu właściwej odległości od krańca jezdni. Twój spokój nie trwa niestety długo, gdyż przerywa go odgłos jadącego z miasta samochodu, który zawraca za Tobą. Słyszysz, jak pojazd zrównuje się z Twoim tempem, a ktoś energicznie odsuwa szybę.

– Wszystko w porządku, proszę pani? – pyta czyjś rzeczowy, ale w gruncie rzeczy dość sympatyczny głos.

Ignorujesz nieznajomego, gdy ten na chwilę włącza syrenę, mówiąc:

– Jesteśmy z policji, wszystko w porządku.

#3 – 19

Brak – 48

43 (Akt II)

(U#4)

Słyszysz, jak mężczyzna energicznie wystukuje numer, mamrocząc przy tym coś radośnie pod nosem. Po chwili odzywa się oficjalnym tonem, oświadczając triumfalnie:

– Proszę uprzejmie, żebyście spróbowali skontaktować się z waszym Dyrektorem wszelkimi dostępnymi kanałami. Z góry uprzedzam, że to wam się nie uda. Jest moim więźniem! Nie oczekuję od was pieniędzy, jedynie rozsądku. Uprowadzenie tej lokalnej szychy na pewno nie poprawi waszej sytuacji na giełdzie. Co? Nie, nie może pan. Oto moje warunki: w niedzielę wieczorem do lodowiska planowo dotrze transport z amoniakiem. Macie go odwołać i zarządzić kontrolę instalacji, zbiornika, zaworów, rur, całej maszynerii. A teraz kilka słów od szefa.

Słyszysz jak Korneliusz wstaje i przekazuje aparat Dyrektorowi, który tonem pełnym rezygnacji i politowania prosi:

– Nie ułożycie się z tym wariatem, spełnij jego prośbę, dodatkowa kontrola nam nie zaszkodzi, a może raz na zawsze uciszy tego szaleńca. Niedługo będę wolny, więc…

– Dobra, koniec tych pogaduszek!

Korneliusz odbiera aparat, w momencie, gdy ktoś zdejmuje kłódkę i energicznie otwiera drzwi, krzycząc:

– Wiedziałem! (20)

44 (Akt II)

– No! Pogadaliśmy sobie, więc teraz dotrzymacie towarzystwa Dyrektorowi.

– Co zamierzasz z nami zrobić? – pyta podejrzliwie Korneliusz.

– Nic, posiedzicie tu do niedzielnej nocy, wtedy ktoś was wypuści.

Dowódca wychodzi, a Ty wtulasz się w ramię Wiktora. Wolisz, żeby wasi strażnicy nie postrzegali Cię jako silnej osoby, może dzięki temu uda się zmniejszyć ich czujność. Poza tym zwyczajnie potrzebujesz teraz dotyku kogoś bliskiego. Wszystko, co usłyszałaś zdaje się tak nierzeczywiste, że czujesz się jak uczestniczka sesji jakiejś gry fabularnej. Gdy wchodzicie do nowego pomieszczenia, a za wami zamykają się drzwi i kłódka zostaje nałożona ponownie, poczucie nierealności całej sytuacji tylko się wzmaga. By odgonić te myśli zastanawiasz się, w jakim stanie jest Dyrektor. W tej samej chwili mężczyzna oznajmia radośnie:

– Proszę, proszę! Korneliusz i jego menażeria, witam, witam! Te drzwi nie są przesadnie grube, więc słyszałem treść waszej pogawędki.

– I to cię tak bawi?! – reaguje ostro Wiktor.

– Tak, chłopaczku, właśnie to mnie bawi. Wszyscy, łącznie z tymi kretynami, wierzycie w nadchodzącą apokalipsę. Zbiornik najzwyczajniej w świecie wytrzyma, nie będzie żadnej katastrofy. A cysterna ma dobrą ochronę, banda domorosłych wandali im nie zaszkodzi.

– Śnij dalej – rzuca z pogardą Korneliusz. – Wasze straty pójdą w miliony. Chociaż to akurat dobrze, to jedyny argument, który dotrze do twoich szefów. Szkoda tylko tych wszystkich ludzi, którzy zapłacą za waszą lekcję pokory życiem.

– Jedyną ceną, jaką przyjdzie komuś zapłacić, to koszty sądowe i ostry wyrok dla ciebie, Korneliuszu. Twój pomagier sprawia wrażenie zwykłego pionka, a dziewczyna ma po prostu pecha, skoro chłopak wciąga ją w podobne afery.

Chcesz zareagować, ale powstrzymujesz się, przypuszczając, że Wiktor wolałby sam obronić własnych decyzji. Twój przyjaciel najwidoczniej jednak nie ma zamiaru wdawać się w przepychanki słowne i milczy jak zaklęty. Nagle uzmysławiasz sobie, że skoro żadne z was nie zaprzeczyło, to niejako potwierdzacie charakteru waszego związku. Chociaż niejednokrotnie do tej pory byliście mylnie uważani za parę, to dopiero w tej krytycznej sytuacji, uświadamiasz sobie, że te pomyłki właściwie nigdy Ci nie przeszkadzały. Takie rozmyślania zawsze wprawiają Cię w dość melancholijny nastrój, za którym nie przepadasz, toteż postanawiasz przerwać krępującą ciszę i zainicjować, choćby najbardziej wymuszoną, rozmowę.

#2 – 32

Brak – 22

45 (Akt II)

– Muszę wierzyć ci na słowo.

– Dość już tych rozmów o niczym! – wtrąca się nerwowo Korneliusz.

– Zamknij ryj, albo wyłupię ci oczy i każę je zeżreć! – wrzeszczy Dowódca z takim natężeniem nienawiści w głosie, że ani przez chwilę nie wątpisz w realność jego groźby.

– Spokojnie – prosisz łagodnie. – Po prostu chcielibyśmy wiedzieć, dlaczego ty i twoja grupa postanowiliście wmieszać się w sprawę lodowiska.

– W porządku. – Mężczyzna jest opanowany, jak gdyby jego wcześniejszy wybuch złości w ogóle nie miał miejsca. – Wszystko wam wyjaśnię. (9)

46 (Akt II)

– Nic straconego. Skoro przyznajesz, że twój stan cię ogranicza, widać tak jest. Myślałem, że inaczej zareagujesz na moją prowokację. Ale dość już tych grzeczności, nie polubicie mnie raczej, a mi zostało mało czasu na zawieranie nowych znajomości, szczególnie teraz.

– Powiesz nam w końcu, co planujesz? – pyta niecierpliwie Wiktor.

– Tak. I gwarantuję, że będziesz żałował pośpieszenia mnie, wolałbyś dłużej pozostać w stanie błogosławionej niewiedzy. (9)

47 (Akt II)

Chociaż bardzo obawiasz się konsekwencji, które może ponieść Wiktor postanawiasz opowiedzieć władzom dokładny przebieg ostatnich dni, przy okazji jasno wskazując na Korneliusza jako inicjatora całego przedsięwzięcia. Nie masz żadnych oporów przed pogrążeniem tego mężczyzny, jeśli tylko wpłynęłoby to korzystanie, na sytuację Twojego przyjaciela. Poza tym masz też na uwadze, wciąż nie zażegnany, problem wadliwej instalacji chłodniczej. Skrycie liczysz na efektywną akcję policji, szczególnie, że w najbliższej okolicy lodowiska znajduje się lokal, w którym już od dziesięcioleci stołują się, wedle krążących po mieście plotek za pół ceny, kolejne pokolenia stróżów prawa.

Kiedy wysiadasz na przystanku położonym przy komisariacie i ruszasz śmiało przed siebie, uznajesz, że nie ma już odwrotu. Nie masz w zwyczaju zmieniać decyzji, które, po wielu przemyśleniach, uznałaś za słuszne. Jedyny wyjątek stanowi postanowienie o zachowaniu relacji z Wiktorem „tylko na stałym, przyjacielskim, poziomie”, ale w tej chwili nie chcesz o tym myśleć. Nie wszystko na raz – mówisz sobie, biorąc głęboki oddech przy przekraczaniu progu siedziby władz.

#4 – 37

Brak – 16

48 (Akt II)

– Przepraszam, właśnie miałam przykre doświadczenie z bezczelnym kierowcą, który mnie podwoził.

– Coś poważnego?

– Nie.

– Sprawia pani wrażenie dość roztrzęsionej.

– Mam kiepski dzień.

– Pogoda też nie dopisuje, spacer to nie najlepszy pomysł.

– Po prostu muszę jak najszybciej uciec z tej okolicy, uciekłam porywaczom! – wyznajesz, z trudem tłumiąc emocje. (6)

– Nie mam innego wyjścia, przyjaciel miał mnie podwieźć, ale ostatecznie nawalił i muszę wracać sama – kłamiesz bez zająknięcia. (18)

49 (Akt II)

– Matka, posiekała mnie tak, gdy spałem, miałem wtedy dziesięć lat.

– Pamiętam tę sprawę – wtrąca się Korneliusz. – Kiedyś było o tym głośno na cały kraj. Samotna matka okaleczyła własne dziecko i próbowała popełnić samobójstwo.

– Boże – szepczesz.

– Ale zmieniła zdanie – kontynuuje Korneliusz beznamiętnym tonem. – Zeszła z parapetu i wróciła zobaczyć, co z synem. Wtedy ten biedny dzieciak, oszalały z bólu i gniewu, zabił ją tłuczkiem do mięsa, rozbił stawy, połamał kości, rozwalił czaszkę. Zadał tyle ciosów, że aż skręcił nadgarstek.

– Nie wiesz, co przeszedłem potem. Te miesiące w zakładzie zamkniętym, lata w sierocińcu…

– Ty żałosny dupku, ten dzieciak był moim dalekim krewnym, zabił się w kilka tygodni po tej tragedii, czuwałem nawet przy jego trumnie. Nie wiem, kto i dlaczego tak cię oszpecił, może nawet sam to sobie zrobiłeś, ale nie jesteś tym dzieckiem, skradłeś tylko tę historię, żeby podbudować własne ego.

Korneliusz kończy swoją przemowę w absolutnej ciszy i czeka na reakcję Dowódcy. Obawiasz się, że przyłapany na kłamstwie mężczyzna wpadnie w szał, lecz, ku Twojemu zaskoczeniu, odpowiada ze smutkiem:

– Zniszczyłeś coś bardzo ważnego, Korneliuszu. Mój mały, szklany klosz, jedyne kłamstwo, jakie głosiłem, próbując naśladować rzeszę innych ludzi, tak uporczywie tworzących swój wizerunek ze zręcznie dobranych słów i gestów. Teraz jestem już nagi i absolutnie szczery z sobą i świtem. Gotowy do mojej ostatniej misji, tej, którą poniekąd otrzymałem od ciebie.

– Boże… Chyba wiem, co zamierzasz zrobić – stwierdza Korneliusz. – To świadomy mord!

Po raz pierwszy w chropowatym głosie mężczyzny słyszysz autentyczny strach, najwyraźniej Wiktor również to dostrzegł, bo chwyta Cię ostrożnie za dłoń i szepcze do ucha:

– Wszystko będzie dobrze.

– Dla was może tak – wtrąca się Dowódca. – Ale moje plany raczej na pewno śmiertelnie zaszkodzą wielu, wielu ludziom… (9)

50 (Akt II)

Serce wali Ci jak szalone, gdy zaraz po szczęku zdejmowanej kłódki, słyszysz odgłosy szarpaniny i stłumione okrzyki strażnika, któremu najwyraźniej ktoś właśnie zasłonił usta. Wkrótce mężczyzna wydaje z siebie jedynie pełne bólu jęki, a Ty czujesz na ramieniu drżący uścisk Wiktora, który triumfalnie woła:

– Jego mamy z głowy, teraz szybko, do samochodu!

Przyjaciel przez kilka chwil zmusza Cię do biegu, by nagle, mocnym szarpnięciem, zatrzymać tuż przed samochodem. W oddali słychać już nienawistne wrzaski pozostałych członków Grupy Siedmiu, którzy zostali wyznaczeni do pilnowania okolicznego terenu, na wypadek gdybyście zdołali opuścić budynek. Wiktor nie traci czasu, otwiera samochód, każąc Ci natychmiast wsiadać do tyłu. Za Tobą wskakują Korneliusz i Dyrektor. Nie mija minuta, a już pędzicie z zawrotną prędkością w stronę wolności. Huk silnika, w połączeniu z dudniącą w Twoich skroniach, naładowaną adrenaliną krwią, sprawiają, że oddychasz ciężko.. Nerwowym ruchem odgarniasz z czoła pasemka sklejonych potem włosów.

– Zwolnij, bo nas zabijesz! – wrzeszczy Korneliusz.

– Wiktor! – krzyczysz.

Po kilkunastu sekundach pojazd wyraźnie zwalnia, a Twój przyjaciel, pełnym roztargnienia głosem, pyta:

– Co teraz? Gdzie jedziemy?

– Gdzie? To oczywiste! Na komisariat – oświadcza Dyrektor. – Złożę doniesienie na tę całą Grupę Siedmiu! Nie chcę mieć w was wrogów, więc zeznam, że zostaliście uprowadzeni razem ze mną, zresztą ustalimy zaraz wspólną wersję wypadków.

– Bzdura – wtrąca się Korneliusz. – Zawieź nas na teren opuszczonej stalowni, porozmawiam z Dyrektorem w cztery oczy, chciałbym mu zaoferować pewien układ.

– Jeszcze czego! Nie będę rozmawiał z niezrównoważonym paranoikiem bez świadków, w dodatku na jakimś ustroniu!

– Milcz. Wiktorze, stalownia – rozkazuje Korneliusz.

– Jeden wart drugiego – wyrokujesz. – Wiktorze, sam zdecyduj.

– W tej chwili po prostu… Nie potrafię. Ale zrobię to, czego ty chcesz, bezwarunkowo.

– W porządku, w takim razie jedziemy…

– … do stalowni. (17)

– … na komisariat. (40)

51 (Akt II)

Spędzasz naprawdę ciężką noc, łapiąc jedynie kilka godzin płytkiego snu. Rankiem jesteś wprawdzie zmęczona, ale przy tym mocno zdeterminowana do podjęcia zdecydowanych działań. Właśnie zastanawiasz się, jak mogłabyś przydać się Klaudii, gdy rozlega się znajome pukanie do drzwi.

– Wiktor! – wołasz radośnie.

Witasz się czule z przyjacielem, natychmiast zasypując go gradem pytań:

– Udało ci się ich znaleźć? Co z Grupą Siedmiu? Nie śledzili cię?

– Wszystko w porządku. Przynajmniej ze mną. Dyrektora i Korneliusza gdzieś przenieśli, dom stoi pusty.

– I co teraz?

– Rozmawiałem z Klaudią.

– Mhm.

Wiktor ignoruje Twój pełen dezaprobaty pomruk i kontynuuje:

– Korzystając z jej kontaktów jesteśmy w stanie w ciągu kilku godzin zmontować naprawdę sporą demonstrację, która zablokuje dojazd do lodowiska transportowi amoniaku. Jest tylko pewien problem.

– To znaczy?

– Klaudia nie jest pewna, do kogo powinna się zwrócić. Do wyboru ma środowisko mocno radykalne albo umiarkowane. Radykalni są piekielnie skuteczni, ich palenie opon, megafony i prawdziwe barykady uliczne są niemal stuprocentowo skuteczne, ale oczywiście ciężko nad nimi zapanować. Prosi mnie o pomoc w podjęciu decyzji.

– A ty prosisz mnie.

Milczenie przyjaciela jest wystarczającą odpowiedzią.

– W porządku, skoro twoja Klaudia jest taka bezradna, to pomogę ci podjąć decyzję. Wybierz...

– … radykałów. (38)

– … grupę umiarkowaną. (3)

52 (Akt II)

Gdy tylko odgłos silnika samochodu Wiktora cichnie, czujesz, jak ogarnia Cię lekka panika. W zupełnie obcym miejscu jesteś zagubiona. Po kilku chwilach zbierasz się w sobie i zaczynasz badać otoczenie, na szczęście dość szybko znajdując klatkę schodową. Podążasz za instrukcjami Wiktora, zastanawiając się, z kim właściwie przyjdzie Ci się spotkać. I dlaczego ta osoba wie coś o planach Korneliusza, skoro Ty zostałaś w nie wtajemniczona wyłącznie z konieczności. Pełna obaw, pukasz nerwowo do, jak masz nadzieję, właściwych drzwi, uporczywie próbując uspokoić oddech. Gdy tylko ktoś otwiera, natychmiast wyrzucasz z siebie jednym tchem:

– Witam, jestem Sara, przyjaciółka Wiktora, prosił mnie, żebym tu przyszła.

– A więc coś poszło nie tak? – pyta zatroskanym głosem nieznajoma, potwierdzając Twoje skryte obawy, że niespodziewanym sojusznikiem może okazać się jakaś dziewczyna. – Proszę wejdź, jestem Klaudia.

#1 –  15

Brak –  36

Table of Contents

Przedmowa autora

Przedmowa wydawcy

Wprowadzenie

Akt I

Akt II

Paragrafu 1

(20)

(28)

(33)

(45)

(41)

(12)

(14)

(40)

(30)

(26)

(36)

(19)

(11)

(15)

(46)

(8)

(37)

(27)

(38)

(21)

(4)

(42)

(13)

(22)

(25)

(9)

(34)

(44)

(17)

(35)

(43)

(6)

(29)

(7)

(10)

(24)

(3)

(23)

(18)

(2)

(31)

(5)

(32)

(16)