Copyright © by Beniamin Muszyński, 2015.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2021.

Autor: Beniamin Muszyński

Tytuł: Fantasmagorie

Grafiki: Justyna Bzdoń [okładka]

Korekta: Justyna Anna Maksoń, Anna Lisiecka

Redaktor techniczny: Beniamin Muszyński (wersja PDF, MOBI, EPUB)

W niniejszej publikacji wykorzystano czcionkę Old Standard zaprojektowaną przez Alexeya Kryukova. Czcionka użyta zgodnie z licencją Open Font Licence.

Niniejsza publikacja nie może być modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie, dystrybucja bezpłatna na licencji freeware oraz druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy.

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa nieformalna)

www.masz-wybor.com.pl

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

Wydawca oficjalny:

Redaktor Naczelny:

Beniamin Muszyński

ul. Sadowa 13/34

38–500 Sanok

www.masz-wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

ISBN 978-83-949612-2-0

Wydanie II

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje

[stan na Styczeń 2021]:

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca [wersja I], Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

33. Wyspa Zmierzchu, Jarosław Irzykowski. Fantastyka, horror.

34. Czarny Legion, Rafał Nowocień. Science fiction.

35. Lot Żółtej Orchidei, Igor Małyszczak. Science fiction.

36. Pewnej wilczej nocy, Jurij Charłamow. Fantastyka.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie [Weird fiction].

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań [Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction].

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść [Postapokalipsa].

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść [Groteska, Weird fiction].

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści [Political fiction, Weird fiction].

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H. P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań [Weird fiction].

Beniamin Muszyński

Fantasmagorie

Mikołajowi i Kasi tekst ten poświęcam.

Co też ja o Was powypisywałem?!

To przecież wszystko kłamstwa!

A w najlepszym razie ćwierćprawdy

ubarwione delirycznym strumieniem świadomości.

Dlaczego to zrobiłem?!

Myślę, że dlatego, bo mogłem.

Przedmowa Kasi

Otrzymanie pierwszego fragmentu tej historii było dla mnie zaskoczeniem. Dostałam go mailem i przeczytałam jednym tchem – żadna książka jak dotąd nie napełniła mnie takim niepokojem jak kilka pierwszych zdań tej powieści. Nie miałam nic do powiedzenia. Wraz z miłością mojego życia, stałam się bohaterką historii, której fabuła mieszała rzeczywistość z fikcją, doprawiając tę miksturę prawdą, której Beniamin nie miał prawa znać. Podejrzewałam go o dar jasnowidzenia. Dosyłając kolejne fragmenty, nikczemnie zabawiał się naszymi emocjami, znęcał się nad naszym losem, dostarczając nam doznań bardziej rzeczywistych niż kino 4D. Każda kolejna część zaskakiwała, aż dotarło zakończenie... Beniamin, nienawidzę Cię!

Katarzyna Miłek-Kołyszko

Przedmowa Mikołaja

Mikołaju, czy zgodziłbyś się na to, by bohaterowie mojej najnowszej powieści byli wzorowani na tobie i Kasi? I nosili wasze imiona? – takie pytania zadał mi Beniamin przed paroma miesiącami. W imieniu Kasi nie mogę się wypowiedzieć, ale jeśli chodzi o mnie – jasne! – odpowiedziałem szybko i szczerze. Beniamin zachichotał. Doskonale wiedziałem, co chciał przez to powiedzieć... Oj Mikołaju, Mikołaju... Nie masz pojęcia, na co się piszesz.

Z Kasią jesteśmy małżeństwem od około 1,5 roku. Beniamin jest naszym przyjacielem, ale moja żona zna go krócej. Zapytałem ją, czy ma coś przeciwko bycia uczestniczką jego literackiego eksperymentu. Miała trochę więcej wątpliwości niż ja, ale jej wahanie trwało najwyżej kilkanaście sekund.

Nasza ciekawość historii wysnutej przez Bena była silniejsza niż wszelkie obawy.

Beniamin jest zarówno dobrym obserwatorem, jak i piszącym psychopatą. Pierwsza cecha sprawia, że potrafi on wyłapać detale, które uchodzą uwadze innych, co pozwoliłoby mu tworzyć bardzo dobre powieści obyczajowe (gdyby tylko chciał się zniżyć do tego gatunku literackiego). Druga cecha sprawia, że jego niezbyt zdrowa wyobraźnia kreuje nieszablonowe obrazy; czasem ociekające humorem (czarnym, jak kapiąca powoli smoła), częściej głęboko niepokojące. To połączenie wyobraźni Lovecrafta (gdyby ten zdecydował się na ciężką, dwutygodniową libację alkoholową i po niej chwycił za pióro) i Pratchetta (po lobotomii). Dość powiedzieć, że weird fiction w jego wydaniu jest naprawdę unikatowe.

Jakiś miesiąc po mojej i Kasi deklaracji zaczęło się. Beniamin z cotygodniową regularnością wysyłał nam porcję swojej powieści. Początkowo budziła mój śmiech, kiedy widziałem, jak przyjaciel dobrze odrysowuje moje przywary wzmacniane zręcznie wplatanymi kłamstwami. Później śmiech zastąpił niepokój, gdy okazało się, że na moją skrzynkę nie docierają kolejne dawki powieści, ale dostaje je tylko Kasia. Niepokój wzrósł w nas obydwojgu, kiedy zrozumieliśmy, że Beniamin wie o rzeczach, o których nie miał prawa wiedzieć. Zacząłem się zastanawiać, czy nie zostawiłem kiedyś przy nim swojego telefonu komórkowego, co pozwoliłoby mu przeczytać moje SMS-y. Czy Beniamin dla dobra swojej twórczości byłby zdolny podglądać nas przez okno lub obserwować w jakimkolwiek innym miejscu, kiedy nie bylibyśmy świadomi jego obecności?

To oczywiście absurd. Może i jest szalony, ale nie do tego stopnia. Mimo to fakt, że znając mnie potrafił tak zręcznie odtworzyć to, w jaki sposób piszę do swojej żony... To świadczy o tym, jak niesamowicie potrafi on wniknąć w umysły otaczających go ludzi.

Jestem bardzo ciekaw, jak na tę powieść zareagują moi przyjaciele znający wiele dziwnych i nietypowych historii z mojego życia. Czy będą w stanie odróżnić historie prawdziwe od tych, które Beniamin wymyślił? Czy odróżnią prawdę od Beniaminowych łgarstw? Cóż, niezależnie od tego mam nadzieję, że lektura dostarczy zarówno im, jak i Wam niecodziennych wrażeń.

Zawsze po lekturze oddziałującej na mnie książki, staje się trochę innym człowiekiem. Tak też było po lekturze "Fantasmagorii". Wcześniej, gdy słyszałem słowo "wikłacze", widziałem oczami wyobraźni inteligentne ptaki i cudowne oblicze natury. Teraz na dźwięk tego słowa przypominam sobie gotowego na wszystko psychola.

Dzięki Beniamin, bez Ciebie świat byłby taki szary.

Mikołaj Kołyszko

Od Autora

Wybrałem się w podróż.

Ku Nieznanemu.

Nie od razu.

Przez sporą część roku dumałem nad tym, co by tu ciekawego napisać.

Planowałem wydarzenia, rozpisywałem bohaterów, zmieniałem koncepcje i założenia, słowem babrałem się w typowych dla pisarskiego fachu technicznych sprawach poprzedzających właściwy akt twórczy. Na próżno! Mijały miesiące, a mój umysł wciąż pozostawał jałowy niczym starcze łono. Rozum zawiódł. Cóż więc mogłem zrobić?

Kiedy rozum śpi, budzą się potwory – świetna rycina starego, poczciwego pana Francisca! Goya znał się na rzeczy, bez dwóch zdań. Spuściłem zatem z łańcucha bestie tkwiące w mojej podświadomości. Poszczułem nimi mojego przyjaciela Mikołaja Kołyszkę i jego małżonkę, Kasię, samemu kryjąc się tchórzliwie w mrokach żółtego kaptura.

Tekst ów jest w dużej mierze strumieniem świadomości. Nie pisałem go według planu, lecz (jak wspomniałem) wybrałem się w podróż ku nieznanemu, samemu nie wiedząc, gdzie właściwie zaprowadzi mnie ta literacka improwizacja. Nie bądźcie więc zdziwieni nagłą zmianą stylistyki (nawet w obrębie jednego akapitu), pewnymi przeskokami myślowymi czy też gwałtownym słowotokiem wtłoczonym w wielowierszowe zdania wielokrotnie złożone. Naturalnie korekta ułagodziła nieco ów chaos, a pewne, nieliczne, fragmenty będące jedynie bełkotem mogącym co najwyżej zainteresować psychoanalityków, odeszły w niebyt. Niemniej sam tok narracji, dziwaczne porównania oraz okazyjny natłok przymiotników, tudzież inne elementy charakterystyczne dla gwałtownego procesu przelewania myśli w słowo za pomocą strumienia świadomości, pozostały. Wybrałem się zatem w podróż i wróciłem z niej bogatszy o nowe doświadczenia, taszcząc ze sobą kuferek pełen słów. Teraz chcę podzielić się z Wami jego zawartością. To wszystko trochę rupiecie (a to przecież są, jak wiadomo, skarby dla niektórych!), dziwactwa prosto z bazarów. Lubicie takie bazary, targowiska pełne antyków przemieszanych z bublami? Zardzewiały bagnet, a tuż obok porcelanowa panienka, zaśniedziałe ordery ZSRR stłoczone w hebanowej szkatułce. Coraz mniej takich targowisk w tym naszym XXI wieku. Ja je lubię. Urzeka mnie estetyka brzydoty, turpizm przedmiotów zbytecznych, ale wciąż użytecznych. Już nie Rzecz, ale jeszcze nie śmieć. Towar na bazarku. Mikołaj w tym momencie pewnie powiedziałby coś złośliwego o moim rodzinnym Sanoku, który w jego oczach jest siedliskiem tego rodzaju estetyki. I niech sobie mówi, na zdrowie! Może ma rację. Pewnie ma, to summa summarum inteligentny facet. A ja takie rzeczy o nim tutaj powypisywałem! Dobrze, że się nie obraził.

No dobrze! Koniec tej mojej powitalnej pisaniny! Już sięgam do kieszeni, dobywam klucze i otwieram Wam drzwi do tego, co mi siedzi pod kościaną kopułą. Czas na Fantasmagorie!

B. T. Muszyński

Ps. Posłuchaj mych kłamstw! Na początku 2020 roku nasz redaktor, Michał Leon Ślużyński, skończył tytaniczną pracę nagrania i obróbki Fantasmagorii jako audiobooka. Cieszcie uszy jego pracą!

- Youtube

- Spotify

- Castbox

Mikołaj nie spał dobrze tej nocy. I nie było w tym nic dziwnego. Wzmagający się już od wczesnych godzin rannych lipcowy żar nabrzmiewał bezdusznie przez cały dzień niczym ropień, by nareszcie pęknąć wieczorem i zalać ropą parnej duchoty spragnionych ochłody ludzi. Sytuacji naszego bohatera nie poprawiała skulona tuż obok drobna kobieta. Jego kobieta! Kasia. Zlepiona uczuciem, jak i wilgotną od potu kołdrą para drzemała czujnie, przewracając się symultanicznie z boku na bok niczym dwugłowe cielątko. W tej harmonii niezgrabnych ruchów zrazu pojawiać się zaczęły pewne nieścisłości, drobne opóźnienia i niezborności, aż ostatecznie pogrążone we śnie ciała straciły ze sobą kontakt. Kasia, zwinięta w drobny (jak ona sama) kłębek, wrosła niemalże w chłodną ścianę, a miotany niespokojnymi podrygami Mikołaj przepełzł na skraj łóżka, nieomal zsuwając się na podłogę. Czy to ten posuwisty ruch ku krawędzi, czy też może jakaś zabłąkana iskra świadomości (albo też coś zgoła innego, jeszcze mniej uchwytnego) roznieciła na moment pożar w sieci neuronów trzydziestoletniego mężczyzny? Mikołaj zbudził się, zatrzepotał w ciemności dłonią w poszukiwaniu najpierw stolika, a następnie leżącego nań telefonu, którym brutalnie zaświecił sobie w oczy. Spod na wpół zmrużonych powiek odczytał z wyświetlacza najgorszą spośród nocnych pór. Wpół do czwartej. Ni to spać dalej, ni to już wstać. Rozeźlony, przesiąkły cierpkim zapachem potu, zaspany Mikołaj klapnął powiekami i już miał zamiar popłynąć na powrót w świat sennych mar, gdy posłyszał wyraźny stukot. Właściwie stukot ów (a raczej pukanie) słyszał już od pewnego czasu, lecz leniwie dochodząca do głosu świadomość łaskawie zarejestrowała ten fakt dopiero w tamtej chwili. Wyślizgnął się ostrożnie z konkubenckiego łoża i przy akompaniamencie nerwowego łomotu serca ruszył ku drzwiom. Pukanie tymczasem nie nasilało się ani nie słabło. Spokojne, miarowe jak odwieczne odpływy i przypływy po prostu trwało. Mężczyzna zerknął przez judasza w jasność klatki schodowej, która we dnie i w noce, bez ustanku zalana była blaskiem oświetlenia ledowego. A to z winy leciwego fachmajstra, ten bowiem spieprzył montaż fotokomórki, pozostawiając ją w stanie permanentnej aktywności.

Na progu stał nie kto inny, jak Król w Żółci (we własnej osobie!). Cienio-cierń z przeszłości Mikołaja, jego wieloletni przyjaciel marnotrawny, który był jakoby martwy, a ożył. Zagubił się, lecz powrócił. Mężczyzna otworzył zamaszyście drzwi i wychrypiał głosem unurzanym jeszcze w resztce snu:

– Wchodź.

Król w Żółci nic mu na to nie odpowiedział. Cofnął jedynie żylastą, wzniesioną do pukania pięść i przekroczył próg mieszkania (tudzież życia) Mikołaja.

***

Kto to właściwie był – ten Król w Żółci? Początków jego historii (jak i w ogóle wszelkich patologii trapiących życie człowieka) szukać należy w traumatycznym poniekąd dzieciństwie i burzliwym okresie adolescencji. Rodzina Króla nie należała bynajmniej do żadnego z odgałęzień szeroko pojętej patologii. Ba! Jego rodzice nie byli nawet toksyczni! Ot, zwykła rodzina dwa plus jeden. Skąd wziął się zatem w małym chłopcu ten szaleńczy upór, który wciąż i wciąż przymuszał go do przekraczania kolejnych granic?! Mały Żółty badał dokładnie wytrzymałość swojego ciała, kolejnymi skokami z wysokości, poparzeniami, skaleczeniami (przypadkowymi i celowymi) oraz nieskończonym łańcuchem sińców, zakreślając swoje fizyczne możliwości. W wieku lat ośmiu miał już dobrze wyrobione pojęcie o tym, co człowiek może, a czego dokonać nie jest w stanie. Na bazie tych bolesnych doświadczeń sformułował swoje życiowe credo, które od tej pory przywoływał w wielu dyskusjach i zwyczajnych kłótniach, na bieżąco (mniej lub bardziej skutecznie) dopasowując je do zaistniałej sytuacji. Brzmiało ono: „Ciało zranione krwawi” i w najogólniejszym zarysie było zwulgaryzowaną, dziecięcą wersją filozofii materialistycznej.

Mikołaj natomiast poznał swojego późniejszego przyjaciela na śmierć i życie w trzeciej klasie szkoły podstawowej, kiedy to rodzice Króla w Żółci (podówczas noszącego jeszcze zwykłe imię, anemicznego chłopca) sprowadzili się do Metropolii i w trosce o przyszły byt jedynej latorośli zapisali go do jednej z najlepszych placówek w mieście. Wylądował w ławce z Mikołajem, z którym szybko nawiązał poprawne, koleżeńskie relacje. Obaj chłopcy pałali żądzą wiedzy ukierunkowaną daleko poza nudny zakres oferowany przez program nauczania. Z coraz niższymi wynikami w nauce, ale jakże poszerzonymi horyzontami myślowymi oraz rosnącym zasobem wiedzy, wymieniali się książkami, ciekawostkami i poglądami.

Do czasu feralnej długiej przerwy w pewien pogodny, majowy dzień. Grupa chłopców hałaśliwie skakała z tematu na temat, aż w pewnej chwili zaczepiła się na dłużej w meandrach ornitologii. Wybuchł wówczas spór o to, czy (jak twierdził Król) rzeczywiście istnieją ptaki zwane wikłaczami, które potrafią wyplatać z traw gniazda przypominające wiklinowe kosze. Nikt (poza Mikołajem, ten jednak zachował swoje zdanie za wrotami warg) nie przyznał racji awanturującemu się, kościstemu chłopcu w jaskrawożółtej koszulce, wykrzykującemu opętańczą mantrę: „Wikłacze są! Są wikłacze! Debile!”.

– Bo co, bo ty tak mówisz? – wydalił z ust wątpliwość jeden z antagonistów.

– Tak. Mam rację.

– Bo?

– Bo jestem Królem. Królem w Żółci (i gdzie to nieszczęsne dziecko usłyszało tę nazwę? Czego się naczytało pod okiem rodziców, szczęśliwych, że syn w ogóle czyta coś dla przyjemności?)!

Salwa śmiechu przypieczętowała narodziny kanarkowego monarchy. Na drugi dzień pojawił się w tej samej żółtej koszulce. Dzień później też. A po trzech dniach przyoblekł się wprawdzie w coś innego, lecz równie natrętnie żółtego. Od tej pory żółć nie opuszczała trzecioklasisty. Dzień w dzień miał na sobie coś w tej barwie. Przynosił też materiały o wikłaczach. Były to wycinki z gazet, kserówki z encyklopedii, a nawet kasety wideo z nagranymi programami przyrodniczymi. Chociaż ta sprawa właściwie nie została nigdy wyjaśniona, gdyż nikt nie odważył się pożyczyć takiej kasety z irracjonalnej obawy, że zawierać może coś niebezpiecznego (o tym wszyscy w szkole po prostu wiedzieli). Mimo tych jaskrawych dowodów istnienie wikłaczy stale poddawane było w wątpliwość, a to z tej prostej przyczyny, by festiwal furii chłopca nie miał końca. Król w Żółci wpadał bowiem w istny szał, gdy jego racjonalne argumenty napotykały na skałę ignorancji, złośliwej ironii tudzież zwykłego chamstwa. Niszczył mienie szkoły, mienie kolegów i koleżanek, a niekiedy posuwał się wręcz do rękoczynów.

Swoje opus magnum wojującej wiedzy wypisał niemalże w przeddzień wakacji, kiedy to skutecznym kopnięciem w krocze uciszył najbardziej zaciekłego wroga wiary w wikłacze, by następnie wciągnąć go na ławkę i popchnąć wprost na parapet, ku oknu. Ale i tego było mu mało, toteż wrzeszcząc jak rozszalałe prosię „Wikłacze!”, skoczył ku skulonemu adwersarzowi, obejmując go zdradliwie, na skutek czego chłopcy rozbili okno i runęli z wysokości dwóch pięter na ziemię (a właściwie – szczęśliwie – na rosnący pod oknami żywopłot). Królowi mało było jednak i tego! Wrócił więc do klasy, gdzie ponownie wbiegł na ławkę, a stamtąd, znaną już drogą (wybrał jednakowoż inne, wciąż całe okno), pomknął ponownie ku powierzchni gruntu. Tym razem feralnie minął żywopłot, co poskutkowało złamaniem obu nóg.

Spędzone w szpitalu wakacje, wydalenie ze szkoły, waśnie i żale rodziców tudzież dotkliwy ból niczym były wobec wieści, jakie przyniósł chłopcu Mikołaj w kilka dni po rozpoczęciu roku szkolnego. Wszyscy uwierzyli w wikłacze, zaś samo słowo „wikłacz” stało się szkolnym synonimem człowieka gotowego na wszystko. Mikołaj natomiast uwierzył w Króla w Żółci, od tej pory spędzając w jego towarzystwie niemal każdą wolną chwilę. Chłopcy, a właściwie już chłopaki, ponownie spotkali się na forum tej samej klasy dopiero w szkole średniej, tworząc duet bezprecedensowy w historii tej nieszczęsnej placówki. Dużo można by opowiadać o ich sztubackich wybrykach, wiecznych kłótniach z kolejnymi kończynami rozjuszonego ciała pedagogicznego oraz furze nagród wygranych dla szkoły w dziesiątkach konkursów, olimpiad i innych tego typu imprezach. Trzymani z konieczności, jak rozpłodowe byki przynoszące mimo wszystko więcej korzyści niż strat, ostatecznie otrzymali nawet pamiątkowe dyplomy za wzorcowe zaangażowanie w życie szkoły. Po triumfalnie zdanych maturach dwóm buntownikom z wyboru nie pozostało nic innego, jak zająć się jakoś tak zwanym życiem. Mikołaj poszedł więc na studia religioznawcze, a Król w pełni poświęcił się swojej pasji, spłodzonej jeszcze podczas owych dwóch wakacyjnych miesięcy spędzonych w nudnym szpitalu – rzeźbieniu (dla uściślenia dodajmy, że w drewnie). Szalejąc po dawnemu, młodzi panowie osiągnęli swoje cele. Mikołaj dotyrał się tytułu magistra religioznawstwa, a Król w Żółci zdobył jako takie uznanie w artystycznym światku i bez pardonu mógł dyktować warunki wszystkim tym, którzy koniecznie chcieli widzieć w swoich galeriach, domostwach czy knajpach jego nietuzinkowe prace. Wtedy to właśnie drogi przyjaciół rozeszły się na dobre, bo jakże miały się nie rozejść, po tym co zrobił Król w Żółci?

No właśnie! Historia ta toczy się i toczy, a nie padło jeszcze to arcyważne wyjaśnienie. Otóż od czasu wojny o wikłacze (w nomenklaturze przyjaciół nieodmiennie nazywanej Wielką Wojną o Prawdę) Król w Żółci nie skłamał ani razu. Pilnował się straszliwie, na okrągło, z obsesyjną wprost dbałością o to, by to co wypełzało z jego ust, te wszystkie słowa, nie tylko nie zawierały kłamstwa, ale były przy tym nie nazbyt krzywdzące dla ogółu. Nieustannie lawirując więc na granicy permanentnej spowiedzi i gąszczu półprawd, trwał jakoś przy swoim postanowieniu, aż do skończenia lat dwudziestu sześciu. Wtedy to właśnie wieloletnia przyjaciółka tandemu Król-Mikołaj i świeżo upieczona narzeczona drugiego z nich, rozochocona późną porą i krążącym w żyłach alkoholem, spytała Króla:

– A Mikołaj to mnie przypadkiem nie zdradził, co? Bo coś ta cała Kasia się przy nim kręci i kręci!

Tak było! Kasia (znajoma Mikołaja ze studiów religioznawczych, zahartowana wraz z nim w jednakim ogniu zniesionych tam trudów) istotnie nieustannie kręciła się przy mężczyźnie, którego rada była widzieć u swojego boku, a nie w rękach Innej Kobiety. Król w Żółci zasmucił się wielce. W mgnieniu oka musiał wybrać pomiędzy dobrem przyjaciela (drań istotnie miał – jednorazowy, ale co to za usprawiedliwienie? – skok w bok z rzeczoną Kasią nie dalej jak dwa tygodnie temu, po koncercie jaki dał Król [wirtuoz kazoo] w ich ulubionej knajpce) a wewnętrznym imperatywem prawdomówności. Przemówił zaś tak:

– Nie, nie miał. Zwariowałaś? Facet cię kocha.

Odetchnął Mikołaj, odetchnęła Jego Narzeczona, zapłakał w duchu nad własną słabością (tak odebrał swój akt poświęcenia idei na rzecz życia) Król w Żółci. W tydzień później zaręczyny były już zerwane, gdyż po szybkiej, acz głębokiej serii przemyśleń Mikołaj wykoncypował sobie, iż to jednak Kasię kocha prawdziwie, a Narzeczonym stał się na skutek splotu wielu wydarzeń, oczekiwań społecznych, siły przyzwyczajenia i własnego lenistwa (łatwiej było mu wejść w związek ze znaną od wielu lat kobietą, zamiast trudzić się eksploracją osoby znanej dotąd jedynie pobieżnie). Za miłość zaś wziął to, co z braku lepszych określeń nazwał „pogłębioną przyjaźnią”, co to zaś znaczy kochać prawdziwie poznał dopiero z chwilą, gdy w oczach Kasi zobaczył Oczy (a ściślej Kobietę), a nie organy drugiego takiego samego jak on człowieka. Wyłuszczył to wszystko pewnego wieczoru w malutkiej kuchni Królowi w Żółci, prosząc go o przebaczenie. Przyjaciel odparł mu wtenczas:

– Za nic mnie przepraszać nie musisz, bo wina twoja jest żadna. Podjąłem taką, a nie inną decyzję i stało się. Skłamałem. I muszę coś z tym zrobić.

– Co?

– Nie wiem. W ogóle ostatnio mało czego jestem pewny. Jakby cały świat tonął w jakiejś gęstej mgle, którą tylko ja jeden widzę i mnie jednego męczy.

– Mogę ci jakoś pomóc?

– Tak, Mikołaju, możesz. Ale to nie będzie dla ciebie korzystne.

– W dupie to mam.

– Jesteś pewien?

– Czego? Że chcę ci pomóc? Tak.

– Na pewno?

– Tak, stary.

– Trzy razy spytałem cię jasno, a ty trzykrotnie udzieliłeś tej samej odpowiedzi. Przyjmuję twoją pomoc. A przy tej okazji proszę cię, wybacz mi.

– Jasne, wyb…

– Czekaj! Nie teraz! Wrócę tu za jakiś czas. Pewnie parę lat. Wynajmuj, proszę, dalej to mieszkanie, nie oddaj nikomu naszej Iglicy (tak sobie przyjaciele nazwali dwupokojowe, obskurne lokum na dziesiątym piętrze w dziesięciopiętrowym bloku wynajmowane wspólnie od czasu ukończenia szkoły średniej)! A teraz chodź.

Poszedł więc Mikołaj za Królem w Żółci najpierw na malutki balkon, na którym postali przez kilka chwil w ciszy, spoglądając ku tętniącemu nocnym życiem miastu. Potem obeszli wszystkie pomieszczenia kolejno, nieśpieszno, również w ciszy, aż ponownie stanęli naprzeciw siebie w kuchni. Wówczas to Król nakazał:

– Zamknij oczy.

I Mikołaj uczynił tak, jak mu kazano. A przyjaciel jego sięgnął wówczas po leżący na blacie długi, cienki nóż do filetowania ryb. I dźgnął Król w trzewia człowieka bliskiego mu, jakoby z jednego łona obaj mieli swe źródła. Krew niezgody padła między nich w tejże chwili, płucząc (jak czas nieubłagany najtrwalszą ze skał łzami kropel rzezać jest zdolny) te więzy, co między nimi przez lata narastały wespół sobie okazywaną przyjaźnią. Jęknął boleśnie Mikołaj i runął na kafelki. Jęk rozpaczy wydarł się również z ust Króla, który jak stał, butów nawet nie wzuwszy, wybiegł za próg, hen hen, zupełnie poza życie gasnące drogiego mu przyjaciela.

Cztery długie lata minęły od tamtej chwili i oto dawni przyjaciele znów stali naprzeciw siebie w tej samej kuchni, w której przesądziły się losy każdego z nich. Co można było powiedzieć w takiej chwili? Chyba tylko zaproponować herbatę. Tak właśnie zrobił Mikołaj, uprzedzając przy tym:

– Tylko zachowuj się cicho, bo obudzisz Kasię.

– Jesteście razem od tamtej pory?

Strasznie jakoś zabrzmiały słowa „tamta pora” w ustach wychudłego, brodatego niczym steranego latami i przebytą drogą derwisza, Króla w Żółci.

– Tak. Od tamtej pory – odparł krótko, boleśnie beznamiętnie Mikołaj.

– Ślub?

– Jakoś się nie zdarzyło.

– Konkubinat zatem.

– Czego chcesz? A tak! Pamiętam. Wybaczenia. Spoko, wybaczam ci, że sprzedałeś mi kosę i zostawiłeś krwawiącego na podłodze na pewną śmierć.

– Musiałem.

– Błagam, jest czwarta nad ranem, nie próbuj wyjeżdżać mi teraz z jakąś para-logiką, w myśl której zmuszony byłeś pchnąć mnie nożem.

– W porządku. Porozmawiamy o tym rano.

– Rano idę do pracy.

– Poczekam, aż wrócisz.

– No super pomysł. Poczekaj. Z Kasią, która pierwsze co zrobi po zobaczeniu cię w kuchni, to chwyci za telefon, zamknie się w łazience i zadzwoni na policję?

– Uprzedź ją, że wróciłem.

– Teraz?

– Jeśli wyjdziesz do pracy, kiedy ona będzie spała, a tak to zrozumiałem, to tak, TERAZ to najlepsza pora.

– Nie wiem, po co ja w ogóle z tobą gadam.

– I ja nie zamierzałem wracać. Ale musiałem.

– Ty zawsze wszystko MUSISZ, popaprańcu. Imperatyw na takim poziomie to choroba.

– Ciało zranione krwawi, Mikołaju. Krew, czyli to co ukryte pod powłoką, prędzej czy później zawsze wypłynie. Nie przewidzisz skutków czegoś takiego. Ja też nie mogłem przewidzieć, jak skończysz po tym, jak cię zostawiłem. Ale musiałem tak zrobić, żebyśmy obaj ruszyli się z miejsca. Znam cię! Ta blizna to dla ciebie talizman, zawsze wracasz do niej myślą w chwilach ważnych życiowych wyborów. Powiedz, że się mylę.

– Mylisz się.

– Kłamiesz.

– No to sobie pogadaliśmy – wysapał Mikołaj, sięgając po czajnik, niepewny, czy powinien wylać jego zawartość na intruza, czy zalać wrzątkiem wrzuconą do kubka torebkę z suszem.

– Poczekaj, jeszcze wszystko zrozumiesz. Na razie masz to.

Król w Żółci sięgnął do kieszeni sfatygowanej, niemożliwie brudnej bluzy i wyjął stamtąd jakiś świstek papieru. Machnął nim kilkukrotnie przed oczyma Mikołaja, nim ten zdecydował się sięgnąć po zdezelowaną kartkę. Przebiegł wzrokiem (najpierw odruchowo od lewej od prawej, a potem ponownie, ostrożniej, z prawa na lewo) po zapisanym na niej równym rządku znaków. Dukając pod nosem, przebił się przez dawno nieużywany język, odczytując zapisaną po hebrajsku wiadomość. I jeszcze raz, i znowu. A potem coś tam sobie gorączkowo poobliczał, zafrapowany. Na koniec mimowolnie sięgnął też dłonią w okolice blizny (bo naturalnie Król miał rację i mężczyzna traktował ją jako swego rodzaju talizman, czy też raczej znak ostrzegawczy), którą wymacał pod cienkim materiałem koszulki. I przemówił w te słowa:

– Zostań do rana w drugim pokoju, teraz mamy tam salon. Zaraz rozścielę ci koc na tapczanie. Nie wychodź, zanim rano nie porozmawiam z Kasią. Ale jeśli to oszustwo…

– Wiesz, że nie. To prawda.

– Ale jak?!

– I tego, przyjacielu, musimy się dowiedzieć!

Król w Żółci złowił spojrzenie rozmówcy i utrzymał kontakt wzrokowy aż do chwili, kiedy usta tamtego nawiedził taki uśmiech, jaki mikołajowa podświadomość kształtowała tylko i wyłącznie w jednym wypadku – kiedy ten trafiał na wyraźny trop tajemnego oblicza świata. Tak oto obaj panowie w wieku lat trzydziestu wkroczyli na, wydawać by się mogło już dla nich zaprzepaszczoną, ścieżkę poszukiwania Nieznanego.

***

Delikatny chlupot wody doprowadzał Kasię do szału. Mieląc wściekle szczęką, rozdrabniała na papkę każdy kęs razowego chleba z hummusem, którym opychała się od dłuższego czasu. Siedzący po drugiej stronie kuchennego stołu Król w Żółci również jadł, z ukontentowaniem poruszając przy tym stopami zanurzonymi w misce z ciepłą wodą. Intruz delektował się camembertem z kajzerką, gryząc naprzemiennie to ser, to pieczywo, by dopiero w jamie ust połączyć oba elementy w harmonijną koherencję smaku. I tak oto woda chlupała, Kasia przeżuwała, Król przeżuwał, a czas płynął.

Straszna była ta niedawna chwila zaranna, w której rozbudzona przez nagły rozbłysk lampki Kasia ujrzała pochyloną nad sobą twarz Mikołaja. Mordą jej się wydała! Mordą obcą, jak maska ze skóry ukochanego na inne, obce naciągnięta lico. Wyostrzone napięciem rysy, rozbiegane oczy uciekające płochliwie przed każdym jej spojrzeniem, kąciki ust uniesione ni to w gorzkim grymasie, ni w przepraszającym uśmiechu – oblicze winowajcy. Drżąc, czekała na wyznanie. Mężczyzna długo się do niego zbierał, coś tam kręcił, podpełzał do tematu, odpełzał, czatował, koczował, zbierał się w sobie, aż wreszcie w jednym tylko słowie zawarł wszystko, co chciał wyrzec:

– Przyszedł.

Wrócił! Tak musiało być. Ile to nocy nieprzespanych, ile łez wylanych, ciągła niepewność we dnie i w nocy, jak miecz damoklesowy nad szyjką Kasiną od lat wisząca świadomość, że On kiedyś wróci. Pierwszym, co poczuła, była ulga. Bo skoro stało się to, co stać się musiało, to koniec wreszcie czekania na nieuchronne. Przyszedł! Wrócił! Potem przyszedł Strach i brat jego nieodłączny, Gniew.

– Wywal go na zbity pysk! – syknęła nienawistnie Kasia.

– Kochanie…

– Mikołaj. Ten człowiek nie ma prawa być ani w tym mieszkaniu, ani w twoim życiu, ani tym bardziej w moim! Ani w naszym – dorzuciła erratę.

– Chcę tylko z nim porozmawiać. A teraz nie dam rady. Jak tylko wrócę z pracy…

– Czy ty właśnie sugerujesz, że ja mam SAMA spędzić pod jednym dachem choćby minutę z tym świrem?! Ciekawe, o czym tak bardzo chcecie pogadać? No oczywiście poza tym, dlaczego próbował cię zamordować! W ogóle w tej chwili nie powinniśmy rozmawiać na ten temat, tylko siedzieć za zabarykadowanymi drzwiami i czekać na przyjazd policji!

– Kasia, posłuchaj…

Kasia słuchać nie zamierzała. Wiele mogła znieść, wiele zrozumieć, ale nawet ocean ma swoje brzegi, a cóż dopiero cierpliwość kobiety (obudzonej – pamiętajmy – koło czwartej nad ranem). Binarne było jej podejście do sprawy i binarnej decyzji od partnera wymagała. Tak / Nie. Stanęło na jego Tak i jej Nie, cóż więc było zrobić? Decyzja dwóch łbów mieć nie może! Ustąpiła, bo kochała tego wariata, co tylko zgodę z jej warg spiwszy, pomknął zaraz do kuchni, by dobrą nowiną uraczyć przybysza. I naszykować mu jakichś kanapek (bo sam, widać, nie mógł sobie zrobić). Sen ciężki zmorzył Kasię w ledwie kilka minut po wyjściu Mikołaja z sypialni. Można by rzec, że padła jak rażona gromem. Dziwnie (aczkolwiek przebiegle) działa niekiedy organizm człowieka, gdy przyjdzie mu zmierzyć się z naporem emocji tak silnych i sprzecznych zarazem, że pogodzenie ich nie leży w mocy zdrowego umysłu. Wtedy to właśnie podświadomość, ta litościwa Pani Cenzor, to coś tam odłączy, to przełączy, jedno skręci, inne ustabilizuje i jakoś maszyna cała działa bez większego zwarcia.

Gorzej było rano. O! Znacznie gorzej! Kiedy Kasia zwlekła się z łóżka dziwnie obalała, jakby nie umysł, a ciało jej na ogniową próbę wystawione było tej nocy. Powłócząc nogami, ledwie zerkając na zegar w przelocie (dochodziła dziewiąta) weszła do kuchni. A tam siedział już Król w Żółci, żrąc bezczelnie nie co innego, jak jej camembert, który grzecznie odłożyła sobie na rano, aby nie najadać się czymś tak tłustym na noc. Żal było patrzeć na tą pazerną pokrakę!

Twarz wychudzona, utopiona w bujnej brodzie, oczy jakieś takie mętne, wodniste. A przy tym nieprzygasłe do reszty, gdyż coś się tam na dnie źrenic czaiło, jakiś zły błysk, jak szpilka zatopiona w szmince (temat Kasi boleśnie znany, taki bowiem numer wywinęła jej eks-narzeczona Mikołaja). Jakby tego było mało, koszmarnie wychudłego cielska popaprańca niechcianego pod tym dachem nie skrywało nic poza spranymi do granic przyzwoitości bokserkami. Pałąkowate łydy czarnym włosiem mechate koniec swój miały w misce na pranie napełnionej po brzegi wodą, w której Kasia wyraźnie wyczuwała swoje perfumy. Drań musiał wlać do tej bluźnierczej kipieli sporą ich ilość, do tego bezbłędnie wybierając te najdroższe. Cóż było robić? Kasia nie miała najmniejszego zamiaru ustępować pola i wychodzić ze swojej własnej kuchni, przeto sporządziła naprędce parę kanapek z hummusem, siadła za stołem i, nie zaszczycając Króla ani słowem, zaczęła jeść. I tak oto woda chlupała, Kasia przeżuwała, Król przeżuwał, a czas płynął.

Uciążliwą statyczność tej sceny przerwał nareszcie dzwonek telefonu, który wywabił kobietę na powrót do sypialni, gdzie padając na łóżko w dusznych oparach poczucia krzywdy (opary poczucia krzywdy składały się ze: 1) skradzionego camemberta! 2) kuchni, w której zalągł się półnagi Król w Żółci! 3) Skalanej po kres czasu miski na pranie! 4) Zmarnowanych perfum!), odebrała połączenie.

– Jak tam? – spytał zatroskany Mikołaj.

– Jesteś głupi.

– Kasia… Proszę. Wrócę i z nim pogadam, to wszystko. Pewnie już dzisiaj się wyniesie.

– Obiecujesz?

– Nie mogę…

– Dobra, pogadamy, jak wrócisz. Chyba, że nie będziesz miał na to czasu, bo tyle ci zejdzie na rozmowie z tym świrem.

– Słuchaj…

– Cześć.

I tyle było z ich konwersacji. Kolejno anulowała przychodzące połączenia od Mikołaja, wyciszyła telefon, wsadziła wciąż wibrujący aparat pod poduszkę, wyjęła go spod poduszki, włączyła tryb samolotowy, włączyła normalny, znów anulowała połączenie z Mikołajem, aż finalnie wyłączyła Bogu ducha winien telefon. Gdyby ktoś obserwował wówczas poczynania Kasi z pewnością doszedłby do wniosku, że kobieta była nieco podenerwowana. Ponosiło ją. Zdecydowanie ją ponosiło. Szał Kasi był wielki. I pęczniał z każdą sekundą, niczym ropny czyrak na pyszczku uroczego, a jednak przez wspomniany czyrak również obmierzłego, zwierzątka. Tak być nie mogło – ona tu, a tamten tam. Wróciła zatem do kuchni, gdzie usadowiła się ponownie na taborecie i wlepiła spojrzenie orzechowych oczu w twarz przybłędy.

– Wyborne – oświadczył Król w Żółci, odstawiając pusty talerzyk. – Chociaż przydałyby się jeszcze oliwki na deser.

Kasia westchnęła. Gdzieś w głębi serca wiedziała, że również jej pyszne oliwki padną ofiarą najeźdźcy. Tak musiało się stać, taka była kolej rzeczy (nek Kasia contra plures!). Bez słowa podeszła do lodówki, by wydobyć stamtąd zielone smakołyki. Z trzaskiem postawiła słoiczek przed Królem. Łajdak od razu zabrał się do jedzenia, pchając paluchy wprost do naczynia, a zatem kalając całą jego zawartość.

– Dlaczego wróciłeś? – spytała smutno.

– Musiałem.

– Bo?

– Jestem coś winny Mikołajowi.

– Co?

– Bo? Co? Same monosylaby – fuknął Król.

Kasia zabrała słoiczek z oliwkami.

– Przepraszam!

Słoiczek pomknął po blacie ku Żółtemu.

– Wiesz, co ci grozi, jeśli dorwie cię policja? – spytała zawistnie kobieta.

– Pewnie zarzut usiłowania morderstwa.

– No brawo, zgadłeś.

– Trudno, żeby sklasyfikowali to inaczej.

– A ty jak to niby „klasyfikujesz”?

– Obrona konieczna.

– Co?

– Tamtej nocy ktoś musiał oberwać nożem. Jeśli nie byłby to Mikołaj, to sam bym sobie coś zrobił. A o ile przed skrzywdzeniem najlepszego przyjaciela miałem naprawdę poważne opory, to w stosunku do siebie samego nie miałbym skrupułów. Poza tym wiesz, jak byliśmy ze sobą blisko. Jak sobie wyobrażasz związek z syjamskimi bliźniakami? Któryś z nas musiał się odciąć.

– Pieprzysz takie głupoty, że aż boli. W dodatku pewnie, jak zawsze, wymyślasz to wszystko na bieżąco i dorabiasz jakąś ideologię. Jak z tym krwawiącym ciałem.

– Masz prawo do własnego zdania, Katarzyno. Szanuję je, szanuję. Oj tak…

Król wybełkotał kilkukrotnie „tak, tak, tak” i coś tam jeszcze, już zupełnie niezrozumiale. I zamilkł. Przestał nawet jeść, chociaż nadal bezwiednie łowił niedobitki oliwek kościstymi paluchami.

– Ja już nie mam sił, Kasiu – poskarżył się. – Zupełnie! Te wszystkie lata życia na ulicy, w wiecznym zaszczuciu, z paranoją dyszącą w sztywniejący kark jak ogar. Że rozpoznają, że doniosą. Nigdzie na dłużej, nigdzie niechciany. Nawet jadąc tutaj, nie wiedziałem, czy Mikołaj w ogóle przeżył. Męczyło mnie to od samego początku, ta niepewność, ale nie chciałem sobie pofolgować, musiało być ciężko! I na co to wszystko?

– Właśnie? Mogłeś rozwiązać te swoje problemy normalnie, porozmawiać z kimś, iść na leczenie. Ale nie! Niczego sobie nie dałeś przetłumaczyć! Nawet założenie plastra na ranę to zawsze był dla ciebie problem, bo wszystko miało się samo leczyć! Tak, najlepiej niech się wszystko samo robi, a ty nic, tylko sobie spokojnie czekasz na rozwiązanie.

– Może masz rację, Kasiu. Ha! Nawet na pewno masz. Ale co z tego? Zawsze miałaś. I Mikołaj też! A ja i tak musiałem zrobić po swojemu.

– Chciałeś, a nie musiałeś.

– Nie chciałem tego! Ty chciałabyś zachorować?

– Każdy chce być zdrowy.

– No właśnie! Wtedy szukałem lekarstwa. I wybrałem takie, które dawało mi najwięcej szans na powodzenie.

– I co? Pomogło? – spytała Kasia udręczona rozmową ze zwichrowanym umysłem.

– Tak, pomogło. Wyleczyłem się zupełnie.

– Z czego?

– Z miłości do tego cyrku.

– Cyrku? A! Tego cyrku! – zakrzyknęła, gdy przed oczyma stanęło jej te tysiące chwil, w których Król w Żółci cyrkiem nazywał życie.

– Tego, tego.

– Ten przyjazd… To pożegnanie?

– Nie, skądże! Niezły miałbym tupet, gdybym przyjechał tylko po to! Nie mam zamiaru narażać Mikołaja na traumę i błagam cię, ty też nie mąć mu w głowie. Nie musi wiedzieć. Nie chcę, żeby wiedział!

– Więc dlaczego tu jesteś?

– Trafiłem na rozwiązanie tego, co nas obu tak bardzo kiedyś dręczyło.

– Pieśniarze?

– Pieśniarze. Chcę pomóc Mikołajowi wyjaśnić tę tajemnicę raz na zawsze. Chcę i mogę! Żyjąc tak, jak ja żyłem, można się dowiedzieć wszystkiego. Od przytułku do przytułku, od squatu do squatu, przez bajzle, meliny, aż na samą ulicę. A nawet i pod nią. Kanały – jęknął. – Wiem już wszystko, co potrzeba! I Mikołaj też się dowie.

– Dziękuję.

– Nadal go to męczy?

– Wiesz, że tak. Kiedy ktoś taki jak on doświadczy niewytłumaczalnego, to już nigdy nie przestanie o tym myśleć. Z naszego roku tylko Mikołaj naprawdę Wierzył. My wszyscy byliśmy po prostu ciekawi, chcieliśmy dowiedzieć się czegoś o świecie, poszerzyć horyzonty, sprawdzić się. Nic tak nie poszerza umysłu jak religioznawstwo. Ale to był tylko głód wiedzy. A Mikołaj… On chciał Wiedzieć, a nie posiadać wiedzę.

– Wiem. Pomogę mu, będzie Wiedział. Ale to się nie uda, jeśli mu powiesz, że planuję zejść z afisza. Rozumiesz?

– Tak. Tylko… Naprawdę musisz zamknąć… Cyrk?

– Nie muszę. Chcę – odpowiedział z uśmiechem Król w Żółci, nagle wznawiając proces łapczywego pochłaniania oliwek.

Kasia również się uśmiechnęła. Wydobyła nawet z lodówki starannie ukryty za jogurtem drugi camembert. A potem posmutniała, chociaż nie zdjęła z twarzy uśmiechu. W duchu tylko żałowała, że ten intruz, ten wariat, ten drugi po niej najważniejszy na świecie człowiek dla jej mężczyzny jest już stracony dla życia i z całą pewnością się zabije. Za bardzo widać było po nim zmęczenie permanentną ucieczką przed rzeczywistością, walką o każdy oddech. Kto wie, może śmierć wypaliła piętno na tym człowieku już wtedy, gdy był jeszcze chłopcem i pierwszy raz nazwał się Królem w Żółci? Nie! Błąd! On nigdy się tak nie nazwał, on STAŁ się Królem w Żółci! Nazwą (Słowem!) naciął płótno rzeczywistości równie lekko, jak później ciało swojego przyjaciela i jak kiedyś, już niedługo, zrani swoje własne ciało. A ciało zranione krwawi! Kasia uśmiechnęła się mimowolnie. A Król w Żółci, spiritus movens wszelkich przejawów dionizyjskiego szału, w towarzystwie którego każdy mógł ukoić stres i pozwolić sobie na błazeństwa (sam jednak zawsze musiał pozostawać poważny, inaczej nic by nie było z jego oczyszczającej mocy Błazna), skończył jeść i spojrzał prosto w oczy siedzącej po drugiej stronie stołu kobiety. Kasia utrzymała kontakt wzrokowy tak długo, aż poczuła spływającą po policzku łzę. Przymknęła powieki, odcinając się od tego spojrzenia konającego zwierzęcia. Król w Żółci był jak ogier ze złamaną nogą. Czy można go było połatać? Pewnie tak. Naprawić? Bez szans. Było już po nim, ten piękny koń już nigdy nie mógłby pobiec. A czyż nie dobija się koni?

– O czym myślisz? – spytał.

– O tym, czy ze wszystkich istot żywych tylko człowiek potrafi zabić z litości?

– Myślę, że tak.

– I jak to świadczy o nas jako istotach myślących? Dobrze czy źle?

– Zrób mi herbatę.

I to wszystko, co miał do powiedzenia w tej kwestii Król w Żółci.

***

Mikołaj wytrwale majtał głową w te i wewte, nadając tym niezbornym ruchom pozór ćwiczeń usztywnionego karku. Próżny był jego trud, próżny i groźny! Z każdym ruchem trzaski w odcinku szyjnym zamiast pokornie cichnąć, przybierały zuchwale na sile, zmuszając mężczyznę do pośpiesznej kapitulacji. Pochylił więc kornie głowę, znużone oczy kierując na ekran laptopa, który był Mikołajowi zarówno narzędziem, jak i Panem. Dziwne, doprawdy, zawiłe relacje łączyły człowieka z tym urządzeniem. Biuro, w którym rozsiadły się po biurkach Laptopy (takie same jak Niewolnik-Pan Mikołaja) otwarte było od godziny ósmej do godziny osiemnastej. Nikomu nie można było przebywać w nim po godzinie osiemnastej, lecz niewzbronione było zjawić się grubo przed ósmą. Dziwny ten zapis notorycznie wymuszał na pracownikach przychodzenie po dwie, nierzadko trzy godziny wcześniej, by wykonać zadanie zlecone na dany dzień pracy kończący się równo i kategorycznie o osiemnastej właśnie po to, żeby się nie przepracowywali. Cóż było zatem robić? Ano wiele, lecz nikt na to „wiele” jakoś nie mógł się zdecydować. Nawet Mikołaj. Za godziny nadprogramowe nie płacono, co zresztą nie było niczym dziwnym – wszak nikt po ustalonych godzinach pracy nie zostawał ani minuty, za cóż więc było płacić? Owszem, zdarzały się premie, bardzo hojne, rozpustne można by rzec! Ale czymże jest premia, jeśli nie nagrodą, a co to za nagroda, jeśli przyznawana jest za nic? Premie otrzymywali więc tylko ci, którzy skrupulatnie wypełniali powierzone im na dany dzień zadania (a by tego dokonać, jak już wiemy, należało często przychodzić do pracy znacznie wcześniej). Prosty i sprytny był ten system, który niczym troskliwa matka poił swe oseski z piersi wprawdzie owrzodzonych, lecz nieskąpiących pokarmu.

Jeśli jednak ktoś chciałby opisać w sposób prostszy i mniej przewrotny pracę Mikołaja, to rzekłby tylko to: specjalista od marketingu i wdrażania nowych technologii. Czy była to praca odpowiednia dla religioznawcy? Mikołaj nie narzekał ponad miarę. W ostatnich dniach dopiął nawet (po wielomiesięcznym mękach) wielki projekt kampanii marketingowej nowo otwartej galerii handlowej, który płodzić już zaczął mierzalne w walucie frukta. I w tym tkwił jego problem! Pozbawiony balastu odpowiedzialności, a wręcz zroszony w blasku chwały swego pomyślunku siedział od rana, właściwie nie robiąc nic kreatywnego. Łaskawie odciążony przez szefostwo siedział przed Laptopem, mając na ten dzień zlecone tak niewiele zajęć, że mógłby je bez trudu wszystkie wypełnić w mniej niż godzinę. Ale cóż wtedy robiłby do osiemnastej? Westchnął przeto i sięgnął po swój telefon. Wybrał numer do Kasi, trwożnie oczekując, by usłyszeć jej głos, z którego (jak z trzewi rozprutego na ołtarzu wołu) mógłby wywróżyć, jak jego kobieta znosi obecność Króla w Żółci w ich sadybie.

– Jak tam? – spytał zatroskany.

– Jesteś głupi.

– Kasia… Proszę. Wrócę i z nim pogadam, to wszystko. Pewnie już dzisiaj się wyniesie.

– Obiecujesz?

– Nie mogę…

– Dobra, pogadamy jak wrócisz. Chyba że nie będziesz miał na to czasu, bo tyle ci zejdzie na pogadance z tym świrem.

– Słuchaj…

– Cześć.

Zasmucił się Mikołaj (co zrozumiałe). I już miał zakląć w myśli na zły los, gdy przypomniał sobie, że w tej beczce dziegciu jest łyżka miodu. Wszak Król w Żółci przyniósł ze sobą coś, co nie tylko przekreślało wszelkie jego dawne winy, ale również mogło być największym darem, jaki Mikołaj kiedykolwiek otrzymał w życiu. A mimo to nie był w stanie myśleć o tym bez trwogi. Czuł się, jakby dostał do ręki wyczekiwany od dawna wynik testu krwi mający raz na zawsze go osądzić – „ty jesteś zdrowy Mikołaju i życie przed tobą” albo: „ty jesteś chory Mikołaju i koniec twój już bliski”. A przecież wyrok taki, niezależnie od werdyktu (nawet skazującego!), lepszy mu się zdawał niż lata spędzone w poczekalni, w bolesnym zawieszeniu między „tak” a „nie”, „jest” a „nie ma”, „uwierz!” a „nie wierz!”. I tak oto Król w Żółci wydał mu nareszcie ową Sądną Kopertę, lecz czy rzeczywiście zawierała w sobie Prawdę? A może tylko kolejne skierowanie na powtórne badania? Rozbrzmiały w myślach Mikołaja słowa, od których przed wieloma laty zaczął swoją podróż ku Nieznanemu. Rzecz jasna, nie kto inny jak Król w Żółci wyczytał mu je wprost z na wpół zmurszałej książki znalezionej nocą w piwnicy opustoszałego, owianego złą sławą domu (stojącego niegdyś przy ulicy Kosocickiej). Żółty wziął je wówczas za ostrzeżenie, Mikołaj za Drogę.

Wydaje mi się, że największym dobrodziejstwem na tym świecie jest fakt, że umysł ludzki nie jest w stanie skorelować całej swej istoty. Żyjemy na spokojnej wyspie ignorancji, pośród mórz nieskończoności i wcale nie jest powiedziane, że w swej podróży zawędrujemy daleko.

– Wieczorem wszystko się wyjaśni! – oznajmił z pasją biuru et Orbi.

Nikt nie zareagował na ten okrzyk, nikogo bowiem nie dziwiły ustawiczne ekscesy Mikołaja. Po prawdzie trochę się go bano z racji a) wysokiej pozycji w rankingu szefostwa, b) tendencji do gwałtownej zmiany nastrojów, c) nieco paranoidalnego charakteru, co w połączeniu z punktem b) dawało solidne podstawy do daleko idącej ostrożności w relacjach interpersonalnych z żywiołowym religioznawcą. No tak. Został jeszcze punkt d) religioznawcze ciekawostki dotyczące niezmiennie krwawych rytuałów, kultów i atawistycznych archetypów związanych z najskrytszymi lękami. Był więc Mikołaj traktowany jak wariat ze starą, pordzewiałą dubeltówką, która wyglądała wprawdzie na niegroźny antyk, ale nikt nie mógł dać gwarancji, że broń jest nienabita. Chociaż może to nazbyt ostry przykład? Koniec końców lubili go wszyscy (poza niejakim Andrzejem, ale on nie lubił nikogo prócz siebie i łakoci), ceniono też jego pomysłowość i determinację.

Sam zaś Mikołaj nawet nie zauważył, że krzyknął. Wpadł już bowiem w wir pilnej pracy zleconej niespodziewanie przez kierownika wydziału. I tak oto z myślami unurzanymi w socjotechnicznych chwytach marketingowych, sam nie wiedząc kiedy, dotrwał szczęśliwie do osiemnastej bez jednej myśli o Królu w Żółci.

***

Kolacja minęła Mikołajowi i Kasi we względnie poprawnej atmosferze. Walnie przyczyniła się do tego nieobecność przy stole Króla w Żółci, który po całodziennym obżeraniu się (Intruz dosłownie ogołocił lodówkę! Mikołaj w drodze do domu musiał zrobić solidne zakupy!) od paru godzin drzemał zwinięty na tapczanie, szczelnie otulony ulubionym (już nie) kocykiem Kasi. Najedzony, ogolony, umyty i przebrany w znalezione w szafie stare rzeczy Mikołaja (w tym nieużywaną od lat jeansową katanę, której szczerze nienawidziła Kasia) wyglądał cokolwiek znośnie. Słysząc pobrzękiwanie mytych talerzy, zwlókł się z barłogu, w który zdążył przekształcić posłanie na tapczanie i przypełznął do kuchni. Przywitany poważnym spojrzeniem mężczyzny i podejrzliwym, acz nie wrogim, łypnięciem oczu kobiety usiadł na rozklekotanym taborecie przy oknie.

– No! – rzekł, ziewając. – Czas pogadać.

I tak oto, oni stojąc, on siedząc, zaczęli rozmawiać. Król w Żółci uniósł odruchowo dłoń, aby przeczesać bujny zarost, lecz trafiając na pustkę znieruchomiał w podejrzliwym zdziwieniu. Zmieniając co chwilę ułożenie pozbawionych zajęcia dłoni, wcisnął je ostatecznie pod pachy i mruknął:

– Kasia, jak przypuszczam, wie o naszych poszukiwaniach wszystko?

– Wiele – odparła skromnie kobieta.

– A czy wiesz, czego szukamy?

– Pieśniarzy.

– Źle, to środek, nie cel. Mikołaj? Czego szukamy? – spytał Żółty, przybierając coś, co w jego mniemaniu było zapewne pozą nasiąkłą belferską godnością.

– Prawdy.

– Otóż to, otóż to! Mówiłem już dziś Kasi, że żyjąc przez ostatnie lata na ulicy przewinąłem się przez wiele miejsc, od hippisowskich komun, przez meliny, aż po bajzle i kanały. Sam Diogenes pozazdrościłby mi tego ulicznego uniwersytetu! Czego się tam dowiedziałem, co przeżyłem, to moje! Trochę tu, trochę tam, natrafiałem w różnych miastach na ślady, plotki, gadaninę i fakty.

– Pieśniarze – przerwał Mikołaj.

– Wiesz, i tak, i nie. W końcu sami tak nazwaliśmy tych ludzi. W ogóle to nie stanowią jakiejś zwartej grupy, jak to zawsze podejrzewałeś. To nie żadne zgromadzenie, chociaż faktycznie w różnych miastach natrafiałem na powtarzające się ksywki albo imiona w związku z kolejnymi koncertami harfiarza. Ale oni tylko podążali w ślad z nim, mylnie kojarząc go z otrzymanym darem.

– Spotkałeś kogoś z nich? – wciął się ponownie rozentuzjazmowany Mikołaj.

– Tak. Paru. Ach! Wielka szkoda, że nie mogłeś porozmawiać z tymi ludźmi, którzy też gorąco wierzyli, że podczas tego koncertu dziewięć lat temu COŚ się wydarzyło. Coś więcej, niż tylko zachwyt nad atmosferą zadymionej dogasającymi kadzidłami piwnicy podrzędnej knajpy, dźwiękami harfy w ciemności, tym całym sprawnie wyreżyserowanym spektaklem. Ha! – uśmiechnął się chytrze Król w Żółci, widząc zdziwienie na licu Mikołaja. – Tak, tak. Wszystko to była ultra fikcja! Te kserowane plakaty przylepiane do kamienic o masońskim rodowodzie, te serwetki z informacjami o miejscu i czasie spektaklu zostawiane po wybranych knajpach, w których wy, pisklęta religioznawcze, skubaliście chciwie atmosferę tajemnicy zaklętą w wystroju nafaszerowanym odniesieniami do Złotej Gałęzi jak kasza skwarkami. Płaciliście za to wszystko po dysze za browar! Do tej piwniczki też nie wszedł każdy. Dwie stówy od łebka! Mikołaj! Wydaliśmy cały majątek, żeby się tam znaleźć! A po latach dowiedziałem się, że tak było w co najmniej siedmiu innych miastach! Ten sam schemat, ten sam facet, ten sam kolosalny zysk po wcześniejszym nakręcaniu odpowiednich środowisk! I to samo błaganie o zachowanie tajemnicy po koncercie. Co może być lepszą metodą na rozgłos, niż zakazanie mówienia o tym, co się przeżyło?!

– Więc co, odkryłeś, że to wszystko było oszustwo? Naciąganie dla kasy? – zaniepokoiła się Kasia.

Mikołaj zadrżał! I natychmiast odetchnął z ulgą, mówiąc dobitnie:

– Notatka.

– Notatka – potwierdził Król w Żółci.

– Notatka? – spytała Kasia.

– Notatka – uspokoił ją Mikołaj.

– Notatka! – zakrzyknął triumfalnie Żółty.

– Król pokazał mi dziś nad ranem notatkę – wyjaśnił swej oblubienicy Mikołaj – dlatego pozwoliłem mu zostać. Wiesz, kiedy po tym koncercie obaj zaczęliśmy co pewien czas słyszeć w snach tę samą Pieśń i dowiedzieliśmy się, że co poniektórzy z obecnych wtedy też o niej śnią, coś sobie postanowiłem. Bo to, że kilku osobom po fantastycznym koncercie śni się podobna melodia z praktycznie niezrozumiałym śpiewem gdzieś tam w tle, to jeszcze idzie zrozumieć. Coś tam, jakąś charakterystyczną nutę, podświadomość wychwyciła i utrwaliła. Nawet to, że w momencie usłyszenia tej pieśni praktycznie z automatu przechodzi się w świadome śnienie to też jeszcze jest na granicy czegoś wytłumaczalnego. Ale już odczucie obecności innych osób w TWOIM śnie to już jest, Kasiu, coś spoza zmysłowego oblicza świata, tu się zaczyna jego tajemne oblicze! I nawet taki sceptyk jak Król, bełkoczący tylko w kółko, że ciało zranione krwawi, gardzący metafizyką z czystej złośliwości ignoranta, to przyznał. I właśnie wtedy, za każdym razem, kiedy wchodziłem dzięki pieśni w stan świadomego snu, myślałem najpierw o kilku cyfrach i liczbach. Cztery, siedemdziesiąt, osiemdziesiąt, pięćdziesiąt, dwieście cztery – wyrecytował mężczyzna w zachwycie. – Powtarzałem je po hebrajsku, chciałem, żeby przeniknęły do umysłu Króla, najbliższego mi wtedy człowieka na świecie, i zostawiły w nim jakiś ślad. To byłby dowód na to, że coś takiego, jak Pieśniarze ma miejsce na tym świecie i wszystkie umysły ludzi, nas, którzy słyszą pieśń i dzięki niej mogą świadomie śnić, naprawdę są w takich chwilach połączone w jednej płaszczyźnie astralnej świata snów! Powiedziałem o tym Królowi, ale oczywiście nie zdradziłem liczb. Nawet nauczyłem tego świra podstaw hebrajskiego, żeby mógł zapisać to, co zobaczy we śnie. Pokaż kartkę!

Król w Żółci, wyraźnie zniesmaczony od chwili, gdy z ust Mikołaja padły słowa o „płaszczyźnie astralnej” wydobył z kieszonki katany świstek papieru i jakby z poczuciem winy podał go rozmówcy. Ten zaś podsunął go pod nos Kasi i wymachując nim zawzięcie, kontynuował:

– Wiesz co tu jest napisane, kochanie? Wiesz?!

Kasia naturalnie nie wiedziała. Bo i skąd? W ogóle cała ta sytuacja niepokoiła ją w coraz większym stopniu. Mikołaj rozpalił się tak, jak nie płonął od lat, a konkretnie od chwili, gdy cienkie ostrze noża do filetowania ryb przecięło gruby sznur wieloletniej przyjaźni. Niegdyś nieraz była świadkiem tego, jak Król w Żółci krzesał iskierkę jakiegoś pomysłu, która padała wprost na susz ciekawości zaścielający jaźń Mikołaja. Potem było dmuchanie rozmowami, chuchanie atmosferą, kombinacje wszelkiej maści kończące się często płomykiem ochoty, a tuż potem pożarem działania. Tak to właśnie było, Król w Żółci wymyślał jakieś ryzykowne durnoty, żeby potem przekonywać tygodniami Mikołaja do ich zrealizowania. Czego to oni nie dokonali, wariaci! Pełzanie po na wpół zapadłych jaskiniach, eksploracja kanałów burzowych, ogniska na szczytach wzgórz, a nawet nocne biegi w samych tylko butach po mniej uczęszczanych zaułkach miasta. To był dopiero królewski wyczyn! Namówić człowieka do latania po nocy z pindolem na wierzchu! Na trzeźwo! A wszystko to w imię jakichś przeczuć, w pościgu za odblokowaniem niesprecyzowanych „obszarów”, konsekwentnym i permanentnym „pogłębianiem rzeczywistości”.

Rozmyślania Kasi przerwał Mikołaj, który najpierw odczytał z kartki zaśniedziałą hebrajszczyzną, a potem przetłumaczył ciąg słów:

– Drzwi z numerem dwieście cztery z okiem zamiast wizjera, ustami poniżej i oplatającym je wężem morskim tworzącym w ten sposób jakby framugę.

– To właśnie zobaczyłem we śnie kilka miesięcy temu – wyjaśnił Król w Żółci. – Zaraz po przebudzeniu dorwałem coś do zapisania i jeszcze nie do końca rozbudzony zanotowałem sen, nawet nie wiedząc, że robię to po hebrajsku.

– I widzisz! – zaczął rzeczowym tonem Mikołaj. – Drzwi, oko, usta, wąż morski, czyli kolejno litery dalet, ain, pe, nun. Ich wartości liczbowe to cztery, siedemdziesiąt, osiemdziesiąt, przekaz!

– Mówiłeś, że nie miałeś świadomego snu od kiedy – zaczęła niepewnie Kasia, ale z każdym słowem nabierała pewności, aż na koniec nieomal wrzasnęła – zostałeś dźgnięty!

– Bo tak było, ale Król… To musiało jakoś krążyć, jak sygnał w eterze...

– Bredzisz – stwierdził Król w Żółci. – Nie wiesz, w jakich okolicznościach miałem ten sen Mikołaju, więc nie dorabiaj teorii. A było to dokładnie w noc po tym, jak poznałem prawdę o tych harfianych koncertach. Ci wszyscy, którzy mogli świadomie śnić dzięki pieśni, ci których nazwaliśmy Pieśniarzami... To nie przez te koncerty! Mówiłem przecież, że ten cały cyrk z koncertem na harfie dla wtajemniczonych to był zwykły szwindel. I ludzie, którzy w innych miastach w tym uczestniczyli, w ogóle nie słyszeli potem pieśni. Zasadniczo cały ten biznes już nawet nie działa, bo ten typ od harfy po koncertach ostro dilował i teraz siedzi. Pieśń nie ma nic wspólnego z harfą, więc od początku te wszystkie tropy, które obaj wynajdywaliśmy, były do dupy. Nie tędy droga! Przypomnij sobie, Mikołaj, jak to wtedy było. Pamiętasz? Cały koncert miał obsuwę, więc chyba z kwadrans siedzieliśmy prawie po ciemku i już miałem dać ci w ryj za namówienie mnie – było dokładnie na odwrót – na wydanie dwóch stów na coś takiego.

– Wtedy przyszedł barman i puścił na zabicie nudy kilka kawałków z gramofonu, który zwykle stał na kontuarze – wtrącił się Mikołaj.

– Dokładnie. A płytę zdjął ze ściany w kiblu, tę na którą zawsze się patrzyło podczas rzygania.

– „Hen, ponad ugorem”. Tak się to chyba nazywało. Jakiś tam zespół folkowy z głębokiego południa. Skrzypce, fagot i flet pasterski. Tysiąc razy czytałem to z nalepki!

– Pograło to z pięć minut, a potem w końcu pojawił się facet z harfą i zaczął się prawdziwy koncert. No! I w tym właśnie rzecz, Mikołaju, że jak mówiłem nie był on prawdziwy, ale fałszywy, w sensie zwykły. Bo ten prawdziwy koncert, ten który sprowadził na tak wielu z nas tam zgromadzonych pieśń, to były te dźwięki z „Hen, ponad ugorem”.

– To badziewie? – spytał rozczarowany religioznawca.

– To badziewie, Mikołaju.

– Czekaj! Ale przecież ta knajpa dawno już spłonęła!

– I płyta wraz z nią – potwierdził Król w Żółci.

– Więc musimy znaleźć kopie…

– Nie znajdziemy ich zwykłymi drogami. Poznałem na jednym squacie właściciela tej mordowni. W ogóle, zresztą jak zawsze ci to wtedy powtarzałem, prowadził lokal na dziko. Po tym jak podpaliła mu go konkurencja, facet po prostu zabrał to, co uzbierał i ruszył w podroż po kraju. Kiedy go poznałem nie miał już grosza przy ciele i jedyne podróże jakie sobie urządzał, to były wycieczki do krainy fantazji, po tym jak aplikował sobie nieco tej fantazji w kable, a miał je już tak zapadłe, że ledwie mógł się nakłuwać. Więc z pierwszej ręki wiem o „Hen, ponad ugorem”, że to był samizdat wytłoczony może w dziesięciu egzemplarzach dla rodziny i znajomych przez jakichś zapaleńców w latach siedemdziesiątych. Facet dostał to w schedzie po ojcu i użył jako wystrój do knajpy.

– Ale kto to nagrał? I dlaczego tak na nas podziałało? A może w rodzinie tego typa ktoś ma jeszcze jakiś egzemplarz?!

Król w Żółci uśmiechnął się zwodniczo, aż Kasi ciarki przeszły po plecach. Wiedziała już, co nastąpi i wiedziała, że nic na to nie zdoła poradzić. A Żółty tymczasem wylał z ust to, co nieuniknione:

– Tego się właśnie dowiemy, przyjacielu. Na jakiś czas zniknął mi z celownika ten człowiek, ale wiem już na pewno, że jest tutaj, w naszym mieście. Znajdziemy go, wypytamy o wszystko i raz na zawsze rozwiążemy tajemnicę Pieśniarzy! Od jutra wracamy do gry!

Zachwycony Mikołaj wpatrywał się w Króla w Żółci jak cielę w malowane wrota. Kasia westchnęła, zasmucona faktem, iż jej luby po raz kolejny (metaforycznie) dał się namówić na latanie z pindolem na wierzchu. Zapomniał już, że facet, z którym rozmawia, nieomal zabił go w tej właśnie kuchni, że ma teraz wymagającą dyspozycyjności, ciężką pracę. No i ona, Kasia, jest w jego życiu na dobre i na złe już od dawna i też wypadałoby się zatroszczyć o jej potrzeby emocjonalne. Ale nie, Król w Żółci powiedział, że będą szukać jakiejś płyty sprzed pół wieku, to trzeba rzucić wszystko w cholerę i szukać płyty, no bo przecież nie można inaczej! Są sprawy ważne i ważniejsze! Pewnie to całe poranne depresyjne gadanie Żółtego było niczym innym, jak urabianiem jej, żeby nie wyrzuciła go do czasu powrotu Mikołaja i tym samym dała szansę na otumanienie nieszczęśnika. No to się udało, brawo Kasiu, brawo! Wpuściłaś pluskwę do łożnicy, szczura do piwnicy, brudnego łazęgę na szezlong spokojnego życia we dwoje. Kobieta zerknęła złowrogo na wykręconą ukontentowaniem mordę Króla w Żółci, a potem przeniosła tkliwe spojrzenie na ufne oblicze Mikołaja. Wiedziała już, że Żółty nie odejdzie tej nocy. W ogóle nie wiadomo było, kiedy się stąd wyniesie! Ani do czego namówi oczadziałego tajemnicą religioznawcę. Zasmucona, bez słowa opuściła kuchnię.

Mikołaj już miał skoczyć w ślad za nią, lecz dostrzegł, że Król w Żółci gmera właśnie w jednej z kieszeni zawłaszczonej katany. Gestem nakazał mu, by nie wydobywał tego, na co natrafił. I w ogóle, żeby oddał kamizelkę, co ten (o dziwo, zważywszy na zaborczy jego charakter) skwapliwie uczynił. Wyczuł bowiem Żółty i pojął w lot, że sprawa jest poważna, bowiem opuszkami palców natrafił na coś, co niczym innym być nie mogło, jak tylko przyszłością skrytą w drobnym, mechatym pudełku.

– Kiedy? – spytał Mikołaja.

– Przy najbliższej okazji, chociaż teraz, siłą rzeczy, wszystko się odwlecze – odpowiedział, bezwiednie macając przez wyświechtany jeans drogocenne pudełeczko.

A w pudełeczku, na poduszeczce, spoczywał spokojnie pierścionek zaręczynowy.

***

Dwie fale ludzkie natarły na siebie z furią. Przy wszystkich drzwiach tramwaju rozgrywał się ten sam smutny spektakl, podczas którego zarówno wysiadający, jak i wsiadający próbowali za wszelką cenę zamienić się miejscami. Żadna ze stron nie zamierzała odpuścić, ani wdzierający się do pojazdu podróżni blokujący przejście tym wysiadającym, ani wysiadający stłoczeni w jednolitą masę szczelnie zasklepiającą wejście wchodzącym. Mikołaj i Król w Żółci skryci za plecami brzuchatego dziadygi krok za krokiem podążali za mężczyzną wytrwale torującym sobie drogę wśród pomstującej ciżby. W końcu zdołali jakoś wypełznąć z pojazdu i łapczywie zaczerpnąć tchu, nasycając płuca dusznawym powietrzem wiecznie otulonego delikatnym kocykiem smogu miasta.

Mikołaj rozejrzał się płochliwie na boki, jak czynił od rana, kiedy to opuścił mieszkanie, wmawiając Kasi, że mknie ku pracy, pracodawcy, iż zachorował, a sobie tłumacząc ten relatywizm moralny wyższą koniecznością. Król w Żółci dołączył do niego w godzinę później i tak oto mężczyźni spędzili kilka godzin włócząc się po mieście, odwiedzając otwarte już od świtu bary, meliny, speluny, noclegownie dla bezdomnych i prywatne mieszkanie z czynszem nieopłacanym od czterech miesięcy wzwyż. Słowem, zbierali informacje – czy też raczej czynił to Żółty w asyście religioznawcy z wolna porzucającego rozsądek na rzecz przygody. Rzecz jasna, by nie urażać gospodarzy (tudzież autochtonów podrzędnych lokali), raczyli się po trosze alkoholem, na skutek czego właśnie przejechali cztery przystanki nim zorientowali się w swej omyłce. Solidnie, ale nie pod korek, zalani poszukiwacze tajemnic wsiedli więc ponownie w błękitny pojazd i tak oto znaleźli się na właściwym przystanku, na którym wysiedli z tramwaju ukryci za wspomnianym już brzuchaczem i ruszyli chwiejnym, acz energicznym krokiem przed siebie. A wszystko to udało im się osiągnąć nim wybiła godzina trzynasta.

– Teraz już z górki – zapewnił chełpliwie Król w Żółci. – Wszystko wskazuje na to, że znajdziemy naszego przyjaciela już za kwadransik.

– Anton, tak?

– Co?

– No ten typ… Tak się nazywa.

– Tak go nazywają. Tak…

– Tak…

Mikołaj zwymiotował wprost na chodnik, wraz z treścią żołądka wylewając na betonowe płyty resztki swojej godności.

– Dawno nie piłem – zaskamlał, ocierając usta.

Król w Żółci machnął ręką na „nic się nie stało” tak gwałtownie, że niemal wpadł w organiczną breję, którą zeszpecił przestrzeń publiczną jego kompan. Sapiąc astmatycznie, odzyskał w końcu równowagę i wskazał na tory.

– Jak przejdziemy na drugą stronę, proponuję położyć się na momencik w tych chaszczach, odpocząć.

– Tak. Racja. Słusznie – potwierdził Mikołaj, z każdym słowem kiwając silnie głową.

Plan nie okazał się nazbyt trudny w realizacji, toteż po kilku chwilach obaj legli wygodnie na wilgotnej ziemi, zasłonięci przed oczyma współobywateli i przedstawicieli władz zwartym kordonem zarośli obrosłych okolice torowiska. Sen szybko zmorzył utrudzonych wędrowców, więc minęło kilka godzin nim opuścili gościnny matecznik.

Maszerujący obok Króla w Żółci Mikołaj z żalem wspominał poetycki nastrój, jaki ogarnął go zupełnie przed kilkoma godzinami. Kiedy parę minut temu zbudził się z twarzą zanurzoną w pełnej robactwa trawie, instynktownie zerwał się, szukając po kieszeni komórki. Dopiero, gdy przypomniał sobie, że zostawił wyciszony telefon w domu (ukryty w szufladzie z bielizną), nieco ochłonął. Na szczęście nikt nie okradł go w czasie pijackiego snu. Kopnięciem w udo zbudził Króla w Żółci i walcząc z pokusą dołożenia jeszcze kilku kopniaków w losowo wybrane części ciała, wymusił na mężczyźnie powrót do pozycji wyprostowanej. Ignorując narastający ból głowy oraz ogólne otumanienie, warknął:

– Idziemy do bajzlu!

Żółty parsknął coś opryskliwie, ale bez słowa sprzeciwu zwlekł się z ziemi i jakby nic od razu zaczął maszerować (najwyraźniej nawykły do niewygód). Bajzel! Cel, do którego zmierzali nim zatrute alkoholem organizmy odmówiły im posłuszeństwa, nie był obcy Mikołajowi. Wprawdzie sam dotąd nie miał okazji przebywać w jednym z licznych bajzli, miejsc, gdzie miłośnicy wszelkiej psychoaktywnej chemii dogorywali spokojnie, z wolna dryfując ku złotym strzałom, lecz spotkał wielu takich, którzy z takich miejsc wyszli lub też tam powędrowali. Któryś z tych ludzi (Mikołaj nie pamiętał już, czy uchodzący, czy zmierzający do bajzlu), rozrzedzony przez życie stary hipis, opowiedział mu, że bajzle są jak cmentarzyska słoni i nikt nie trafi tam przez przypadek. Kiedy nadejdzie kres – perorował wówczas starzec – coś w człowieku każe mu poszukać sobie najbliższego bajzelku, zabrać tam resztę swoich gratów, narobić zapasów do przemyśleń, a potem zużyć to wszystko. I albo wyjdziesz stamtąd szukać pomocy, albo zostaniesz. Cmentarzysko słoni, chłopcze. Cmentarzysko słoni, bo każdy z nas jest jednak chociaż trochę szlachetny w środku, każdy ma w sobie słonia! Nic więcej ciekawego Mikołaj już wtedy nie usłyszał, bowiem rozmówca zafiksował się kompletnie na słoniach i bredził o nich przez bite dwadzieścia minut, zanim zasnął, ale poczucie pewnej dozy mistyki pozostało w umyśle religioznawcy, wiążąc na zawsze pojęcie bajzlu z etapem przejścia. Traktując więc bajzle nieomal jako mytarstwa powietrzne, nawet pomimo kiepskiego samopoczucia fizycznego, odczuwał pewną dozę spokoju.

– Wpuszczą nas? – zagaił Króla.

– Do bajzla?

– No a gdzie?

– A kto cię ma niby wpuszczać? To nie klub. Tumanie – dodał triumfalnie.

– A dlaczego wszyscy nazywali ten bajzel wielkim? – dopytywał mężczyzna niezarażony przebijającym z tonu Żółtego brakiem należnego bajzlom szacunku.

– Bo jest największy w promieniu dwustu kilometrów. I na terenie prywatnym, w opuszczonym domu dwupiętrowym, więc ani policja, ani straż miejska nie może nikogo stamtąd wywalić. Szczególnie że właściciel rudery jest na miejscu i właściwe rządzi się tam jak udzielny książę. Szprycha, cesarz Wielkiego Bajzlu!

– Marna ksywa – jęknął żałośnie Mikołaj (chociaż wciąż nie odstąpił w sercu od metafizyczno-romantycznej wizji bajzla-cmentarzyska słoni).

– I marny człowiek. To zwykły diler, który sam się wciągnął. Od jego widzimisię zależy, kto może zostać, a kto wylatuje. Ale, jak powiedziałem, z wejściem nie ma problemu. Trzeba tylko przeleźć przez mur. Mur bowiem – zachichotał Król w Żółci – mur bowiem, jak powiadają, okala cały teren bez wyjątku. Nie ma bramy!

Brama (a raczej bramka) była. Nie było za to muru, tylko jakaś na wpół przerdzewiała, chyląca się ku upadkowi siatka opleciona resztkami konającego bukszpanu. Ceglany, niewykończony dom istotnie miał za to dwa piętra i jakieś pozostałości dachu. Mężczyźni bez trudu weszli na pozarastane zielskiem podwórko, gdzie grupka ludzi stłoczona wokół jednego grilla wesoło nad czymś debatowała. Wprost z trawy wyrastały szczyty na wpół zatopionych w ziemi butelek, puszek, gruzu oraz wszelkiej maści żelastwa, które przy odrobinie wyobraźni i dobrej woli mogły uchodzić za kości słoni wyzierające z objęć matki-ziemi. Poza tym jednak (przynajmniej z zewnątrz) miejsce to nie różniło się nazbyt od typowych melin. Mikołaj postanowił zatem nie zapuszczać się do wnętrza, aby nie kalać do reszty drogocennych wyobrażeń. Król w Żółci, widząc jak jego towarzysz krąży bezradnie wokół jakichś wystających z ziemi rur, machnął ręką na jego dziwactwa i sam wkroczył śmiało w trzewia Wielkiego Bajzlu.

Wypełzł stamtąd kilkanaście minut później. Wściekły!

– Co jest? – spytał Mikołaj (wciąż krążący wokół zardzewiałego żelastwa kości słoniowej).

– Szlag by go trafił! Przestał ćpać, pracuje jako barman!

– Gdzie?! – krzyknął zawiedziony Mikołaj.

– Inferno.

– To Inferno?

– To Inferno.

– Szmaciarz!

Rozwścieczeni samolubną postawą Antona (bo istotnie typ zadbał tylko o siebie, zamiast wciąż ćpać w bajzlu, czekając w nieświadomości na pojawienie się dwóch poszukiwaczy tajemnego oblicza świata) mężczyźni ruszyli w drogę powrotną, debatując gorączkowo nad tym, jak, u licha, zdołają dostać się do Inferna?! Debata przeciągnęła się na kolejne godziny, zmuszając przez to wędrowców do ulokowania się w pierwszym napotkanym barze.

Tak oto o godzinie pierwszej zero dwie w nocy w zamku mieszkania ulokowanego na dziesiątym piętrze dziesięciopiętrowego budynku (jak wiemy, tzw. Iglicy) zachrobotał żałośnie klucz. Chrobotał tak czas dłuższy, nim nareszcie dwaj pijani w sztok przyjaciele wtoczyli się do środka. Wprost w złowrogi blask przedpokojowego światła, w którym skąpana była Kasia. Dostrzegł Mikołaj czerwone pręgi pod oczami ukochanej (znak niechybny, że długo płakała w głos!), dostrzegł na drogim mu licu drżące kąciki ust i ulatujące w dół i ku górze jak przepędzane kamieniami mewy brwi (znak niechybny, że jest wściekła jak cholera!), dostrzegł też - a i poczuł wkrótce - drobną dłoń nadobną pędzącą na spotkanie jego policzka.

– Kretyn! – wrzasnęła Kasia, zgasiła światło i wbiegła do sypialni.

Mikołaj, chcąc nie chcąc, podreptał więc za Królem w Żółci do kuchni. Żółty zręcznie ściągnął piętrzące się na lodówce kartony po pizzy, z których umościł na podłodze dwa posłania.

– Spać – zakomenderował.

– Spać – potwierdził Mikołaj, dodając: – jak za starych dobrych lat.

Ale wcale tak nie myślał! Bo kto normalny cieszyłby się z pijackiego snu na brudnych kartonach zamiast u boku Kasi? Chyba tylko ktoś taki, jak Król w Żółci. Smutny Mikołaj zastanowił się jeszcze, czy aby gdzieś na widoku nie leży nóż do filetowania ryb, i zasnął.

***

Morda! Pysk poszarzały, już nie zuchwały! Hańba wyryta w licu! Nieciekawe myśli zalewały w samokrytycznym strumieniu świadomości umysł stojącego przed lustrem religioznawcy. Mikołaj zbudził się około godziny dziesiątej rano znużony, obolały, spragniony i solidnie owrzodzony wyrzutami sumienia. Poszwendał się niemrawo po mieszkaniu i stwierdził, iż Kasia dawno już poszła do pracy, a Król w Żółci gdzieś przepadł. Stanął więc naprzeciw zawieszonego w przedpokoju lustra ze skleconą naprędce z byle czego kanapką w ręce. Żuł leniwie i myślał. Dawno, bardzo dawno, nie doprowadził się do takiego stanu. Właściwie od czasu, kiedy wykrwawiał się na kuchennej posadzce. Przełykając kolejne kęsy, coraz bardziej dawał upust płodzonym w mózgu obelgom, aż w przypływie wyjątkowo silnej nawały oskarżeń, splunął resztką pokarmu w kierunku swego odbicia. Rozpaplany fragment chleba posklejany masełkiem z drobiną sera przylgnął do szklanej powierzchni na wysokości czoła Oblicza Mikołaja, tworząc sobą bluźnierczy nieomal wizerunek trzeciego oka.

– No tak – przemówił do Oblicza Mikołaj.

– Tak, tak – odparło Oblicze (chociaż tak naprawdę to Mikołaj gadał sam do siebie). – Zadowolony?

– Tak, zadowolony.

– Bo?

– Potrzebowałem tego.

– Czego? Zeszmacenia się?

– Odpoczynku.

– To nazywasz odpoczynkiem? Bo jakoś nie czuję się wypoczęty. Bolą mnie plecy, głowa, oczy, a w głowie szumi od ucha do ucha.

– Przynajmniej można było poczuć się człowiekiem.

– Co masz na myśli? Tylko konkretnie, bez jakiegoś bełkotu, prosto, jasno, faktami proszę.

– No to lecimy z faktami. Masz trzydzieści lat, dobrze płatną pracę, kobietę, która cię kocha i którą ty kochasz również. A o czym myślisz po przebudzeniu? Pierwsza myśl, już!

– Zasnąć.

– Tak. Wstając, myślisz już o zaśnięciu, pracując marzysz o końcu dnia. Rozmawiasz szybko, wypluwasz z siebie słowa jak obelgi, raz raz raz! Byle szybciej skończyć! Cokolwiek byś robił, z kimkolwiek byś był, chcesz być gdzie indziej, z kim innym. Zawsze za czymś gonisz, wiecznie w biegu! Kochasz Kasię?

– Kocham.

– Kochasz siebie?

– Nie.

– Gardzisz sobą?

– Nie.

– Podziwiasz siebie?

– Nie.

– Myślisz w ogóle o sobie?

– Boję się.

– Otóż to! – zaszydziło Odbicie. – Otóż to właśnie! Uciekasz w pracę, uciekasz w miłość, uciekasz w sen. Ciągle gdzieś cię nosi, byleby tylko z dala od siebie, daleko od własnej głowy. Czego się tak boisz?

– Pustki.

– Myślisz, że nie masz w sobie niczego? Że to wszystko farsa? Pogubiłeś się we własnych kłamstwach tak dalece, że zaczynasz już wątpić nie tylko w to, co mówisz o sobie ludziom, ale nawet co sam do siebie mówisz. Król w Żółci zawsze cię definiował! Nie raz zarzucałeś mu, że namawia cię na wszystkie te durne pomysły, bo sam nie ma odwagi ich zrealizować. Ale to nieprawda. To ty nie miałeś odwagi myśleć o bzdurach! Zawsze w porządku, zawsze na czas. Gotowy stawić czoło wyzwaniom! Gotowy dać oparcie! Być wszystkim dla każdego! Byłeś wszystkim! Byłeś niczym! Kto to jest Mikołaj?

– Ja.

– Kto to jest Mikołaj?!

– JA!

– NIE WIDZĘ TWOJEJ TWARZY, MIKOŁAJU!

– JA! JA! JA!

– GDZIE JEST TWOJA TWARZ, MIKOŁAJU?! GDZIE JESTEŚ?!

– Dlaczego ciągle jest mi smutno?

– Brak powodu do bycia nieszczęśliwym nie daje szczęścia. Nie tobie. Trzymałeś się kurczowo Króla, bo to był wariat. Jakkolwiek źle by z tobą było, zawsze był ON. Prawdziwy świr. Przy nim nikt nie musiał niczego udawać, brał na siebie grzechy wszystkich dookoła, uginał się ryjem aż po samą glebę, ale maszerował. Maszerował! Bycie błaznem to gorzki dar, uszczęśliwisz wszystkich, tylko nie siebie. Przy Królu nikt nie musiał niczego udawać, każdy mógł pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa, bo to się nie liczyło, to było przy Królu w Żółci! On nikomu nie powie, niczego nie zdradzi, pozwoli się wyszaleć, ściągnąć maskę. Da z siebie zadrwić, pozwoli się zranić. Worek treningowy całego świata.

– Bohater.

– Błazen. A to nawet więcej znaczy.

– Za długo na nim polegałem.

– Tak, zdecydowanie za długo. Jak na pluszaku z dziecinnych lat.

– To dlatego mnie odciął? Naciął? Przeszył nożem do filetowania ryb?

– Nie. Po prostu coś w nim pękło. Każdy ma swój limit, nawet Król w Żółci.

– A ja?

– A ty zacząłeś żyć normalnie. Zwyczajnie. I dobrze. Szkoda tylko, że zacząłeś kłamać. Bo nie jest w porządku, prawda? Nie jest dobrze, czyż nie?

– Nie, nie jest.

– Więc dlaczego nie powiesz o tym Kasi? Każdy ma prawo do smutku, rozpaczy. Powiedz jej, że chcesz rzucić pracę. To raz. A dwa, to oświadcz się jej w końcu, do cholery! Pięć tygodni nosisz już ten pierścionek po kieszeniach!

– Oświadczam się, rzucam pracę i co dalej?

– Rzucasz pracę, a potem się oświadczasz. A co dalej? Czy to ważne? Odpoczniesz. To najważniejsze. Znajdziesz inną pracę. Albo wrócisz do starej. Musisz odpocząć, Mikołaj, musisz przypomnieć sobie, że pod tą maską masz ryj, pod ryjem pysk, a pod pyskiem - nareszcie TWARZ! Każdy ma twarz, Mikołaj, każdy! Naucz się być człowiekiem, naucz się mieć wady. Bo jak dalej będziesz ciągnął ten cyrk z perfekcyjnością to nie wróżę ci świetlanej przyszłości. Chcesz skończyć jak Król w Żółci? Naprawdę chcesz doprowadzić się do takiego napięcia psychicznego, że chwycisz za nóż? Kto wtedy będzie krwawił? Znowu ty? A może tym razem Kasia skończy na kuchennej podłodze?

– Nie!

– Więc naucz się, do jasnej cholery, wyrażać swoje potrzeby! A nie tylko dostosowywać się do okoliczności. Zrozumiałeś?

– Tak.

– No! Lekcja na dziś to płacz. Usiądź ładnie na podłodze, plecami do ściany, i popłacz sobie trochę.

Mikołaj spełnił polecenie Odbicia, jednak wcale nie miał ochoty płakać. Wprost przeciwnie! Zaczął się bezczelnie śmiać! Chichotał nawet wtedy, gdy obmywał twarz wodą i również podczas zakładania czystych ciuchów. I pryskania ciała pachnidłem (ale umyć się, to się nie umył; Mikołaj!)! I zamykania drzwi wejściowych! Dopiero po wypadnięciu z klatki zamknął jadaczkę, żeby spokojnie zamówić taksówkę. W taksówce już nieco doszedł do siebie, przy okazji przypominając sobie z przerażeniem o pracy. Już miał biedaczyna dzwonić w panice do Biura, gdy pojął, że wziął wolne (cóż za przezorność!) od razu na dwa dni. Odetchnął z ulgą i z uśmiechem na twarzy obserwował umykający za oknami wielkomiejski pejzaż. Budynek za budynkiem, reklama za reklamą, blok za blokiem płynął świat. Nowe mieszało się ze starym, beton z zielenią, perły architektury ze zwieńczonymi imitacjami baszt blokami. Żyło kochane miasto swoim własnym, dziwnym życiem molocha rozplenionego wzdłuż i wszerz, zatopionego korzeniami setki lat wstecz, nażartego dzielnicami posklejanymi z dawnych wsi, miasteczek i miast. Stanęło auteczko, zatrzymał się też sznur myśli pędzących po umyśle religioznawcy. Zapłacił, wysiadł, uśmiechnął się. Jeden już tylko cel przyświecał mu w drodze ku masywnym drzwiom odgradzającym świat zewnętrzny od niewielkiego holu, w którym mieściła się recepcja hostelu „Szanta” – miejsca pracy Kasi. Mężczyzna śmiało przekroczył próg, śmiało też podszedł do lady zza której powitał go ponury wzrok oblubienicy.

– Co ty tu robisz? – syknęła Kasia.

– Chciałem cię zobaczyć.

– Aha.

– Nie cieszysz się?

– Wyrzuciłam Króla w Żółci – odparła na to.

– Gdzie?

– Na ulicę! Tam gdzie jego miejsce. Chociaż pewnie wróci wieczorem, znając życie.

– Poradzi sobie.

– Hej! – krzyknęła Kasia, gdy Mikołaj jednym susem przeskoczył ladę, lądując niezdarnie po drugiej stronie.

Właściwie powiedzieć „niezdarnie”, to jakby słonia uderzyć mokrym porem. Bez sensu. A brak sensu to brak treści, a zatem „niezdarność” nie była odpowiednim określeniem, jakiego można by użyć do właściwego opisania wyczynu Mikołaja. Ten bowiem zwyczajnie przeleciał bokiem (całe szczęście, że nie trafił przy tym butem w twarz Kasi!) po blacie i zwalił się na podłogę. Jęcząc, podniósł się, kucnął, kaszlnął, przyklęknął.

– Nic ci nie jest? – spytała przestraszona.

Mile połechtała ego Mikołaja ta nagła troska w kobiecym głosie, która zastąpiła w jednej chwili całą złość.

– Kochasz mnie?

Kasia, nim odparła zrezygnowana, że „tak”, naturalnie miała ochotę znowu strzelić w twarz tego swojego ukochanego. Ale jednak powiedziała, co powiedziała.

– A dobrze ci ze mną?

– Tak – jęknęła znużona.

Wiara w magiczną moc słowa pożarem ogarnęła serce Mikołaja, który w myślach krzyczał raz po raz „Niech się stanie trzy razy „tak”, niech tak będzie, niech i na trzecie pytanie „tak” odpowiedzią jej będzie, niech będzie!”. Wyła dusza Mikołaja, walił młot serca, ryczał nurt po żyłach pędzącej krwi.

– Wyjdziesz za mnie? – spytał blady jak trup religioznawca, dobywając z kieszeni pudełeczko z pierścionkiem, który zaraz potem wyjął również z aksamitnego łona ozdobnego sześcianu.

Połapawszy się, że właściwie czynić tego nie powinien wsadził zaraz klejnocik na powrót do środka i zatrzasnął wieczko, lecz i to przecież nie mogło być stosowne, toteż wieczko uchylił naprędce i nic już więcej nie kombinując, czekał. Niech będzie! – raz ostatni pomyślał. I coś go chyba jednak nauczyli na tym religioznawstwie, bo magiczne jego myślenie (czy też zwyczajna Kasi świadoma decyzja) na usta tej, którą kochał, sprowadziły i tym razem:

– Tak!

***

Snuł się, błąkał, szwendał w sromocie po szarych połaciach chodników nieszczęsny Król w Żółci. Wyrzucony o świcie przez Kasię najpierw z kuchni, a potem z mieszkania w ogóle, nie próbował wznieść skargi, czy choćby złym spojrzeniem zdradzić opór. Kornie przyjął wyrok losu, udając się na zasłużoną tułaczkę i planując wrócić w porze obiadu w nadziei zastania Mikołaja na nogach, wątpił bowiem, by religioznawca był w stanie pójść do pracy. Nie mogąc zmienić swojego położenia, zmienił spryciarz sposób myślenia. Skupił uwagę nie na tym co jest, ale co będzie (lub być mogło), rozważając coraz to nowe możliwości ziszczenia niemożliwego – wejścia do Inferno.

Inferno! Mało (może zbyt mało?) pozostało już w naszym świecie miejsc niezbadanych, prawdziwie białych plam na mapach. Ludzka ciekawość drenuje tajemnicę za tajemnicą, co rusz śmiało dążąc tam, gdzie nie dotarł jeszcze żaden człowiek. Argus ze swymi już nie stoma, lecz tysiącem satelitarnych oczu śledzi wytrwale świat. Ulice nawiedzają stale mechaniczne widma z wiecznie głodnymi ślepiami obiektywów dokumentujących metropolie, miasta, miasteczka i wsie. Sieć pęka w szwach od twarzy, miejsc i zdarzeń. Cóż to za problem, by na własnym ekranie ujrzeć ulice miasta oddalonego o tysiące kilometrów? Błahostka! Cóż to za problem poznać wnętrze klubu, nim postawi się w nim stopę? Nic prostszego! A jednak za każdym razem, gdy ludzkość przekraczała nieprzekraczalne, zdawać by się mogło, granice, napotykała kolejne, za niebotycznym szczytem wznosił się kolejny, stokroć wyższy. I tak oto opanowawszy straszną siłę drobnego atomu, posławszy wybranych w przestrzeń kosmiczną, znacząc nieugiętą wolą (i śladem stóp) odwieczny srebrny glob, lecząc, modyfikując, łącząc z maszynami własne ciała, osiągając tak wiele wciąż pozostawała ledwie oseskiem na drodze poznania wnętrza prastarego klubu Inferno. Nie było żadnych zdjęć dokumentujących trzewia tego przybytku, a relacje tych nielicznych, którym dane było znaleźć się w jego wnętrzu, różniły się od siebie diametralnie i nie można było rozdzielić prawdziwych relacji, od złośliwych kłamstw, lub wprost celowych przeinaczeń rozsiewanych (jak głosiła wieść) przez wysłanników samego Inferno. Istniejący od najmniej trzydziestu lat lokal znajdował się na pierwszym piętrze małego pawilonu handlowego, który tkwił pośród gąszczu wielkich blokowisk skupionych wokół czarnego, fabrycznego serca niegdyś autonomicznego miasta, obecnie jednej z wielu dzielnic rozległego urbanistycznego molocha. Nie sposób było dostać się do środka bez specjalnego zaproszenia, którego skomplikowane wzory zmieniały się nader często, a solidne zabezpieczenia oryginalności (efekt mrówczej pracy emerytowanych już w swym fachu fałszerzy pieniędzy) przewyższały niekiedy poziomem złożenia krążące w obiegu banknoty. Nie można też było ich nabyć zwykłą drogą. Czasem czekały na szczęśliwego znalazcę zwyczajnie wciśnięte pod obluzowany fragment bruku, kiedy indziej pojawiały się jako zakładki do sprzedawanych na antykwarycznych aukcjach wybranych tytułów. Niekiedy (to najczęściej) pod koniec nocy spędzonej w jakiejś spelunie, nieznajomy dziwak, z którym przegadało się całą noc na odchodne stawiał kolejkę, pod kieliszek kładąc jeden z owych bezcennych bilecików. Pewne było tylko jedno, że nad legendą, sekretem i funkcjonowaniem tajemniczego Inferno stoi jakaś niezłomna wola człowieka na tyle bogatego, szalonego i zdeterminowanego, aby stale dbać o ten zamknięty w czterech ścianach, wycięty z płótna rzeczywistości skrawek Tajemnicy.

Król w Żółci nie dziwił się więc nazbyt, że właśnie Anton, z którego familii pochodziła wszakże przetajemna płyta „Hen, ponad ugorem”, został wyłowiony spośród ludzkiego morza i wyniesiony do rangi Barmana w Inferno. Jak jednak dostać się teraz do jądra tajemnicy? Pierwszego wejścia pilnowało czterech strażników – podobno zawsze byli to rozczarowani życiem weterani kolejnych wojen. Zaproszenia natomiast sprawdzał nie kto inny, jak kierownik grupy fałszerzy je tworzących, nie sposób więc było oszukać bacznego ojca nie jego dziecięciem. Z relacji tych, którzy byli w środku wynikało również, że było jeszcze jedno wejście, odgrodzone od pierwszego poczekalnią, w której należało zostawić w szatni wszystkie swoje rzeczy i nago niczym dziecię przecisnąć się przez ciemny, długi, cholernie ciasny korytarzyk. Dopiero poprzez te dziwaczne, ponowne narodziny wkraczało się do właściwego Inferno, tonącego w półmroku przebijanym nieśmiało przez czerwonawe neony. Nikt nie żądał pieniędzy za podawany alkohol i posiłki, a ponoć w toaletach stały kabiny prysznicowe, zaś po kątach lokalu porozstawiano niezliczone napchane styropianowym miałem pufy, zatem kto chciał, mógłby pozostać w Inferno już na zawsze. Nie słyszano nigdy bowiem, aby ktokolwiek dwa razy otrzymał zaproszenie, co ostatecznie zmieniało zupełnie sens wąskiego korytarzyka, czyniąc z niego nie drogę rodną, lecz przeciwnie – szlak prowadzący ponownie do matczynego łona.

Od momentu, gdy tylko Król w Żółci i Mikołaj dowiedzieli się o istnieniu tego miejsca, ich najgorętszym marzeniem było dostać się jakoś do środka. Znaleźli nawet ów pawilon, w którym mieściło się Inferno, widzieli wychodzących na papierosa strażników. I cóż z tego? Westchnął Król w Żółci i zadumał się srodze, na widok czerwonego światła zatrzymując się jednak przed przejściem dla pieszych, aby uniknąć konfrontacji z władzami, które mogłyby przecież łatwo ustalić jego tożsamość. A bądź co bądź nadal był poszukiwany za usiłowanie zabójstwa Mikołaja. Zapiszczał żałośnie głośniczek, zabłysła zieleń, ruszyła ludzka masa, a wśród tej masy Król w Żółci, starannie lawirujący na boki tak, aby nie dotknąć żadnego z przechodniów i aby nikt nie dotknął jego. Niemalże triumfem zakończył te swoje piruety, lecz na jego drodze wyrósł niespodziewanie człowieczek drobnej postury o szczurzej fizjonomii i niedbałym wyglądzie, który podsunął mu pod sam nos ulotkę, zmuszając do postoju (i wtedy właśnie jakieś babsko potrąciło Króla udem). Rozgniewał się Król w Żółci! Zabrał podtykany mu pod nos papier, rozłożył na dłoni i już miał zgnieść go na oczach ulotkarza, gdy wtem spostrzegł, co trzyma. Zacisnął powoli, ostrożnie, lecz pewnie, palce na skarbie drogocennym. Rozejrzał się trwożnie w poszukiwaniu nieznajomego apostoła, lecz szczurzolicy zdążył już wpełznąć w tłum i przepadł. Pośrodku chodnika pozostał jedynie skamieniały Król w Żółci, którego ze wszech stron obmywała rwąca rzeka pędzących gdzieś ludzi, grymasem, przekleństwem lub pogardą witająca nową na swej drodze przeszkodę w postaci stojącego nieruchomo bliźniego, który ocierał łzy szczęścia, uważając przy tym, aby nie pomoczyć zaproszenia do klubu Inferno.

***

Zewsząd zdrada! Król w Żółci był wielce niezadowolony z niespodziewanego dlań (tudzież nader niekorzystnego) obrotu spraw. Kiedy wrócił w porze obiadowej do Iglicy i nie zastał tam nikogo, nieco się rozczarował. Dwie godziny później, kiedy ponownie zawitał pod próg pustego mieszkania, poczuł irytację. Po kolejnej godzinie przepełniała go już złość, a po jeszcze następnej furia. Krążąc po osiedlu jak wściekły pies, z niecierpliwością wyczekiwał powrotu ludzi, których nieobecność uniemożliwiała mu wtargnięcie do okupowanego lokum. Roześmiani Mikołaj i Kasia wrócili dopiero w okolicach pierwszej w nocy, zupełnie ignorując skulonego pod klatką intruza. Król w Żółci łaskawie nie zrobił im awantury, ograniczając się jedynie do opryskliwego pytania: „Gdzieście byli?”, na które zresztą nie otrzymał odpowiedzi. Kiedy tylko para otworzyła drzwi wślizgnął się do mieszkania i natychmiast ruszył ku lodówce, mamrocząc coś ponuro pod nosem. Konsekwentnie ignorowany, szybko napełnił żołądek i urażony zwinął się w kłębek na swoim kartonowym posłaniu, zasypiając (obrażony! zlekceważony!) w kilka minut później.

Wczesnym rankiem spokojny sen Króla uleciał, przepłoszony brutalnym zalewem światła i hałasami. To Mikołaj i Kasia wtargnęli do kuchni, aby nie tylko obudzić, ale również zmusić do konwersacji zalegającego na ich podłodze samozwańczego monarchę. Zasiadłszy przeto po przeciwnych stronach stołu (Para versus Żółty), gestem rozpoczęto dysputy. Gestem owym było podsunięcie pod nos Króla w Żółci dłoni Kasi, na której dumnie migotał jakiś lichy diamencik osadzony w srebrnym pierścieniu.

– A więc to tak! – sapnął Król.

– W istocie – przyznała Kasia.

– W rzeczy samej – zawtórował triumfalnie Mikołaj.

– To w sumie dobrze – przyznał po chwili wahania intruz, pełzając palcami po blacie niczym stado pierzchających przed światłem rybików cukrowych – ale są sprawy ważniejsze!

I już miał dobyć zaproszenia do Inferno, gdy Mikołaj ostro i zdradliwie syknął:

– Nie ma! Nie ma teraz w naszym życiu niczego ważniejszego.

Liczba mnoga w ustach religioznawcy smagnęła Żółtego jak bicz.

– Nie ma? – zaskomlał.

– Nie – potwierdziła Kasia. – A to była twoja ostatnia noc tutaj, musisz się wynieść!

– A takiego! – ryknął Król, trzaskając o stół asem.

Pobladł natychmiast Mikołaj, pobladła i Kasia (chociaż bardziej instynktownie niż ze świadomości niespodziewanego zagrożenia). Król w Żółci zaśmiał się rubasznie, podtykając pod Mikołajowy nos drogocenne zaproszenie, jak wcześniej pod własny nos podetknięta mu została zbrojna w pierścień dłoń Kasi.

– Zaproszenie! – westchnął tęsknie Mikołaj.

– Zaproszenie – potwierdził Król.

– Zaproszenie? – spytała pełna obaw Kasia.

– Hi hi hi! – odparł złośliwie Król.

„Naradźmy się!” – z tymi słowami wypadł Mikołaj, a w ślad za nim jego Oblubienica. Trzasnęły drzwi do łazienki, zza których dobiegły wkrótce gwałtowne szepty Zaręczonych. Długo trwała ta rozmowa, spośród której nie sposób było dosłyszeć wyraźnie jednego choćby słowa (poza nagłym okrzykiem Kasi „Dlaczego, do cholery, my siedzimy w łazience, a on w kuchni?!”). Król w Żółci, aby nie próżnować, zajął się sporządzeniem sutego śniadania, które pochłonął ze smakiem, szczególnie uradowany znalezionym na dnie lodówki camembertem. Serek ktoś (Kasia!) ukrył za wysuwaną szufladką, do której napchano słoików z konfiturami. Łasy również na przetwory intruz nie dał się jednak zwieść temu fortelowi, bezbłędnie odgadując, że pozorny truskawkowy, wiśniowy i porzeczkowy skarb był jeno kuszącym mirażem kryjącym prawdziwe trofeum: frukta krowich wymion zaklęte w przepyszny okrąg. Pochłonąwszy (zagryzając naprzemiennie, jak to miał w zwyczaju, to chleb, to serek) znalezisko oraz kilka innych produktów, pokrzepiony na duchu (znalezieniem serka) i ciele (pożarciem go) Król w Żółci czekał cierpliwie na rychły powrót rozmówców.

Po skończeniu wojennej narady para wkroczyła dumnie do kuchni z licami przepełnionymi nobliwym spokojem (chociaż Kasi mimowolnie drgnęła nerwowo powieka na widok rozerwanego łapczywie sreberka po zrabowanym camembercie), sadowiąc się ponownie za stołem. Król w Żółci także zajął swe miejsce, pierwszy wznawiając dysputę dobrotliwym zapytaniem:

– I cóż tam takiego wykombinowaliście, stercząc tyle czasu przy pralce?

– Hojnie rozdajesz iluzję – odparł stanowczo Mikołaj.

– Jak pedofil cukierki! – wtrąciła Kasia.

– Czy zaproszenie do Inferno to iluzja?

– Prawdopodobnie nie, ale co z tego? – rzekł gorzko religioznawca. – Przemyślałem to wszystko dokładnie, a Kasia pomogła mi przypomnieć sobie kilka faktów. A fakty są takie, że dwa lub trzy razy byłem w stanie śnić świadome sny. Nie wiem, czy miało to jakikolwiek bezpośredni związek z tamtym koncertem, czy nie. Cała reszta, nasze dociekania, poszukiwanie innych, którzy tego doświadczyli, cała koncepcja Pieśniarzy… Wszystko! Wszystko… – nieomal załkał mężczyzna – to pochodne twoich słów. Zapewniałeś mnie, że ty również świadomie śnisz. Naprowadzałeś nasze szalone poszukiwania na coraz to nowe tory, poddawałeś kolejne pomysły, podsycałeś moje zainteresowanie za każdym razem, gdy zaczynało stygnąć i krzepnąć w twarde, racjonale podejście do sprawy.

– Twierdzisz, że kłamałem?

– Nie. A przynajmniej nie świadomie… Zawiodłem cię, mój dawny przyjacielu, zawiodłem cię srodze, Królu w Żółci! Pieśniarze to był już ostatni most, który łączył nas z szaloną przeszłością, jedyne przęsło pomiędzy naszą wersją rzeczywistości a prawdziwym obliczem świata. Wiedziałem, że nie potrafiłeś się odnaleźć w tu-i-teraz, zawsze błądziłeś gdzieś pomiędzy tym, co realne a bezpiecznym światem spłodzonym pod kopułami naszych czaszek. Ja maszerowałem do przodu, a ty uczepiłeś się mojej nogi i chciałeś zatrzymać w miejscu. Powinienem wtedy przystanąć na moment, pomóc ci wstać… A zamiast tego kopnąłem cię w pysk i kazałem równać do tempa, jakiego nie byłeś w stanie utrzymać. Przestałeś rzeźbić, przestałeś spotykać się z ludźmi… Szukałeś tylko obsesyjnie Pieśniarzy, żeby nie mnie, ale sobie udowodnić, że naprawdę tuż obok, na wyciągnięcie ręki, istnieje tajemne oblicze świata, dla którego warto definitywnie rzucić rzeczywistość. Nie powstrzymałem cię na czas... Zawiodłem jako przyjaciel!

– Bzdury – prychnął z pogardą Król w Żółci.

– Jesteś... – zaczął ostrożnie Mikołaj – nieszczęśliwym, chorym człowiekiem. Przeżyłeś poważne załamanie nerwowe! Chciałeś zatrzymać w swojej groteskowej klatce jeśli nie cały świat, to przynajmniej mnie, ale ja dusiłem się w tych oparach absurdu! Musiałem iść do przodu, w głąb prawdziwego życia!

– Nie sprowadzaj mnie do roli Piotrusia Pana! – żachnął się Żółty.

– I ja, i Mikołaj skończyliśmy religioznawstwo – wtrąciła się nieśmiało Kasia – i szczerze wierzymy, że jest wiele ukrytych płaszczyzn świadomości, na które może dotrzeć człowiek. Wieloma drogami! Ale to wymaga wielu lat treningu woli, szalonej samodyscypliny, wiedzy i prawdziwie otwartego umysłu. Nie ma drogi na skróty! Ty chciałeś tylko tego, co efektowne: przeżyć, wizji, uczuć. Odrzucałeś odpowiedzialność związaną z obraniem takiej drogi życiowej. Umysł to nie supermarket, nie wybierasz czego chcesz, a czego nie chcesz czuć. Świadome śnienie to nagroda za trud związany z dogłębnym poznawaniem samego siebie i chociaż faktycznie czasem ma się to szczęście, że takie sny nadchodzą niespodziewanie, to nie można ich uzyskiwać noc w noc, słuchając tylko jakiejś starej płyty gramofonowej.

– Zabrnąłeś za głęboko w świat własnych fantazji – stwierdził z żalem Mikołaj. – Zacząłeś wierzyć we własne fantasmagorie. Tak dalece zatraciłeś się w tym wszystkim, że spróbowałeś mnie zabić. Zupełnie jak dziecko, które wiedzione ciekawością chwyta za kubek pełen wrzącej wody, nie wierząc, że wyrządzi mu on jakąkolwiek krzywdę. Potrzebujesz pomocy!

– Pozwól nam sobie pomóc – poprosiła łagodnie Kasia.

Król w Żółci zerwał się z miejsca, jakby faktycznie oblał się wrzątkiem.

– Zdrajcy! – zawył żałośnie. – Wiem już wszystko! Zagadujecie mnie! Zadzwoniliście na policję! Karmicie mnie tymi bzdurami, oszukując jak psa, któremu wciska się jakieś prochy do kiełbasy, żeby go otumanić i wykastrować! Ręce precz od moich jaj, ręce precz od mojej głowy! WIKŁACZE! – zawył wściekle, skacząc ku oknu.

Przerażony Mikołaj rzucił się w ślad z nim, lecz zamarł w pół kroku, widząc, że Król nie pomknął do parapetu, aby na niego wskoczyć, ale w celu porwania z blatu nieroztropnie pozostawionego tam noża. Tym razem nie było to jednak wiotkie, cienkie ostrze do filetowania ryb, lecz masywny kawał żelastwa z licznymi zębami gotowymi bezlitośnie i chciwie rozrywać mięso.

– Nigdzie nie dzwoniliśmy, przysięgam ci! – krzyknęła Kasia, śmiało wychodząc przed Mikołaja, aby własnym ciałem chronić trzewia oblubieńca.

– Wiem – westchnął z żalem Król w Żółci – przecież się mnie nie boicie, prawda? Wy mną gardzicie, a nawet gorzej, jest wam mnie żal – zakwilił, odkładając nóż i zajmując ponownie miejsce za stołem. – Wybaczcie ten cyrk sprzed chwili, ale zrobiłem to jedynie po to, aby upewnić się o tym, czego właściwie pewien już jestem, a co już rzuciłem wam w twarz. Pogarda, oto ostrze ponad wszelkie inne ostrza! Usiądźcie, proszę.

Usiedli.

– A zatem… – mruknął Żółty ni to do siebie, ni do Narzeczonych – A zatem! Co z notatką? Jak to wytłumaczycie?

– Notatka – przyznał Mikołaj.

– Notatka, notatka! – strofowała go Kasia.

– Notatka – rzekł twardo religioznawca – to sprawa nader prosta do wyjaśnienia. Nie raz poruszaliśmy ten temat, nie raz widziałeś też jak prowadziłem sesje RPG albo jakie zagadki gematryczne wrzucałem do gier książkowych. Wydedukowałeś albo odgadłeś właściwe liczby i zrobiłeś show.

– Więc uważasz, że wróciłem tylko po to, żeby namieszać ci w głowie? Po co?

– Nie wiem, nie działasz logicznie. Wiem tylko jedno. Nasza przyjaźń skończyła się dawno temu, w tej kuchni.

– A pamiętasz w ogóle, dlaczego cię dźgnąłem?

– To miało ci w czymś pomóc.

– I pomogło, Mikołaju, pomogło! Gdybym wtedy, o czym wspomniałem niedawno Kasi, nie zaatakował ciebie, to musiałbym zrobić coś sobie. Więc, de facto, uratowałeś mi życie, za co teraz szczerze ci dziękuję.

– I co, wróciłeś teraz, nie wiedząc nawet, czy żyję, żeby mi podziękować?

– Tak. Oczywiście nie tylko słowami, pomogę ci z Pieśniarzami…

– Nie ma żadnych Pieśniarzy! Nie ma! To wszystko twój wymysł, twoja chora fantazja!

– Zaproszenie…

– Przestań! – warknął Mikołaj. – Zaproszenie! Zaproszenie! Skąd mam wiedzieć, czy jest prawdziwe? A tak w ogóle wszystko, co wiem o tym całym Inferno, wiem od ciebie! To ty niby rozmawiałeś z ludźmi, którzy tam byli, to ty znalazłeś miejsce, w którym rzekomo się znajduje!

– Byłeś tam ze mną!

– Tak, byłem. I wiesz co? Jedyne co pamiętam, to stary, betonowy koszmarek. Nie było nawet szyldu tej knajpy. Właśnie to wtedy widzieliśmy, stary pawilon, nic więcej.

– Jestem gotów oddać ci moje zaproszenie, przekonaj się sam!

– Nie mam zamiaru! Wątpię, żeby czekało tam na mnie coś, poza zastawioną przez ciebie pułapką. Twoje rękawy są puste, niczym mnie już nie zaczarujesz, **********!

Zawisło groźnie w powietrzu owo „**********”, niewypowiadane od lat prawdziwe imię Króla w Żółci. On sam zgiął się wpół, zleciał z taboretu, zarżał, zacharczał, począł dygotać na całym ciele i... zwymiotował. I byłby już padł twarzą we własne rzygowiny, gdyby nie interwencja Kasi, która natychmiast doskoczyła do nieszczęśnika, pomagając powrócić mu do pozycji wyprostowanej. Blady, wciąż drżący, z obłędem w oczach, chwycił leżące na stole zaproszenie do Inferno i wcisnął je do kieszeni, cedząc przez zęby ku Mikołajowi:

– Przekroczyłeś wszelkie granice, psie!

– I kto to mówi, świrze?!

– Dosyć tego! Jam jest Król w Żółci! Coś wam powiem, obojgu! Posłuchajcie świra, może się czegoś nauczycie!

I zaczął mówić, a mówił tak, jakby całe życie przygotowywał się do tej jednej oracji.

– Nazywacie mnie wariatem, manipulatorem, żałosnym showmanem, tak? Ale kto tak naprawdę…

– A idź w cholerę! – Kasia nie wytrzymała i chwyciła za wiszącą na uchwycie od piekarnika ściereczkę! – Sio! Sio!

Ściereczka raz po raz spadała na zaskoczonego Króla w Żółci, który natychmiast począł umykać z przestrachem przed kolejnymi razami. Kasia goniła intruza od pokoju do pokoju, a gdy ten czmychał na balkon, ona biegła za nim! Próbował wpełznąć pod łóżko – Kasia bezlitośnie chłostała ściereczką po łydkach i piętach. On na stół, ona na stół! On pod stół, ona pod stół! Nie było ucieczki przed menadycznym zgoła szałem rozjuszonej strażniczki domowego miru. W końcu wycieńczony Król dopadł drzwi wejściowych, lecz nawet korytarz nie przerwał jego mąk. Przegoniony przez dziesięć pięter, odetchnął dopiero, gdy wybiegł z klatki schodowej na chodnik, a potem dalej, przez ulicę, aż do pobliskiego skupiska drzew. Wlazł na najwyższe z nich, tam dopiero znajdując schronienie przed Kasią i jej ściereczką. Kobieta parsknęła nienawistnie drgającymi nerwowo chrapami, na pięcie się obróciła, ścierkę przez ramię zawiesiła i do domu wróciła.

***

Maligna! Cóż za piękne słowo, ileż w nim treści, jakże trafne! W myślach rozszarpując deklinacją „malignę”, Mikołaj wkroczył do pomieszczenia socjalnego. Gdy tylko przekroczył próg tego biurowego azylu magnetyczna opaska oplatająca prawy nadgarstek piknęła nieśmiało. Na monitorze umieszczonym nieopodal drzwi natychmiast pojawiło się imię, nazwisko i numer pracowniczy Mikołaja, a tuż obok czas pozostały do końca przerwy – dwadzieścia minut. Ni mniej, ni więcej! Sprytny system dokładnie mierzył czas, jaki pracownicy spędzali w pomieszczeniu socjalnym, podobnie jak zliczał wszystkie chwile spędzone w toalecie. Nie sposób było go oszukać! Zarówno poranne założenie i aktywacja, jak i popołudniowa dezaktywacja przy ściąganiu opasek możliwa była tylko w specjalnym punkcie przy wejściu do Biura. Inwigilacja? Owszem! Ale ciężko protestować z pyskiem pełnym szmalu, Biuro gasiło więc szczodrze gnojowicą gotówki wszelkie zarzewia pożarów indywidualizmu. Świadom nieuchronnego upływu czasu Mikołaj pośpiesznie wrzucił do mikrofalówki przygotowany w domu posiłek, rozglądając się smutno po pustym pokoju. Znajdował czas na regulaminową przerwę znacznie później, niż reszta współpracowników. A to z własnej winy! Od czasu, kiedy przed tygodniem wrócił po owych nieszczęsnych dwóch dniach kłam-chorobowego był permanentnie zawalany niecierpiącą zwłoki pracą, pokutując w ten sposób za swą bezprecedensową bezczelność polegającą na skorzystaniu z niezaplanowanego urlopu.

Maligna! Maligna! Maligna! – krzyczał więc zapamiętale w duchu, pomstując przeciw sobie. Jakże mógł w ogóle wpuścić do domu Króla w Żółci?! Stracił przez intruza dwa dni z życia, a kto wie, może zmarnotrawiłby ich jeszcze więcej, gdyby Kasia nie chwyciła za ściereczkę. Od tego czasu nie widział Króla w Żółci ani razu, chociaż przypuszczał, że ten krążył wytrwale niczym sęp, wyczekując pierwszych oznak słabości woli potencjalnej zdobyczy. Mikołaj nie wiedział, czy to jego paranoidalna natura daje o sobie znać, czy też faktycznie jest bacznie obserwowany. Właściwie podobne odczucia gnieździły się w jego umyśle już od kilku miesięcy i kto wie, może nie bez przyczyny? Przecież Żółty mógł od dawna krążyć wokół Iglicy, zbierać informacje, planować, cierpliwie snuć w mroku pajęczą sieć intryg! Drzwi skrzypnęły, ktoś wszedł do środka. Mikołaj zerknął z nadzieją ku ekranowi (nie było w Biurze zwyczaju, aby patrzeć ludziom w Twarz), lecz ten nadal wyświetlał tylko jego własne dane i nieubłaganie tykający zegar. A zatem przybysz musiał być praktykantem albo stażystą. Tylko oni nie dostawali opasek. Bowiem na opaskę trzeba było sobie (a jakże!) Z–A–S–Ł–U–Ż–Y–Ć!

– Witaj – odparł spokojnie ubrany w garnitur Król w Żółci.

– Jak tu wlazłeś?! Skąd masz garnitur?!

– Normalnie. Ukradłem. Co się stanie, jak odliczanie dojdzie do zera?

– Wynoś się stąd natychmiast!

– To coś liczy, ile możesz tu być?

– Tak. Precz!

– No i co będzie, jak dojdzie do zera? Bo nie odpowiedziałeś – poskarżył się.

– Czy ty jesteś normalny?

Król w Żółci nie raczył odpowiedzieć na to pytanie.

– Każda nadprogramowa sekunda spędzona na odpoczynku lub defekacji jest zapisywana na konto pracownicze. Sekunda do sekundy, minuta do minuty... Na koniec miesiąca system oblicza czas bezproduktywny, mnoży przez dwa i tyle, ile wyjdzie mu zmarnotrawionych roboczogodzin odlicza od kwoty ewentualnej premii uznaniowej. Udajesz praktykanta?

– Nie inaczej. Od samego rana! I jak dotąd nikt się nie zorientował – dodał z dumą. – Ale do rzeczy, nie chciałbym marnować twoich cennych roboczogodzin.

– Błagam…

– Daj mi skończyć!

– Wyjdź…

– Powiem, co mam do powiedzenia i wyjdę. Obiecuję! Wiedz tylko, że historia ta, dysząc, śpieszy ku końcowi!

– Co masz na myśli?

– Spotykamy się teraz po raz ostatni w życiu, albo przedostatni. To ty podejmiesz tę decyzję, Mikołaju. Masz wybór!

– Mów – rzekł hardo religioznawca.

– Słuchaj przeto uważnie i nie przerywaj! – nakazał Król w Żółci, zręcznie dobywając z wewnętrznej kieszonki marynarki notesik, który cisnął na blat. – Oto dar przyjaźni, wytrych do wrót rzeczywistości, moje wielkie dzieło, moje dziecię! Rację miałeś, po części rzecz jasna, oskarżając mnie o hochsztaplerstwo. Nie byłem z tobą do końca szczery. Ale i nie kłamałem – dodał gniewnie. – Pieśniarze… Pieśniarze nie istnieją TERAZ, ale ISTNIEJĄ. Ja ich stworzyłem! Przez ostatnie lata wędrowałem od gór po morze, ze wschodu na zachód, z zachodu na wschód, przemierzyłem cały kraj, w każdym mieście, miasteczku, a nawet wsi i leśnych pustelniach. Pozostawiałem ziarno tego, co nadejść musi. Wszędzie, gdzie tylko spotykałem tych szczególnych ludzi o większej niż ogół wrażliwości na miałkość naszej rzeczywistości, zagubionych w nałogach, krążących bez celu po spirali życia, rozdawałem hojnie na lewo i prawo nadzieję, wskazywałem drogę. Opowiadałem im o Pieśniarzach, o tym, jak piękna to może być społeczność, jak wspólnie śniąc jeden sen, będą mogli przetapiać w jedność strudzone jaźnie w tyglu sennej krainy. Wielu mi uwierzyło, wielu odtrąciło… Ale idea ożyła! Niekiedy przyjeżdżając po raz pierwszy do jakiejś mieściny, zaczynałem od niechcenia temat Pieśniarzy, a ludzie mnie słyszący krzyczeli radośnie „Wiemy o tym! Wiemy! Czekamy na Mikołaja!”.

– Co?! Coś ty…

– Tak! Tak właśnie! – rozentuzjazmowany Król w Żółci przekrzyczał protesty rozmówcy. – Apostołowałem bez chwili wytchnienia w twoim imieniu, Mikołaju. W twoim! Zawsze mówiłem, że gdy tylko odnaleziona zostanie „Hen, ponad ugorem” i nareszcie Pieśniarze będą mogli zjednoczyć się w jakimś jednym miejscu w kraju, to nie kto inny, a sam Mikołaj włączy po raz pierwszy gramofon i włączać go będzie już zawsze, inicjując senny trans, kojąc dusze zgnębione. A wszystko to robiłem nie wiedząc nawet, czy wciąż żyjesz. Oto najstraszliwsza z pokut! Tworzyć dzieło życia nie wiedząc, czy ma fundamenty, czy legnie sromotnie w gruzach, gdy cofnę się, aby z odległości podziwiać jego piękno.

Przerwał na moment niestrudzony orator swe wywody i spojrzał na blat, jakby pierwszy raz widział leżący na nim przedmiot.

– W tym – zaczął niepewnie, lecz z każdym słowem zyskując werwę – bezcennym notesiku zapisałem dane kontaktowe tych, którzy ponad wszelką wątpliwość są już w swych sercach Pieśniarzami. Spośród setek wybrałem dziesiątki, najpewniejsi spośród pewnych. Czekają tylko na ciebie, Mikołaju, na swojego umiłowanego kapłana, przewodnika, Inicjatora Pieśni! Stworzyłem dla ciebie cały kult, od podstaw! Zapisałem też wszelkie pomocne wytyczne, reguły i rytuały, wszystko to bazując na ludzkich opowieściach i wyobrażeniach, kiedy już mit o Pieśniarzach zaczął krążyć samoczynnie po krwiobiegu kraju bez mojej ingerencji.

– Jak trucizna.

– O tak! I to najsłodsza, ze słodkich, bo dająca prawdziwe ukojenie. Trucizna wyobraźni, cykuta wiary, naparstnica innego, tajemnego spojrzenia na oblicze świata! Jedyne co musimy zrobić, to odzyskać „Hen, ponad ugorem”! Myślałem, że czekać nas będzie wyprawa na południe, w tereny górskie, pełne zdegenerowanych wioseczek ugiętych pod dręczącym brzemieniem chowu wsobnego. Los zdecydował inaczej! Płyta jest tu, w naszym mieście. Cztery dni spędziłem w Inferno, czekając na Antona i to najlepsze, co przydarzyło mi się w życiu. Jednak skoro i w Inferno zwątpiłeś, to nie opowiem ci nic o cudach jego trzewi! Wystarczy, żebyś wiedział, że Anton ponad wszelką wątpliwość wskazał, gdzie jest nasz Graal. Zabrano go z tamtej knajpy na długo przed pożarem i schowano. W Mauzoleum! – dodał po przeciągającej się chwili ciszy. – Pójdę tam jutro późnym wieczorem. Sam lub z tobą. Jeśli wyruszę sam i zdobędę płytę, to zostawię ją pod twoimi drzwiami. Jeśli mi się nie uda, to znaczy, że znalazłem swój koniec. Znajdziesz mnie jutro w samo południe, koło naszego włazu, do którego zejdę by wyciszyć nerwy i nabrać odwagi przed sądną nocą. Doceń, że właśnie jutro idę, a więc w sobotę, dzień twój wolny od pracy. Żegnaj albo do widzenia, sam zdecyduj. Masz wybór!

I Król w Żółci wybiegł z pomieszczenia socjalnego. Mikołaj zerwał się z miejsca, krążąc jak zwierz dziki zamknięty z nagła w ciasnej klatce ku uciesze bezrozumnej gawiedzi. Spojrzał na licznik. Dziesięć minut po czasie. O! Już jedenaście. Zadrżał religioznawca jakby gromem rażony i usiadł po turecku na podłodze. Zmarnował mu intruz przerwę, zburzył spokój ducha! Bo oto faktycznie w notesie leżącym ledwie metr dalej spoczywać mogło Marzenie w ciało obleczone. Co to by było za cudo, jakby prawdę powiedział Żółty! On, Mikołaj, stojący na czele Pieśniarzy! Jedna Pieśń, Jeden Sen, Jeden Mikołaj! Zaśmiać się chciał szyderczo religioznawca, lecz nie mógł. Pojął, że celnie, celniej niż ostrzem przed laty, zadał cios Król w Żółci. Zręcznie połechtana próżność na podobieństwo pogładzonego przelotnie (acz celnie, za uszami!) kocura domagała się dalszej uwagi, zmysł mistyczny podniósł łeb wężowy, zasyczał, ruszył na łowy, wreszcie żal za możliwością bezpowrotnej utraty dawnego przyjaciela swoje dodał do naparu decyzji warzonego starannie w umyśle Mikołaja.

– Pójdę! – rzekł śmiało. – Powstrzymam go.

Stało się! Zdecydował. Podniósł się z posadzki spokojniejszy na duchu, pewny zupełnie trafności swego wyboru. W końcu zawsze lepiej było myśleć, że gdzieś tam, na świecie, chadza swobodnie szalonym swym krokiem Król w Żółci, niż być świadomym zguby śmiertelnej tego cudaka. Nikt bowiem żywy nie uszedł, kto poważył się targnąć na to, co ukryte w przeklętych czeluściach Mauzoleum wznoszącego się w samym plugawym sercu niesławnego Osiedla Bajecznego.

***

Mikołaj nie lubił okłamywać Kasi. Któż to wie, dlaczego tak właśnie było? Może nie chciał nadwyrężać jej zaufania lub zwyczajnie cenił sobie szczerość w związku? Albo pojął już, że ta sprytna kobieta zawsze docierała do prawdy? Jakkolwiek by się sprawy miały, owego sobotniego poranka religioznawca zełgał ukochanej jak z nut, gdy podczas śniadania spytała, jak zamierza spędzić wolny dzień (ona sama, nieszczęsna, niedługo musiała udać się do pracy na czternastogodzinną zmianę).

Oto fikcyjny plan zajęć Mikołaja na sobotę:

1. ćwiczenia fizyczne,

2. medytacja,

3. ogarnianie spraw biurowych,

4. długi spacer,

5. czytanie książki,

6. „może basen”.

Kasia kiwnęła ze zrozumieniem głową, natychmiast poznając (po nazbyt pewnym tonie głosu, nerwowym drganiu powiek i lekko ściśniętych wargach) rzucane jej w twarz kłamstwa. Uznała jednak, że oblubieniec ma zamiar zwyczajnie się obijać, a woli nie mówić jej tego wprost, aby nie odczuła smutku, że ona będzie tyrać, on bezproduktywnie legnie do góry brzuszyskiem, grając w coś na tablecie. Pożegnali się przeto narzeczeni, drzwi trzasnęły, a Mikołaj natychmiast posłał myśli ku grozie bezbrzeżnej w jednym tylko, zgoła bluźnierczym, słowie zakutej: Mauzoleum!

Mauzoleum. Aby pojąć należycie znaczenie tego przybytku trzeba wpierw poznać historię wzrostu, pełni chwały, a następnie powolnego upadku i degeneracji Osiedla Bajecznego. Wzniesione przed dwudziestu pięciu laty na terenach zalewowych, chronione marnym, zamulonym zbiornikiem retencyjnym bloki w domyśle miały stanowić naturalny azyl dla mniej zamożnych młodych ludzi poszukujących swoich czterech kątów. Atrakcyjne ceny (ponad 38% upustu za metr kwadratowy względem cen rynkowych, jeśli nabywca liczył sobie mniej niż 33 lata) i nietuzinkowe rozwiązanie architektoniczne (czternaście pomalowanych w jaskrawe barwy, dziesięciopiętrowych bloków ustawionych na planie koła niczym betonowy Stonehenge, a pośrodku owego kręgu mały park w stylu angielskim) oraz lokalizacja na uboczu, z dala od wielkich blokowisk rozwijającego się, tonącego w oparach smogu miejskiego molocha skusiły wielu. Młode małżeństwa, poszukujący spokoju samotnicy, uciekający od wielkomiejskiego zgiełku seniorzy, całe to praworządne mrowie ludzkie obległo Osiedle Bajeczne, czyniąc z niego swój prawdziwy Dom. Wszelkie waśnie, niesnaski i zwykłe, sąsiedzkie spory rozwiązywane były na miejscu, podczas posiedzeń Rady Osiedla. Z racji kiepskich (a w praktyce niemalże żadnych) połączeń autobusowych i tramwajowych ci, którzy posiadali samochody podwozili swoich sąsiadów do miasta, w zamian za to ci szczodrze odpłacali się szczególną troską o wygląd i bezpieczeństwo Osiedla. Mieszkańcy Bajecznego szybko przyswoili sobie ten sposób życia, z roku na rok coraz bardziej (obsesyjnie!) unikając kontaktu z ludźmi spoza swojego terenu. Wielu zaczęło pracować we własnych domach lub wolało żyć z zasiłków wystarczających w zasadzie na więcej niż godne życie, bowiem po uiszczeniu wszelkich opłat mogli liczyć na hojne wsparcie materialne od członków mieszkaniowej wspólnoty gorąco pochwalających ich decyzję o nieopuszczaniu terenu Osiedla.

W ciągu zaledwie dekady powstała zwarta, ksenofobiczna społeczność gorąco wierząca, iż oto wewnątrz Kręgu (jak nazywali teren Osiedla Bajecznego) odnalazła swoje miejsce na ziemi, prawdziwy Eden. Kto wie, czy nie mieli racji? Jednak pewnej burzliwej wiosny w stronę ich Raju podpełznął zwodniczy wąż Zwątpienia, kiedy to synoptycy w trwodze bili na alarm, ostrzegając cały kraj przed rychłą zagładą. Nadciągała Powódź Stulecia! Całe Osiedle Bajeczne zagrożone było zalaniem, zarządzono zatem jego pośpieszną Ewakuację. Była to prawdziwa próba wiary dla Mieszkańców, zmuszonych wybierać pomiędzy chęcią przeżycia, a przywiązaniem do Kręgu. W wyznaczonym dniu nie ewakuował się nikt.

I tak oto fala powodziowa nadciągnęła, niosąc ze sobą śmierć i zniszczenie. Spieniona, błotnista woda sięgnęła wysokości drugiego piętra, odcinając stłoczonych na najwyższych kondygnacjach mieszkańców od stałego lądu. Podmyte, marne fundamenty osadzone wszakże na terenach dawniejszych bagnisk zawiodły, runęły z łoskotem, jeden za drugim, strzeliste gmachy, grzebiąc żywcem ufnych w moc betonu ludzi. Przetrwały tylko trzy bloki, a stłoczeni w ich trzewiach ocalali poczuli, że życia ich dobiegły kresu. Wielu, nim po dwóch dniach opadły wody, odsłaniając kurhany rumowisk, wyległo na dachy, aby cisnąć swe ciała w nienawistne tonie i spocząć we wspólnym błotnym grobie wraz z utraconymi, drogimi współmieszkańcami.

Po powodzi, mimo usilnych starań władz, pozostali przy życiu ludzie woleli pozostać w odciętych od mediów blokach niż uzyskać rekompensaty lub też przenieść się do mieszkań komunalnych. Z zimy na zimę, coraz to uszczuplała się liczba lokatorów. Co słabsi ciałem umierali, co słabsi duchem uchodzili, przetrwali najsilniejsi, najwytrwalsi, najdziksi! Zgodną koegzystencję zastąpiła krwawa rywalizacja pomiędzy mieszkańcami trzech ocalałych wieżyc. Niekończąca się vendetta, kradzieże, morderstwa, gwałty, podpalenia, oto jaka była nowa rzeczywistość wewnątrz Kręgu! Żebracze wyprawy po zapasy dążące w głąb miasta lub skierowane ku okolicznym osiedlom zasilały topniejące szeregi miejskich barbarzyńców o nowych, bezwzględnych współplemieńców rekrutowanych pośród tych, których nawet margines społeczeństwa wykreślał z odrazą poza swój margines. Takie właśnie było Osiedle Bajeczne, miejsce przeklęte, cmentarz marzeń, cuchnące truchło snu o jedności i braterstwie, a w jego sercu – Mauzoleum.

Tak nazwano wznoszący się pośrodku dawnego, osiedlowego parku (obecnie był to niemalże las) niewielki budynek rekreacyjny, do którego zdegenerowani, na wpół dzicy autochtoni znosili wszelkie przedmioty w ich mniemaniu szczególnie piękne lub godne uwagi ze względu na swoją historię bądź symboliczne znaczenie. Nie raz Mikołaj marzył, aby zbadać ten przybytek i odkryć, czy prawdą były miejskie legendy, podle których do Mauzoleum sprowadzano również porywane z ulic kobiety odznaczające się baśniową niemalże urodą. Podobno najmniej raz do roku przedstawiciele trzech wrogich społeczności zbierali się na uświęconym, neutralnym terenie Mauzoleum, aby dokonać rytualnego obrządku uboju owych Przepięknych, aby ich krwią nakarmić Zaginionych, czyli tych Mieszkańców, których ciał nigdy nie odnaleziono po powodzi. Ile w tym było prawdy, a ile bajania Króla w Żółci? Nie sposób zgadnąć! Aczkolwiek istotnie nikt nigdy nie wrócił z wyprawy do Mauzoleum (a przynajmniej nie sposób było odszukać relacji z takiej wojaży). I to był bezsporny fakt, poparty wieloma policyjnymi śledztwami (umarzanymi z powodu braku twardych dowodów) w sprawach zaginięć lub też noszących znamiona przemocy ciał znajdowanych w zbiorniku retencyjnym nieopodal Osiedla Bajecznego. Czyżby i on, nieszczęsny Mikołaj, miał wraz z Królem w Żółci dokonać żywota w tym mulistym bajorze? Nim wybiła północ, los odparł na to pytanie.

***

I tak oto Król w Żółci zasiadł na tronie, a cały świat legł u stóp jego! – pomyślał sobie Mikołaj tuż po przedarciu się przez wysokie trawy i gęste, nadbrzeżne zarośla. Istotnie, nader dostojnie wyglądał oczekujący nań mężczyzna siedzący w pozycji kwiatu lotosu na masywnej pokrywie betonowej studzienki wiodącej ku złowrogim czeluściom kanału burzowego.

– Jesteś na czas – stwierdził z ukontentowaniem Król w Żółci, zerkając od niechcenia na lewy przegub, jakby faktycznie znajdował się na nim zegarek.

– Wedle rozkazu – burknął Mikołaj. – I co teraz? Jesteśmy cholernie daleko od Bajecznego.

Król w Żółci spełzł na ziemię z uśmiechem na twarzy, niegodziwie na pytanie odpowiadając pytaniem:

– I cóż z tego?

Religioznawca westchnął. Zaniechawszy chwilowo dalszej konwersacji, zaczął rozglądać się po dawno niewidzianym krajobrazie. Miejsce to odkrył (a właściwie został tu przyprowadzony pewnego sobotniego popołudnia przez Króla w Żółci) jeszcze w szkole średniej i od razu pokochał. Przecinająca miasto rzeka w tym miejscu zwalniała nieco swój nurt, tocząc leniwie wody pośród niezagospodarowanych, dzikich niemalże terenów, chociaż ledwie kilkadziesiąt metrów dalej przebiegała jedna z głównych arterii komunikacyjnych metropolii. Zakrzaczone brzegi od wieków pełniły rolę naturalnego rozlewiska odciętego od strefy miejskiej wysokimi murami. Podmokły teren, idący od wody ziąb i hordy krążących w powietrzu komarów odstraszały nawet najzacieklejszych amatorów picia w plenerze, więc ludzie właściwie się tu nie zapuszczali. Z tego samego też powodu wszelkiej maści bestie (ludzie!) często porzucały tu ciała swych ofiar lub też owe trupy wypluwała na brzeg sama rzeka. Tak przynajmniej utrzymywał Król w Żółci, a młody Mikołaj wierzył mu bez zastrzeżeń, nie raz uparcie przeczesując bagnisko, aby odnaleźć tu którąś z licznych twarzy zamieszkujących ponure, bezsilne i nieme plakaty: „Zaginiony!” „Zaginiona!” i tym Wielkim Czynem przynieść ukojenie tonącym w okrutnej niepewności rodzinom. Szczątków ludzkich nie odnalazł nigdy, a swoją szlachetną misję zakończył na sprawie Pimpka.

Pimpek! Mały biały piesek o nieustalonej rasie, zaginął pod koniec października w roku, w którym Mikołaj z dumą rozpoczął studia religioznawcze. Miasto zabieliło się podówczas podobiznami sympatycznego psiaka, za odnalezienie którego wyznaczono niebagatelną nagrodę (dwa tysiące!). Wiedziony moralnym obowiązkiem, jak również chęcią łatwego zarobku początkujący religioznawca uzbroiwszy się w młotek, maczetę, linę, latarkę, czekoladę, gaz pieprzowy i półlitrowy napój energetyczny w puszce wyruszył na nocne poszukiwania. Z jakiegoś powodu (Król w Żółci to zasugerował) był przekonany, iż Pimpek najprawdopodobniej utonął, a zatem jego uniesione z prądem rzeki truchło musiało zostać wyrzucone na brzeg właśnie w tym miejscu. Dlaczego poszedł w nocy? Cholera wie. Tak to sobie wymyślił. Naturalnie wraz z nim wyruszył również Król w Żółci poszukujący właśnie makabrycznego tematu do kolejnej rzeźby (tudzież łasy na wysoką nagrodę). Szlachetni, chciwi młodzieńcy przeszło trzy godziny pałętali się bez sukcesu po obydwu brzegach, aż w końcu Mikołaj rzekł: „Dosyć!”. I najpewniej wróciliby na mieszkanie, gdyby nie zwodniczy podszept Żółtego: „A może jest w kanale burzowym?”.

O drugiej w nocy, na przełomie października i listopada, zziębnięci, omamieni mamoną przyjaciele odwalili betonową pokrywę i jeden za drugim wpełzli do środka po wmurowanych w betonowy komin, przerdzewiałych uchwytach. Na dnie studni czekała na nich solidna krata (na szczęście otwarta) odgradzająca wejście do wąskiego tunelu właściwego kanału burzowego. Po krótkiej debacie ustalili, że Mikołaj zajmie się eksploracją podziemi, a uzbrojony w gaz pieprzowy Król stanie na warcie, aby nikt nie zamknął włazu (a kto niby miałby to zrobić i po co?!). Religioznawca dobył z plecaka linę, przywiązał jeden jej kraniec do plecaka, drugi do kraty, dobył maczety („na szczury”), wsadził w usta latarkę i wpełzł w tunel. Taki był początek powtarzanej po tysiąckroć sławetnej anegdoty o masażu.

A było to tak: zastygły w paranoidalnym oczekiwaniu na nieznanego przeciwnika Król w Żółci, po kwadransie czatowania wśród chaszczy, zaniepokojony przeciągającą się nieobecnością przyjaciela postanowił ruszyć w ślad za nim. Natychmiast po zejściu na dno studni dobiegł go płaczliwy jęk („U hu hu hu! Uhu! Uh hu hu!”) wzywającego pomocy towarzysza. Wpełzł przeto Żółty w ciemność, podążając za liną (na podobieństwo Tezeusza!) przez kilka metrów, aż za zakrętem ujrzał słaby poblask latarki. Okazało się, iż nieszczęsny Mikołaj dotknięty nagłym skurczem w obu łydkach, nie mógł zawrócić. Cóż było robić? Pomstując na zły los, Król w Żółci zaczął masować to jedną, to drugą nogę przyjaciela, aż ten odzyskał w nich sprawność.

Po wyjściu na powierzchnię Mikołaj cuchnący szlamem, zastałą wodą i napojem energetycznym (pękł w plecaku podczas przeciskania się przez wąski tunel) rzekł tylko:

– Tam dalej był kolejny zakręt, od którego jechało padliną. Pójdziesz?

– A w dupie mam już Pimpka – odparł Król w Żółci.

Ruszyli zatem przyjaciele do Iglicy i od tamtej pory nigdy więcej nie powrócili już w okolice przeklętego włazu. Aż do dziś.

Wszystko to przypomniał sobie Mikołaj, czując, jak uśmiech zakwita mu na twarzy. I wtem dostrzegł takąż samą radość na licu Króla w Żółci. Uknuł to, stary intrygant! Chytrze wybrał miejsce spotkania!

– Nie rozmiękczysz mnie wspomnieniami! – rzekł hardo religioznawca.

– Nie mam takiego zamiaru. Dziś kończy się nasza wspólna historia, więc to świetna okazja, by dokończyć sprawy niedokończone.

Król w Żółci naparł na właz. Zdumiony Mikołaj chwilę tylko wahał się, nim poszedł mu z pomocą. Wspólnymi siłami odwalili obrosłą zielskiem betonową pokrywę i spojrzeli w niewidzianą od dekady niemalże gardziel.

– Pilnuj, żeby nikt mnie tam nie zamknął – poprosił z szelmowskim uśmiechem Żółty, dobywając z kieszeni latarkę.

– Co ty, do cholery, robisz?!

– Idę sprawdzić, czy miałeś rację.

– Co?

– Nie pamiętasz? Mówiłeś, że czujesz zapach padliny. Przekonamy się, czy za tamtym zakrętem naprawdę leżał Pimpek!

– Zwariowałeś?!

Król w Żółci wzruszeniem ramion zbył ten (uzasadniony!) zarzut i wlazł do studzienki. Długo nie wracał (tak naprawdę jedenaście minut), wystawiając nerwy towarzysza na ciężką próbę. Zastygły w paranoidalnym oczekiwaniu na nieznanego przeciwnika (czy też raczej przedstawicieli władz mogących ukarać takie ekscesy dotkliwym mandatem) religioznawca próbował wmówić sobie, że jest wściekły, chociaż tak naprawdę zżerała go ciekawość. Oczyma wyobraźni widział już Króla w Żółci, jak wspina się niezdarnie po przerdzewiałych uchwytach, w jednej dłoni ściskając psią czaszkę. Po wygotowaniu i lekkiej obróbce taka czaszka świetnie wyglądałaby w salonie. Znajomi pytaliby: „Po cholerę to trzymasz?!” a wtedy on, tonem gospodarza z dumą oprowadzającego gości po swych włościach, mówiłby „Z tą czaszką to jest ciekawa historia, a było to tak...”. Piękna wizja!

Okrutna rzeczywistość! Na niczym spełzły nadzieje Mikołaja, bowiem Król w Żółci powrócił z niczym, przepraszającym tonem dociekając:

– A może Pimpek gdzieś tam jednak jest? Minęło przecież tyle lat, przeszły dwie powodzie, kości na pewno popłynęły gdzieś dalej…

– Nieważne – skwitował smutno Mikołaj.

– Naprawdę myślałem, że tam będzie! Wiesz, jak dobrze pasowałaby taka psia czaszka do salonu?

Religioznawca uśmiechnął się mimowolnie, lecz szybko posmutniał.

– Dlaczego musiałeś to wszystko zniszczyć? – spytał oskarżycielsko. – Dlaczego?!

– Nie jesteś niczemu winien.

– Nie mów…

– Niczemu!

– Daj sobie pomóc! Zgłoś się na policję, przecież będę zeznawać na twoją korzyść. Stwierdzą niepoczytalność, skierują cię do jakiegoś ośrodka, a tam już postawią cię na nogi i...

– Wiesz, dlaczego idę dziś do Mauzoleum? – przerwał rozmówcy Król w Żółci. – Bo ty nie pójdziesz, prawda?

– Wiesz, że nie.

– No właśnie! Więc powtarzam pytanie, dlaczego ja idę dziś do Mauzoleum?

– Nie wiem.

– Bo mogę, to wszystko. Ja mogę wszystko, jestem Królem w Żółci! Po prostu nie widzę ich – zakwilił – nie widzę!

– Czego nie widzisz?

– Granic, Mikołaju, granic! Kiedyś, za dzieciaka, jeszcze je trochę widziałem. Cieniutkie niteczki odgradzające możliwe od niemożliwego. A potem pozrywały się wszystkie, co do jednej, a cały świat utonął we mgle. Gdzie bym nie poszedł, wszędzie mgła. Czegokolwiek bym nie robił, w którąkolwiek stronę bym nie poszedł, wszystko wyglądało tak samo. Szukałem w tym labiryncie bez ścian jakiegoś punktu orientacyjnego, latarni! Nasza przyjaźń, moje rzeźbienie, to było to. Przykułem się do tego grubym łańcuchem, naprawdę grubym… Ale im więcej rzeźbiłem, tym bardziej mgła gęstniała. Więc przestałem, łańcuch pękł. Został tylko jeden. Wiesz, zawsze ceniłem prawdę, fakty! A te przeklęte, durne, wątpiące we wszystko płodniaki… Dzieciaki urodzone po to, żeby tylko płodzić kolejne pokolenia! Ścierwa! Swołocz!

– Nie krzycz!

– Psy… Wściekłe psy… Chciały mnie pożreć żywcem… Nie wierzyły w wikłacze, chociaż podsuwałem im przed te durne ryje fakty! Ale ich nie obchodziły fakty, rozumiały tylko jeden język. I ja musiałem się go nauczyć. Nie, nie przemoc… O nie! Groza! GROZA! Strach przed nieznanym, niezrozumiałym, niemożliwym do pojęcia! O tak. Tak, tak. To zrozumieli, ten skok z okna, nie pierwszy, bo to był tylko impuls, ale ten drugi, świadomy, on pomógł mi poukładać sobie to wszystko w głowie. Czyż to nie zabawne, że połamałem sobie ciało, a poskładałem umysł? Hi hi hi!

– Ha ha ha – zaśmiał się asekuracyjnie Mikołaj, cofając się o krok.

– Zrozumiałem, że wszyscy ludzie poruszają się po pewnych torach określonych przez ich własne, jak i ogólne, społeczne, moralne i tak dalej, granice. Wystarczyło więc stawać w takich miejscach, do których nie mieli dostępu. Rozumiesz? To tak jakbym całe życie bał się złego psa, ale nagle zrozumiał, że nic mi nie zrobi, bo jest na łańcuchu. Wystarczy tylko poznać długość tego łańcucha i już można usiąść na ziemi i obserwować jego ślepą furię o centymetr od własnej twarzy. Tylko centymetr! A jakby lata świetlne… Obserwowałem więc sobie ludzi, ich życie, pragnienia, cele, wszystko to, co składa się na rzeczywistość. Czasami zabierałem cię ze sobą, pomagałem ci przekroczyć twoje własne granice i chwilkę pospacerować po moim świecie. Uważałem jednak, żebyś nie polubił go za bardzo! Tylko troszeczkę, od święta. Nie chciałem, żebyś stał się taki jak ja i utonął we mgle. Ty musisz zostać tutaj i pomagać takim, jak jak. Nie mnie, bo na to już za późno. Wiesz, chyba jednak miałem i swoje granice, chociaż sam je sobie wymyśliłem. Nie kłamać, nie zabić się. Zniszczyłem jedną dla ciebie, a drugą dla siebie. Bo widzisz, kiedy sięgnąłem po nóż nie byłem już pewien, w kogo go wbić. Wybrałem ciebie, ochroniłem moją ostatnią, jedyną granicę, ale zerwałem łańcuch. I zacząłem dryfować. Nie dopłynę już do brzegu, Mikołaju, nie dam rady. Ten notes… Te wszystkie adresy. To są ludzie tacy jak ja, widzą mgłę, ale jeszcze się w niej nie zgubili. Możesz im pomóc! Ty i tylko ty! Pieśniarze to piękna idea, najpiękniejsza ze wszystkich, najczystsza forma altruizmu. Dlatego chcę spróbować ją urzeczywistnić. Rozumiesz?

– Nie – odparł po długim milczeniu religioznawca. – To nie tak, jak mówisz. Ta ostatnia granica… Chcesz ją przekroczyć, to wszystko. Wyprawa do Mauzoleum to samobójstwo i dobrze o tym wiesz! Nie pamiętasz już, co mówiłeś mi w Biurze? To nasze ostatnie spotkanie. Dziś też podkreśliłeś, że nasze drogi się rozchodzą. Ostatecznie! Znalazłeś sobie sposób, żeby się zabić, a jednocześnie wytłumaczyć to jakoś przed samym sobą.

– Nie rozumiesz. Jeśli zdołam zdobyć płytę, to przekażę ją tobie i odejdę, zacznę wędrować przed siebie coraz dalej, poza kraj, w świat. W innym wypadku ucieknę, ale spróbuję znowu, znowu i znowu. Aż do sukcesu!

– Przestań.

– Mikołaj! Zrozum! Tu nie chodzi już o mnie i ciebie, ale o tych wszystkich ludzi, którzy już teraz, w sercach, są Pieśniarzami. Nie możesz ich zawieść! Czekają na ciebie!

– Dosyć.

– Mikołaj…

– Powiedziałem DOSYĆ! Nie dam ci się zabić, czy ci się to podoba, czy nie, świrze!

Runął z furią religioznawca na Króla w Żółci, obalił go na ziemię i jako czerwia przygniótł jedną ręką, drugą sięgając po telefon.

– Halo, policja?! – wydyszał do mikrofonu. – Tak, potrzebuję…

Zdumiała Mikołaja złowroga siła zaklęta w wiotkich z pozoru kończynach! Król w Żółci zdołał nie tylko wyrwać się, ale i solidnie trzasnąć w pysk zaskoczonego napastnika. Otumaniony religioznawca upadł, czując, jak solidny kopniak rozkwasza mu nos, a kolejny wytrąca telefon z dłoni. Jako lew w krocze zdradziecko kopnięty, tak ryknął Mikołaj, krwią splunął, tocząc z ust pianę, a z nozdrzy krwawą juchę, powstał gwałtownie! I jak nie przygrzał pięści młotem straszliwym prosto w szczękę Króla! Coś tam chrupnęło, czort by wiedział co i komu, aż raniony monarcha poleciał w tył, wprost ku otwartej wciąż studzience, do której wpadłby niechybnie, gdyby nie małpia wprost zręczność. W mig obrócił się na pięcie, na krawędzi otchłani zawisł, i dał susa głową w dół.

Mikołaj nadbiegł akurat w chwili, gdy uczepiony jednego z uchwytów Król obracał się wokół własnej osi w wąskim gardle studzienki. Mgnienie oka i już był na dnie! Zaklął szpetnie religioznawca, dumając co tu czynić wypada? Gonić zbiega, czy liczyć na to, iż innego wyjścia z podziemi nie ma i, odszukawszy uprzednio utracony telefon, czatować tylko, oczekując na przyjazd policji? Postawiwszy na logikę przeciw szaleństwu, pomknął ku krzaczyskom, w których powinien upaść utracony aparat. Hazard ów przyniósł oczekiwane frukta. Nie dłużej niż dwie, trzy minuty poszukiwał zguby, a w kwadrans później stał już z dwoma funkcjonariuszami nad wlotem do podziemnego schronienia Króla w Żółci.

W godzinę zaś po Ostatecznej Bitwie nad Otchłanią (jak w myślach okrasił niedawną bójkę) z opatrzonym nosem składał zeznania (nie do końca zgodne z prawdą, rzecz jasna), oczekując z niecierpliwością na powrót policjanta oddelegowanego do przeszukania kanału burzowego. Wrócił ów oficer z wieściami tyleż ciekawymi, co frapującymi.

Nikogo nie znalazł, żadnych innych wyjść z podziemi nie ma, a przy ścianie kończącej ślepy i jedyny zarazem korytarz kanału burzowego leżała przewiązana złotą kokardką, wyczyszczona i przyozdobiona misternymi żłobieniami czaszka. Jak się okazało po krótkich oględzinach – psia.

Cóż było począć? Późnym popołudniem (formalności wymagają czasu!), po złożeniu marnych i kłamliwych zeznań (w myśl których po prostu dostrzegł na ulicy Króla w Żółci i poszedł za nim aż nad brzeg rzeki, a tam, zauważony przez owego, wdał się w bójkę) Mikołaj wyszedł na ulicę. Pogratulował w duchu przebiegłości, jaką wykazał się Król w Żółci, który najwyraźniej wszystko to ukartował (kto wie, może nawet pogadankę o mgle i granicach) tak właśnie, aby pożegnać się po swojemu. Szkoda tylko, że domniemaną czaszkę Pimpka zatrzymała policja jako dowód w sprawie. A może tak właśnie to miało wyglądać? Cholera wie. Ruszył obolały religioznawca ku przystankowi tramwajowemu, drżąc już na myśl, co powie Kasia (doprawdy namęczyć się z nim musi niekiedy – święta kobieta!), widząc go w tym haniebnym stanie i słysząc, jak się do niego doprowadził.

I przystanął gwałtownie pośrodku ludzkiej rzeki, pojmując nagle, że nie dopuści, by tak właśnie skończyła się ta historia. Podlewając niezdrowym zapałem kiełkujący nieśmiało w umyśle szaleńczy plan, pobiegł w stronę przeciwną niźli dom. W pierwszej kolejności – do fryzjera! A potem? Hi hi hi!

***

Gdy tylko pierwsze kosmyki włosów upadły na podłogę, nie było już odwrotu (tak naprawdę był)! Skonsternowany fryzjer, niczym sowicie opłacona prostytutka zabierająca się z wolna do zadośćuczynienia dziwacznemu fetyszowi klienta, uczynił to, co nakazał mu Mikołaj. Wygoliwszy dokładnie większą część głowy do zera, postawił na lakierze pozostałe pasmo włosów w solidny czub. Religioznawca uśmiechnął się dziarsko do swego oblicza, dumnie kiwając na boki zbrojną w irokeza łepetyną.

– Pięknie wyszło! – pochwalił włosianego maestra.

– Tak pan chciał?

– Tak! Idealnie!

– Dwadzieścia pięć się należy.

– A bierz pan i trzydzieści!

– Dwadzieścia pięć. To nie knajpa, żeby napiwki zostawiać! – oburzył się fryzjer.

Zawstydzony Mikołaj zapłacił tyle, ile należało, odebrał pokornie paragon i wyszedł. Na ulicy natychmiast odzyskał rezon! Dziarskim krokiem pomaszerował ku postojowi taksówek, zerkając przy tym w mijane po drodze sklepowe witryny. Bojowo, wielce bojowo wyglądał z tym czubem i połatanym plastrami nosem! Dobrze, doskonale! Biorąc pierwszą lepszą taryfę, religioznawca ruszył śmiało w drogę ku dalszemu zatraceniu zdrowego rozsądku, odwiedzając kolejno trzy lumpeksy, sklep z artykułami dla zmotoryzowanych, centrum ogrodnicze, demobil, a na koniec galerię handlową (a konkretnie punkt z akcesoriami survivalowymi i militariami). Nie żałował, skubany, pieniędzy!

Niepokojące zakupy Mikołaja:

1. długi skórzany płaszcz w stylu „Neo”,

2. pełna zbroja motorowa z wytrzymałego tworzywa sztucznego (napierśnik, ochraniacze na kolana i łokcie, skórzane rękawice z knykciami zabezpieczonymi plastikowymi wstawkami),

3. lornetka,

4. maczeta + pochwa,

5. pałka teleskopowa,

6. rewolwer hukowy (na naboje typu long) + komplet gumowych kul + zapasowy bęben + kabura.

Tylko w lumpeksie sprzedawczyni zainteresowała się podejrzanym klientem, który w jej odczuciu „kupował płaszcz do czegoś bezecnego”, o czym nie omieszkała mu wspomnieć. W pozostałych wypadkach, pomimo dziwacznych, niepoprzedzonych żadnym pytaniem wyjaśnień Mikołaja („potrzebuję do filmu”, „założyłem się z kumplem”, „na prezent dla taty”, „zaczynam przygodę z motorami”, „muszę wykarczować działkę, bo matka prosiła”) nikogo nie obchodziło, na cholerę kupuje wszystkie te graty. Nawet taksówkarz nie sprawiał wrażenia szczególnie skonsternowanego, a kiedy nietypowy klient rozkazał na koniec „Proszę podjechać w okolice Osiedla Bajecznego!” uśmiechnął się ze zrozumieniem, jakby wszystkie te dziwactwa naraz nabrały sensu.

– Się wie – rzucił taryfiarz i puścił oczko do Mikołaja.

– Się wie – odparł ze znawstwem Mikołaj.

W pół godziny później samochód zatrzymał się na porosłym zielskiem parkingu tonącym w delikatnym półmroku wieczora. Miejscu oddalonym (według słów taksówkarza) o jakieś dziesięć minut drogi przez młody lasek od Osiedla. Mikołaj sumiennie, pomny kompromitacji u fryzjera, zapłacił tyle, ile wyszło na liczniku i nie zaproponował napiwku, chociaż kierowca nie wyglądał na takiego, który mógłby odmówić ponadnormatywnego pieniążka. Czyżby zatem religioznawca popełnił kolejny nietakt? Być może, nie dbał jednak o to!

Wdział z namaszczeniem zbroję, zawiesił u szyi lornetkę, do pasa przytroczył pochwę ze skrytą weń maczetą i kaburę z nabitym rewolwerem, zapasowy bęben (również zawczasu naładowany) wsadził w przepastną lewą kieszeń płaszcza, zaś pałkę teleskopową w prawą. I uznawszy, iż gotów jest ruszyć na ratunek dążącemu ku zagładzie przyjacielowi, syknął groźnie:

– Ha!

Dla animuszu fuknął też nosem, jako byk przed szarżą, co naturalnie wznowiło krwotok, zadając mu wiele bólu. Była to kolejna kompromitacja Mikołaja tego popołudnia, lecz nie złamało to ducha dzielnego mężczyzny! Stało się to dopiero w minutę później, podczas następnej kompromitującej sytuacji, kiedy to spośród głębokich cieni zaległych pomiędzy pniami, wyległ na betonową połać Król w Żółci, pytając kpiąco:

– Co ty, do cholery, masz na sobie?!

– Przeszedłem cię uratować! – odparł wymijająco Mikołaj.

– Wyekwipowałeś się jak na prezydenta! Ktoś tu stracił kontakt z rzeczywistością, co panie Travis?

– Kto?

– Na cholerę robisz sobie irokeza, jak nawet Taksówkarza nie oglądałeś?!

Była to smutna prawda! Istotnie bowiem, wielkie były zaległości Mikołaja, jeśli chodzi o światową kinematografię. Znał on wprawdzie liczne toposy filmowe, symbole, one-linery, tytuły, sceny, a nawet ujęcia, lecz akademicką była ta wiedza. Król w Żółci nie raz drwił z wiecznie zajętego czymś religioznawcy, że więcej czasu poświęca on na zdobycie wiedzy pozwalającej udawać, iż widział jakiś istotny tytuł, niż w rzeczywistości trwałby sam seans danego obrazu. Mikołaj jednako zbywał go wówczas jednym tylko słowem: „Nadrobię!”. Myślicie, że cokolwiek nadrobił? No właśnie! No, może tylko niemiecki ekspresjonizm oraz kino nowej przygody, a i to niepewne!

– Co tu właściwie robisz? Czekałeś na mnie? – spytał zadziornie Mikołaj, starym zwyczajem chcący czym prędzej skierować rozmowę na tory inne niźli własne braki kinematograficzne.

– No ba! Pomyślałem, że jeśli z jakiegoś powodu postanowisz mnie powstrzymać, to na pewno w okolicach wieczora przyjedziesz na osiedle taksówką, a one zawsze zatrzymują się tutaj, w miarę bezpiecznej odległości od kręgu.

– A kto tu niby przyjeżdża?

– Mieszkańcy Osiedla, a kto inny?

– Jacy mieszkańcy, ci dzicy?! Wiedziałem! To też wszystko były kłamstwa, te twoje opowieści o zdegenerowanych miejskich barbarzyńcach, którzy…

– Nie – przerwał gniewnie Król w Żółci ten oskarżycielski wywód. – Jest tu dokładnie tak niebezpiecznie, jak opowiadałem. Tak w ogóle, to ostatnie dwa dni spędziłem kręcąc się po okolicy i planując, jak szybko i niepostrzeżenie dostać się do Mauzoleum. Mam już całą trasę w głowie, więc dzięki za fatygę, ale możesz wracać. To nie jest robota dla dwóch.

– Nie pytam cię o pozwolenie.

– Mikołaj...

– Nie mikołajuj mi tu teraz, świrze! Nie dam ci się zabić. Idziemy we dwóch, koniec tematu! Zrobiłem sobie irokeza, z czego będę musiał się grubo tłumaczyć Kasi, i znacząco powiększyłem debet na karcie kredytowej, żeby nakupić tych wszystkich gratów, więc teraz nie ma już dla mnie odwrotu (tak naprawdę, to był)! Jeśli jest już wystarczająco ciemno, to zamknij ryj i prowadź do tego przeklętego Mauzoleum!

Było wystarczająco ciemno, więc Król (usłużnie zamilknąwszy) ruszył ostrożnie przed siebie, a w ślad za nim podążył Mikołaj. I tak oto, jak za dawnych lat (aż chciałoby się rzec: „starych, dobrych czasów”!), śmiało, doprawdy wielce lekkomyślnie, wpełzli przyjaciele wprost w paszczę szaleństwa.

***

Czerwiom podobni, pełzli wytrwale w gęstniejącym mroku dwaj śmiałkowie. Zapach wilgotnej ściółki drażnił nozdrza Mikołaja, a uwalana błotem twarz swędziała niemiłosiernie, podobnie jak reszta ciała, które pociło się obficie w ciasnym pancerzu z tworzywa sztucznego, opatulone dodatkowo skórzanym płaszczem. Czołgający się religioznawca zwracał też co pewien czas uwagę, czy pałka teleskopowa i rewolwer wciąż pozostają na miejscu. Poirytowany miał ochotę wstać i zwyczajnie przemaszerować niewielki dystans, jaki dzielił ich od Osiedla Bajecznego, lecz jakiś niezrozumiały imperatyw przymuszał go do spełniania kolejnych, szeptanych, rozkazów Króla w Żółci („stop”, „powoli”, „szybciej”, „przerwa”, „rusz dziesięć sekund po mnie”). Coś w głosie przyjaciela mówiło mu, iż tym razem nie ma mowy o wyreżyserowanym spektaklu i naprawdę obaj wpakowali się w sprawę poważną, prawdziwą i groźną. Żaden z nich nie potrafiłby powiedzieć, ile czasu spędzili, brnąc tak ślimaczo metr po metrze. Pół godziny? Godzinę? Wieczność całą!

Na skraju lasu, ledwie kilkaset metrów od granicy Osiedla, przystanęli i dysząc ciężko, cieszyli wzrok rozpościerającym się przed nimi apokaliptycznym krajobrazem. Betonowy murek odgradzający niegdyś teren Bajecznego od reszty świata leżał zwalony w gruzach, podobnie jak większość spośród strzelistych bloków. Spośród trzech pozostałych po katastrofie iglic tylko jedna względnie trzymała pion, pozostałe wyraźnie chyliły się już ku upadkowi, z roku na rok tonąc coraz głębiej w zachłannym bagnisku, jakim było w istocie to miejsce. Mulisty zapach wiecznie mokrej gleby i zastanej wody oblepiał nieprzyjemnie nozdrza, stale drażniąc podniebienia ku pokusie kaszlnięcia. Mikołaj pilnował się wielce, aby nie ulec temu pragnieniu, raz po raz mlaszcząc językiem po spierzchniętych wargach, co wprawdzie przynosiło pewną ulgę, lecz przy tym potęgowało nieprzyjemne wrażenie zalegającego przy dziąsłach, piaszczystego szlamu. Czekali, skuleni w mroku.

Teren sprawiał wrażenie zupełnie opustoszałego, lecz pobladły śmiertelnie Król w Żółci, zbliżywszy się do Mikołaja, szepnął mu ostrzegawczo w ucho:

– Strzeżmy się! Słuchaj!

Religioznawca nadstawił uszu, lecz niczego, prócz dźwięków nocnego życia wyzutych z człowieczej bytności odstępów, dosłyszeć nie był w stanie. Do czasu! Nagle jakby skurczył się w sobie, usta zacisnął, zwarł wrota powiek na chwil kilka (grodząc się tym dziecinnym sposobem od grozy świata), aż powietrze z płuc wypuściwszy nieśpiesznie, odparł:

– Słyszę.

Słyszeli to zatem obaj. Dźwięk wyraźny, choć odległy, charakterystycznie rytmiczny, tak iż nie sposób go było pomylić z niczym innym. Nadciągała w ich stronę, marszowym krokiem, spora grupa ludzi. Cóż było począć? Przywarłszy płasko do ziemi, czekali na dalszy rozwój wypadków. Nagle rozbłysły w oddali światła, a wrzask dobyty z licznych gardzieli przeszył ciszę nocy! Naprzeciw tej wrzawy natychmiast zagrzmiała inna, jednako z licznych głosów utkana. Chwil kilka minęło, nim pojęli przyjaciele, co zaszło. To mieszkańcy jednego z bloków, zdradziecki podjazd w mroku urządziwszy, szturmować zaczęli twierdzę znienawidzonych sąsiadów.

– Nasza to chwila! – syknął Król w Żółci, poderwawszy się z ziemi. – Póki ogarnięci są bitewnym szałem, nie spostrzegą dwóch cieni. Za mną, do Mauzoleum!

– Do Mauzoleum! – podjął z werwą Mikołaj.

Ruszyli, śmiałkowie! Prędko, a trwożnie, przecięli otwartą przestrzeń dzielącą linię drzew od rumowiska niegdysiejszego muru, które pokonali bez trudu, wkraczając tym samym na właściwe terytorium Osiedla Bajecznego. Tamże też stanęli obaj w groźnym bezruchu, chłonąc chciwie srogie piękno bezmiaru ujrzanego zniszczenia.

Mysterium tremendum! Oto najtrafniejszy, spośród licznych słownych obrazów, którymi można by odmalować stan, w jaki obaj popadli w tamtej chwili. Niebaczni śmiertelnego ryzyka wspięli się na najbliższe wzgórze gruzów, aby łacniej objąć wzrokiem apokaliptyczną panoramę pozostałą po przegranym starciu człowieka z żywiołem.

– Godne to zastępstwa dla piekielnej części tryptyku Memlinga – rzekł w numinotycznej zadumie Król w Żółci.

I miał rację! Z jakimże jerychońskim hukiem paść musiały te wieżyce! Któż wie, co tak zaciekle porozdzierało na strzępy cielska obalonych, betonowych gigantów? Napór wody? Zderzenie z ziemią? A może (to najpewniej!) zbrojne w ciężki sprzęt ekipy ratunkowe poszukujące w rozległym rumowisku jeśli nie samych ocalałych, to przynajmniej możliwych do pochowania ciał? Skutek był jednaki, wszędzie zalegały hałdy gruzów, spiętrzone w wysokie, kurhaniczne pryzmy lub niskie, ciągnące się na wiele metrów, wały. Gdzieniegdzie można było dostrzec ocalałe fragmenty ścian z wielkiej płyty, z których spozierały czarne, puste oczodoły okien. Czarował swym rozmachem ten pejzaż zniszczenia! Król w Żółci nieraz mawiał po wyrzeźbieniu szczególnie udanego, wielkiego wręcz dzieła (Maski! Posążka!), że wyszło mu to tak pięknie, iż tylko zniszczyć by je należało. Nigdy jednak nie zdobył się na taki czyn. Natura nie miała zaś żadnych oporów przed obróceniem w perzynę dzieła rąk ludzkich. Wielkie, bluźniercze w swej destrukcyjnej swobodzie było jej dzieło! Aż chciało się patrzeć i patrzeć bez końca, na to pobojowisko godne doprawdy miana Megiddo.

– Dosyć! – zawył nieomalże Mikołaj, przerywając tym samym czar zwodniczy niczym syrenia pieśń, krajobrazu Osiedla. – Musimy gdzieś się ukryć!

Tak też zrobili, przycupnąwszy co prędzej w głębokim cieniu pobliskiego gruzowiska. Cienie wśród cieni! Przemykając chyłkiem pośród cmentarzyska zwalonych gigantów, znajdowali schronienie w głębokim mroku zalegającym pomiędzy betonowymi kośćmi kolosów. I tak metr za metrem oddalając się od bitewnego zgiełku, dążyli wytrwale do miejsca, o którym Król utrzymywał, że jest to jedyny punkt, gdzie chroniące ich przed nieprzyjacielskim wzrokiem ruiny wchodzą klinem na teren dawnego parku. Nie mylił się!

– Lasciate ogni speranza, voi entrat – wyszeptał Król w Żółci, gdy dotarli do celu.

– Voi ch'entrate – poprawił go instynktownie Mikołaj.

Opuściwszy względnie bezpieczne gruzowisko, dwaj śmiałkowie wkroczyli niepewnie, choć pośpiesznie, na teren Parku. Pomimo upływu lat natura nie zdołała w pełni objąć we władanie tej sumiennie rozplanowanej przestrzeni rekreacyjnej. Odległości pomiędzy drzewami były stosunkowo spore, a wyrastające po obu stronach wciąż widocznych, asfaltowych ścieżek latarnie wyglądały na skore, by zapłonąć nagle zdradliwym blaskiem. Dlatego też, pomimo inwazji wszelkiej maści chaszczy, wysokich traw i młodych drzewek, maszerującym mężczyznom stale towarzyszyło nieprzyjemne uczucie odsłonięcia. Jeśli tej nocy którykolwiek z autochtonów pełnił w Parku straż, to bez trudu wypatrzyłby pośród pni penetrujących jego trzewia intruzów. Kto wie, może już tak się stało? Należało się śpieszyć, wielce śpieszyć! Nie minęło zatem więcej, niźli pięć minut, a przyjaciele stanęli u wrót straszliwego Mauzoleum.

***

Straszliwego? Skądże znowu! Nie strach, lecz dotkliwe rozczarowanie opanowało udręczone umysły dwóch mężczyzn spoglądających z niesmakiem na architektonicznego potworka. Budyneczek nie imponował ani rozmachem, ani kunsztem wykonania. Oparty na planie koła, przeszklony (wszystkie szyby zamalowano czarną farbą) o spiczastym dachu mającym chyba wywoływać skojarzenia z bajkową estetyką niegdyś służyć mógł właściwie... nie wiadomo czemu. Latem w jego wnętrzu musiało być nieznośnie gorąco, natomiast zimą wielkie, szklane powierzchnie zapewne stanowiły kiepską izolację.

– Nie do końca tego się spodziewałem... – wydusił z siebie Mikołaj po dłuższej chwili.

– To nic – skwitował niepewnie Król w Żółci. – Najważniejsze jest to, co znajdziemy w środku. Chodź, szybko!

Podbiegł do dwuskrzydłowych, przeszklonych (a jakże!) drzwi i pchnął je energicznie. Ustąpiły bez sprzeciwu, nie wydając nawet z trzewi zawiasów jednego pisku skargi. Dbano o stan Mauzoleum!

– Chodź – powtórzył ma zachętę Żółty.

– Nie – rzekł niespodziewanie Mikołaj. – Nie da się wierzyć, wiedząc.

– O czym ty bredzisz?

– Nie wiem, czy cokolwiek z tego, co powiedziałeś mi o Pieśniarzach jest prawdą. Ale dopóki pozostaje chociażby cień wątpliwości, że mówisz prawdę, to ja… chcę wierzyć w istnienie tajemnego oblicza świata! Kto wie, może jestem jedynie naiwną ofiarą jakiegoś chorego, wyreżyserowanego przez ciebie spektaklu. Nie dbam o to! Wiem tylko, że jeśli przekroczę próg Mauzoleum, to zyskam pewność. Nie będę musiał wierzyć, skoro będę wiedział, rozumiesz?

– Tak.

– Muszę wracać, Królu w Żółci, muszę natychmiast wracać. Do domu! Jeśli znowu się spotkamy, to na pewno opowiesz mi, co widziałeś i co odnalazłeś w Mauzoleum. Czuję, że lada chwila ulegnę pokusie, a wtedy wejdę tam razem z tobą! Masz! Weź to wszystko!

Rzekłszy to Mikołaj dobył maczety i rzucił ją pod nogi przyjaciela, podobnie uczynił z rewolwerem i pałką teleskopową, odrzucił nawet latarkę. Na koniec cisnął też płaszczem, który zafurkotał donośnie w powietrzu, nim zawisł na pobliskim krzewie. Król w Żółci nic na to nie odparł, jedynie zbliżył się do religioznawcy, wznosząc ku niemu prawicę:

– Powodzenia, Mikołaju!

– Powodzenia, Królu w Żółci, do zobaczenia!

Mężczyźni wymienili uściski dłoni, spozierając sobie wzajemnie w ślepia. Pierwszy zaatakował Król w Żółci, celując zdradziecko w nos adwersarza. Ten uskoczył mu zwinnie, natychmiast przechodząc do ofensywy. Tak być musiało! Pojął to Mikołaj jeszcze na parkingu, gdy powitany przez wychodzącego z mroku Żółtego, dostrzegł w jego oczach ten sam niezdrowy żar, jak przed laty, tuż przed chwyceniem noża. Religioznawca przeczuwając, że każdy metr przybliżający ich ku Mauzoleum potęgował zarazem psychozę towarzysza, wcześniej już myślał o ucieczce. Ale pomimo tej ogłuszającej syreny alarmowej wyjącej pod kościaną kopułą, brnął dalej, trawiony przez dziecięcą niemalże ciekawość. Przez te wszystkie lata napędzała go do działania, prowadziła coraz głębiej i głębiej (po równo: ku światłu i w mrok!), aż do korzeni ludzkiej jaźni. I teraz, gdy nareszcie stanął u progu tajemnicy, postanowił zawrócić nie ze strachu, lecz właśnie aby nadal być ciekawym. Inaczej rzecz się miała z Królem w Żółci – on zawsze musiał wiedzieć na pewno. Ciało zranione musiało krwawić, nie istniała żadna alternatywa! Nie domknąć furtki znaczyło dla niego pozostawić bestiom drogę do siebie.

Nie mógł przeto ani Mikołaj progu przekroczyć, ani Król w Żółci pozwolić przyjacielowi zawrócić u mety. Natarli na siebie z furią już nie dwaj mężczyźni, lecz idee! Religioznawca, chroniony pancerzem motorowej zbroi, miarkował ciosy, unikając dłuższych zwarć, do czego z kolei dążył ogarnięty furią monarcha. Krwią broczyły ich wargi, juchą spływały młoty pięści, napuchły facjaty zacięte! Ledwie na oczy widząc, zwarci w żwawym tańcu mordobicia, runęli wespół na jedną ze szklanych ścian. Zwaliwszy się przez ten nagle powstały oczodół do wnętrza Mauzoleum, oprzytomnieli na moment. Mikołaj (cóż innego mógł uczynić, nieszczęsny?) zawarł co prędzej powieki, wydając się tym samym zupełnie na pastwę triumfującego nieprzyjaciela.

Ten jednak nie spróbował otworzyć mu oczu, lecz podniósł przyjaciela z posadzki, wypchnął jakby na zewnątrz i syknął pożegnalnie:

– Idą! Uciekaj!

Mikołaj zaufał tym Słowom. Oczy otworzył, z ulgą dostrzegając, iż faktycznie opuścił Mauzoleum i zaczął biec. Przed siebie, w mrok, pomiędzy pnie, ku gruzom! Gdzieś z boku dobiegły go pełne zwierzęcej wprost furii okrzyki nadciągającej hordą tłuszczy. Huknął wystrzał, jeden, drugi, trzeci! Czwarty, piąty, szósty! Czy ten żółty wariat (całe życie o starciu takim, iście heroicznym, zapewne marzący) dobył kolejnego magazynka? A może chwycił w dłonie broń białą? Albo też wszystko to istotnie było jeszcze jednym jeno z góry ukartowanym pokazem? Show! Show! Show!

Szybko przestał o tym myśleć gnający co tchu Mikołaj. Zaniechawszy wszelkich, daremnych już przecie, środków ostrożności przemknął przez rumowisko, gładko przeskoczył resztki murku i wpadł w leśną gęstwinę. Gałęzie cięły mu twarz, płuca płonęły haniebnym sprzeciwem wobec morderczego trudu, a oczy poszukiwały w zdradliwym mroku bezpiecznego szlaku pomiędzy pniami. Ile tak pędził? Któż to wie (siedemnaście minut)?! Straciwszy zupełnie poczucie kierunku, szczęśliwym zbiegiem okoliczności unikając dotąd upadku, pruł dzielnie przed siebie Mikołaj, aż łbem trzasnął o niedostrzeżoną w porę gałąź. Legł na glebę, cudem tylko nie utraciwszy uprzednio przytomności. I tak to sobie leżąc na kobiercu ściółki, obolały, przyćmiony nieco na umyśle, pomyślał sobie dumny religioznawca, że zaniechawszy triumfu poznania nad tajemnicą, de facto zwyciężył. Zmrużył z ukontentowaniem ciążące powieki, pysk rozwarł błogim ziewnięciem i zasnął. Chciałoby się rzec w ślad za Poetą: Tak zwycięzcę zwyciężył w końcu sen, brat śmierci.

***

Cyklopowa architektura! Bo jakże inaczej można było określić styl (bez problemu znalazłoby się kilka trafniejszych nazw), w jakim wykonano gigantyczny, opustoszały ziggurat, po którym wędrował Mikołaj? Zarówno mijane gmachy, jak również ściany, masywne filary, a nawet sufity zdawały się urągać swym istnieniem prawom fizyki. Nachylone pod niezwykle ostrymi kątami powierzchnie dawno już winny legnąć w gruzach pod własnym ciężarem, te zaś nie tylko trwały, lecz również dawały podporę kolejnym kondygnacjom. Równie niepokojący był też sam materiał użyty do wzniesienia tego bluźnierczego przybytku. Dziwna, zielonkawa skała sprawiała wrażenie wilgotnej, chociaż w dotyku pozostawała sucha niczym skóra gada. Religioznawca nie wiedział, co znajdowało się poza murami zigguratu, a pomimo tego był przekonany, iż była tam jedynie bezkresna pustynia wypełniona popiołem i ostrymi niczym brzytwa ułomkami bladozielonych skał.

Nie sposób też było pojąć, skąd brało się światło wyłaniające z przedwiecznych mroków kolejne, budzące jednaką grozę i zachwyt, szczegóły. Nieboskłon, czarny jak wnętrze trzewi, nie mógł go zsyłać, a nawet gdyby jakimś niepojętym sposobem tak właśnie było, to jak mogłoby ono docierać do wnętrz pozbawionych okien budynków, które przemierzał wędrowiec? Czyżby on sam był źródłem owej jasności? Mikołaj-Gwiazda. Mikołaj-Słońce. Ten, Który Kroczy Ze Światłem W Sobie? Nie! Ten, Który Kroczy Jest Światłem? To prędzej!

Żaden dźwięk nie dochodził do uszu Pielgrzyma, zupełnie jakby te plugawe, gadzie skały spijały chciwie każdy odgłos kroków. Czy gdyby krzyknął, byłoby tak samo? Wolał tego nie sprawdzać. Parł tylko przed siebie, sam nie wiedząc po co i dlaczego, mijając w martwej ciszy kolejne tarasy, groty-komnaty, wielkie, bezbrzeżne z pozoru place oraz ciasne gardła-korytarze, w których niekiedy zmuszony był czołgać się lub wręcz wić na podobieństwo węża, aby uniknąć przestoju. Bowiem perspektywa (ostatecznego!) bezruchu napawała go przerażeniem tak wielkim, iż umysł jego ledwie mógł udźwignąć to brzemię. Napięta do granic możliwości wola marnej, ludzkiej istoty trzeszczała złowróżbnie, jak liny okrętu wydanego na pastwę wodnego żywiołu, który w swej ślepej furii nie zdecydował jeszcze, czy pogrąży urągającą jego potędze łupinę, czy też odwlecze niechybną zagładę dzieła rąk ludzkich jeszcze na czas jakiś. Utrudzony Mikołaj byłby już przykładem syzyfowego głazu, runął w odmęt szaleństwa, sięgając niemalże szczytu przeklętej budowli, lecz posłyszawszy nareszcie dźwięk jakiś (Słowo!), zdołał pokonać jeszcze kilka stopni. Tak oto stanął na ni to wypukłej, ni wklęsłej płaszczyźnie wieńczącej najwyższą w tym martwym, cyklopowym mieście wieżycę. Czekano tam nań, a Słowo, jakie posłyszał było ni więcej, ni mniej, a jego własnym imieniem.

– Mikołaj! – powtórzył chór głosów.

Religioznawca przystanął zdumiony, to jedno dobywając tylko z ust zdanie:

– Zaiste, groza jest święta!

Spojrzał, a oto przed nim, na jednej z szal złotej wagi, spoczywało serce. Wiedział, że organ ten, wciąż żywy (dudniący!), nie tylko pochodził z ludzkiego ciała, lecz to również, iż należy do niego! Druga szala pozostawała pusta, lecz sama waga zdawała się nie dbać o to wcale! Utrzymując oba swe ramiona w idealnej równowadze, nuciła coś wytrwale jaspisowymi usty, jakąś Wielką Pieśń. Dwie istoty krążyły, jako planety, wokół bluźnierczej wagi. Jedna stale szacowała wzajemne położenie szal, bacząc zapewne, czy jedna z nich nie przeważa, druga spozierała jedynie na serce, mlaszcząc chciwie. Wtem obie ruch swój przerwały i paciorkami oczu spojrzały na Mikołaja. W tejże chwili poznał je!

Za równowagę szal odpowiadał nie kto inny, jak sam Benji! Brązowy, pluszowy piesek z zadartą ku górze główką, jakby w każdej chwili był gotów zawyć do księżyca, ukochana maskotka Kasi z lat dziecięcych (a także sporego fragmentu okresu adolescencji). Na serce dybał zaś nie kto inny, jak Maksiu. We własnej osobie! Był on z kolei ukochanym pluszakiem (pieskiem również) Mikołaja, którego otrzymał od swojej matki, gdy ta wygrała zabawkę w automacie podczas rodzinnej wyprawy do jednego z nadmorskich kurortów. Widząc w tych nietypowych okolicznościach swojego pana, skakał radośnie na swych trzech łapach (jedną stracił podczas zapoznania ze swoim imiennikiem, żywym jamnikiem, również ulubieńcem małego Mikołaja), aż niespodzianie porwał z szali serce i uniósł je ku gorejącemu nieopodal grillowi. Mięso trafiło na ruszt, a obydwa pluszaki natychmiast zajęły się przygotowaniem sezamowej bułki oraz reszty dodatków potrzebnych do sklecenia wybornego burgera.

– Jakie chcesz dodatki? – spytał wyrosły za plecami Mikołaja starszy pan z wyświechtanym notatnikiem w ręku.

Religioznawca rozpoznał w nobliwym obliczu nestora Sigmunda Freuda.

– Ja nie jem mięsa, jestem wegetarianinem – wybąkał przepraszająco.

– Och, nonsens! – rzekł z pobłażliwym uśmiechem Freud. – Przecież to właściwie nie mięso, tylko twoje własne serce! Poza tym – tu puścił oczko – obaj wiemy, że różnie bywa z tym twoim wegetarianizmem, przecież od czasu do czasu lubisz sobie zjeść rybkę! A ryba to aby przypadkiem jednak nie mięso? Oj Mikuś, Mikuś…

– No tak, tak…

– A więc? Z czym będzie?

– Bo ja wiem? Sałata?

– Sałata – zapisał psychoanalityk z figlarnym uśmieszkiem. – Znaczące!

– Karmelizowana cebulka, grillowane warzywa, podsmażane pieczarki – wyliczał zaniepokojony Mikołaj – trochę tofu, ogórek…

– Ogórek! – wrzasnął Freud. – Klasyka. Jakie sosy?

– Czosnkowy…

– Biały zatem! Tak, jak najbardziej podręcznikowo…

– Musztardy może odrobinę? Albo nie, chrzanu lepiej. Co pan tam tyle tego napisał? – spytał zawstydzony Mikołaj.

– To, co mi powiedziałeś, chłopcze.

– Ale ja podałem tylko kilka składników, a pan ciągle coś długo notuje… O! Nawet teraz jak mówię! A przecież ja tylko te składniki do burgera podaję, nic ponadto! – zaskomlał.

– W y p a r c i e – przeliterował z ukontentowaniem Freud i zamknął notatnik. – Zamówienie będzie zrealizowane w ciągu piętnastu minut – zapewnił skwapliwie. – Chciałbym też, z całą stanowczością, podkreślić, że używane przez nas produkty są w stu procentach pochodzenia naturalnego! Wszystko z upraw ekologicznych, genetycznie niemodyfikowane, wyhodowane bez użycia nawozów sztucznych, a grill opalamy węglem uzyskanym z naturalnego procesu spalania najwyższej jakości drewna. Dlatego ścięliśmy Yggdrasil – dodał poufale.

– A serce? Też high quality?

– A to już twój problem, czym je faszerowałeś! – parsknął oburzony naukowiec.

– Racja, przepraszam.

Freud obdarzył Mikołaja podejrzliwym spojrzeniem, otworzył ponownie notes i coś w nim zapamiętale bazgrał przez kilka minut. Speszony religioznawca odszedł na bok, zastanawiając się, czym wypełni czas pozostały do odebrania burgera. Wtem uczuł, jak coś chwyta go za kark i unosi ku górze. Wrzasnął przestraszony, bezradnie majtając w powietrzu kończynami. Na próżno! Malał mu pod nogami bluźnierczy ziggurat, malała okalająca go pustynia, jak się wkrótce okazało, wcale nie bezbrzeżna, bowiem jej granice wyznaczały skaliste urwiska głębokiej doliny, na dnie której zalegała. Również sama dolina, w miarę coraz szybszego wznoszenia się oszołomionego Mikołaja, nie była tym, czym z początku się zdawała (tj. doliną). Czymże więc była owa „dolina”? Pępkiem śpiącej Kasi!

Mikołaj przebudził się z głośnym jękiem. Znużony, obolały, dopiero po kilku chwilach pojął, że wciąż leży w lesie nieopodal Osiedla Bajecznego. Świtało już, gdy religioznawca opuścił ów matecznik, rozpoczynając długą, haniebną tułaczkę powrotną. Do domu, do Kasi, w której pępku leży świat cały!

***

I nastał nowy dzień. W jego świetle, pośrodku Mauzoleum, stał samotny Mikołaj. Nie dziwiło go nazbyt to, że zawrócił nagle z drogi ku domowi i ryzykując życiem, raz jeszcze zakradł się ku Nieznanemu. Bardziej frapował go fakt, iż od razu nie postąpił w ten sposób. Wierzyć? Ha! Wiedzieć! Widzieć! Czuć! Doświadczać!

Wiedział zatem – padł ofiarą mistyfikacji

Widział zatem – puste było mauzoleum.

Czuł zatem – rozczarowanie.

Doświadczył zatem – czegoś wspaniałego, bo porzuciwszy udręki wiary nareszcie wiedział, widział, czuł i doświadczył!

Nie napotkał Króla w Żółci (ani jakichkolwiek śladów walki), a wewnątrz Pustego Mauzoleum, którego posadzkę zalegała gruba warstwa kurzu odnalazł jedynie dwie rzeczy: ową sławetną płytę winylową „Hen, ponad ugorem” oraz swego rodzaju zwój z posklejanych ze sobą taśmą izolacyjną kratkowanych kartek (niemożliwie wygniecionych) nawinięty na trzonek od młotka. Zdjąwszy zbroję religioznawca zdyscyplinował swe ciało do bolesnej, porannej sesji jogi. Dopiero rozciągnąwszy swe członki na tyle, aby zasiąść w pełnej pozycji kwiatu lotosu podjął się lektury pewny, iż orędzie jakie niosą owe stronice definitywnie zakończą trwające od ponownego pojawienia się w jego życiu Króla w Żółci malignaryjne fantasmagorie. Wczepił się przeto spojrzeniem w czarne larwy tekstu biegnące niepewnie, koślawo, po białawym papieru przestworze. Król w Żółci nader zręcznie poskładał z cegiełek słów mały pałacyk swojego pożegnalnego orędzia. Wszystko było na swoim miejscu, niczego nie brakowało, z niczym nie przesadzono!

Mikołaj uśmiechnął się triumfalnie, podarł na strzępy manuskrypt i cisnąwszy radośnie resztki w bok, ruchem wytrawnego siewcy, skłonił się po płytę. Ujął ją na brzegach, uniósł nad głowę i zawołał groźnie:

– Zaraz połamię to w cholerę! Liczę do trzech! Raz!

– Popaprańcu! – zakwilił Król w Żółci, wbiegając do Mauzoleum.

– Wiedziałem! Wiedziałem! – zarechotał Mikołaj. – Po napisaniu takiego pięknego pożegnania nie byłbyś w stanie po prostu odejść! Przyczaiłeś się tylko gdzieś jak pająk i obserwowałeś, napawając się zwycięstwem! A takiego wała!

– Zostaw płytę, świrze!

– A niby dlaczego, przecież to wszystko kłamstwo, mistyfikacja! Sam to przyznałeś!

– Najwyraźniej nie doczytałeś do końca, zanim przemieliłeś go na confetti! Owszem, pewne sprawy przedstawiają się inaczej, niż ci je naświetliłem, ale cóż z tego? Po wyjściu z kina też wrzeszczysz, że cię oszukano? Że to przecież wszystko fikcja, a nic takiego, co widziałeś na ekranie, nie miało miejsca? Albo jak kończysz czytać szczególnie frapującą książkę, to od razu lecisz sprawdzić w Googlach, czy autor jeszcze żyje, aby dać mu w pysk za wypisywanie kłamstw albo, w razie stwierdzenia dawnego jego zgonu, wybrać się na grobowiec nieszczęśnika i naszczać nań? Jestem rzeźbiarzem!

– Co to w ogóle ma do rzeczy?

– W czym się rzeźbi, Mikołaj?

– Drewno, kamień… Jakieś też…

– W czym się da, oto jedyna możliwa odpowiedź! Po prostu zmieniłem materiał dla dobra końcowego efektu.

– Czyli...

– Z drewna przerzuciłem się na… rzeczywistość! Po feralnym, wybacz raz jeszcze, dźgnięciu cię i wyruszeniu na moją tułaczkę…

– Ucieczkę przed karą…

– Zwał jak zwał! W każdym razie wtedy zacząłem moją największą rzeźbę, prawdziwe opus magnum! Kiedy wykonałem główny zarys, zgromadziłem potencjalnych Pieśniarzy, czyniąc z ciebie nieomal mesjasza dla tych zagubionych w społeczeństwie biedaków, zacząłem mozolnie pracować nad szczegółami, detalami. Bo to one decydują o wszystkim. Ostatnie dni to były już tylko finale szlify, łącznie z wyprawą do Mauzoleum. Bajeczne jest opustoszałe od prawie roku, tak w ramach wyjaśnień. To znaczy mieszkają tu jeszcze ludzie, ale nikt z dawnych mieszkańców. Ci złożyli z samych siebie krwawą hekatombę.

Mikołaj chciał rozwinąć ten temat, ale jego nieśmiałe próby przerwania wywodu rozpalonego oratorskim zapałem Żółtego, spełzły na niczym.

– Teraz żyją tu tylko menele – kontynuował monarcha – którzy za alkohol chętnie zgodzili się odegrać tej nocy spektakl. Dla atmosfery, rozumiesz. Samo Mauzoleum jest już od dawna puste, mieszkańcy Bajecznego, nim odeszli, zabrali ze sobą wszystko to, co w nim przez lata zgromadzili.

– A płyta?

– Płytę dostałem od Antona w Inferno. I umieściłem ją tutaj, zatem nie kłamałem wtedy, w twoim biurze, mówiąc, że jest ona w tym właśnie miejscu i po nią idę. Musisz jeszcze wiedzieć, Mikołaju, że podczas rzeźbienia wola i kunszt artysty to rzecz, owszem, istotna, nawet bardzo, ale koniec końców to materiał prowadzi dłuto i nic wbrew woli tworzywa zrobić nie można. Tylko iść tak, jak nas prowadzi. Tak też uczyniłem! Do samego końca, to twoje własne wyboru kształtowały moje dalsze posunięcia. Gdybyś nie wrócił tu teraz, to znalazłbym inny sposób, aby „Hen, ponad ugorem” dostała się w twoje ręce. I co, zadowolony jesteś z siebie?! Wszystko to ładnie wyjaśniłem w zwoju, który zniszczyłeś! A po moich wyjaśnieniach to jest teraz tak, jakbyś poszedł na pokaz wielkiego iluzjonisty i zepsuł jego finalną, popisową sztukę, tylko po to, żeby wiedzieć, jak on tego dokonał, zamiast cieszyć się show! Brawo, dobra robota, Mikołaj!

Religioznawca już miał przeprosić Króla w Żółci za swoje zachowanie, gdy nagle, miast tego, krzyknął rozgniewany:

– A wal się na ryj! Dosyć mam twoich kłamstw, manipulacji, mataczenia i wpieprzania się w moje życie. Dosyć! Mam Kasię, nie potrzeba mi twojego opus magnum do szczęścia! Połamię tę przeklętą płytę!

– Nie! Właśnie dla dobra Kasi nie możesz tego zrobić! Krusząc „Hen, ponad ugorem” skruszysz tę część siebie, która kazała ci wrócić do Mauzoleum, przekroczyć próg, wiedzieć! Och, jakże wiele zakończeń widziałem dla mego dzieła! Walka na szczycie komina tamtej nieczynnej elektrociepłowni! Podłożenie winylu do kuchni, w miejsce gdzie upadłeś przed laty po moim zdradzieckim ciosie. Nawet dorobiłem sobie w tym celu klucze do Iglicy!

– Co do cholery?!

– Albo nakupienie Kasi kilkudziesięciu camembertów i ukryciu ich w nocy w lodówce, a pośród nich - płyta! Albo – wyliczał dalej rozentuzjazmowany Król w Żółci – pojawienie się ponownie w środku nocy pod waszymi drzwiami, nago, cały w głębokich ranach. Że niby od walki w Mauzoleum. A potem wszyscy poszlibyśmy na dach i odwodzilibyście mnie od skoku, ale ja tylko dałbym ci płytę i kazał skandować, na pożegnanie, od serca, KRÓL W ŻÓŁCI! KRÓL W ŻÓŁCI! KRÓL W ŻÓŁCI! A wy byście krzyczeli, klaskali, wiwatowali i wtedy skoczyłbym, tak skoczyłbym! Ale tak też nie jest źle, wcale nie jest źle. Weźmiesz płytę, wrócisz do Kasi, a ja pójdę w swoją drogę, w kraj, werbować dla ciebie nowych wyznawców, nowych Pieśniarzy! Do widzenia, Mikołaj, żegnaj przyjacielu!

Mikołaj milczał. Ogarniała go, z wolna acz nieuchronnie, furia. Adrenalina rozlewała się po jego organizmie niczym benzyna, chciwe spozierająca ku płonącej główce zapałki dzierżonej przez nieruchomą dłoń, Wolę. Tej właśnie woli, świadomie, użył mężczyzna, by (jak przedtem siejąc strzępki manuskryptu) delikatnym, acz pewnym, ruchem nadgarstka posłać przed siebie tą małą żagiew na spotkanie uśpionego żywiołu. Ogień zagorzał. Wściekle, namiętnie, wciągając w płomienne płuca tyle tylko tlenu, ile zdołał. I rósł, rósł bez wytchnienia, aż objął w posiadanie cały umysł Mikołaja, każdy nerw, każdy mięsień! Zacisnęły się twardo palce na czarnej powierzchni winylu. Uśmiech niegodziwy zakwitł na licu. Pobladł Król w Żółci, odgadując, co zaraz stać się może.

– Jeśli kochasz Kasię, nie łam płyty – zaskamlał. – To złamie i ją.

– Kłamiesz!

– Złamiesz tym też siebie. I mnie. Uwierz mi!

– Wiedzieć!

– Wierzyć! Mikołaj!

– Stało się! – rzekł w profetycznym uniesieniu religioznawca, przełamując, jak paschalny przaśnik, „Hen, ponad ugorem”.

I, zaiste, stało się! Upadł na ziemię, jakby bolesnym atakiem podagry rażony, Król w Żółci, zakwilił, zaskwierczał, nabrzmiał niczym czyrak i zniknął. Dym tylko siwy chwilę jeszcze unosił się ponad miejscem jego niedawnego bytowania, lecz on również znikł, rozwiany przez podmuch powietrza. Runął również na ziemię religioznawca.

I podniósł się z ziemi religioznawca. Bo wszakże tak przyjęło się zwać adeptów tego nie tyleż zawodu, co stanu ducha. Religioznawczyni jakoś się nie przyjęło. A przecież poprawniej byłoby rzec w owej chwili „i podniosła się z ziemi religioznawczyni”, bo czyż to nie Kasia powstała, jako feniks z popiołu, pośrodku Mauzoleum? Feniks! Ptak nieśmiertelny, co skonać nie może, w męce swej wiecznej gotów nawet w ogień skoczyć byle by zakończyć udrękę życia wiecznego, lecz żywioł ów, zdradziecki, ponury, nie tylko nie skraca mąk, lecz przeciwnie, w nowe ciało oblekając starą wolę, cierpienia przedłuża po kres czasu. Spojrzała Kasia na połamane fragmenty winylu z żalem, jak na własny grób. Nie raz powracał w ciągu minionych lat Król w Żółci, nie raz dawała mu opór. Dlaczego, och dlaczego tym razem drzwi otworzył Mikołaj?! Jej ukochany, małżonek przyszły, a zarazem i ona sama, część jej uśpiona, wciąż racjonalna, obłędem nieskalana, boleśnie „normalna”. Wielki gmach wzniosła ta dzielna kobieta w swym umyśle, by ukryć się w nim przed grozą dnia powszedniego, gdy doszły do niej wieści straszliwe, że Mikołaj skonał skulony we krwi własnej, a przyjaciel jego największy, i morderca zarazem, kark skręcił, spadając ze schodów, gdy uciekał haniebnie z miejsca zbrodni. Cóż było począć?! Wynajęła Kasia Iglicę, zatrzymując wiele spośród rzeczy Mikołaja, aby żyć z pozoru normalnie, pracując na pół etatu w Biurze (dawnej pracy ukochanego), a drugie pół spędzając w swoim stałym miejscu zatrudnienia, swojskim hostelu „Szanta”. Cienie przeszłości, pod maską Króla w Żółci, co rusz wracały, mamiąc, kusząc, skomląc u progu, lecz nigdy nie otworzyła drzwi przed Bestią Zdrowego Rozsądku.

– Nie! – rzekła hardo. – Nie! – wrzasnęła. – NIEEEEEEE! – wyła, póki tchu starczyło.

Tak być nie może! Zebrawszy, niczym kości przodków, resztki płyty, pobiegła hen, przed siebie. Do domu! A tam pod kołderkę, żeby spać, spać, spać i śnić dalej życie! Bo czyż nie mawiają, że po największym nawet koszmarze, najgłębszej nocy, przyjść musi łaskawy Świt-Zbawiciel?

***

Mikołaj nie spał dobrze tej nocy. I nie było w tym nic dziwnego. Wzmagający się już od wczesnych godzin rannych lipcowy żar nabrzmiewał bezdusznie przez cały dzień niczym ropień, by nareszcie pęknąć wieczorem i zalać ropą parnej duchoty spragnionych ochłody ludzi. Sytuacji naszego bohatera nie poprawiała skulona tuż obok drobna kobieta. Jego kobieta! Kasia. Zlepiona uczuciem, jak i wilgotną od potu kołdrą para drzemała czujnie, przewracając się symultanicznie z boku na bok niczym dwugłowe cielątko. W tej harmonii niezgrabnych ruchów zrazu pojawiać się zaczęły pewne nieścisłości, drobne opóźnienia i niezborności, aż ostatecznie pogrążone we śnie ciała straciły ze sobą kontakt. Kasia, zwinięta w drobny (jak ona sama) kłębek, wrosła niemalże w chłodną ścianę, a miotany niespokojnymi podrygami Mikołaj przepełzł na skraj łóżka, nieomal zsuwając się na podłogę. Czy to ten posuwisty ruch ku krawędzi, czy też może jakaś zabłąkana iskra świadomości (albo też coś zgoła innego, jeszcze mniej uchwytnego) roznieciła na moment pożar w sieci neuronów trzydziestoletniego mężczyzny? Mikołaj zbudził się, zatrzepotał w ciemności dłonią w poszukiwaniu najpierw stolika, a następnie leżącego nań telefonu, którym brutalnie zaświecił sobie w oczy. Spod na wpół zmrużonych powiek odczytał z wyświetlacza najgorszą spośród nocnych pór. Wpół do czwartej. Ni to spać dalej, ni to już wstać. Rozeźlony, przesiąkły cierpkim zapachem potu, zaspany Mikołaj klapnął powiekami i już miał zamiar popłynąć na powrót w świat sennych mar, gdy posłyszał wyraźny stukot. Właściwie stukot ów (a raczej pukanie) słyszał już od pewnego czasu, lecz leniwie dochodząca do głosu świadomość łaskawie zarejestrowała ten fakt dopiero w tamtej chwili. Wyślizgnął się ostrożnie z konkubenckiego łoża i przy akompaniamencie nerwowego łomotu serca ruszył ku drzwiom. I byłby dotarł do nich, gdyby nie delikatna dłoń Kasi, która spoczęła znienacka na jego ramieniu.

– Gdzie idziesz? – wysapała zaspana. – Wracaj do łóżka…

– Wydawało mi się, że ktoś puka do drzwi.

– Bredzisz, chodź.

Mikołaj zawahał się chwil kilka, lecz uległ woli swej przyszłej (od wielu dni nosił w wewnętrznej kieszeni jeansowej katany pudełeczko z pierścionkiem zaręczynowym!) narzeczonej. Ta zaś, spojrzawszy jeszcze sennie ku drzwiom, rzekła ni do to siebie, ni do Mikołaja:

– Spokojnie, nie przejmuj się. To tylko jakieś... Fantasmagorie.

B. T. Muszyński 07.11.2015