Copyright © by Igor Małyszczak, 2020.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2021.

Autor: Igor Małyszczak

Tytuł: Lot Żółtej Orchidei

Grafiki: Okładka - Justyna Bzdoń, Ilustracje - Filip Kaczmarek

Korekta: Justyna Anna Maksoń

Redaktor techniczny: Beniamin Muszyński (wersja PDF, MOBI, EPUB)

Testy: Paweł Bogdaszewski, Mateusz Motyka, Michał Rosiński

W niniejszej publikacji wykorzystano czcionkę Old Standard zaprojektowaną przez Alexeya Kryukova.

Czcionka użyta zgodnie z licencją Open Font Licence.

Niniejsza publikacja nie może być modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie, dystrybucja bezpłatna na licencji freeware oraz druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy.

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa nieformalna)

www.masz–wybor.com.pl

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

Wydawca oficjalny:

Redaktor Naczelny:

Beniamin Muszyński

ul. Sadowa 13/34

38–500 Sanok

www.masz–wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

ISBN 978-83-951564-7-2

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje

[stan na Styczeń 2021]:

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca [wersja I], Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

33. Wyspa Zmierzchu, Jarosław Irzykowski. Fantastyka, horror.

34. Czarny Legion, Rafał Nowocień. Science fiction.

35. Lot Żółtej Orchidei, Igor Małyszczak. Science fiction.

36. Pewnej wilczej nocy, Jurij Charłamow. Fantastyka.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie [Weird fiction].

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań [Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction].

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść [Postapokalipsa].

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść [Groteska, Weird fiction].

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści [Political fiction, Weird fiction].

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H. P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań [Weird fiction].

Igor Małyszczak

Lot Żółtej Orchidei

Spis treści:

Wprowadzenie

Wstęp

Akt I

Akt II

Akt III

Akt IV

Akt V

Wprowadzenie

Oto oddaję w Twoje ręce grę książkową. Co to oznacza? Otóż przyjdzie Ci dzielić na czas lektury podwójną rolę: bohatera i czytelnika zarazem. Historię, którą dla Ciebie przygotowałem opowiesz sobie na różne sposoby, w zależności od podjętych w jej trakcie decyzji. Abyś w pełni zrozumiał, jak grać – czytając, zapoznaj się z poniższymi wytycznymi.

Zasady nie są trudne, ich pojęcie z pewnością nie sprawi Ci żadnego problemu. Na początku uzbrój się w kawałek kartki i coś do pisania, to jedyne „wymagania sprzętowe” (prócz chwili wolnego czasu, rzecz jasna). Całość podzielona jest na numerowane paragrafy. Nie czytasz ich jednak według kolejności numeracji! W każdym paragrafie znajdziesz jeden (lub kilka do wyboru) odnośników do innych paragrafów. Podejmujesz decyzję, którą z dróg chcesz obrać i udajesz się do wskazanego numeru.

Podczas lektury niejednokrotnie spotkasz się z następującym zapisem: Zdobywasz Informację #N, gdzie „N” zastępować będą różne liczby lub litery. Oznacza to, że w danym paragrafie właśnie uzyskałeś Informację oznaczoną stosownym numerem (#). Zapisuj je na kartce, przydadzą Ci się podczas dalszej gry, bowiem dostęp do niektórych paragrafów zależny będzie od numeru posiadanych Informacji. Nie musisz jednak zebrać wszystkich numerów, jest to zresztą niemożliwe, ponieważ niektóre z nich przypisane są do wzajemnie wykluczających się ścieżek fabularnych. W zależności od podjętych przez Ciebie decyzji w pewnym momencie fabuły przyjdzie Ci z nich skorzystać, bądź też ukończysz grę w ogóle nie zwracając uwagi na to oznaczenie.

Wstęp

Nazywasz się Astra Kuana, od 15 lat służysz we flocie Galaktycznej Republiki Trauncji, osiągnęłaś rangę oficera. Twoja rodzina nigdy nie była zamożna ani znacząca, więc tak wysokie stanowisko jest dla was chlubą, szczególnie że zdobyłaś je bez żadnych znajomości. W systemie wojskowym Trauncji oficerowie podlegają politykom, którzy bezpośrednio wydają im polecania. Odkąd zostałaś przydzielona do Carmaga Grunatti, gubernatora obrzeżnej planety Skassy, Twoja kariera zaczęła się chwiać. Wyznaczył Ci niemożliwą do wykonania misję. Dysponując minimalnymi siłami miałaś opanować bunt w górniczej kolonii na Teutronie, jednym z księżyców Skassy. Buntownicy nie przestraszyli się Twojej rangi ani nie byli chętni do negocjacji. W nocy zaatakowali Twój obóz, zabili wielu ludzi i zmusili Cię do ucieczki z księżyca. Sytuację opanowali dopiero oficerowie, którzy przybyli z sąsiedniego układu. Zostałaś obarczona winą za porażkę i mimo że nie spotkały Cię bardzo dotkliwe konsekwencje, to wiesz, że zaufanie do Ciebie zostało nadszarpnięte, więc nie możesz sobie pozwolić na kolejne niewykonanie zadania. Dzisiejszego ranka dowiedziałaś się, że Carmag wzywa Cię na osobistą rozmowę, którą określił jako istotną. Prawdopodobnie otrzymasz misję, od której będą zależeć Twoje przyszłe losy.

Przejdź do paragrafu 1 w Akcie I.

Akt I

Skassa

1

Po otrzymaniu rozkazu wyszykowałaś się i opuściłaś garnizon, którym dowodzisz. Po kilku godzinach jazdy pociągiem elektrycznym dotarłaś do Handrii, stolicy planetarnej. Biuro gubernatora znajdowało się niedaleko peronu, więc cieszyło Cię, że na pewno będziesz punktualnie. Po akcji w górniczej kolonii na Teutronie, Carmag nie był do Ciebie pozytywnie nastawiony, a chociaż Ty też nie pałasz do niego sympatią, to wolisz zachować z nim dobre stosunki, w końcu wydaje Ci polecenia. Wchodzisz do jego biura i widzisz, że na audiencję u niego czeka spora kolejka. Sekretarka gubernatora odwraca się w Twoją stronę i mówi:

– Panna Kuana, prawda? Na tyle jeszcze mi wzrok nie szwankuje, bym nie umiała rozpoznać munduru. Przepraszam wszystkich tu obecnych, ale pan Grunatti mówił, że sprawa jest pilna, więc oficer Kuana wejdzie poza kolejką. Niech pani poczeka tutaj, aż rozmowę skończy aktualny gość, dobrze?

Zgadzasz się milcząco i siadasz na ławce w poczekalni. Zerkasz na leżące na stole obok gazety.

Jeśli chcesz przeczytać artykuł o konflikcie z Falurią, przejdź do paragrafu 2

Jeśli chcesz przeczytać artykuł o ustroju politycznym Trauncji, przejdź do paragrafu 3

Jeśli chcesz poczytać gazety plotkarskie, przejdź do paragrafu 4

Jeśli nie chcesz nic czytać, przejdź do paragrafu 5

2

Trauncja i Faluria mają niezwykle burzliwą przeszłość. Przez ostatnie 400 lat ciągłe wojny między naszym państwem a sąsiednią republiką były na porządku dziennym. W tamtych czasach spór był nieunikniony, chodziło głównie o kontrolę szlaków handlowych, na odpuszczeniu ich oba państwa straciłyby nawet więcej niż na prowadzeniu wojny. Na początku doszło do kilku zniewag dyplomatycznych, następnie do otwartego konfliktu. Tamta wojna, choć krwawa, nie zakończyła się jednoznacznie, więc potem wybuchały kolejne. Liczne zdobycze terytorialne oraz akty przemocy po obu stronach tylko wzmocniły antagonizmy. Nawet gdy prowadzenie wojen straciło swój sens, ponieważ szlaki handlowe zostały przejęte przez klany Zetta, dochodziło do krwawych eskalacji. Okres pokoju, jakim się aktualnie cieszymy, jest najdłuższy od wieków. Ostatnia wojna miała miejsce 43 lata temu, starsi obywatele z pewnością ją pamiętają. Rozejm zadowolił obie strony, ale mimo tego, po dojściu do władzy kolejnego pokolenia, spór znów się zaognił. Rząd Falurii oskarżył nas o wspieranie piratów rabujących ich obrzeżne układy, natomiast nasze państwo zostało niedawno wstrząśnięte falą ataków terrorystycznych „Szklanej Igły”, zbrodniczej organizacji, o której przypuszcza się, że ma powiązania z faluriańskim rządem. Wojna znów wisi na włosku, ale miesiąc temu partia „Ręka Rozsądku” zablokowała wniosek o jej wypowiedzenie, mając na względzie straty wizerunkowe oraz możliwość dołączenia do koalicji przeciwko nam innych galaktycznych republik. Panujący w Falurii kanclerz także jest zwolennikiem pokoju, więc na razie możemy odetchnąć z ulgą, choć sytuacja cały czas jest napięta i może wymknąć się spod kontroli.

Jeśli dojdzie do wojny to ja, stacjonująca w układzie sąsiadującym z Falurią, będę musiała natychmiast ruszyć na front – pomyślałaś.

Przejdź do paragrafu 5

3

Niegdyś naszą ojczyzną rządził przez senat, na który składa się wiele partii, ale po późniejszym chaosie lat 12333–12351, kiedy to nie udało się stworzyć stabilnego rządu, a wszystkie kryzysy były zamiatane pod dywan, uznano, że należy wprowadzić system dwupartyjny, inaczej republika padnie ofiarą dyktatury. Stało się to 530 lat temu, a mimo to ten ustrój cały czas sprawnie działa. Partie, jakie popierać mogą obywatele, to „Ręka Rozsądku”, konserwatywni ewolucjoniści, dążący do powolnego rozwoju Trauncji w zgodzie ze starożytnymi wartościami oraz „Czysta Sprawiedliwość”, czyli zwolennicy dynamicznego postępu i szybkich działań dostosowujących republikę do aktualnych potrzeb obywateli. Dwa kierunki, pozornie sprzeczne, tak naprawdę uzupełniały się i już od setek lat, mimo licznych konfliktów, możemy cieszyć się państwem wolnym od tyranii. Niedawne spory, które podzieliły partie, dotyczyły ustaw, jakie „Ręka Rozsądku” zablokowała, mimo że były gorąco popierane przez „Czystą Sprawiedliwość”. Najważniejsze z nich to ustawa zakazująca używania niezwykle nieekologicznych świdrów „Terrus 7” oraz oczywiście akt wypowiedzenia wojny republice Falurii, po niedawnych atakach terrorystycznych profaluriańskiej organizacji „Szklana Igła”.

Carmag jest członkiem „Czystej Sprawiedliwości” i to z ich ramienia rządzi Skassą – pomyślałaś. – A więc ja muszę służyć ich interesom niezależnie od tego czy ich popieram, czy nie. To nie jest dobry układ, ale nasza marynarka działa sprawnie, więc może poglądy oficerów rzeczywiście nie są niczym istotnym. Zasmuca Cię ta myśl.

Przejdź do paragrafu 5

4

Szok! I niedowierzanie! Znany piosenkarz z ponad 3 miliardami osób obserwujących jego twórczość, Julien Verdoen, zdradził swoją żonę, popularną modelkę Lucjanę Fernucci, zaledwie 3 tygodnie po ślubie! Nakryła go i nagrała tę zdradę podczas transmisji na żywo „Gwiezdnego Hotelu Lukrecja”. Został przyłapany w łóżku z nieznaną wcześniej pokojówką, która na razie odmówiła komentarza. Nie wiemy też, co o sprawie ma do powiedzenia samo małżeństwo, ale gdy ogłoszą czy postanowią się rozstać, na pewno będą mogli państwo o tym u nas przeczytać!

Nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam magazyny plotkarskie, ale one zawsze pozostają takie same – pomyślałaś. – W moim garnizonie nie mam dostępu do takich rzeczy, więc celebryci, o których tu piszą, są dla mnie obcy. Może powinnam częściej brać przepustki i jechać odprężyć się do Handrii.

Przejdź do paragrafu 5

5

Po krótkiej chwili z gabinetu gubernatora wyszedł pospiesznym krokiem ewidentnie niezadowolony mężczyzna. Carmag zawołał: „Następny!”, więc weszłaś.

– Ach, to ty, Astro, dobrze, że już jesteś. Usiądź, proszę.

Ton jego głosu był uprzejmy, co niekoniecznie było dobre, znaczyło tylko, że Grunatti bardzo czegoś od Ciebie chce.

– W jakiej pilnej sprawie zostałam wezwana? (6)

– Co znowu? (9)

6

– Właściwie to sprawa nie jest aż tak pilna, ale na pewno jest istotna, więc zależy mi na jak najszybszym jej wykonaniu. To nie będzie trudne zadanie z militarnego punktu widzenia, ale może wymagać od ciebie umiejętności dyplomatycznych.

– One nie są moją mocną stroną. (7)

– Słucham dalej. (8)

7

– Fakt, po akcji z górnikami ja także powątpiewam nieco w twoją skuteczność w rozwiązywaniu konfliktów, ale to tylko znak, że musisz więcej ćwiczyć! Jako twój przełożony, chcę, byś była wszechstronna, nie każdego wroga można ot tak zabić.

Przejdź do paragrafu 8

8

– Dobrze, czas przejść do rzeczy. Otrzymasz ode mnie kontrolę nad statkiem, którym będziesz musiała jedynie dolecieć do Zetty i z powrotem. Oczywiście z towarem, dosyć niebezpiecznym. Nie może zaginąć ani wpaść w ręce piratów, więc powierzam to zadanie doświadczonej oficer floty, czyli tobie.

– Nie po to awansowałam w marynarce, by być zwykłym kurierem. (10)

– Jakie są dalsze szczegóły? (11)

9

– Oj, widzę tutaj poważne problemy z etykietą. Kuano, chyba oboje nie chcemy, bym musiał cię kiedyś zdegradować, bo urazisz kogoś ważnego. A przynajmniej ty tego nie chcesz. Poćwicz kulturę wypowiedzi, bo tam gdzie cię wysyłam, będzie ważniejsza niż twoje zdolności taktyczne.

Przejdź do paragrafu 8

10

Carmag uśmiechnął się złośliwie.

– Awansowałaś po to, by wykonywać moje rozkazy, więc będziesz dokładnie tym, kim chcę byś była. Czyli aktualnie kurierem, chociaż nie do końca zwykłym. Mam nadzieję, że zrozumiałaś.

Przejdź do paragrafu 11

11

– Dobiłem targu z Mohmadem Cutti, głową jednego z klanów Zetti. Niezwykle interesuje go nasza najnowocześniejsza broń, lasery cieplne SP870 oraz torpedy kosmiczne QQ457. Zapłaci za niego dziesięciokrotność ceny ich wytworzenia, więc nie mogłem przepuścić takiej okazji. Wiesz, że Zetti mają obsesję na punkcie uczciwości, jeśli teraz zerwałbym umowę z Mohmadem, to interesy z klanem Cutti, a może nawet z innymi klanami, bardzo by ucierpiały. Nie chcemy chyba uszkodzić całej gospodarki Skassy, prawda?

– Oczywiście, że nie chcemy. (13)

– Czyli mam dopilnować ryzykownej umowy, którą ty głupio zawarłeś? (12)

12

– Dokładnie tak, bo od tego właśnie jesteś – odparł ze złością Carmag. – Przestań podskakiwać, mnie też nie cieszy nasza współpraca, ale mam do dyspozycji tylko jednego oficera, i jesteś nim ty. A umowa, jak już mówiłem, była cholernie korzystna, większość zarobku z niej trafi do budżetu republiki, więc powinnaś być dumna z tego, ile zarobisz dla twojego państwa.

Przejdź do paragrafu 13

13

– Statek, jaki ci dam, to nie transportowiec, tylko statek bojowy, bo takich piraci nie atakują nigdy, a wiedz, że są poważnym zagrożeniem na obrzeżach układu Zetta-Trychonia. Oczywiście z nowoczesną bronią jaką dostaniesz, byłabyś w stanie się obronić, ale akurat ona ma dotrzeć cała do Mohmada, a nie zostać zużyta do walk z piratami spoza naszych układów. Mimo tego nalegano na mnie, bym wysłał silnie uzbrojoną załogę, więc taką otrzymasz. Jeśli wykonasz dla mnie to zadanie, otrzymasz awans oraz procent z zarobionego złota. Nie aż tak duży jak ja, ale solidny. Jeśli nie, to cóż, raz wybaczam, ale to byłaby już twoja druga z rzędu porażka. Musisz udowodnić, że zasługujesz na swoje stanowisko, albo je utracisz.

Przejdź do paragrafu 14

14

– To co, masz jeszcze jakieś wątpliwości?

– Mam lecieć uzbrojonym statkiem bojowym do układu, który w połowie należy do Falurii? (15)

– A tutejsi politycy „Ręki Rozsądku” wiedzą o tej wyprawie i się na nią zgodzili? (16)

– Nie mamy pojęcia komu Mohmad sprzeda tę broń. (17)

– Żadnych. (22)

– Obawiam się, że to dla mnie zbyt ryzykowne. (18)

15

– Przyznam, słuszne pytanie. Po niedawnych atakach ich terrorystów ze „Szklanej Igły”...

– To nie jest pewne, że ich rząd miał z nimi coś wspólnego – wtrąciłaś się.

– Dla mnie jest. I dla każdego logicznie myślącego człowieka też. W każdym razie, owszem, była niedawno cała ta afera, i omal nie wypowiedzieliśmy im wojny, ale jeśli nie naruszysz ich przestrzeni i polecisz prosto na Zettę, to nie masz się czego obawiać. Od Trychonii trzymaj się z daleka.

Przejdź do paragrafu 14

16

– Zastanawiasz się, jakim cudem ich przekonałem? Spokojnie, kto wie, ten wie. Jestem tu gubernatorem, więc mam przyjaciół nawet po drugiej stronie barykady. Zdobyłem pieczątkę, więc wszystko jest legalne. Po twoim powrocie o nic nas nie oskarżą, na pewno nie, gdy zobaczą tony skarbów, jakie dostaniesz od klanu Cutti.

Przejdź do paragrafu 14

17

– Owszem, nie mamy, ale to bez znaczenia. Jeśli Mohmad komukolwiek sprzeda te lasery i torpedy, to zrobi to po cenie jeszcze wyższej, niż zapłaci, a więc kupiec musiałby być skończonym idiotą.

– Jeśli Faluria kupi nasze uzbrojenie, to będzie mogła je rozpracować – powiedziałaś.

– Jeśli Faluria je kupi, to wyrzuci pieniądze w błoto. Z tego co nam wiadomo, to ich naukowcy już wynaleźli broń opartą na podobnych założeniach, więc jak kupią naszą, to niczego się z niej nie nauczą. Cokolwiek się stanie, Trauncja zarobi, i my zarobimy.

Przejdź do paragrafu 14

18

Carmag gwałtownie spoważniał.

– Astra, muszę ci jeszcze raz, dobitnie, powiedzieć, jakie będą konsekwencje? Za niewykonanie rozkazu otrzymasz natychmiastowy upadek dwie rangi w dół, i nie podniesiesz się ani szczebel wyżej, bo twoja reputacja będzie zrujnowana. Chcesz do końca życia dowodzić oddziałem szesnastu ludzi, i wiedzieć, że nic ciekawego cię już nie spotka?

– Tak, tyle mi w życiu wystarcza. (19)

– Nie, oczywiście, że mam ambicje. Wykonam, co mi polecisz. (21)

19

– Idiotka! Jak ja mogłem wpuścić cię na moją planetę! Wszystko popsułaś!

Po tym krótkim napadzie szału, gubernator uspokoił się, i zaczął patrzyć na Ciebie lodowatym wzrokiem.

– Wynoś się stąd. Wracaj do swojego garnizonu. Za kilka dni otrzymacie list, w którym oficjalnie oznajmię, jak nisko cię degraduję i kogo chcę na twoje miejsce. Żegnam, obyśmy się więcej nie spotkali.

Bez słowa opuściłaś gabinet i biuro. Pozostało Ci tylko wsiąść w pociąg do garnizonu, a następnie czekać aż Carmag zrealizuje swoją groźbę.

Przejdź do paragrafu 20

20

Po tym w jak skandalicznych okolicznościach utraciłaś zaszczytny tytuł, okryłaś się hańbą, ale masz nadzieję, że z czasem ludzie o tym zapomną. Oczywiście nie spodziewasz się już nigdy zrobić zawrotnej kariery wojskowej, ale może to i lepiej. Tytuł oficera floty wiąże się z przyjęciem odpowiedzialności, na którą najwyraźniej nie byłaś gotowa.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Degradacja. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

21

– To jedyna odpowiedź, jaką mogę zaakceptować – uspokoił się Carmag. – Uwierz mi, za kilka miesięcy będziesz wspominać ten moment i śmiać się, że prawie zrujnowałaś sobie karierę przez zwykły strach.

Przejdź do paragrafu 22

22

– Czyli ustalone. Dostarczysz dla mnie tę broń.

Gdy skinęłaś głową, Carmag szeroko się uśmiechnął.

– Wyśmienicie, w końcu będę mógł zobaczyć, z jakiej jesteś ulepiona gliny. Mam dla ciebie jeszcze ostatnie ostrzeżenie. Bardziej niż piratów czy tego, że Mohmad mógłby nas oszukać, boję się, że nie wylecisz w ogóle z naszej przestrzeni kosmicznej. Wiesz chyba, że do układu Zetta-Trychonia można się dostać tylko przez tunel czasoprzestrzenny „Harpia”, a po ostatniej wojnie rząd się wykosztował i po naszej stronie tego tunelu postawił potężną bazę gwiezdną „Harpia Prime”. Dowodzi nią admirał Kordyl Ventis, który decyduje, kto może przejść przez tunel. Twoje papiery się zgadzają, ale Kordyl to twarda sztuka, jest niezwykle ostrożny i bardzo głośno popiera „Rękę Rozsądku”, możliwe, że nie zaakceptuje twojej obecności w układzie z planetą Falurii, bo tak bardzo boi się wojny. Zatrzymanie cię byłoby wbrew prawu, ale ten dziad może się do tego posunąć, więc jeśli to zrobi, musisz za wszelką cenę go przekonać do przepuszczenia cię. Albo znaleźć jakiś inny sposób. W każdym razie, mówiłem ci już, dlaczego ten kontrakt musi zostać wypełniony, wierzę, że sobie poradzisz. Skoro już wszystko wiesz, możesz szykować się do drogi. Twój statek znajduje się na lądowisku we wschodniej części Handrii.

– Dziękuję za okazanie zaufania. (23)

– Obyś wywiązał się z obietnic, jakie mi złożyłeś. (24)

23

– Przyjemność po mojej stronie. Statek, jaki ci oddaję, nazywa się „Żółta Orchidea”. Gdy go znajdziesz, porozmawiaj z Natrą Buho, to młoda, bystra dziewczyna, będzie twoją adiutant. No, ta rozmowa była długa, a widziałaś kolejkę przed moimi drzwiami. Powodzenia, oficer Kuana.

Przejdź do paragrafu 25

24

Carmag uśmiechnął się tajemniczo.

– Śmiesz w to wątpić? Możesz być spokojna, rozliczymy się, jak wrócisz. To ja powinienem się martwić, czy nie postanowisz uciec z pieniędzmi od Mohmada, ale mundur naszej floty chyba jednak coś znaczy. Ponieważ statek, jakim lecisz, jest mój, odebrałem ci tę przyjemność i sam go nazwałem. To „Żółta Orchidea”, dbaj o nią! Zgłoś się do Natry Buho, twojej nowej adiutant, powinna czuwać przy statku. Powodzenia, oficer Kuana.

Przejdź do paragrafu 25

25

Opuściłaś biuro gubernatora z mieszanymi uczuciami. Dobrze jest dostać szansę na rehabilitację i dalszy rozwój, ale to jest bardzo nietypowe zadanie, do którego nie czujesz się przygotowana. Jednak nie pora na narzekanie, wiesz, że zostałaś przyparta do ściany, a ten jeden lot może znacząco poprawić Twoją sytuację. Sprawdziłaś plan miasta w elektromapie, a następnie ruszyłaś metrem do wschodniego lądowiska. Po dotarciu na miejsce nie miałaś żadnych problemów ze znalezieniem swojego statku. „Żółta Orchidea” okazała się trafną nazwą, statek był żółty w czarne pasy. Barwy narodowe Trauncji. Maszyna wyglądała na nowoczesną, była duża, ale miała potężne silniki, więc powinna poruszać się w miarę szybko. Z uwagi na rozmiar i wytrzymały stop metali z jakiego była wykonana, nadawała się do długich lotów z cennym ładunkiem i liczną załogą. Widać, że Carmag potraktował sprawę poważnie. Najwyraźniej ktoś zauważył, że wpatrujesz się w statek, bo podeszła do Ciebie młoda kobieta w mundurze podporucznika.

– Pani jest oficer Astra Kuana, zgadza się?

– Owszem, zgadza. Mówię z moją nową adiutant?

– Tak, pani kapitan. Natra Buho, do usług. Cieszę się, że pani w końcu do nas dotarła, teraz mamy wszystkich i możemy ruszać.

Przejdź do paragrafu 28

26

– Obawiam się, że nie. Gubernator Grunatti sam wcześniej wybrał najważniejszych członków wyprawy, a oni potem wybrali własnych pomocników. O dziwo pani kapitan dołącza do nas ostatnia, chociaż to pani będzie dowodzić.

Przejdź do paragrafu 28

27

– To od pani zależy, kiedy wylatujemy. Ale gubernator powiedział mi, że mam panią popędzić, byśmy wyruszali jak najszybciej, więc chyba muszę odradzić wracanie do garnizonu po osobiste rzeczy. W kapitańskiej kajucie niczego pani nie zabraknie.

Przejdź do paragrafu 28

28

– Ma pani do mnie jeszcze jakieś pytania?

– Nie będę mogła sama skompletować załogi? (26)

– Nie dacie mi czasu na spakowanie się? (27)

– Jak sądzisz, czemu Carmag się tak spieszy? (29)

– Nie boisz się lecieć na pogranicze z Falurią? (30)

– Żadnych. (31)

29

– Nie wiem, czy powinnam się tym dzielić, ale w końcu kto ma być z panią szczery, jak nie osobisty adiutant? Obawiam się, że jeśli będziemy zwlekać, to urzędujący tu politycy „Ręki Rozsądku” prześwietlą plan naszej podróży i zorientują się, jakie niesie ze sobą ryzyko, a następnie cofną pozwolenie, które gubernator mógł... cóż, zdobyć w nie do końca legalny sposób. Ale zaznaczam, to tylko moje domysły, jak na razie mamy dobre papiery i o żadnym przekręcie czy łapówce nie wiemy, więc chyba powinniśmy ruszać.

Przejdź do paragrafu 28

30

– Niezbyt. Rozmawiałam z innymi członkami załogi, wszyscy wyglądają na rozsądnych ludzi, pani kapitan także, więc wierzę, że uda nam się bezpiecznie ominąć faluriańską przestrzeń kosmiczną.

Przejdź do paragrafu 28

31

– Świetnie. A czy ja mogłabym zadać pani osobiste pytanie?

– Oczywiście. (32)

– Nie. (35)

32

– Jakie ma pani kapitan odczucia wobec naszego lotu? To dla mnie istotne, bo pani jest doświadczona, a dla mnie to będzie pierwsze opuszczenie układu Skassy.

– Raczej dobre, w końcu mam coś ważnego do wykonania. (33)

– Złe, czuję, że to będzie podejrzana, trudna misja. (34)

– Nie mam ochoty rozmawiać na ten temat. (35)

33

– Cieszę się, że myślimy podobnie! Ja jestem bardzo podekscytowana tym zadaniem, a skoro pani także jest pozytywnie nastawiona, to szykuje się nam przyjemny lot.

Zdobywasz Informację #1

Przejdź do paragrafu 36

34

– Skąd u pani kapitan ten pesymizm? Ja mam nadzieję, że moje pierwsze zadanie po awansie na podporucznika jednak będzie wymagające, ale też satysfakcjonujące, a dla mnie ta misja zapowiada się obiecująco. Proszę być dobrej myśli.

Zdobywasz Informację #2

Przejdź do paragrafu 36

35

– Rozumiem.

Zdobywasz Informację #3

Przejdź do paragrafu 36

36

– To chyba wszystko, zapraszam na pokład „Żółtej Orchidei”. Chociaż to pani powinna zaprosić mnie, to pani teraz jest tu kapitanem, więc i gospodarzem.

Przejdź do paragrafu 37

37

Wewnątrz statek również wyglądał przyzwoicie. Była to nowa, sprawna maszyna, z rozsądnie zaprojektowanym rozkładem pomieszczeń. Natra wysłała informacje do wszystkich członków załogi, że mają stawić się na statku, bo jutro wyruszają, a następnie zaczęła Cię oprowadzać. Hangar zajmował aż jedną czwartą całego statku, chociaż nie był po brzegi wypełniony. Zgromadzone tam torpedy i lasery bez problemu pozwoliłyby „Żółtej Orchidei” na wielogodzinny ostrzał przeciwnika. Statek wyglądał jakby był uszykowany na bitwę kosmiczną, a nie misję handlową. Innymi ważnymi miejscami były sektor podtrzymywania życia, maszynownia, szpital, szklarnia do uprawy pożywienia, magazyn żywności i wody, kwatery pracowników i żołnierzy, kantyna, stołówka oraz mostek wyposażony w komputerowy system nawigacyjny. Nie było czasu wszystkiego zwiedzać dokładnie, zresztą nie było też potrzeby, bo sterowaniem każdym z elementów zajmowali się odpowiednio wykształceni ludzie, Twoim zadaniem było tylko dbać, by odpowiednio wykonywali swoją pracę. Natra obiecała, że jutro przedstawi Ci najważniejszych członków załogi. Gdy nadeszła noc, zostałaś w końcu sama w kapitańskiej kajucie. Rzeczywiście spełniała ona całkowicie Twoje oczekiwania, była duża i wygodna, zawierała także czyste rzeczy i sprzęt elektroniczny. To będzie dobre miejsce na najbliższe kilka miesięcy. Szłaś spać z myślą, że to Twoja ostatnia noc na planecie. Rano obudziłaś się wcześnie, ale Twoja adiutant powiedziała, że dała załodze czas do szesnastej, potem nastąpi Twoja przemowa, po której będziecie ruszać. Zapomniałaś już o tradycji, wedle której kapitan przed wyruszeniem w podróż musi zachęcić do niej załogę przemówieniem. Dotychczas dowodziłaś tylko małymi statkami ze znajomym Tobie oddziałem, więc to nie było potrzebne. Teraz jednak wyglądało na to, że musisz coś przygotować.

Jeśli chcesz, by Twoja mowa była krótka i zwięzła, przejdź do paragrafu 38

Jeśli chcesz, by Twoja mowa była motywująca i poruszająca, przejdź do paragrafu 39

Jeśli chcesz, by Twoja mowa była zabawna, przejdź do paragrafu 40

38

Jedynym pomieszczeniem na „Żółtej Orchidei”, wystarczająco dużym, by pomieścić całą załogę (oprócz hangaru) była stołówka, więc tam zebrał się tłum czekający na Twoją przemowę. Ty krótko przedstawiłaś się, opisałaś cel podróży oraz zapewniłaś wszystkich, że przebiegnie ona bezpiecznie. Otrzymałaś oklaski, a następnie przemówiła Twoja adiutant.

Przejdź do paragrafu 41

39

Jedynym pomieszczeniem na „Żółtej Orchidei”, wystarczająco dużym, by pomieścić całą załogę (oprócz hangaru) była stołówka, więc tam zebrał się tłum czekający na Twoją przemowę. Próbowałaś zachęcić ich do ciężkiej pracy na statku za pomocą płomiennej przemowy, ale oni nie byli szczególnie zainteresowani. Widocznie trafiłaś na cyniczną załogę. Otrzymałaś krótkie oklaski, a następnie przemówiła Twoja adiutant.

Przejdź do paragrafu 41

40

Jedynym pomieszczeniem na „Żółtej Orchidei”, wystarczająco dużym, by pomieścić całą załogę (oprócz hangaru) była stołówka, więc tam zebrał się tłum czekający na Twoją przemowę. Próbowałaś rozbawić załogę, by pierwszego dnia zdobyć ich sympatię, i chyba wyszło nie najgorzej, bo kilka razy rzeczywiście ktoś się zaśmiał. Otrzymałaś oklaski, a następnie przemówiła Twoja adiutant.

Przejdź do paragrafu 41

41

– Bezpieczeństwem zajmować się będzie podoficer Fredric Quaff! Zapewnianie wyżywienia i opieki medycznej dla załogi przypadnie doktor Cressinie Lateri! Dbać o dobry stan statku, by wszystkie urządzenia działały poprawnie będzie inżynier Orso Jamin! Natomiast sterować systemem nawigacyjnym i innymi będzie pilot Sandryk Natalin!

Każda z wyczytanych osób po kolei podchodziła do Ciebie i podawała rękę. Młody pilot uśmiechnął się do Ciebie szeroko. Po zakończonej ceremonii każdy udał się do swojego miejsca pracy. Ty ruszyłaś na mostek, by obserwować jak ziemia powoli oddala się, gdy startujecie. Statek jakim dowodziłaś był naprawdę piękny, z zewnątrz musiał wyglądać majestatycznie, gdy się unosił. Gdy znaleźliście się w przestrzeni kosmicznej, zrobiłaś szybki obchód, by sprawdzić, czy wszystko dobrze działa, a następnie położyłaś się spać. Rano obudziło Cię pukanie do drzwi.

– Pani Kuano! To ja, pani adiutant! Przepraszam, jeśli panią obudziłam, ale jeśli chce pani umówić dzisiaj jakąś wizytę, to wypadałoby zrobić to jak najwcześniej.

– To nie było zbyt subtelne sugerowanie mi, czym mam się zająć. Sądzisz, że powinniśmy odbyć rozmowę z tymi czterema szychami?

– Oczywiście, proponuję zobaczyć się z nimi w kolejności wieku, tak wymaga kultura. Odpowiada to pani kapitan?

– Tak, odpowiada. (43)

– Nie chcę tracić na nich czasu, wierzę, że sobie poradzą. (42)

42

Natra posmutniała, najwyraźniej miała ochotę na te rozmowy.

– Jest pani pewna? Dobrze byłoby mieć pewność, że ci ludzie są odpowiedni i trochę ich poznać.

– Jak chcesz to poznawaj do woli, ja mam ważniejsze sprawy. (77)

– Żartowałam, możesz umawiać wizyty. (43)

43

– Cieszę się. Pierwszy do odhaczenia będzie Quaff. Może być nieco drażliwy, ale z tego co wiem, ma duży szacunek dla munduru i wyższego stopnia, więc nie powinno być z nim problemów.

Nie minęło dużo czasu, gdy rozległ się dzwonek, i do Twojego gabinetu przybył podoficer. Był nieco starszy od Ciebie, wysoki i groźny z twarzy. Natra stanęła obok Twojego boku, a on usiadł przed wami.

– Przybył pan bardzo szybko, miło mi – powiedziałaś. – Nie miał pan żadnych pilnych spraw?

– Nie, jak widać. Ufam swoim ludziom i nie muszę ich gorliwie nadzorować. Pani kapitan ma chyba podobne podejście, bo też teraz tu siedzi.

– Tę rozmowę możesz uznać za formę nadzoru. Będę bezpośrednia, nie znam pana, to gubernator pana wybrał, więc...

– Obawiam się, że muszę przerwać – wtrąciła się Natra. – Muszę zaznaczyć, że gubernator nie był przychylny podoficerowi Quaffowi, to jego kontakt z „Ręki Rozsądku”, który wydał pozwolenie na lot, nalegał, by podoficer dołączył do załogi.

– Dlaczego chciał akurat pana? (44)

– Kim jest ten tajemniczy kontakt? (45)

44

– Proste, wie, że jestem otwartym przeciwnikiem „Czystej Sprawiedliwości”, czyli partii pani gubernatora, i liczy, że ze mną na pokładzie nie dojdzie do żadnych machlojek. Według mnie, w ogóle nie powinien dopuścić do tego lotu, ale skoro już to zrobił, to nie odmówiłem.

Przejdź do paragrafu 46

45

– Nie muszę podawać imienia mojego mocodawcy, jeśli sobie tego nie życzy. Ale dobrze, niech będzie, moim przełożonym jest kontroler planetarny do spraw korupcji. I pewnie sam jest skorumpowany przez Grunattiego, zważywszy, że zezwolił na ten lot i nie powiadomił innych członków „Ręki Rozsądku” na Skassie. Ale widocznie chce chwycić dwie sroki za ogon, skoro wysłał mnie, bym nie dopuścił, żeby doszło tu do czegoś nielegalnego.

Przejdź do paragrafu 46

46

– Nieważne dlaczego, teraz jest pan na moim statku, więc zachowa pan mi wierność, prawda?

– Oczywiście. Pani jest tu kapitanem.

– Cieszę się. Wróćmy do mojego pytania. Niech pan będzie szczery, ma pan do mnie jakieś zastrzeżenia?

– Nie znam pani za dobrze, ale jedna kwestia mnie nurtuje. Służy pani ode mnie dziesięć lat krócej, a mimo to ma pani wyższy stopień, chociaż pani rodzina nie jest wpływowa, i mimo pani niedawnej porażki na Teutronie, teraz otrzymała pani kolejne ważne zadanie. Proszę odpowiedzieć, czy ma pani kogoś, kto panią wspiera wśród polityków „Czystej Sprawiedliwości”?

– Nie, zawsze radziłam sobie sama. (47)

– Nie, prawdę mówiąc w ogóle ich nie popieram i wolałabym nie być do nich przypisywana. (48)

– Nie muszę odpowiadać na to pytanie. (49)

47

Mimo że powiedziałaś prawdę, Fredric nie sprawiał wrażenia przekonanego.

– Nie mam powodów, by nie wierzyć pani słowom, ale niech pani pamięta, że zostałem tu wezwany, by patrzeć pani na ręce.

Przejdź do paragrafu 50

48

Fredric uśmiechnął się nieco złośliwie. Najwyraźniej Ci nie uwierzył.

– Przyznaję, to może być problem dla pani sumienia. Ale w takim razie mogę być pewien, że nie wykona pani kapitan żadnych szemranych zadań, jakie mógł pani zlecić Grunatti.

Ton, jakim to powiedział sugerował, że podejrzewa Cię o ścisłą współpracę z Carmagiem.

Przejdź do paragrafu 50

49

Fredric przypatrywał Ci się stalowym spojrzeniem.

– Oczywiście, że pani nie musi, przepraszam, że pytałem. Niech tylko nie robi pani nic, o co mogłaby pani być oskarżona po powrocie na Skassę.

Jego ton sugerował ostrzeżenie.

Przejdź do paragrafu 50

50

– Możemy już zakończyć tę rozmowę – odparłaś oschłym tonem.

– Żegnam – powiedział podoficer, po czym wyszedł.

– Podejrzewa cię o coś – stwierdziła Natra.

– W takim razie staraj się nie karmić jego paranoi, potrzebujemy go.

– Tak, rozmawiałam z jego ludźmi na pokładzie, są mu bardzo oddani.

– Mam nadzieję, że kolejna rozmowa pójdzie lepiej. Teraz Cressina?

– Tak. Pójdę umówić wizytę.

W przeciwieństwie do Fredrica, doktor biologii była bardzo zajęta, a przynajmniej tak usprawiedliwiała fakt, że rozmowę odbyć może dopiero za dwa dni. W tym czasie zajęłaś się rozpatrywaniem kilku skarg na różnych członków załogi, jakie już zdążyły napłynąć. W końcu nadszedł czas audiencji. Lateri była dosyć drobną kobietą, nieco starszą od Ciebie. Miała przyjazny wygląd, ale sprawiała wrażenie zupełnie niezainteresowanej rozmową.

– Dzień dobry, pani kapitan. W jakiej sprawie zostałam wezwana?

– Pełni pani bardzo ważną rolę na statku, chciałam lepiej panią poznać.

– I uznała pani, że najlepiej będzie zrobić to poprzez oficjalną wizytę? Tak szybko wystartowaliśmy, że nie zdążyłam zakończyć procesu konserwacji mięsnych replik, więc muszę zajmować się tym teraz, dlatego jestem bardzo zajęta. Mogłabym opowiedzieć o szczegółach mojej pracy, ale obawiam się, że to nie będzie dla pani przydatna wiedza. Mogę tylko zapewnić, że cały czas będę dostarczać jedzenie i nadzorować pracę w szpitalu.

Przejdź do paragrafu 51

51

– Czego w takim razie chce się pani dowiedzieć?

– Jak mam wiedzieć, czy dobrze się pani sprawuje, jeśli nie mogę zrozumieć pani pracy? (52)

– Czemu podjęła pani tę podróż? (53)

– Na razie nic więcej. Może pani chce o coś spytać mnie? (54)

52

– Przepraszam, jeśli urażę panią kapitan, ale obawiam się, że nikt kto nie ukończył uniwersytetu biologicznego, nie może ocenić czy wykonuję dobrze moją pracę, czy nie. Jeśli pani mi nie ufa, może pani wysłać adiutant Buho, by popytała moich podopiecznych, czy wszystko w moim sektorze działa sprawnie. Jestem pewna, że nie wskażą żadnych uchybień.

Przejdź do paragrafu 51

53

– Przecież odpowiedź jest prosta, dla pieniędzy. Żadna dłuższa wyprawa kosmiczna nie może się odbyć bez udziału speca od żywności, więc nic dziwnego, że są bardzo poszukiwani, ale ten kurs był wyjątkowo dobrze opłacany. Nieszczególnie mnie obchodzi cel wyprawy, coś tam sprzedajemy, gubernator na tym zarobi, i ja także, bo w tym uczestniczę.

Przejdź do paragrafu 51

54

– W zasadzie mogłabym. Całkiem cieszy mnie, że chce się pani kapitan otworzyć przed załogą. Jedna kwestia mnie ciekawi. Znam panią już z gazet, kilka miesięcy temu mówili o pani w kontekście buntu na Teutronie. Dlaczego zdecydowała się pani spróbować go stłumić?

– Nie myślałam nad tym, robię to, co każe Grunatti, jestem jego oficerem. (55)

– Taki był rozkaz. Zdegradowaliby mnie, gdybym odmówiła, więc to zrobiłam. (56)

– Ci buntownicy zawarli z rządem Skassy umowę, którą potem złamali z bronią w ręku. Należało ich nakłonić do zakończenia tego szaleństwa. (57)

– Ponieważ Skassa potrzebowała surowców z Teutrona, i to pilnie. (58)

– Nie chcę odpowiadać na to pytanie. (59)

55

– Podąża pani ślepo za rozkazami, nieważne jakimi? No tak, zapomniałam, jak wygląda nasza flota.

– To nie było uprzejme – wtrąciła się Natra, wyraźnie zirytowana.

Przejdź do paragrafu 60

56

– Tam rozgrywała się gra o ludzkie życie i dobrobyt planety, a pani myślała tylko o karierze? Nie nazwałabym tej postawy poprawną.

– Nie pani jest od oceniania mnie – odparłaś i zmierzyłaś biolog groźnym spojrzeniem.

Przejdź do paragrafu 60

57

– Rozumiem, bardzo pani ceni uczciwość. To dobrze, takie postrzeganie spraw na pewno pomoże pani w utrzymaniu „Żółtej Orchidei” w ładzie.

Zdobywasz Informację #4

Przejdź do paragrafu 60

58

– No tak, zawsze są dwie strony monety. Trudno mi jednoznacznie stwierdzić czy uważam pani decyzję za prawidłową, ale miło chociaż wiedzieć, że statkiem rządzi osoba zdecydowana.

Zdobywasz Informację #4

Przejdź do paragrafu 60

59

– To nie powinna pani sugerować zadania pytania. Ale dobrze, ja jakoś sobie poradzę z moją ciekawością.

Przejdź do paragrafu 60

60

Doktor Lateri delikatnie się do Ciebie uśmiechnęła mówiąc:

– Ma pani jeszcze jakieś pytania? Ja też muszę kiedyś spać.

– Niech się pani wyśpi porządnie, by jutro w pracy być w pełni efektywną. Dziękuję za poświęcony czas.

Cressina wyszła, a Ty spojrzałaś na swoją adiutant, która przypatrywała się całej rozmowie.

– Co o niej sądzisz? – spytałaś.

Jeśli posiadasz Informację #4, przejdź do paragrafu 61

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 62

61

– Chyba w miarę cię lubi. Ale nie sądzę, by była zainteresowana wykuwaniem przyjaźni.

– Nie szkodzi, ważne by dobrze robiła to co robi. Nawet jeśli bardzo nie chce zdradzić, na czym to polega.

Przejdź do paragrafu 63

62

– To wycofana pracoholiczka. Nawet jeśli nie zdobyłaś jej zaufania, to chyba i tak możemy spać spokojnie, ona nie będzie sprawiać problemów.

– Obyś miała rację.

Przejdź do paragrafu 63

63

– Teraz pora na inżyniera – oznajmiła Natra. – Z nim powinno pójść gładko, ponoć jest oazą spokoju, jego ludzie zawsze mówią o nim w superlatywach.

– Do każdego masz pozytywne nastawienie. A coś niepokojącego o nim też masz?

– Są pewne plotki, które szerzyły się w akademii technicznej na Skassie, w której nauczał. Może pani kapitan go o to zapytać, pewnie wie więcej niż ja.

Kolejnego dnia stawił się u Ciebie Jamin. Był mężczyzną w podobnym wieku co Ty, niskim brunetem. Miał nieco ubrudzone smarem ubranie, tak jakby sam dokonywał renowacji, a nie je zlecał.

– Przepraszam za mój wygląd, jeden z mechaników nie wiedział jak wymienić pewną część turbiny, musiałem go poinstruować – od razu się usprawiedliwił.

– Panie Jamin, jak panu idzie praca? – spytałaś.

– Szczerze mówiąc, to wyśmienicie. Statek jest nowy i tak sprawny, że w zasadzie to ja prawie czuję się niepotrzebny. A pani?

– Też całkiem dobrze. Na razie nie było praktycznie problemów. Ma pan do mnie jakieś pytania albo sprawy do załatwienia?

– Nie, ale na pewno wspomnę, gdybym coś takiego miał.

– Świetnie. Mogę panu zadać osobiste pytanie?

– Chodzi o plotki z mojej akademii, prawda?

– Właściwie to tak.

– Obawiałem się, że dosięgną mnie nawet w kosmosie. Wie pani, ja jestem znany z tego, że nigdy nie rozmawiam o polityce. To najlepsza strategia, żeby od niej uciec, ja po prostu nie oglądam wiadomości i żyję własnym życiem. Ale pewnej nocy, gdy byłem w barze i byłem mocno podpity, wygłosiłem pod naciskiem mojego ucznia, pewną kontrowersyjną opinię, co wzbudziło oburzenie.

– Co to była za opinia, jeśli można wiedzieć? (64)

– Nie musi pan wyjaśniać. (65)

64

Orso skrzywił się, gdy o tym opowiadał.

– Uczeń uparcie pytał mnie o „Szklaną Igłę”, to mu powiedziałem, że dopóki nie wejdą do mojej akademii, to mogą zabijać kogo chcą, z jakich chcą powodów, i mnie to nic nie obchodzi.

– Rodziny ofiar tych terrorystów pewnie nie chciałyby tego usłyszeć.

– Na trzeźwo bym tak tego nie ujął.

Przejdź do paragrafu 66

65

– Dziękuję.

Przejdź do paragrafu 66

66

– W każdym razie, potem zaczęła się szerzyć plotka, że jestem zwolennikiem terrorystów ze „Szklanej Igły”, co jest bzdurą, bo już mówiłem, że polityka mnie nie interesuje. Te pomówienia były na tyle szkodliwe, że uznałem, iż spędzę kilka miesięcy z dala od planety, to może wszystko ucichnie. Ale oczywiście nawet tutaj to musiało dotrzeć. Pani kapitan chyba mnie nie podejrzewa, prawda?

– Nie, możesz być spokojny. (67)

– Będę cię mieć na oku. (68)

67

– Dziękuję za okazane zaufanie. Coś jeszcze panią niepokoi?

– Już nic, może pan odejść.

– W takim razie, do widzenia.

Zdobywasz Informację #5

Przejdź do paragrafu 69

68

Inżynier posmutniał.

– No tak, w końcu to jest pani rola. Nie mam zamiaru robić żadnych podejrzanych rzeczy.

– Wielce się cieszę. Nie mam więcej pytań.

– W takim razie, do widzenia.

Przejdź do paragrafu 69

69

– Chyba nie jest zadowolony ze swoich obraźliwych słów po pijaku. To dobrze – stwierdziła Natra.

– Najważniejsze, by nie powiedział nic podobnego na tym pokładzie. Nie chcę tu żadnych konfliktów.

– Z tego co mi mówili jego ludzie, to od tamtej pory Jamin bardzo uważa z alkoholem.

– Świetnie to słyszeć. Teraz pozostał nam tylko Natalin?

– Tak. Natychmiast pójdę go zawiadomić.

Zawsze uważałaś kontrolowanie układu sterującego statkiem za niezwykle trudne, więc zdziwiło Cię, gdy okazało się, że pilot może praktycznie od ręki odejść od sterów i spotkać się jeszcze tego wieczora. Postanowiłaś się zgodzić. Wkrótce Sandryk ochoczo wszedł do gabinetu i rozsiadł się na fotelu, ale zmartwił się patrząc na Natrę.

– Czy to konieczne, by pani adiutant była tu z nami? Proszę mnie źle nie zrozumieć, nic do pani nie mam, po prostu swobodniej mi się rozmawia w cztery oczy.

– Obawiam się, że to konieczne – odpowiedziałaś.

– Tak, rozumiem to, przepraszam.

– Świetnie, w takim razie przejdźmy do pytań, jakie chciałabym panu zadać.

Przejdź do paragrafu 70

70

– Na czym polega pilotaż „Żółtej Orchidei”? (71)

– Dlaczego postanowił pan dołączyć do załogi? (72)

– Właściwie to interesuje mnie, jakie pan ma zdanie o mnie. (73)

71

– W obecnych czasach nadal panuje przekonanie, że statkami kieruje się za pomocą steru, ale to jest bardzo przestarzałe podejście. W nowych okrętach, takich jak ten, którym pani dowodzi, nie montuje się nawet awaryjnego sterowania ręcznego, bo za wszystko odpowiada niezawodny komputer. Ja nie umiałbym kierować sterem, ale jestem informatykiem, świetnie orientuję się w systemie nawigacyjnym i wszystkich innych, więc razem z moją ekipą możemy zapewnić działanie maszynie, która nas transportuje.

Mimo młodego wieku, Sandryk opowiadał fachowo i z pasją o rzeczach mieszczących się w zakresie jego specjalizacji. Wyglądało na to, że jest odpowiednim pilotem Twojego statku.

Przejdź do paragrafu 70

72

– Pani kapitan, może dla pani to nie jest kolejna ekscytująca wojskowa wyprawa, ale dla mnie wyrwanie się z planety, by móc przejąć stery, jest czymś niezwykłym. Wbrew pozorom kierowanie statkiem nie jest proste, mimo że komputer robi wszystko, to szczegółowa kontrola procesów i korygowanie ich, to nie lada sztuka.

– Ale mógł pan tak po prostu opuścić te procesy, by natychmiast odbyć tę rozmowę, chociaż ja mogłabym poczekać do jutra? – spytałaś.

– No, tak. Znaczy, one nadal są nadzorowane przez moich ludzi, ja nie muszę być cały czas obecny. A nie pozwoliłbym czekać naszej wspaniałej pani kapitan.

Przejdź do paragrafu 70

73

– Ja...

Natalin zaczął mówić niepewnie.

– Właściwie to niezręcznie mi o tym mówić, ale oczarowała mnie pani już swoim przemówieniem. Od razu widać, że jest pani doświadczoną i kompetentną kapitan! Właściwie, to nawet jestem ciekaw, jaką jest pani osobą prywatnie. Nie zechciałaby pani udać się ze mną kiedyś na kolację w mniej formalnych okolicznościach?

– Obawiam się, że nie, jesteś moim podwładnym. Piętnaście lat młodszym. (74)

– Zaintrygowałeś mnie, myślę, że mogę się zgodzić. (75)

74

Sandryk pokiwał głową. Chyba spodziewał się takiej odpowiedzi.

– Naprawdę przepraszam za brak profesjonalizmu, ale musiałem spytać. Chyba wie pani, że...

– Nie ma problemu, chyba czas już wracać do swoich obowiązków.

– Dobrze, już mnie nie ma.

Młody informatyk wstał i szybkim krokiem opuścił gabinet.

– Muszę pani szczerze powiedzieć, że o tego ważniaka obawiam się najbardziej – stwierdziła Twoja adiutant. – On ewidentnie coś do pani czuje, a to nie jest odpowiednie podczas tak ważnej misji.

– Powiedziałam mu, że nic z tego nie będzie, jeśli jest tak rozsądny, jak o nim mówią, to się opamięta.

– Pewnie tak, podjęła pani dobrą decyzję.

Zdobywasz Informację #6

Przejdź do paragrafu 76

75

Rozradowany pilot uśmiechnął się szeroko.

– Nawet nie wie pani, jak się cieszę, że to słyszę! To kiedy pani ma wolny termin, ja jestem dostępny prawie cały czas. Znaczy, nie, że się obijam, tylko...

– Spokojnie, odezwę się. Wracaj na mostek, sterniku.

Sandryk zasalutował teatralnie, po czym wyszedł z gabinetu. Twoja adiutant spojrzała na Ciebie zmartwiona.

– Naprawdę chce pani ryzykować bliższą relację z tak ważnym członkiem załogi? Wiem, że nie jestem od tego, by kwestionować pani decyzje, ale uważam to za nierozsądne. Jeśli się pokłócicie, może pani utracić jego lojalność, a „Żółta Orchidea” bardzo potrzebuje pilota.

– Spokojnie, rozegram to tak, że nic złego się nie stanie. Mam nadzieję, że nie jesteś zazdrosna.

– Może powinnam być, on jest w moim wieku, nie pani.

Zbywasz tę uwagę śmiechem.

Zdobywasz Informację #7

Przejdź do paragrafu 76

76

Odbyłaś już rozmowy z Twoimi czterema najważniejszymi podwładnymi na „Żółtej Orchidei”. Teraz przyszła pora wrócić do standardowych obowiązków kapitana.

Przejdź do paragrafu 77

77

Podróż w kierunku tunelu czasoprzestrzennego upływała Ci dosyć powoli. Życie na statku toczyło się swoim własnym, monotonnym rytmem. Jedynie Twoje obowiązki nie były do końca sprecyzowane. Jednego dnia musiałaś po prostu wypełnić dokumentację, a potem nie miałaś nic do roboty, a innego trzeba było rozwiązać kilka różnych sprzeczek, jakie wybuchły pomiędzy członkami załogi, i wieczorem padałaś ze zmęczenia. Cokolwiek byś nie robiła, Twoja adiutant bardzo się starała skrupulatnie Ci pomagać, czasami nasuwały Ci się myśli, że byłaby lepszą kapitan niż Ty. Przestrzeń kosmiczna Trychonii jest bezpieczna nawet na obrzeżach, więc na szczęście pierwszy etap podróży przebiegł zupełnie spokojnie.

Jeśli posiadasz Informację #1, przejdź do paragrafu 78

Jeśli posiadasz Informację #2, przejdź do paragrafu 79

Jeśli posiadasz Informację #3, przejdź do paragrafu 80

78

Większość czasu spędzałaś ze swoją adiutant, i to z nią naturalnie nawiązałaś przyjaźń. Szybko odkryłyście, że wiele was łączy i zaczęłyście rozmawiać swobodniej. Przypominała Ci ciebie kilkanaście lat temu. Dobrze się czułaś będąc dla niej kimś w rodzaju mentorki.

Jeśli posiadasz Informację #6, przejdź do paragrafu 81

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 82

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 83

79

Twoje relacje z Natrą Buho były dosyć nietypowe. Miałyście bardzo różne charaktery, a mimo to współpraca świetnie wam szła, głównie dlatego, że ostatecznie Twoja adiutant zawsze ustępowała, jeśli Ci zależało. Mimo jej posłuszeństwa, miała odwagę, by wielokrotnie się z Tobą nie zgadzać, co całkiem często prowadziło was do kulturalnych rozmów, w których konfrontowałyście wasze podejście do życia oraz do zadań, jakie przed wami stoją.

Jeśli posiadasz Informację #6, przejdź do paragrafu 81

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 82

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 83

80

Mimo jej kilku prób, Natrze nie udało się nawiązać z Tobą przyjaźni. Po prostu tego nie chciałaś, zawsze lubiłaś życie samotniczki, a statek szybujący w pustce jest dla Ciebie całkiem dobrym miejscem. Adiutant nie obraziła się Twoją obojętnością na jej osobę (a przynajmniej tego nie okazała), i dalej wywiązywała się z obowiązków wobec Ciebie najlepiej jak umiała.

Jeśli posiadasz Informację #6, przejdź do paragrafu 81

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 82

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 83

81

Sandryk jeszcze kilkukrotnie próbował Ci zaimponować albo schlebiać, ale Ty udawałaś, że tego nie widzisz. Po prostu traktowałaś go z pełnym profesjonalizmem i dystansem. W końcu odpuścił, a Tobie ulżyło z tego powodu.

Przejdź do paragrafu 84

82

Twoja kolacja z młodym pilotem przebiegła pomyślnie. Był przystojny, ale także elokwentny i kulturalny. Mimo tego cały czas zdawał Ci się być nieco niedojrzały, ale nie powiedziałaś mu tego wprost. Później nastąpiły kolejne spotkania, i mimo że wasza relacja nie była bardzo silna, to jednak coś między wami iskrzyło, chociaż nie wiedziałaś jeszcze, co sądzić na ten temat.

Przejdź do paragrafu 84

83

Nie poznałaś dobrze ważnych ludzi na pokładzie, ale każdy z nich spełniał wzorowo swoje zadania oraz nie wykazywał chęci, żeby poznać Ciebie, więc mogłaś spać spokojnie. Jedynie młody pilot, Sandryk Natalin, podjął kilka nieśmiałych prób nawiązania kontaktu, ale nigdy nie mieliście okazji dłużej porozmawiać, a on ewidentnie był przy Tobie skrępowany. Postanowiłaś raczej unikać z nim kontaktu, miałaś przecież istotniejsze sprawy na głowie, niż dociekanie czego on od Ciebie chce.

Przejdź do paragrafu 84

84

Podróż na skraj układu Skassy zajęła „Żółtej Orchidei” trochę ponad miesiąc. To całkiem krótki czas jak na tak duży okręt. W końcu dotarliście w pobliże bazy gwiezdnej „Harpia Prime”. Było to olbrzymia, imponująca konstrukcja, wyśmienicie ufortyfikowana. Skoro to jedyne przejście do układu Zetta-Trychonia, to czułaś, że możesz być pewna bezpieczeństwa tego układu, ale z drugiej strony wiedziałaś, jaką niszczycielska mogłaby okazać się republika Falurii po zmobilizowaniu swoich sił. Niezależnie od tego, Twoim zadaniem było przelecieć na drugą stronę, więc mogłaś tylko mieć nadzieję, że zostaniesz przepuszczona, bo o przebiciu się przez tak potężną barierę jednym statkiem nie było mowy.

Przejdź do paragrafu 85 w Akcie II.

Akt II

Harpia Prime

85

Otwór tunelu czasoprzestrzennego został w całości obudowany i zamknięty śluzą. Wokół tej śluzy powstała cała baza. Dziesiątki statków musiały ustawić się w kolejce do przejścia granicznego, a każdy zostawał przepuszczony dopiero po wizycie jednego z inspektorów. Rozkazałaś załodze postępować w zgodzie z procedurami, ustawić się w kolejce oraz przejść zarządcom wszystkich sekcji do mostka, na wypadek gdyby inspektor chciał ich o coś zapytać. Czekaliście tam razem, podziwiając majestatyczną „Harpię Prime”.

– Admirał Kordyl Ventis to wielki bohater – wyraził swoją opinię podoficer Quaff. – Nigdy nie służyłem pod jego rozkazami, a szkoda, od czterdziestu lat dba o nasze bezpieczeństwo oraz słynie ze wszystkich żołnierskich cnót.

– Ale też miesza się w politykę – wtrąciła Natra. – Nigdy nie krył swojej otwartej pogardy wobec „Czystej Sprawiedliwości”, a to jest wbrew ideałom naszej floty, która ma nie mieszać się w partyjne rozgrywki.

– Owszem, racja – przyznał Fredric. – Ale mi to nie przeszkadza, szczególnie że mamy podobne poglądy. Jednak przede wszystkim, admirał jest doświadczony, wierny Trauncji i honorowy. Cieszę się, że to jemu przyznano kontrolę nad tą bazą.

– Z hangaru nadają, że inspektor wylądował i idzie do nas – oznajmił Natalin.

Po chwili na mostek wszedł elegancko ubrany inspektor i przywitał Cię uściskiem dłoni.

– Witam, mam nadzieję, że jest pani świadoma, że to tylko rutynowa inspekcja. Lądując tu, widziałem mnóstwo broni laserowej, a na dodatek przewozi ją pani statkiem, który byłby w stanie po załadowaniu ją wystrzelić. Jaki jest cel podróży?

– Handlowy – powiedziałaś. – Lecimy sprzedać tę broń klanowi Cutti z Zetty.

– Chyba pani wie, że to nielegalne? Musi pani mieć zezwolenie sygnowane podpisami wielu istotnych urzędników.

– Mam je. Oto i ono.

Inspektor uważnie przeczytał papiery, jakie dostałaś od Carmaga. Gdy skończył, oddał Ci je ze słowami:

– Wygląda na to, że wszystko się zgadza. Ale niestety i tak nie mogę pani przepuścić. Rozkaz samego admirała.

– Co to za rozkaz? (86)

– Działam w imieniu gubernatora, więc radzę nas przepuścić. (87)

86

– Zostałem powiadomiony, że jeśli zawita tu statek zawierający niebezpieczny ładunek, a admirał wiedział, że taki statek nadleci, to mam go nie przepuszczać. Ja tylko wypełniam rozkazy.

– W takim razie chciałabym porozmawiać z admirałem, by wyjaśnił tę decyzję.

Przejdź do paragrafu 88

87

Członkowie Twojej załogi spojrzeli na Ciebie z przestrachem.

– Czy pani próbuje grozić państwowemu urzędnikowi na służbie? Wie pani, jakie mogą być tego konsekwencje?

– Przepraszam, poniosły mnie emocje. Działam w pełni legalnie, a na dodatek na osobiste polecenie Grunattiego, którego rozkaz stoi wyżej, niż rozkaz admirała, więc ma pan prawny obowiązek otworzyć natychmiast śluzę.

– Obawiam się, że gubernator jest ponad admirałem na Skassie, ale na pewno nie tutaj.

– No to wygląda na to, że muszę porozmawiać z admirałem.

Przejdź do paragrafu 88

88

– W takim razie świetnie się składa, bo on także chce porozmawiać z panią. Miałem po zatrzymaniu was, poinformować kapitana statku, że jest zaproszony na rozmowę w cztery oczy z admirałem Ventisem. Natychmiast.

– Ja jako adiutant pani kapitan, muszę iść z nią – powiedziała Natra.

– Proszę nie utrudniać sprawy, polecenie dla mnie było jasne, tylko kapitan. Proszę za mną.

Nie mając wyboru, ruszyłaś z inspektorem do hangaru. Tam wsiadłaś do jego kosmicznego śmigłowca, a on zawiózł Cię na lądowisko bazy. Nie rozmawialiście po drodze, atmosfera była napięta. Po wylądowaniu Twoją eskortą zostali dwaj żołnierze, a inspektor wrócił do swojej pracy. Żołnierze prowadzili Cię długimi korytarzami bazy. Też nie byli rozmowni. W końcu dotarliście do windy, która zawiozła was do gabinetu Ventisa. Żołnierze nakazali Ci wejść. Gabinet był duży, ozdobiony licznymi obrazami scen batalistycznych z różnych epok. Admirał stał przed Tobą, ubrany w mundur podobny do Twojego, ale z wieloma orderami. To był stary człowiek, z długą brodą i wąsami, ale o wyprostowanej, dumnej postawie. Patrzył na Ciebie jak na wroga, z którym chce negocjować rozejm. Nie przywitał się, tylko od razu przeszedł do rzeczy.

– Tą misją dowodzi oficer naszej floty? To niedobrze.

– Dlaczego? (89)

– Skąd ta nieufność? Zamierza admirał mnie aresztować? (90)

– Ta misja została zlecona przez gubernatora Grunattiego i ma zostać pilnie wykonana, więc proszę mnie natychmiast wpuścić do tunelu. (91)

89

– Bo to haniebne zmuszać oficerów do przemytu. Ale właśnie tego spodziewałbym się po Carmagu, to krętacz.

– Skoro mam pozwolenie, to to nie jest przemyt.

– Ja nie dałem pani pozwolenia. I nie dam.

– Dlaczego?

Przejdź do paragrafu 92

90

– Szczerze mówiąc, rozważałem to, ale to nie byłoby uczciwie. Pani może nie być wtajemniczona w rozgrywki gubernatora, więc nikt nie będzie aresztowany. Oczywiście na razie, bo zamierzam przeprowadzić śledztwo.

– O jakich rozgrywkach mówimy?

Przejdź do paragrafu 92

91

Admirał się roześmiał.

– Sądzi pani, że bycie na smyczy Carmaga mnie przestraszy? Znam go, zawsze wiedziałem, że to paskudny drań, nie zasługuje na swój urząd.

– Dlatego nie uszanuje admirał urzędu?

– Nie muszę. To moja baza i mogę w niej zatrzymać kogo chcę, jeśli mam przesłanki, by uznać to za stosowne.

– Jakie przesłanki?

Przejdź do paragrafu 92

92

– To akurat proste. Chodzi o zdradę. Tydzień temu doleciał tu nieduży, szybki statek z posłańcem ze Skassy, który niósł mi wiadomość od mojego kontaktu na planecie. Ostrzegł, że w moją stronę leci statek z bronią na pokładzie, którego załoga zawiera zdrajców, którzy będą chcieli przejąć władzę na statku po przedostaniu się przez tunel, i wykorzystać broń Trauncji do nieznanych celów. Od razu po otrzymaniu tej wiadomości zdecydowałem, że nie mogę pani przepuścić.

– To jest pewna informacja?

– Nie. Ale nie będę ryzykować. Niech pani będzie szczera, ma pani wobec kogoś podejrzenia? Należy się zastanowić nad osobami rekrutującymi członków swoich załóg, oni mogli łatwo wpuścić na pokład cały tabun łotrów. Co najmniej jeden z nich jest buntownikiem. No, chyba że jest nim pani.

– Nie mam żadnych podejrzeń. (93)

– Niektórzy wydają mi się zagrożeniem. (94)

93

– Jest pani lojalna wobec swojej załogi albo nie spełniła pani obowiązków kapitan i nieuważnie się im przyjrzała. Dla mnie to nie ma znaczenia, już podjąłem decyzję.

Przejdź do paragrafu 95

94

– Sama pani widzi, że istnieje problem. Jeśli będzie miała pani dowody na czyjąś winę, proszę je mi natychmiast przekazać.

Przejdź do paragrafu 95

95

– Obstawa mojego statku, pod dowództwem podoficera Quaffa, jest silna, wątpię czy garstka bandytów na pokładzie byłaby w stanie pokonać ją i mnie obalić.

– Już powiedziałem pani, że jestem ostrożnym człowiekiem, więc nie będę ryzykować. Poza tym, leci pani uzbrojonym i pomalowanym w nasze barwy narodowe statkiem w pobliże granicy z Falurią. Po niedawnych napięciach jest to naprawdę idiotyczny i groźny pomysł. Nie mam pojęcia w jaką grę gra Grunatti, ale cokolwiek to jest, nie pozwolę mu na to. Proszę wylądować na naszym lądowisku, będziecie moimi gośćmi. Nie mam wolnych kwater, więc pani załoga będzie dalej mieszkać w statku, ale pozwolę wam chodzić swobodnie po bazie.

– Bo inaczej wszyscy uznają to działanie za uwięzienie nas?

– Tak. Dokładnie dlatego. Zgadza się pani? Rozsądnie będzie to zrobić, jeśli będzie pani stawiać opór, użyję siły.

– Bardzo mi zależy na wykonaniu tej misji.

– Właściwie to dlaczego?

– Zależy od niej moja kariera, a więc i moje przyszłe życie. (96)

– Jak nie wypełnię tego kontraktu, Skassa straci wiarygodność i miliardy kredytów. (97)

– Moim obowiązkiem jest wykonać pilny rozkaz przełożonego. (98)

– Nie muszę się panu tłumaczyć. (99)

96

– I chce pani zaryzykować życie swoje i całej załogi dla awansu?

– Ja tu nie widzę ryzyka, już mówiłam, że na pokładzie jest bezpiecznie.

– Zadziwia mnie pani krótkowzroczność. Nigdzie nie polecicie.

Przejdź do paragrafu 100

97

– Ja bym się tak nie martwił, Grunatti na pewno wyolbrzymił negatywne skutki złamania tego kontraktu, żeby panią zmanipulować.

– A zna się admirał na gospodarce? I na Zettianach?

– W ogóle. Ale to nie zmienia mojej decyzji, stawką jest coś więcej niż pieniądze.

Przejdź do paragrafu 100

98

– Doceniam pani lojalność, ale już wyjaśniłem moje motywy. Zostanie pani na „Harpii Prime”.

Przejdź do paragrafu 100

99

– Jestem starszy stopniem.

– Ale ja działam na polecenie gubernatora.

– I co z tego? Tu jest moja baza. Zresztą i tak nic nie zmieni mojego postanowienia.

Przejdź do paragrafu 100

100

– Mam nadzieję, że już pani rozumie moje motywy.

– Cokolwiek pan uważa, miałam polecenie, nie ustępować.

– Obawiam się, że nie ma pani wyboru. Jeśli nie wróci pani teraz na statek i nie wyląduje na moim lądowisku, to usunę panią ze stanowisku i rozkażę załodze wybrać nowego kapitana, który zgodzi się zaprzestać wykonywania tej szaleńczej misji.

– Nie ma admirał prawa tego zrobić.

– Ale to zrobię. Więc radzę jednak mnie posłuchać. Niech pani wraca na statek.

Żołnierze odprowadzili Cię z powrotem na lądowisko i zabrali małym statkiem na „Żółtą Orchideę”. Tam cały czas na mostku czekali najważniejsi załoganci.

– Możemy już ruszać? – spytał Orso.

– Nie – odparłaś. – Admirał uważa, że na pokładzie czają się zdrajcy, i kazał nam natychmiast wylądować w jego bazie.

Zapadła cisza. Po chwili odezwała się Cressina.

– Chyba musimy go posłuchać. Pytanie co potem, nie chcę wracać na planetę bez grosza przy duszy.

– Gubernator Grunatti podejrzewał, że możemy natrafić na problemy tutaj – powiedziała Natra. – Rozkazał przedostać się przez barierę w każdy możliwy sposób.

– W takim razie powinniśmy wylądować, a potem posiedzieć chwilę w tej bazie – stwierdził Orso. – Jeśli dowiemy się, jak wszystko tutaj działa, może uda nam się znaleźć sposób, żeby niepostrzeżenie przejść przez tunel.

– Istnieje też inna opcja – powiedział Fredric.

– Chyba nie mówisz o próbie przedarcia się? – spytał z niepokojem Sandryk.

– Jasne, że nie, nie śmiałbym tego zrobić, nawet gdyby to nie było samobójstwem. Inną opcją jest zaakceptowanie tego, co mówi admirał i wycofanie się. Skoro misja jest groźna, to poprośmy go o to, by pozwolił nam wrócić na Skassę. Nie będziemy musieli wtedy tkwić tu bezczynnie, licząc na zmianę zdania, która pewnie i tak nie nastąpi.

– Ponoć jesteś wojowniczym człowiekiem Quaff, a teraz ot tak chcesz się wycofać? – spytałaś.

– Przede wszystkim chcę być rozsądnym człowiekiem. Ale zrobię, co pani rozkaże, pani kapitan. Niech pani zdecyduje.

– Podoficer ma rację, nie powinniśmy próbować sprzeciwiać się admirałowi Ventisowi. Musimy przyjąć porażkę. (101)

– Lądujmy. Zobaczymy, może wkrótce uda nam się znaleźć sposób na opuszczenie „Harpii Prime”. (103)

101

Początkowo niektórzy członkowie załogi protestowali, ale przekonałaś ich, że Kordyl Ventis jest nieugięty i nie przepuści was przez swoją bazę. Wiedząc, że napotkacie takie problemy, Carmag w ogóle nie powinien was wysyłać. Po wylądowaniu na lądowisku, poprosiłaś admirała, by pozwolił wam wrócić na Skassę, bo ustaliliście, że nie wykonacie zadania. On początkowo był nieufny i oznajmił, że macie zostać u niego, by mógł dowiedzieć się, kto jest zdrajcą. Jednak po trzech tygodniach bezowocnego śledztwa, uznał, że trzymanie was jak więźniów jest złym pomysłem, więc wydał zgodę na opuszczenie bazy. Oczywiście wyłącznie w kierunku powrotnym.

Przejdź do paragrafu 102

102

Po kolejnym miesiącu lotu, „Żółta Orchidea” wróciła na Skassę. Nie było dla Ciebie żadnym zaskoczeniem, gdy okazało się, że Carmag jest wściekły za niepowodzenie misji. Nie był w stanie zrozumieć, że to zadanie było nietrafionym pomysłem i znowu zrzucił całą winę na Ciebie. Stwierdził, że wprawdzie o tej porażce nie będą pisać gazety, ale dla niego była ona jeszcze boleśniejsza niż poprzednia. Natychmiast Cię zdegradował.

Przejdź do paragrafu 20 w Akcie I

103

Twoi podwładni nie byli zadowoleni z tego obrotu spraw, ale rozumieli, że nie masz wyboru. Oznajmili swoim załogom, dlaczego podróż została wstrzymana. Potem wylądowaliście. Kordyl cieszył się, że nie próbujesz się opierać. Pozwolił całej Twojej załodze na swobodne poruszanie się po bazie. To ułatwiło zbieranie informacji oraz sprawdzanie, czy załogi bazy nie da się przekupić. Zleciłaś to zadanie swojej adiutant. Poprosiłaś ją o najwyższą subtelność, admirał z dużą dozą pewności aresztowałby was obie, gdyby odkrył, że nie porzuciliście nadziei na wlecenie do tunelu czasoprzestrzennego.

„Harpia Prime” była całkiem przyjemnym miejscem do życia, Kordyl zapewnił ludziom dużo udogodnień. Mimo początkowej niechęci, obsada bazy przekonała się do was, często Twoi ludzie szli wieczorami napić się z żołnierzami Ventisa. Mimo tego nie miałaś złudzeń, że zechcą was wypuścić. Co jakiś czas na statek przychodzili ludzie admirała, próbując dociekać, kto z Twojej załogi jest zdrajcą, ale zupełnie nic nie znaleźli. Słyszałaś, że już nawet oni sami szepczą, że Ventis mógł wymyślić ten cynk, by mieć pretekst do nieprzepuszczenia was na granicę z Falurią. Cieszyło Cię to. Po miesiącu bezczynności, Twoja adiutant w końcu postanowiła zdać Ci relację z tego, czego się dowiedziała.

– Pani kapitan, nie mam wiele dobrych wieści. Wygląda na to, że załoga bazy jest nieprzekupna i do bólu lojalna Ventisowi. Dowiedziałam się natomiast jak działa „Harpia Prime”. Jeśli chcemy stąd uciec, jedynym wyjściem jest dostanie się do operatorium, tak to miejsce nazywa tutejsza załoga. Stamtąd musimy otworzyć śluzę do tunelu, a następnie zrestartować system operatorium, to da nam wystarczająco czasu na wystartowanie naszym statkiem i wlecenie do tunelu.

– To by było niezwykłe śmiałe posunięcie. I niezgodne z prawem, nie możemy paraliżować bazy zapewniającej bezpieczeństwo układowi Skassy.

– Straty zostaną naprawione w ciągu dwóch godzin, jeśli flota Falurii nie będzie akurat czyhała za tunelem, to nic się nie stanie.

– A jak byś się chciała dostać do operatorium? Zgaduję, że nie jest zostawione bez obrony.

– Tak, obawiam się nawet, że pilnuje go więcej sił, niż mamy na „Żółtej Orchidei”. To jest luka w moim planie.

– Naprawdę nie ma innej opcji?

– Nie ma, pani kapitan. Jeśli jednak chce pani działać, to niech pani działa szybko, za cztery dni admirał organizuje huczne przyjęcie urodzinowe dla swojej córki, Aryssy. Jeśli spróbujemy uciec akurat wtedy, to duża część załogi bazy będzie zajęta zabawą, a nie patrolem. Możemy już długo nie mieć takiej okazji.

– Ten pomysł to czyste szaleństwo i głupota. (104)

– Natra, możesz nas wszystkich skazać na sąd wojskowy, zdajesz sobie z tego sprawę? (105)

– Skoro nie ma innej opcji, to musimy to zrobić. (106)

– Postarałaś się adiutant Buho, należą ci się gratulacje. (107)

104

Natra zasmuciła się Twoim stwierdzeniem, zaczęła patrzeć w podłogę.

– Przepraszam pani kapitan, ale obawiam się, że nic innego nie widzę i już nie zobaczę. Po prostu nie da wlecieć do tunelu bez wcześniejszego otwarcia śluzy. Nie zechce pani rozważyć raz jeszcze tej opcji?

– Absolutnie nie. (108)

– Niestety, ale chyba muszę rozważyć. (110)

105

Natra lekko się zmieszała, jednak wyglądało na to, że zdaje sobie sprawę z ryzyka.

– Rozumiem ogrom niebezpieczeństwa, ale przecież podejmowanie go, to jest właśnie robota żołnierzy, prawda? A tej akcji nie jesteśmy w stanie uniknąć, jeśli chcemy wykonać naszą misję.

– Nie będę ryzykować życiem dla interesów Carmaga. Wykluczone. (108)

– Tak, masz całkowitą rację, ale to wcale mnie nie cieszy. (110)

106

Natra delikatnie pokiwała głową.

– Tak. Nigdy jeszcze nie robiłam niczego skierowanego przeciw własnej flocie, ale skoro waga tej misji jest aż tak duża, to musimy działać.

Przejdź do paragrafu 110

107

Natra zarumieniła się, zawstydzona.

– Dziękuję za pochwałę. Niech pani powtórzy ją gubernatorowi, gdy powrócimy na Skassę.

– Nie wiem, czy moje słowo wiele go obchodzi, ale jeśli twój plan się uda, na pewno zostaniesz po powrocie awansowana.

Przejdź do paragrafu 110

108

Przez chwilę zdawało Ci się, że Twoja adiutant po raz pierwszy spróbuje okazać Ci nieposłuszeństwo, ale Twój stalowy wzrok przywołał ją do porządku.

– Co w takim razie pani kapitan zarządza? – spytała.

– Czekanie. To nasza jedyna opcja.

– Niech pani mi powie, gdyby czegoś pani potrzebowała – odparła oschle Natra, i ruszyła do kantyny.

Przejdź do paragrafu 109

109

Minęły urodziny Aryssy Vetnis, minął pierwszy tydzień, a potem kolejny. Próby śledztwa podejmowane przez ludzi admirała zupełnie nic nie wykazały. Jednak mimo tego, i mimo próśb Twoich i Twojej załogi, Kordyl Ventis twardo trzymał się swojego stanowiska. Po pewnym czasie po prostu uznał, że dalsze trzymanie was w bazie nie ma sensu, i zasugerował Ci, że nadszedł czas waszego wylotu. Oczywiście wyłącznie w kierunku powrotnym.

Przejdź do paragrafu 102

110

– To co teraz musimy zrobić, to zapełnić tę lukę w twoim planie, ustalmy jak dostaniemy się do operatorium podczas urodzin Aryssy – oznajmiłaś.

– Oczywiście. Myślę, że powinniśmy to skonsultować z naszymi dowódcami sekcji, może oni będą mieli jakieś pomysły. Z drugiej strony, wiemy, że podoficer Quaff jest dużym zwolennikiem admirała, więc wydaje mi się, że rozsądnym wyjściem może być zrobienie wszystkiego za jego plecami, inaczej może spróbować się pani kapitan sprzeciwić i wydać nas Ventisowi.

– Nie tylko nie potrzebujemy Fredrica, ale nawet żadnego z tych durniów. Same wszystko ustalimy. (111)

– Masz rację, innych zwołaj, Fredrica pomiń. (119)

– Moja załoga to komplet, każdy z nich jest mi potrzebny, Quaff także. Zwołaj na spotkanie wszystkich. (123)

111

Natra bardzo się zdziwiła.

– No dobrze pani kapitan, ale obawiam się, że jedynym planem jaki mi przychodzi do głowy, jest ten, którego wolałybyśmy uniknąć.

– Mówimy o zbrojnym ataku na operatorium?

– Tak.

– I tak nic lepszego nie wymyślimy, to najpewniejsza opcja. (112)

– To nie jest dobry pomysł. Zaprośmy jednak ważniaków na naradę. Poza Fredrickiem. (119)

– To nie jest dobry pomysł. Zaprośmy jednak ważniaków na naradę. Wszystkich. (123)

112

Twoja adiutant pokiwała głową.

– To oznacza, że będziemy musieli przelać krew bratnich żołnierzy.

– Tak, ale oni nas tu więżą i uniemożliwiają wykonanie zadania. Carmag nas z tego wyplącze. Przynajmniej taką mam nadzieję, ale jeśli powrócimy w chwale, to nie będzie miał wyjścia.

– Musimy zaatakować podczas przyjęcia. Razem z naszymi siłami włamię się do operatorium i otworzę śluzę. Pani kapitan niech w tym czasie pójdzie na przyjęcie i odwróci uwagę admirała. Pani nieobecność byłaby podejrzana.

– No tak Natro, znowu bierzesz na siebie najtrudniejsze zadanie. Ale co w takim razie z Fredrickiem? On na pewno nie zgodzi się na strzelanie do żołnierzy Ventisa.

Jeśli posiadasz Informację #8, przejdź do paragrafu 113

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 114

113

– Właściwie to pani powinna zdecydować, co z nim zrobimy – stwierdziła Natra. – Możemy go związać i uwolnić dopiero po opuszczeniu „Harpii Prime”, a potem mieć nadzieję, że zechce pozostać pani wierny. Inną opcją jest zostawienie go w bazie i odlecenie bez niego. No, ale wtedy jego ludzie będą bardzo niezadowoleni, gdy okaże się, że zostawiliśmy ich dowódcę.

– Uważam, że należy go zostawić – stwierdził Sandryk. – Już wystarczająco nieuczciwe jest to, że podejmujemy tę decyzję bez niego. Skoro to człowiek szanujący przełożonych, to zrozumie, że podjęliśmy właściwą decyzję.

– Jesteś bardzo naiwny – stwierdził Orso. – Wydaje mi się, że Quaff nie jest lojalny naszej kapitan, a jeśli zmusimy go, by dalej z nami podróżował, to na pewno się zbuntuje, a jego ludzie pójdą za nim.

– Obawiam się, że inżynier ma rację – powiedziała Cressina. – W końcu kilku ludzi naszych oraz jego ukochanego admirała zginie. On nam tego nie przebaczy.

– Będzie musiał. Lecimy razem z nim. (115)

– Prawda. Każę mu przyjść na przyjęcie, a potem wymknę się stamtąd bez niego. (116)

114

– Właściwie to pani powinna zdecydować, co z nim zrobimy – stwierdziła Natra. – Możemy go związać i uwolnić dopiero po opuszczeniu „Harpii Prime”, a potem mieć nadzieję, że zechce pozostać pani wierny. Inną opcją jest zostawienie go w bazie i odlecenie bez niego. No, ale wtedy jego ludzie będą bardzo niezadowoleni, gdy okaże się, że zostawiliśmy ich dowódcę.

– Nie mogę go zostawić, jest potrzebny do utrzymania bezpieczeństwa na statku. (115)

– Poradzimy sobie bez niego. Każę mu przyjść na przyjęcie, a potem wymknę się stamtąd bez niego. (116)

115

– Oby pani kapitan się na nim nie zawiodła – powiedziała Natra. – Pod jego nieobecność zabiorę jego ludzi i ruszę razem z nimi na operatorium.

Zdobywasz Informację #9

Jeśli posiadasz Informację #8, przejdź do paragrafu 117

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 118

116

– Wśród jego załogi jest kilku takich, co darzą większą lojalnością panią kapitan niż podoficera – stwierdziła Buho. – Razem z nimi pojmę go, a potem zabiorę jego ludzi na operatorium.

Zdobywasz Informację #10

Jeśli posiadasz Informację #8, przejdź do paragrafu 117

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 118

117

– Decyzja, jaką podjęłam, nie była łatwa, ale obawiam się, że konieczna – powiedziałaś. – Cieszę się, że ją aprobujecie.

– Taki jest obowiązek adiutant – odparła z uśmiechem Natra.

– Ufam, że pani bezpiecznie poprowadzi nas do celu – spokojnie powiedział Orso.

– Nie jestem przekonana, co do tej decyzji, ale może rzeczywiście jest słuszna. Dobrze, że to nie ja jestem kapitanem – oznajmiła Cressina.

Sandryk tylko uśmiechnął się do Ciebie szelmowsko.

– No, czas wracać do swoich obowiązków – powiedziałaś. – Za cztery dni startujemy.

Przejdź do paragrafu 129

118

– Jest pani pewna, że reszta załogi nie powinna o niczym wiedzieć? – spytała Natra.

– Tak. To była bardzo trudna decyzja, nie powinnam ich obarczać odpowiedzialnością. Są wierni, na pewno zaakceptują taki obrót wydarzeń. No, Natro, dobrze się przygotuj, za cztery dni opuścimy tę bazę.

Przejdź do paragrafu 129

119

Tego samego dnia, wieczorem, Natra przyprowadziła do Twojego gabinetu Cressinę, Orso i Sandryka. Wszyscy byli ciekawi, dlaczego zostali wezwani tak nagle..

– Nie będę owijać w bawełnę – zaczęłaś. – Jeśli chcemy ukończyć misję i cokolwiek zarobić, musimy natychmiast wyrwać się z tej bazy.

– To w ogóle możliwe? – spytała zaniepokojona Lateri.

– Teorytycznie, tak. Za cztery dni są urodziny córki admirała Ventisa. Wtedy, gdy będzie nieuważny, musimy włamać się do operatorium i otworzyć śluzę do tunelu.

– To dlatego nie wezwałaś Quaffa, robimy coś bardzo ryzykownego – skonkludował Orso.

– Owszem. Macie coś przeciwko?

– Nie – entuzjastycznie odparł Natalin. – A nawet więcej, mam plan, jak włamać się do operatorium.

– W takim razie słuchamy – powiedziałaś.

Zdobywasz Informację #8

Przejdź do paragrafu 120

120

– Skoro śluza otwierana jest zdalnie, to możliwe jest włamanie się do systemu bazy i otwarcie śluzy bez wchodzenia do operatorium.

– Mógłbyś to zrobić ze statku? – spytał zaskoczony Orso.

– Nie, skądże, musiałbym dostać się do komputera któregoś z administratorów bazy i wgrać wirusa.

– Zrobisz wirusa bez znajomości systemów bazy? – spytała Cressina.

– Wiem mniej więcej, jak ten system powinien wyglądać. Zrobię uniwersalnego wirusa, powinien złamać tutejsze zabezpieczenia, ale niestety zajmie mu to sporo czasu.

– Nie mamy pewności, że się uda? – spytałaś.

– Nie, nie mamy, chociaż ja bym chętnie spróbował. Mamy jakieś alternatywy?

Jeśli posiadasz informację #8, przejdź do paragrafu 121

Jeśli posiadasz informację #11, przejdź do paragrafu 124

121

– W zasadzie tak – powiedziała Natra. – Ale nie jest to przyjemna opcja, nawet jeśli ma większe szanse powodzenia. Moglibyśmy zbrojnie włamać się do operatorium, gdy duża część personelu będzie zajęta zabawą.

– Jeśli się na to zdecydujemy, to ktoś pewnie zginie – stwierdził Sandryk.

– Tak – powiedziała Natra. – Ale sądzimy, że gubernator Carmag nas usprawiedliwi, w końcu misja jest bardzo ważna, a admirał działa wbrew prawu.

– Ale to cały czas jest złe rozwiązanie – stwierdziła Cessina. – Skoro mamy inne opcje, to lepiej je wypróbować. Sądzę, że możemy dać szansę Sandrykowi.

– Mogę wyjść na okrutnika, ale obawiam się, że nie powinniśmy ryzykować – stwierdził Orso. – Dla Ventisa i tak nie będzie miało znaczenia, czy próbowaliśmy uciec, atakując jego komputer, czy walcząc z jego ludźmi. Jeśli się nam nie uda, to skaże nas na śmierć. Panią kapitan na pewno. Powinniśmy spróbować zbrojnego wejścia.

– Moje zdanie pani kapitan zna, ja wierzę we własne siły – powiedział Sandryk. – Ale oczywiście to pani decyduje.

– Zaufam możliwościom hakerskim naszego pilota. Podczas przyjęcia włamiesz się do gabinetu admirała i stamtąd otworzysz śluzę. (122)

– Przykro mi, Sandryk, ale ja ufam żołnierskim metodom. Nie możemy zawieść Carmaga, włamiemy się do operatorium. (112)

122

Natalin uśmiechnął się wesoło.

– Dziękuję za zaufanie. Cztery dni starczą mi na stworzenie wirusa. Jak się włamiemy do admirała pod jego nieobecność?

– Pójdę z Sandrykiem, coś wymyślę – zgłosiła się Natra. – Pani koniecznie musi być na przyjęciu, inaczej Kordyl będzie miał podejrzenia. Będziemy z panią w stałym kontakcie dzięki słuchawkom.

– Skoro już ustalone, możemy się rozejść – powiedziałaś. – Przygotujcie się, za cztery dni opuszczamy to miejsce.

Przejdź do paragrafu 129

123

Tego samego dnia, wieczorem, w gabinecie znaleźli się wszyscy dowódcy sektorów. Byli ciekawi, czemu zwołałaś ich tak nagle.

– Domyślam się, że to oznacza, iż jednak postanowiłaś oszukać admirała i uciec? – zapytał Fredric.

– Dobrze się domyślasz – odparłaś. – Za cztery dni.

– Będzie przyjęcie i idealny moment, wiem o tym. Ale nadal mi się to nie podoba. Oczywiście zachowam wobec pani lojalność, ale mam nadzieję, że pani plan będzie rozsądny.

– Nasz plan to dostać się do operatorium, i stamtąd otworzyć śluzę tunelu czasoprzestrzennego.

– Brzmi obiecująco – stwierdził Jamin. – Ale to nie będzie łatwe. Ani bezpieczne.

– Dobrze, że w końcu znaleźliśmy jakąś możliwość – powiedziała Cressina. – Ale to na razie nie jest plan. Jak włamiemy się do strzeżonego miejsca?

– Może nie będziemy musieli, mam pewien pomysł – oznajmił z entuzjazmem Sandryk.

Zdobywasz Informację #11

Przejdź do paragrafu 120

124

Natra wyglądała jakby chciała coś powiedzieć, ale spojrzała w oczy Quaffa i zamilkła. Może to i lepiej, podoficer nie zareagowałby dobrze na pomysł strzelania do żołnierzy admirała. Gdy chwilę panowała cisza, on westchnął i zaczął mówić.

– Pora się do czegoś przyznać. Niedawno pewna podejrzana osoba wręczyła mi list, który miałem pani przekazać. Było to na tyle podejrzane, że postanowiłem list otworzyć.

– Czytałeś informację przeznaczone dla własnej kapitan!? – spytała z oburzeniem Twoja adiutant.

– Tak, i żałuję. Nie ufałem pani kapitan, a ona i tak zaprosiła mnie na dzisiejszą naradę. Przyjmie pani moje przeprosiny?

– Tak, możemy kontynuować. (125)

– To było poważne wykroczenie, na pewno umieszczę je w raporcie, gdy wrócimy na Skassę. (126)

125

– Bardzo dziękuję. To się już więcej nie powtórzy. Proszę, oto list, jest bardzo adekwatny do sytuacji.

Przejdź do paragrafu 127

126

– Rozumiem, ma pani pełne prawo tak uczynić. To się już więcej nie powtórzy. Proszę, oto list, jest bardzo adekwatny do sytuacji.

Przejdź do paragrafu 127

127

List był bardzo krótki: „Jeśli chcesz kiedykolwiek opuścić Harpię Primę, przyjdź na przyjęcie Aryssy Ventis, a na hasło Atomowy napęd do lądojazdów odpowiedz Szyny planetarne. Wtedy wszystko Ci wyjaśnię.” Przeczytałaś list na głos.

– Nie ma podpisu – powiedział Fredric. – Czyli niezbyt wiarygodna wiadomość. Chociaż plan Sandryka też nie był dobrze przemyślany.

– Dosyć intrygujące, chyba dałabym szansę autorowi listu by nas stąd wyciągnął – powiedziała Cressina.

– Jeśli zmarnujemy przyjęcie, możemy już nie mieć drugiej takiej okazji – powiedział Orso. – Radzę wybrać rozważnie.

– Moje zdanie pani kapitan zna, ja wierzę we własne siły – powiedział Sandryk. – Ale oczywiście to pani decyduje.

– Zaufam możliwością hakerskim naszego pilota. Podczas przyjęcia włamiesz się do gabinetu admirała i stamtąd otworzysz śluzę. (122)

– Nie przepuszczę takiej okazji. Skontaktuję się z autorem listu na przyjęciu i zobaczę co ma mi do powiedzenia. (128)

128

– Mam nieco złe przeczucia, ale to na pewno lepszy ruch niż bezczynność – stwierdził inżynier.

– Może kiedy indziej będę mógł się popisać – powiedział Sandryk. – Ważne byśmy stąd uciekli, nieistotne jak.

– Ja tylko dodam, że mam nadzieję, że admirał mylił się co do zdrajcy na naszym pokładzie, ale jeśli dostaniemy się do Zetty-Trychonii, to powinniśmy pozostać podwójnie czujni – powiedział Fredrick.

– Słuszna uwaga – odparłaś. – Teraz rozejdźcie się i przygotujcie dyskretnie statek do wylotu. Za cztery dni opuszczamy to miejsce.

Zdobywasz Informację #12

Przejdź do paragrafu 129

129

Nie miałaś wcześniej okazji przeprowadzać tajnych operacji, więc konspiracyjne działania były dla Ciebie czymś intrygującym. Wiedziałaś, że nie możesz poinformować całej swojej załogi o planie ucieczki, bo admirał dowiedziałby się o nim w pięć minut, ale też zdawałaś sobie sprawę, że statek musi być gotowy do wylotu. Oznajmiłaś, że aby sprawdzić, czy załoga się nie rozleniwiła, przez cały następny tydzień będziesz dzień w dzień robić inspekcje mające ocenić, czy wszystko na „Żółtej Orchidei” działa oraz czy wszyscy meldują się na noc na pokładzie. Cieszyłaś się w duchu, że admirał zaprosił na urodziny swojej córki tylko własnych ludzi oraz Ciebie, najwidoczniej z uprzejmości. Gdyby pozwolił przyjść Twoim ludziom, z pewnością by skorzystali, a Ty nie mogłabyś ich ściągnąć na statek przed wystartowaniem.

Jeśli posiadasz Informację #10, przejdź do paragrafu 130

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 131

130

Oczywiście musiałaś znaleźć jakiś sposób, żeby pozbyć się Fredricka, więc powiedziałaś mu, że potrzebujesz go na przyjęciu, by był Twoim świadkiem na wypadek, gdyby Ventis spróbował rozpocząć z Tobą kłótnię i oskarżyć o zdradę. Quaff był bardzo podejrzliwy co do tego wyjaśnienia, ale najwidoczniej miał ochotę spotkać admirała, bo zgodził się Ci towarzyszyć. Oczywiście miałaś zamiar spławić go przy pierwszej okazji.

Przejdź do paragrafu 131

131

Przez te cztery dni Natra codziennie zdawała raport, jak idą przygotowania do ucieczki. Była pełna wiary w sukces całej operacji. W wieczór przyjęcia Aryssy obie założyłyście bezpośrednio ze sobą połączone mikrosłuchawki, by móc się dyskretnie porozumiewać. Ubrałaś się w elegancką suknię, która o dziwo była wśród innych ubrań w kajucie kapitańskiej, i ruszyłaś na imprezę. Próbowałaś nie myśleć o tym, że już za chwilę wymkniesz się Ventisowi, by nie zachowywać się podejrzanie. Bankiet miał miejsce w kilku połączonych ze sobą wielkich salach. Nie miałaś pojęcia, jakie było ich codzienne zastosowanie, ale domyślałaś się, że admirał nie zbudowałby w bazie wojskowej kilku pomieszczeń specjalnie dla wystawiania przyjęć. Goście siedzieli przy stołach z jedzeniem albo przechadzali się po obszernym pomieszczeniu. Z tego co słyszałaś, zaproszeni byli głównie oficerowie, inżynierowie i inni ważni członkowie załogi Ventisa. Po krótkiej chwili, którą spędziłaś na samotnym popijaniu szampana, przywitać Cię postanowił sam admirał.

– Witam cię, kapitan Kuano. Dziękuję, że postanowiłaś przyjść.

– Wolałam nie ryzykować podsycania paranoi admirała. Nie zdziwiłabym się, gdyby wysłał pan żołnierzy do szpiegowania mnie, jeśli tylko spróbowałabym pana unikać.

– Widzę, że nadal żywi pani urazę za sytuację, w której pani się znajduje. Myślę, że nie ma sensu tłumaczyć pani po raz kolejny, że cenię państwowe bezpieczeństwo wyżej niż czyjąkolwiek karierę lub zarobek.

– Zgadzam się. Ale pańskie śledztwo chyba nic nie wykazało.

– Owszem, zastanawiałem się nawet czy panią za nie przeprosić, ale chyba ostatecznie przeproszę tylko za nieudolność jego przeprowadzenia, bo nadal jestem przekonany, że pani misja jest szemrana, a na pani pokładzie przebywają zdrajcy.

– Nawet teraz nie dostrzega pan absurdalności swojego postępowania? (132)

– Może admirał sobie darować wszelkie przeprosiny, oboje wiemy, że jestem tu więźniem, nie gościem. (133)

– Mam już dosyć słuchania oszczerstw. Niech admirał wraca do córki. (134)

132

– Jeśli się mylę, to rzeczywiście potraktowałem panią nieuczciwie. Ale jeśli mam rację, to skutki wypuszczenia pani mogą być straszliwe, więc nie zaryzykuję.

– To w moje ręce powierzono losy tej misji, nie w pańskie.

– Niestety pani już podjęła decyzję o parciu dalej, a ja uważam ją za katastrofalną. No, ale wystarczy rozmów na przykre tematy, niech pani wraca na przyjęcie.

Przejdź do paragrafu 135

133

– Dałem pani tyle samo wolności w obrębie bazy co moim ludziom. Jeśli tylko uda mi się znaleźć szpiega w pani szeregach, to pozwolę „Żółtej Orchidei” na powrót na Skassę.

– Na to się nie zapowiada.

– Niestety, rzeczywiście nie. Cóż, dam moim ludziom jeszcze trochę czasu, potem chyba będę musiał panią wypuścić.

– Ale nie przepuści mnie admirał przez tunel?

– Nie, tego nie zrobię nigdy. No, starczy już tej rozmowy, muszę powitać jeszcze kilku innych gości.

Przejdź do paragrafu 135

134

Kordyl chwilę patrzył na Ciebie posępnie w milczeniu.

– Niepotrzebnie utrudnia sobie pani egzystencję na „Harpii Prime”, ale to już pani problem. Spełnię pani prośbę, może pani wrócić do samotnego upijania się.

Przejdź do paragrafu 135

135

Ventis odszedł rozmawiać z kimś innym, a Tobie sprawiła satysfakcję myśl, że już za kilka godzin będzie wspominał tę rozmowę, wiedząc, że go oszukałaś, a on nic nie zauważył.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 163

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 136

136

Wtedy usłyszałaś brzęczenie w uchu i delikatny głos Natry:

– Pani kapitan, musimy porozmawiać. Niech pani pójdzie gdzieś, gdzie pani nie usłyszą.

Jeśli chcesz rozmawiać, udając, że patrzysz w okno, przejdź do paragrafu 137

Jeśli chcesz rozmawiać, udając, że zadzwonił do Ciebie ktoś ze statku z ważną sprawą, przejdź do paragrafu 139

Jeśli chcesz zamknąć się w toalecie i tam rozmawiać, przejdź do paragrafu 140

137

Ustawiłaś się przy oknie i zaczęłaś melancholijnie patrzeć w bezkresny kosmos. Gdy uznałaś, że nikt nie zwraca na Ciebie uwagi, zaczęłaś rozmowę z Twoją adiutant. Próbowałaś wyjaśnić jej, co ma zrobić, gdy nagle spostrzegłaś w szybie, że mężczyzna w oficerskim mundurze podchodzi do Ciebie i przykłada jakieś metalowe urządzenie. Zapiszczało, a oficer w nie spojrzał.

– Tak jak myślałem, mikrosłuchawki. W oknie widać było pani poruszające się wargi.

– Szpiegowałeś mnie?

– Owszem. A pani dała się złapać.

Z tłumu, który wam się przyglądał, wyszedł admirał Ventis i powiedział:

– Wiedziałem, że pani coś kombinuje, oficer Kuana. Akurat w dniu przyjęcia, gdy moja uwaga jest skupiona tutaj, pani potajemnie z kimś rozmawia i się z tym kryje. Kto to był?

– Orso Jamin, mój inżynier. Jakaś rura pękła i...

– Niech pani nie kłamie, z inżynierem nie rozmawiałaby pani przez mikrosłuchawki! Oficerze Najadyn, proszę postawić personel w stan gotowości!

Nie zdołałaś ostrzec Natry. Strażnicy złapali ją, gdy realizowała wasz ustalony wcześniej plan ucieczki. Została aresztowana, Ty oczywiście też. Nawet jeśli nikt z Twoich ludzi Cię nie wsypał, to admirał i tak tego nie potrzebował, był pewny, że Twoi ludzie nie działaliby na własną rękę. Miał rację.

Przejdź do paragrafu 138

138

Zostałaś postawiona pod sąd wojskowy. Zarzucono Ci zdradę i łamanie rozkazów wyższego stopniem. Sędziami byli wysocy rangą wojskowi z „Harpii Prime”. Wszyscy jednak byli wierni swojemu admirałowi, więc proces nie był zbyt sprawiedliwy. Ani długi. Skazano Cię na śmierć, ale Kordyl Ventis odroczył wykonanie wyroku na czas nieokreślony, bo miał nadzieję wydobyć z Ciebie informacje o zdradzie Carmaga. Oczywiście nie posiadasz niczego, co mogłoby potwierdzić domysły admirała, ale odwiedzający codziennie Twoją celę śledczy nie są skłonni Ci uwierzyć. Nie masz pojęcia, ilu członków Twojej załogi spotkał podobny los. Szanse na to, że Carmag spróbuje Cię stąd wyciągnąć nie są duże, a na to, że to by mu się udało, praktycznie żadne. Czekając na swój koniec, doszłaś do wniosku, że trzeba było jednak pozwolić admirałowi Ventisowi postawić na swoim, igranie z nim nie skończyło się dla Ciebie dobrze.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Sąd. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

139

Uznałaś, że najciemniej pod latarnią, więc nikt się nie zorientuje, jeśli udasz, iż na chwilę musisz wyjść z przyjęcia, by odebrać ważny komunikat ze swojego statku. Najwyraźniej miałaś rację, bo nikt za Tobą nie podążył, i bez problemu mogłaś prowadzić dyskretną rozmowę w pustym korytarzu bazy. Przerywałaś jedynie, jeśli ktoś przechodził obok, ale to było rzadkością, bo wszyscy w okolicy znajdowali się na bankiecie.

Przejdź do paragrafu 141

140

Miałaś duże szczęście, że inżynierowie „Harpii Prime” najwyraźniej bardzo cenili sobie prywatność. Każda toaleta była osobnym pomieszczeniem z klimatyzacją, więc nie było możliwości, że ktoś usłyszy Cię zza ściany, jeśli będziesz mówiła wystarczająco cicho. Musieliby mieć zamontowany podsłuch w toalecie, a liczyłaś, że nikt się do tego nie posunął.

Przejdź do paragrafu 141

141

– No dobrze adiutant Buho, możemy rozmawiać. Jak wygląda sytuacja?

Jeśli posiadasz Informację #9 lub #10, przejdź do paragrafu 142

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 153

142

– Pani kapitan, zebrałam wszystkich ludzi z naszego statku, jakich miałam do dyspozycji. Sądzę, że tyle sił wystarczy by przebić się do operatorium. Jednak kilku z naszych ludzi żąda ode mnie bardziej szczegółowych instrukcji, a ja nie wiem, co im odpowiedzieć. Przepraszam za moją niekompetencję, ale nigdy nie prowadziłam walk w takich warunkach, a już na pewno nie dowodziłam.

– Nie szkodzi, Natro. Powiedz mi w czym tkwi problem.

– Nie możemy użyć windy, bo musielibyśmy odbyć wiele kursów, co będzie zbyt ryzykowne, na pewno ktoś by nas zauważył. Znacznie bezpieczniej będzie użyć korytarzy, mamy urządzenia zakłócające działanie kamer, więc powinno nam się udać. Ale w takim wypadku czeka nas długa wędrówka, a ja nie znam aż tak dobrze rozkładu ścieżek w tej bazie i żołnierze boją się, że się zgubimy. Co powinniśmy zrobić?

– Bardzo zależy nam na czasie. Jestem pewna, że poradzicie sobie, jeśli spotkacie kogoś w windzie, więc obierzcie tę drogę. (143)

– Przecież „Żółta Orchidea” jest niedaleko stacji ochrony lądowiska. Zanim ruszycie w głąb bazy, włamcie się tam, powinni mieć mapę. Tylko bardzo ostrożnie, nie mogą włączyć alarmu. (144)

– Pojmijcie pierwszy patrol, jaki napotkacie na swojej drodze. Jestem pewna, że uda wam się zmusić jednego ze strażników, by zaprowadził was najkrótszą trasą do operatorium. (145)

– Mówiłaś przecież, że jesteś przygotowana. Niech nasi ludzie zaufają twojej pamięci, ja ci ufam. (146)

143

– Nie jestem przekonana co do tego wariantu, ale to pani tutaj dowodzi. Zrobimy co w naszej mocy, by uniknąć wykrycia.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 147

144

– To śmiały pomysł, ale w tej stacji prawie nikogo nie ma, i na pewno nie spodziewają się ataku z zaskoczenia. Nasi ludzie z pewnością się ucieszą, że czeka ich wyzwanie.

Przejdź do paragrafu 147

145

– Jest pani pewna? Ludzie admirała są ponoć niezwykle lojalni.

– Na pewno nie wszyscy. Jeśli jednemu z lojalnych ludzi stanie się krzywda na oczach drugiego, to ten drugi na pewno zastanowi się nad zaprowadzeniem was tam, gdzie chcecie.

– Okrutny plan, ale powinien się powieść. Wykonam.

Przejdź do paragrafu 147

146

– Dziękuję za zaufanie, pokłada pani we mnie jeszcze większą wiarę niż ja sama. Postaram się pani kapitan nie zawieść.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 147

147

– Jeszcze jakieś wątpliwości?

– Niestety tak. Mimo że patrole dziś na pewno będą rzadsze niż zazwyczaj i tak istnieje duża szansa, że na jakiś się natkniemy. Co powinniśmy wtedy zrobić?

– Działajcie ostrożnie. Wyślijcie pięciu pozornie nieuzbrojonych ludzi przed waszą kolumną, by likwidowali lub ogłuszali wszystkich strażników, jakich napotkają. (148)

– Działajcie błyskawicznie. Poruszajcie się najszybciej, jak potraficie, a jak spotkacie jakiś patrol, od razu go wyeliminujcie, zanim zdążą otrząsnąć się z zaskoczenia. (149)

– Zaufam twoim zdolnościom negocjacyjnym, Natro. Gdy spotkacie strażników, najpierw spróbuj ich przekonać, że nic nie widzieli, dopiero, jak się nie uda, sięgnij po broń. (150)

148

– Przejrzałam dokumentację podoficera Quaffa, wybiorę tych najbardziej subtelnych żołnierzy do zwiadu.

Przejdź do paragrafu 151

149

– To będzie wymagało umiejętności, ale na szczęście nasi ludzie są dobrze wyszkoleni.

Przejdź do paragrafu 151

150

– To będzie dosyć niekonwencjonalne, ale cieszę się z możliwości uniknięcia rozlewu bratniej krwi.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 151

151

– Świetnie. Nasz plan może się powieść.

– Też tak uważam. Nie mam już do pani więcej pytań, więc będziemy już ruszać, nie możemy marnować czasu. W razie jakichś problemów ponownie się z panią skontaktuję.

– Doskonale.

Twoja adiutant rozłączyła się, a Ty wróciłaś na przyjęcie z nadzieją, że Twoi ludzie poradzą sobie z trudnym zadaniem, jakie im zleciłaś.

Jeśli posiadasz Informację #13, przejdź do paragrafu 152

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 163

152

Niestety, wskazówki jakich im udzieliłaś, najwidoczniej nie były najlepszym pomysłem. Po chwili rozległ się alarm. Spróbowałaś dyskretnie wymknąć się z przyjęcia, ale strażnicy Cię zatrzymali. A po chwili, gdy do admirała dotarła informacja, że za zamieszaniem stoją Twoi ludzie, podszedł do Ciebie i z satysfakcją oznajmił, że zostałaś aresztowana.

Przejdź do paragrafu 138

153

– Właściwie to paskudnie. Schwytali Natalina.

– Co? Jak to go schwytali? Przecież miałaś go pilnować, on jest naszą szansą na wydostanie się stąd!

– Wiem, miałam jedno zadanie i je popsułam. Przepraszam.

– Jak to się stało?

– Grzebał w obwodach sterowania windy, by zapewnić nam dostęp do poziomu z gabinetem admirała, a ja stałam na czatach. Ale wtedy z samej windy wyszło czworo ludzi Ventisa, chociaż Sandryk twierdził, że zatrzymał windę na naszym poziomie. Gdy tylko go zobaczyli, zawinęli go i zabrali go aresztu. Może powinnam była spróbować go odbić, ale uznałam, że nie zdążę zastrzelić czterech ludzi, nawet jeśli ich zaskoczę. Tyle dobrego, że chyba uznali go za jakiegoś niegroźnego złodziejaszka, bo został wtrącony do aresztu niskiego poziomu, razem z pijakami.

– Jak przyślą informatyka, by sprawdził gdzie nasz pilot próbował się włamać, a potem sprawdzą jego tożsamość, to nasza sytuacja zrobi się fatalna. Musisz go natychmiast stamtąd wyciągnąć. Jakie masz opcje?

– Wczoraj Natalin pokazywał mi, jak działa ten jego uniwersalny wirus, tak na wszelki wypadek. Może gdybym włamała się do sieci więziennej i coś namieszała, to go wypuszczą.

– Lepszy taki plan niż żaden. Nie mamy czasu, by opracować coś lepszego. Masz wirusa?

– Nie, jest zawarty na urządzeniu znajdującym się w skonfiskowanych rzeczach Natalina. Będę musiała wejść niepostrzeżenie do tego aresztu, by zabrać wirusa, a potem wgrać go do któregoś z komputerów. Tylko nie mam pojęcia, jak ja tam wejdę.

– Powiedz, że jesteś z działu kontroli. Może nie znają tamtejszych mundurów, wtedy się uda. (154)

– Powiedz, że byłaś ostatnio złapana za pijaństwo i zostawiłaś swoje rzeczy, a jak pozwolą ci je odebrać, to przekradnij się do jakiegoś komputera i go zhakuj. (155)

– Nigdy nie widziałam by ktoś w tej bazie sprawdzał sprzątaczki, zrzuć mundur i udaj, że masz tam teraz zmianę. (156)

154

– To... bardzo śmiałe założenie.

– Nie mamy wyjścia, musimy podjąć ryzyko. Jeśli zorientują się, że nasz pilot chciał zhakować ich system, to nas aresztują.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 157

155

– Pani kapitan, ale ja nie mam doświadczenia w skradaniu. Wykryją mnie!

– Musi ci się udać, trzeba natychmiast uwolnić Natalina, albo admirał powiąże go z nami i wtrąci nas do celi. I to nie tej dla drobnych złodziei.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 157

156

– Po tym jak spartaczyłam misję, nie mogę narzekać. Spróbuję odegrać tę rolę jak najlepiej.

– Byle jak najszybciej. Zdobądź wirusa, gdy nie będą na ciebie patrzeć, a potem zainteresuj się dokładnym wysprzątaniem sali z jakimś nieużywanym komputerem.

Przejdź do paragrafu 157

157

– A skoro optymistycznie zakładamy, że mi się uda, to co mam wgrać do akt Natalina?

– Że system wykrył u niego poważną chorobę i należy go zabrać do szpitala, bo inaczej może dostać ataku. Skoro sądzą, że jest niegroźny, nie wyślą z nim więcej niż dwóch ludzi, więc będziesz mogła zajść ich od tyłu i ogłuszyć lub zabić. (158)

– Że natychmiast kończy mu się odsiadka. Pewnie nie zauważą, że dopiero co przybył. (159)

– Że został aresztowany, bo nie chciał zapłacić malutkiej grzywny za zniszczenia, które spowodował w barze. Ty udasz zatroskaną siostrę i zapłacisz za niego grzywnę. (160)

158

– Powinna mieć pani rację. To się może udać. Spróbuję oszczędzić życia tych strażników.

Przejdź do paragrafu 161

159

– Jeśli są ślepo zapatrzeni w system i nie rozróżniają swoich więźniów, to ten plan się powiedzie.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 161

160

– Ciekawy plan. Będę uważać, żeby pod przykrywką z jaką wejdę do aresztu, nie rozmawiać z nikim z kim rozmawiałam już wcześniej.

Przejdź do paragrafu 161

161

– Wiem Natro, że to będzie bardzo trudne, ale chyba rozumiesz, że musisz podjąć jakieś działanie.

– Rozumiem doskonale. Jeszcze tej nocy Natalin będzie wolny i otworzy nam wrota do układu Zetta-Trychonia.

– Oby, bo inaczej już nigdy nie opuścimy tej bazy.

Twoja adiutant rozłączyła się, a Ty wróciłaś na przyjęcie z nadzieją, że uda jej się oszukać personel aresztu.

Jeśli posiadasz Informację #13, przejdź do paragrafu 162

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 163

162

Jednak sposób w jaki kazałaś Natrze to zrobić, okazał się najwyraźniej dla niej zbyt karkołomny, bo już do Ciebie nie zadzwoniła, ani nie odbierała Twoich połączeń. Wiedziałaś co to oznacza, ale próbowałaś jeszcze łudzić się, że wszystko idzie dobrze, musisz tylko czekać aż Cię zawiadomią. Jednak po kilku godzinach na przyjęcie wkroczyło czterech uzbrojonych strażników, a admirał Ventis oznajmił Ci, że idziesz z nimi, by mogli się dowiedzieć, co chciałaś osiągnąć, włamując się do systemu bazy. Zostałaś aresztowana.

Przejdź do paragrafu 138

163

Przyjęcie rozwijało się, ale dla Ciebie było raczej nieciekawe. Jedyną atrakcją była okazja do swobodnej rozmowy, ale Ty nie znałaś tam zbyt wielu ludzi, więc udało Ci się nawiązać zaledwie kilka krótkich wymian zdań. W końcu jednak zagadał do Ciebie wysoki blondyn w oficerskim mundurze.

– Witam oficer Kuanę! Nazywam się Mercel Najadyn. Nie wiem, czy pani pamięta, ale kilka lat temu służyłem pod pani rozkazami.

– Gdzie to było?

– Na Qedrynie, ochraniała pani wtedy plantacje zioła GLP na wypadek, gdyby chcieli je przejąć bandyci lub lokalne dzikie plemiona.

– Rzeczywiście, zajmowałam się tym kiedyś. To było bardzo proste zadanie.

– Tak, i bardzo nudne. Nikt nie odważył się nas zaatakować. Nie dziwię się, że nie pamięta pani kompanów z takiej misji.

– Po tym zadaniu chociaż awansowałam, za to ostatnimi czasy wszystko co się mi zleci ma mnie sprowadzić na dno. Mogę podziękować za to twojemu admirałowi.

– Proszę go nie winić za to jak gubernator Grunatti panią traktuje, admirał Ventis to szlachetny człowiek.

– Mnie się wydaje, że to paranoik. Rozmawiasz ze mną, bo kazał ci mnie szpiegować, prawda? (164)

– Może dla ciebie to, co robi jest mądre, ale dla mnie on jest arogancki i perfidny. (165)

– Nie potrafię zrozumieć jego postępowania, a tym bardziej go zaakceptować. Może gdybym służyła pod jego rozkazami jak ty, to traktowałabym go inaczej. (166)

164

Mercel uśmiechnął się, ale dosyć nerwowo.

– I jego pani nazywa paranoikiem? To dosyć zabawne.

– Nie dla mnie. Ja jestem przykuta do tej bazy już od miesiąca.

– Jestem pewien, że mógł panią spotkać gorszy los.

– Albo znacznie lepszy. Jedyne co można zrobić w takiej sytuacji, to próbować jakoś ten swój los polepszyć, na przekór przeciwnościom.

– Nie mogę się zgodzić, że to zawsze jest najlepsze wyjście. W pani sytuacji na pewno nie.

– Tak, pewnie masz rację.

Przejdź do paragrafu 167

165

– To bardzo nieuczciwe spojrzenie. Powinna pani wejść w sytuację i zastanowić się, czy na jego miejscu nie zachowałaby się pani podobnie.

– Nieuczciwe to jest zawalanie mojej misji przez nieuzasadnioną panikę. Admirał mi się nie podoba i nie będę tego ukrywać, nawet w jego bazie.

– Cóż, przynajmniej jest pani szczera. Ale radzę pani być także ostrożną.

– Cenna rada.

Przejdź do paragrafu 167

166

– Tak, ma pani rację. Mnie też martwi myśl, że jak kiedyś sprawy źle się potoczą, to będę musiał wykonywać rozkazy skorumpowanych polityków, zamiast siedzieć tutaj, we wspaniałej bazie gwiezdnej i z doborową kompanią.

– Nie byłabym wcale pewna, czy twoje położenie jest tak wspaniałe. Jeśli dojdzie do wojny z Falurią, to jesteście na pierwszej linii ognia. Chociaż pewnie i tak bym się z tobą zamieniła, gdybym mogła.

Przejdź do paragrafu 167

167

Udało wam się jeszcze przez jakiś czas utrzymać całkiem przyjemną rozmowę, ale jako że nie zdobył Twojego zaufania (jak zresztą nikt w tej bazie), to uznałaś, że pora ją już zakończyć.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 183

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 168

168

I zrobiłaś to w samą, porę, bo po chwili usłyszałaś wezwanie Natry w słuchawkach. Cieszyłaś się teraz, że nie musisz gwałtownie przerywać rozmowy, bo to by było podejrzane. Wróciłaś do miejsca, gdzie wcześniej udało Ci się bezpiecznie rozmawiać i zapytałaś swoją adiutant, jaki ma problem.

Jeśli posiadasz Informację #9 lub #10, przejdź do paragrafu 169

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 178

169

– Jak przebiega misja?

– Idzie dobrze, udało nam się przebyć większość drogi do operatorium, dzięki stosowaniu się do pani rozkazów. Za godzinę powinniśmy być na miejscu.

– W takim razie czemu dzwonisz?

– Pojawiła się pewna komplikacja. Natknęliśmy się na grupę kilkunastu inżynierów, którzy rozpoznali w nas zagrożenie. Udało się nam wszystkich pojmać, ale teraz nie mamy pojęcia co z nimi zrobić.

– Nie możemy tracić na nich czasu, pozbądźcie się ich. (170)

– Ogłuszcie wszystkich. Jeśli zrobicie to odpowiednio, obudzą się dopiero, jak nas już w tej bazie nie będzie. (171)

– Jeśli odpowiednio ich nastraszysz, nie pisną słówka nikomu. Potem ich zostaw. (172)

170

– Pani kapitan, to bardzo okrutny rozkaz, to tylko cywile.

– Nie będę ci tłumaczyła po raz kolejny wagi tej misji, adiutant Buho. Robimy to, co jest konieczne, winę za ich śmierć poniesie admirał Ventis, to on nas tu trzyma siłą.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 173

171

– To może być skuteczny sposób i bardziej humanitarny od zabójstwa, ale nadal dosyć brutalny.

– Nie widzę innego wyjścia.

Przejdź do paragrafu 173

172

– Sądzi pani, że żaden z nich na nas nie doniesie? Jeśli zrobi to odpowiednio szybko, to cała nasza misja będzie stracona.

– Wierzę, że wybije im pani z głów raportowanie o was komukolwiek. No dalej, musicie jak najszybciej dostać się do operatorium, byśmy mogli w końcu stąd uciec.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 177

173

– Obawiam się, że część naszych rozważała tę opcję, ale jest w naszych szeregach duża grupa ludzi bardzo niechętnych przemocy wobec zwykłych inżynierów. Mogą nie zaakceptować rozkazu, a jeśli nasza mała armijka się rozpadnie, to nie zdobędziemy operatorium.

– Powiedz im, że jak zadanie się nie powiedzie, to admirał wszystkich ich skaże na śmierć, to powinno zmienić ich nastawienie. (174)

– Powiedz im, że taki jest rozkaz ich kapitan, a ich obowiązkiem jest go wypełnić. (175)

– Powiedz im, że jeśli nie przedostaniemy się przez tunel z rakietami i laserami, to upadnie handel z Zettą, co wielu mieszkańców Skassy doprowadzi do ubóstwa. (176)

174

– Tak, to rzeczywiście brzmi motywująco.

– Oczywiście. Powodzenia życzę w ostatniej części misji.

Przejdź do paragrafu 177

175

– Nie wiem, czy wszyscy z nich są pani tak lojalni, jak być powinni.

– Lepiej żeby byli, mówiłaś, że wybrałaś tych wiernych. W takim razie wykonają każdy rozkaz.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 177

176

– Dobra myśl, każdy z nich ma na planecie rodzinę, nikt nie chce, by gospodarka runęła.

– Dokładnie. Nie zawiedźcie mnie teraz, liczę na was.

Przejdź do paragrafu 177

177

Ponownie rozłączyłaś się i wróciłaś na przyjęcie z dobrą myślą. Wszystko wskazywało na to, że Twój szaleńczy plan zbrojnej ucieczki jednak się powiedzie. Natra i jej żołnierze powinni zaraz wykonać swoją robotę.

Jeśli posiadasz Informację #13, przejdź do paragrafu 152

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 183

178

Usłyszałaś w słuchawce głos Natalina.

– Pani kapitan, bardzo przepraszam za wtopę z windą, obiecuję, że teraz już wszystko pójdzie jak po maśle.

– Mam nadzieję, że nie dzwonicie tylko po to, by przeprosić. Jak wam idzie?

– Wydostałam naszego hakera z aresztu, a potem wróciliśmy do windy – powiedziała Natra. – Tym razem się udało. Jesteśmy na odpowiednim piętrze, tuż przed gabinetem admirała, ale nawet dziś broni go dwóch czujnych strażników. Co mamy z nimi zrobić?

– Zaatakuj frontalnie, zależy nam na czasie, ale jeśli ich zaskoczysz, nie dadzą rady się obronić. (179)

– Natalin, chwaliłeś się wczoraj, że ten wirus jest w stanie otworzyć wszystkie systemy drzwiowe w kilka sekund. Jeśli to prawda, to powiedz strażnikom, że jesteście tam na polecenie admirała, i dał wam klucz do drzwi. (180)

– Niech Natalin odwróci ich uwagę, wtedy ty, Buho, zajdź ich od tyłu i unieszkodliw. (181)

179

– Pani kapitan, oni wyglądają na dosyć sprawnych zabójców, może mi się nie udać.

– Wolałabym jednak, żeby się udało. No, do roboty.

Zdobywasz Informację #13

Przejdź do paragrafu 182

180

– Właściwie to może się udać! – ucieszył się Sandryk. – Te drzwi wyglądają, jakby miały się długo otwierać, więc strażnicy nie będą nic podejrzewać, nawet jeśli hakowanie chwilę mi zajmie.

– Świetnie. Nie wzbudzaj kontrowersji i włam się do komputera admirała jak najszybciej.

Przejdź do paragrafu 182

181

– Jak ja mam to zrobić? – spytał Sandryk.

– Wymyśl coś, to nie powinno być trudne. Możesz po prostu zawołać o pomoc.

Przejdź do paragrafu 182

182

– Poradzimy sobie – oznajmiła Natra. – Niech pani wytrzyma jeszcze chwilę na przyjęciu, i będziemy mogli uciekać.

– Świetnie, zadzwońcie, jak skończycie.

Rozłączyłaś się i wróciłaś do innych gości, wierząc, że Natra poradzi sobie z unieszkodliwieniem strażników.

Jeśli posiadasz Informację #13, przejdź do paragrafu 162

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 183

183

Spokojnie wróciłaś do popijania szampana i wymieniania grzeczności z przypadkowymi oficerami. Wtedy jednak rozmowę z Tobą postanowiła zacząć młoda brunetka.

– Pani oficer Kuana? Jest pani chyba jedyną osobą na tym przyjęciu, która jeszcze nie postanowiła złożyć życzeń solenizantce.

– Zgaduję, że ta solenizantka to pani – przyjrzałaś się jej dokładnie.

Na pierwszy rzut oka nie przypominała swojego ojca, ale po przyjrzeniu się rzeczywiście można było dostrzec podobne rysy twarzy.

– W takim razie najlepszego, panno Ventis.

– Niech jako prezent urodzinowy podaruje mi pani pięć minut swojego czasu, po tylu latach w tej bazie wszystkich tutaj już znam na wylot, ale pani jest obca. Mogę pierwsza podzielić się wiedzą o życiu tutaj.

Przejdź do paragrafu 184

184

– Coś panią kapitan intryguje?

– Jakie ma pani stosunki z ojcem? (185)

– Jakie jest pani miejsce w tej bazie? (186)

– Pamięta pani, by pani ojciec kiedykolwiek wycofał się z podjętej decyzji? (187)

– Nie ma pani żadnych przyjaciół, że pani urodziny urządza ojciec? (188)

– Nie, w zasadzie to starczy mi już informacji. (189)

185

– Dobre, chyba. To bardzo zajęty człowiek. Właściwie to dla mnie i mamy nigdy nie miał za wiele czasu, ale też nigdy nie było między nami większych konfliktów. Ciekawe, że pani o niego pyta, ja na pani miejscu chciałabym już zapomnieć o człowieku, który mnie upokarza.

– Mocne słowa. Admirał może i jest uparty i paranoiczny, ale nie uczynił mi żadnego dyshonoru.

– Owszem, ale jednak panią tu zatrzymał siłą. To nie jest coś, obok czego można przejść obojętnie.

Przejdź do paragrafu 184

186

– Rzekomo pracuję w dziale informatycznym, ale właściwie to jestem po prostu córką Kordyla. Wprawdzie zawsze mówił mi, że skoro tu mieszkam, to muszę gdzieś pracować, a on nie będzie wspomagał mojej kariery, bo to nieuczciwe, ale gdziekolwiek nie pracowałam i tak nikt nie odważył się mnie wyrzucić lub ukarać, ze strachu przed moim ojcem.

– Zamierza pani kiedyś opuścić „Harpię Prime” i przenieść się na jakąś planetę?

– Jak najszybciej! Chętnie poznałabym ludzi, którzy dla odmiany nie podlegają mojemu ojcu, mogłabym w końcu zacząć wieść ciekawe życie.

Przejdź do paragrafu 184

187

– Zabawne pytanie, zważywszy na okoliczności, w których pani przesiaduje w bazie mojego ojca. Odpowiedź jest krótka i raczej panią zasmuci: nie, to niezwykle uparty i przekonany o swojej racji człowiek.

Przejdź do paragrafu 184

188

– To miała być zawoalowana obraza?

– Nie, zwykła ciekawość.

– Spokojnie, nie gniewam się, ja też wiele razy zadawałam sobie to pytanie. Mam tutaj kilku przyjaciół, niezbyt bliskich, ale jednak, tyle że moje urodziny zawsze i tak organizuje ojciec, bo uznał je za świetną okazję, do swobodnego poznawania swoich podwładnych i oceniania ich. Jak gdyby musiał mieć okazję, by zaprosić ich wszystkich na bankiet.

– Może musi? W końcu to nadal wojsko.

– Pewnie ma pani rację, ale dla mnie urodziny zawsze są corocznym marnowaniem czasu na nudne przyjęcia.

Przejdź do paragrafu 184

189

– Rozumiem. W takim wypadku chyba moja kolej na jakieś pytanie?

– Zgadza się.

– Przed podróżą żyła pani na Skassie, prawda? Słyszałam, że stosują tam atomowy napęd do lądojazdów, czy to prawda?

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 190

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 208

190

– Owszem, czasami, ale główny środek komunikacji dla większości populacji stanowią pociągi elektryczne, poruszające się po szynach planetarnych.

Aryssa uśmiechnęła się, widząc, że wyłapałaś jej plan.

– To mi wygląda na początek bardzo interesującej rozmowy. Ale zdecydowanie powinnyśmy na chwilę wynieść się z przyjęcia, myślę, że inni goście nie powinni słuchać naszego gadania o planetarnych środkach transportu.

– Zgadzam się. Pani jest tu gospodarzem, niech mnie pani gdzieś zaprowadzi.

Byłaś zdziwiona, że akurat córka Ventisa ma zamiar odbyć z Tobą tajną rozmowę, ale w liście twierdziła, że jest jedyną osobą zdolną do wyciągnięcia Cię z tej bazy, więc uznałaś, że na pewno musisz chociaż wysłuchać co ma Ci do zaoferowania. Zaprowadziła Cię na korytarz, a potem do jakiegoś pustego pokoiku, będącego najwyraźniej magazynem na meble, które ostatecznie nie zostały ustawione na przyjęciu. Tam zaczęła się bezpośrednia rozmowa.

– Chętnie wysłucham, jak zamierasz mi pomóc wydostać się z bazy. I dlaczego? Planujesz zrobić ojcu na złość?

– Po części, ale nie łudź się, że nie mam w tym własnego interesu. Jest on bardzo konkretny, ja też zamierzam stąd uciec. Na twoim statku.

– Znudziło się wygodne życie u boku ojca?

– Dokładnie. Od piątego roku życia, gdy moja rodzina się tu przeniosła, nigdy nie opuściłam tej bazy, chociaż nienawidzę panującej tutaj nudy. Nikt stąd nie będzie szczególnie ubolewał nad moją stratą, z rodzicami włącznie. Od dawna zbieram kredyty na wyjazd, ale ty dałaś mi okazję wyjechać stąd już dzisiaj.

– Liczysz, że tak po prostu przyjmę cię do załogi? Jaką pracę na statku chciałabyś wykonywać?

– Żadną, wiem co wieziecie, twoi ludzie w tawernach byli bardzo rozmowni. Zamierzasz opchnąć spore zapasy broni za jakąś bajońską sumę magnatowi klanowego z Zetty. I w zamian za wydostanie was z opresji, zawieziesz mnie na Zettę, i oddasz część zysków. Powiedzmy dziesięć procent.

– Zgoda. (191)

– Nie mam prawa dawać ci jakichkolwiek pieniędzy, o ich rozdziale decyduje gubernator Grunatti. (192)

– Nie masz pojęcia, o jak olbrzymiej transakcji mówisz, dziesięć procent to zdecydowanie za dużo. (193)

191

– Łatwo poszło.

– Dobrze wiem, w jak beznadziejnej sytuacji jestem, nie mam czym się targować.

– W takim razie rozsądnie, że się zgadzasz.

Przejdź do paragrafu 194

192

– O, to teraz działamy wyłącznie w zgodzie z prawem? No to chyba jednak nie mogę cię wydostać z „Harpii Prime”, złamanie rozkazu admirała zdecydowanie jest nielegalne.

– Nie dąsaj się, dostaniesz swoje. Zapewne zarobisz na tym kilka razy więcej niż ja.

– Takie życie. Nie moją winą jest, jaki kontrakt podpisałaś.

Przejdź do paragrafu 194

193

– Nieważne jak olbrzymia, dziesięć procent to moja stawka.

– Tyle pieniędzy starczy na kupno jakiegoś małego miasta! To straszna chciwość.

– Dobrze, że nie masz wyboru. Zresztą zamieszam kupić coś właśnie w takim przedziale cenowym.

Przejdź do paragrafu 194

194

– Chcesz mi powiedzieć, co zamierasz zrobić z pieniędzmi? Wiesz, że mogę mieć wątpliwości, czy wydasz je na nieszkodliwe przedsięwzięcia.

– Teraz to otrzymasz pewność. Nie mam zamiaru ukrywać moich planów, chcę za te pieniądze kupić statek i wynająć załogę, a potem dołączyć do piratów zamieszkujących Pas Szal-Diba i żyć z łupienia statków handlowych.

– Jesteś szalona? To najgorsze środowisko, jakie mogłaś sobie wybrać! Nie masz wśród nich znajomości, więc zostaniesz błyskawicznie zamordowana, a twój statek przejęty.

Aryssa spojrzała na Ciebie groźnie.

– Może i masz dobre chęci, ale jednak wolałabym nie zostać po raz kolejny niedoceniona. Mam znajomości u piratów, i to nie byle jakie. Właściwie to już jestem na usługach Myrtanny Wrach, samozwańczej królowej piratów. Chcesz posłuchać jak do tego doszło? Ma to bezpośredni związek z tym, jak zamierzam was stąd wyciągnąć.

– Mów, to może być ciekawe. (195)

– Nie interesuje mnie to, po prostu powiedz w końcu, jaki masz plan na otwarcie śluzy tunelu czasoprzestrzennego bez zgody swojego ojca. (196)

195

– To się zaczęło półtora roku temu, gdy do pracy w bazie został przyjęty pewien informatyk, który twierdził, że świetnie zna się na bardzo skomplikowanej usłudze nawigacji międzywymiarowej i chętnie się tutaj zatrudni. Przeszedł wszystkie testy, więc go przyjęli, nawet nie podejrzewając kim on jest. Szybko rozeszły się plotki, że jest szemranym typem i szuka kogoś do pomocy w nielegalnej akcji. Byłam już wtedy na tyle znudzona życiem i zdesperowana, że postanowiłam sprawdzić, czy to prawda. Początkowo mnie unikał, pewnie sądził, że wdałam się w mojego ojca, ale dałam mu do zrozumienia, że mój kompas moralny jest znacznie bardziej elastyczny, i mi zaufał. Zdradził mi, że jest piratem z załogi królowej Myrtanny i mają świetny plan na zwiększenie swoich zysków. Jego misją było zwerbowanie kogoś zaufanego w bazie, by ta osoba włamała się do systemu „Harpii Prime”, a następnie nagrzebała w nim, powodując, że część statków opuszczających tunel znajdzie się znacznie dalej Zetty niż powinna. Wiesz, jak działają tunele czasoprzestrzenne?

– Nie do końca, możesz wyjaśnić. Wiem, że mają konkretne wejście, ale to gdzie cię wyrzuci, można określić jedynie w przybliżeniu.

– Dokładnie! Wyjście tunelu, jaki strzeże ta baza, jest wręcz monstrualne, ale dzięki otoczeniu go bramą z zainstalowanym systemem nawigacyjnym, obszar przeniesienia został zawężony do przestrzeni kosmicznej w pobliżu Zetty. To nie jest dogodne dla piratów, bo muszą się zaczajać blisko tej planety, co nigdy nie jest bezpieczne. Dlatego Myrtanna postanowiła trochę namieszać, a ja, jako że byłam chętna, dyskretna i pracowałam w dziale informatycznym, byłam do tego idealna. Dzięki wskazówkom jej człowieka, zhakowałam niepostrzeżenie system bazy i uzyskałam pełen dostęp do systemu operatorium. Dzięki temu wprowadziłam algorytm, który co dwudziestemu statkowi przelatującemu przez naszą bazę, nadaje obszar przeniesienia w pasie asteroid Szal-Diba, który otacza układ Zetta-Trychonia i jest zamieszkany przez piratów. To dało królowej mnóstwo okazji do łatwego wzbogacenia się.

– Co się stało z tym piratem, który ci pomagał?

– W końcu uznał, że ktoś musiał coś zwęszyć, bo pewnej nocy po prostu uciekł na swój drobny kosmiczny ścigacz, którym przyleciał na „Harpię Prime” i zniknął. Ale zostawił mi list, w którym napisał, żebym dalej podawała piratom na tacy niektóre statki, a w końcu przyjdzie nagroda. Udawałam, że tylko obijam się w pracy i nic nie robię, ale ja wtedy dbałam, by nikt nie odkrył, że system nawigacyjny jest zmieniony. Po pewnym czasie do bazy przyleciał inny pirat, podający się za kogoś chcącego odwiedzić rezydującego tutaj brata. Dał mi torbę z niezwykle dużą ilością kredytów oraz list od królowej Myrtanny, w którym zachęcała mnie do dalszej współpracy. Odpisałam jej, że jestem zaszczycona byciem na jej usługach, a potem oddałam list jej człowiekowi, który szybko odleciał z bazy. Potem przez kolejne kilka miesięcy dostałam jeszcze cztery torby z kredytami. Bardzo się na tym wzbogaciłam, ale na własny okręt stać mnie będzie dopiero, jak otrzymam forsę od ciebie. W każdym razie, teraz wiesz, jak włamałam się do systemu bazy, a skoro mogę zmieniać miejsce przeniesienia statków, bez trudu poradzę sobie ze zwykłym otwarciem śluzy. Nawet tej nocy.

Przejdź do paragrafu 197

196

– No dobra, powiem w skrócie. Włamałam się do systemu bazy, by móc podstawiać piratom statki do Pasa Szal-Diba, by mogli je łatwo rabować. Zyskałam na tym sporo pieniędzy oraz ich szacunek. Teraz, gdy mam pełen dostęp do systemu operatorium, mogę zdalnie otworzyć śluzę tunelu czasoprzestrzennego. Nawet tej nocy.

Przejdź do paragrafu 197

197

– Skoro jesteś potrzebna piratom jedynie jako ktoś, kto wystawia im kupieckie statki, to dlaczego sądzisz, że przyjmą cię, gdy przestaniesz to robić?

– Tak interesuje cię mój los? Królowa Myrtanna Wrach już wie, że można na mnie polegać, więc gdy przylecę do niej na własnym statku, oferując chęć wzmocnienia jej sił i zostania podległym jej kapitanem, na pewno się zgodzi. Mając jej wsparcie, będę bezpieczna, więc będę mogła wieść swój beztroski, piracki żywot na własnym statku. Mój plan ma sens, prawda?

– Tak, to może się udać. (198)

– Nie, jesteś zbyt naiwna, wierząc piratom. Nawet jeśli dotychczas cię nie oszukali, w przyszłości na pewno to zrobią. (199)

198

– Dobrze, że się zgadzamy. Jakie masz plany na przyszłość?

– Wykonać misję, awansować, i żyć dalej.

– Nie tak ekscytujące jak moje, ale powodzenia.

Przejdź do paragrafu 200

199

– Pozwól mi to ocenić. Nawet jeśli zginę, to przez własną głupotę. Cokolwiek się stanie, ty nic nie stracisz na naszym interesie.

– Racja, to twoje życie i twój wybór.

Przejdź do paragrafu 200

200

– W takim razie, droga Kuano, wiesz już wszystko, co chciałaś wiedzieć. Wiesz już kim jestem i z czym wiąże się współpraca ze mną. Idziesz na to?

– Nie robię interesów z piratami, to złodzieje i mordercy. (201)

– Przecież i tak nie mam wyboru, muszę stąd uciec, by wypełnić misję. Pomóż mi, to otrzymasz swoje dziesięć procent. (205)

201

Aryssa zmarkotniała.

– Jesteś pewna? Pamiętaj, że jestem twoją jedyną szansą. Jeśli nie zawrzemy układu, mój ojciec postawi na swoim i nigdy nie dolecisz do Zetty.

– Tak, jestem pewna. Żadnych układów. (202)

– Masz rację, muszę się na ciebie zdać. (205)

202

– Rozmowa z tobą była błędem, źle cię oceniłam. Wygląda na to, że jesteś słaba i żałosna.

– Słaba, bo potrafię trzymać się swoich zasad moralnych? Nie, to ty jesteś żałosna, skoro twoim największym marzeniem jest zostać wyjętą spod prawa morderczynią. Zważywszy na ludzi, których wydałaś na, bardzo wątpliwą, łaskę piratów, powiedziałabym, że już pięćdziesiąt procent planu masz za sobą.

– Posłuchaj, mam gdzieś, co o mnie myślisz, czy co pomyśli moja rodzina, gdy ucieknę. Lepiej siedź grzecznie na swoim wraku, do czasu aż mój ojciec nie znajdzie na nim zmyślonych faluriańskich szpiegów, za których cię zastrzeli, bo ja nie kiwnę palcem, by ci pomóc. I nie próbuj nikomu wspominać o tej rozmowie! Mam tu kilku ludzi, jeśli piśniesz słówko, będziesz martwa!

Po tych gniewnych słowach córka admirała wyszła z pomieszczenia. Po dwóch minutach również je opuściłaś, zastanawiając się, na ile realne mogą być jej groźby. Po powrocie na przyjęcie zobaczyłaś, że Aryssa skutecznie udaje, iż nic jej nie wzburzyło i nadal beztrosko gawędzi o niczym. Pomyślałaś, że skoro tej nocy i tak nie masz już szans na ucieczkę z „Harpii Prime”, to równie dobrze możesz się zastanowić, co zrobić z wiedzą o przestępczej działalności młodej Ventisówny. Jej ojciec na pewno by Ci nie uwierzył, ale jeden z jego oficerów mógłby.

Jeśli chcesz po prostu wrócić do luźnych rozmów, przejdź do paragrafu 203

Jeśli chcesz zawiadomić Mercela Najadyna o sekrecie Aryssy, przejdź do paragrafu 204

203

Uznałaś, że skoro odmówiłaś piratce pomocy, to ona nie jest już Twoim problemem i nie chcesz nikomu przedstawiać jej uczynków. Zresztą, mogliby Ci nie uwierzyć i jeszcze bardziej skłóciłabyś się z admirałem. Dlatego spokojnie wróciłaś na bankiet. Po kilku godzinach, gdy urodziny się skończyły, po prostu wróciłaś na „Żółtą Orchideę”. Swoim ludziom powiedziałaś tylko, że tajemniczy kontakt postawił takie warunki, których absolutnie nie mogłaś przyjąć, i nawet niepowodzenie misji nie było warte zawarcia z nim układu. Wprawdzie, Orso dyskretnie, a Sandryk niezbyt, próbowali dopytać o szczegóły, ale nic im nie powiedziałaś. Tylko tyle, że najlepsza szansa na ucieczkę z tej bazy właśnie was ominęła.

Admirał Kordyl w końcu wam odpuścił i uznał, że jego przeszukania są zbędne. Powiedział, że czas już byście zakończyli gościnę u niego, ale w dalszą drogę nadal nie zamierza was puścić, więc musisz wracać na Skassę. Pogodziłaś się z porażką i wystartowałaś.

Przejdź do paragrafu 102

204

Podeszłaś do Najadyna, a on po chwili odwrócił się do Ciebie.

– Już myślałem, że znudziła się pani ostatecznie moją osobą.

– Dam ci drugą szansę. Chociaż może na nią nie zasługujesz, bo jeśli jesteś tu, żeby mnie szpiegować, to ewidentnie zawaliłeś robotę.

– Co pani chce przez to powiedzieć?

– Że kończę żartować. Przed chwilą rozmawiałam z córką admirała i złożyła mi propozycję pomocy w ucieczce.

– A pani odmówiła? To zaskakujące.

– Nie, zważywszy na to, że Aryssa wyjaśniła, w jaki sposób może mi pomóc. Jest w zmowie z piratami z Pasa Szal-Diba, włamała się do systemu bazy, by móc co jakiś czas zmieniać kurs statków handlowych, tak, by wylądowały na terytorium piratów, a oni w zamian regularnie przysyłają jej kredyty. Mówiła, że otwarcie śluzy do tunelu też może załatwić.

– To są niezwykle poważne oskarżenia. Chyba nie byłaby pani chętna wygłaszać ich z czystej złośliwości, prawda?

– Nie gadaj bzdur, tylko wyślij kogoś, by sprawdził czy nie ma żadnych luk w systemie nawigacyjnym bazy oraz by przeszukali mieszkanie Aryssy.

– No dobrze, zaskoczyła mnie pani kapitan, ale spełnię pani prośbę. Mam nadzieję, że mówi pani prawdę. Chociaż w sumie to lepiej dla wszystkich byłoby, gdyby to jednak nie była prawda.

Mercel wyszedł, a Ty miałaś nadzieję, że uda mu się znaleźć dowody na winę Aryssy. W końcu zrezygnowałaś z ucieczki, by mogła dostać za swoje, więc lepiej byłoby, żeby jednak sprawiedliwości stało się zadość. Po kilku godzinach przyjęcie już dogorywało, wszyscy byli zmęczeni, więc byłaś pewna, że zaraz będziesz musiała wracać na statek. Ale wtedy do sali weszło czterech uzbrojonych strażników, którzy wycelowali broń w Aryssę, a potem zakuli ją w kajdanki. Wszyscy goście gapili się na nią osłupieni, gdy została wyprowadzana. Wychodząc, rzuciła Ci jeszcze nienawistne spojrzenie. Przypatrywałaś się temu z satysfakcją i nawet nie zauważyłaś, gdy podeszli do Ciebie Mercel oraz admirał Ventis.

– Pani Kuano, oficer Najadyn powiedział mi, że to pani powiedziała mu o działalności mojej córki. To prawda?

Gdy usłyszałaś Kordyla po tych paru godzinach, wydał Ci się zupełnie innym człowiekiem. Był zrezygnowany i oszołomiony.

– Tak. Czy Mercel mówił panu, w jaki sposób się o tym dowiedziałam?

– Mówił, ale nie mogłem uwierzyć. Od miesiąca przekonywała mnie pani, że wykonanie zadania jest dla pani kwestią najważniejsza, ale dziś pani z tego zrezygnowała. Dlaczego?

– Bo to było słuszne. Przykro mi to mówić, ale pańska córka wyrosła na rzezimieszka. Musiałam ją powstrzymać.

– Rzezimieszka? Chyba na potwora! Przyczyniła się do śmierci setek ludzi! Nie chcę o tym myśleć.

– Jaki los ją czeka?

– O tym zdecyduje niezależny ode mnie sąd wojskowy. Ale mam nadzieję, że skażą ją na śmierć. Zasłużyła na to.

Po policzku admirała spłynęła łza. Jego oficer spróbował poklepać go po ramieniu, ale jego ręka została odtrącona.

– Nieudolność w jej wychowaniu była moim błędem, być może największym w życiu. Dobrze, że pani okazała się porządną kobietą. Pani decyzja uratuje ludzi, których moja córka skrzywdziłaby po zostaniu piratem. Jestem pani bardzo wdzięczny.

– Wystarczająco, by przepuścić mnie przez tunel?

Admirał popatrzył na Ciebie smutnie i westchnął.

– Pani oficer dzisiaj zdobyła moje zaufanie, ale pani załoga nadal jest niewiadomą. Bardzo panią przepraszam, ale moja decyzja pozostaje niezmienna.

– Szkoda. Ale cóż, chyba muszę pogodzić się z porażką. Podjęłam chociaż słuszną decyzję.

– Tak, i dlatego pani wygrała. Wynagrodzę to pani. W pokoju mojej córki znaleziono dwie torby z kredytami od piratów. To brudne, splamione krwią pieniądze, ale chyba nie powinny się zmarnować. Jako przywódca tej bazy oddaję je pani jako nagrodę za wydanie nam mojej zbrodniczej córki. Poślę też dobre słowo o pani na Skassę, ale oboje wiemy, że tam rządzi Carmag, a on za nic ma sobie moje zdanie.

– I będzie wściekły za moje niepowodzenie.

– Tak, i to po części moja wina. Niech chociaż te pieniądze trochę to pani wynagrodzą.

– Będą musiały.

– Nie mam zamiaru dłużej pani nękać przeszukaniami, i tak nic nie znajdę. Niech pani już wraca na swoją planetę, proszę. I jeszcze raz dziękuję.

– Chyba nie pozostaje mi nic innego. Niech pan admirał weźmie sobie urlop i przepracuje tę tragedię. Żegnam pana.

Ventis pokiwał ze zrozumieniem, a Ty wzięłaś swoje nowe torby i ruszyłaś na statek. To nie była fortuna, ale pomoże Ci załatać dziurę w budżecie, jaką będziesz miała po zdegradowaniu. Na statku wyjaśniłaś załodze całą sytuację i oznajmiłaś, że musicie wracać. Oficjalnie wszyscy Cię poparli, chociaż w głębi na pewno byli niezadowoleni, że kilka tygodni z ich życia zostało zabrane bez zapłaty.

Przejdź do paragrafu 102

205

– Wspaniale, właśnie na to liczyłam! Nie traćmy czasu, musimy udać się do mojego mieszkania po kredyty, a następnie do centrum informatycznego, skąd będę mogła otworzyć śluzę do tunelu.

– Nikomu nie wyda się podejrzane, że zmyłaś się razem ze mną z własnego przyjęcia, żeby nagle wrócić do pracy?

– Większość z moich współpracowników jest na przyjęciu, reszta o tej godzinie we własnych mieszkaniach. Nikt nie powinien nas niepokoić.

– W takim razie ruszajmy.

Wyszłyście ze składzika i skierowałyście się do windy. Tam jednak zatrzymał was strażnik.

– Bardzo przepraszam, pani oficer Kuano, ale admirał prosił mnie, bym panią zapytał, dlaczego chce pani wcześniej opuścić przyjęcie, jeśli zdecyduje się pani to zrobić.

Zanim zdążyłaś otworzyć usta, Aryssa odpowiedziała za Ciebie.

– Możesz powiedzieć mojemu ojcu, że pani Astra opuściła moje urodziny, bo były zbyt nudne, by dało się na nich wytrzymać. Teraz pójdzie oprowadzić mnie po swoim statku, bo obiecała mi, że zrobi to w ramach prezentu.

– To bardzo niekulturalnie opuszczać własnych gości, panno Ventis. Pani ojciec...

– Możesz mu o tym powiedzieć, nie obchodzi mnie, jak zareaguje. A teraz nas przepuść.

Strażnik niechętnie odsunął się od drzwi windy. Wsiadłyście do niej i ruszyłyście w górę. Gdy weszłyście do mieszkania Aryssy, wyciągnęła swój klucz elektryczny, a następnie wklepała na nim hasło i skierowała na jedną ze ścian. Wtedy otworzyły się w niej drzwiczki ze skrytką zawierającą dwie torby wypełnione kredytami.

– Znajdą się dla mnie na twoim statku jakieś zapasowe ubrania i inne niezbędne rzeczy, prawda? – spytała córka admirała.

– Tak, nie trać czasu na pakowanie się.

– Świetnie. Zabierz jedną z toreb i ruszamy do centrum informatycznego.

Na szczęście podróż do miejsca pracy Aryssy nie zajęła wam długo. Gdy tam dotarłyście, Aryssa otworzyła drzwi i podeszła do swojego stanowiska, a Tobie kazała stać na czatach, na wypadek, gdyby jednak ktoś przyszedł. Przez kilkanaście minut było spokojnie, a Aryssa mówiła, że już prawie skończyła, ale wtedy do centrum weszła jakaś kobieta.

– Carmena? Co tutaj robisz? – spytała zdziwiona Ventisówna.

– Zgubiłam portfel i całkiem możliwe, że został tutaj. A ty? Przecież chyba właśnie masz urodziny? I kim ona jest? – Carmena wskazała na Ciebie.

– A, przyjaciółka. Urwałam się na chwilę, bo przypomniałam sobie, że muszę wgrać ważną aktualizację do systemu kontroli zaopatrzenia.

– Tak? Z tego co pamiętam to wszystko działało sprawnie. Mogę zobaczyć?

– Oczywiście – odparła Aryssa.

Zdziwiłaś się tym, że Twoja wspólniczka pozwoliła obejrzeć swoją robotę Carmenie, bo jako inna informatyczka, ona mogłaby chyba zrozumieć, co naprawdę jest tam wgrywane. Gdy schyliła się popatrzeć w monitor, Aryssa chwyciła ją za włosy i uderzyła głową o blat biurka, a następnie rzuciła na podłogę i wyjęła z kieszeni paralizator.

Jeśli chcesz powstrzymać Aryssę, przejdź do paragrafu 206

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 207

206

Działając odruchowo, przytrzymałaś ręce córki kapitana, by nie mogła skrzywdzić swojej współpracownicy. Ta, przerażona i z krwawiącym nosem, wstała i wybiegła z pomieszczenia. Dopiero wtedy puściłaś Aryssę.

– Oszalałaś?! – spytała. – Teraz mam kilka minut zanim zjawią się tu strażnicy! Nie zdążę!

– To się pospiesz.

Mimo wyraźnej wściekłości, Ventisówna usiadła do komputera i dalej przeprowadzała procedurę otwarcia śluzy tunelu czasoprzestrzennego. Niestety, rzeczywiście nie zdążyła. Po chwili do pokoju wpadli strażnicy i wycelowali w was broń. Musiałyście wyjść z pomieszczenia z rękami w górze, a następnie dać się skuć. Podczas waszego aresztowania Aryssa nie przebierała w słowach, wydzierając się na Ciebie i podkreślając, że to Twoja wina. Najgorsze było to, że strażnicy od razu mogli sprawdzić, co próbowałyście zrobić.

Przejdź do paragrafu 138

207

Patrzyłaś w milczeniu, gdy Carmena otrzymała potężny cios w szczękę, a następnie do jej szyi przyłożony został paralizator. Po chwili ucichła. Aryssa sprawdziła jej puls.

– Żyje – stwierdziła. – Ale jest nieprzytomna.

– Czyli mamy jeszcze trochę czasu. Chyba że ktoś znowu tu przyjdzie i zobaczy jej ciało.

– Zaciągnij ją pod jakieś biurko, potrzebuję jeszcze tylko chwili.

Po kolejnych kilkunastu minutach, oznajmiła, że skończyła.

– Gotowe, tunel stoi otworem. Dowódca sił szybkiego reagowania oraz obaj jego zastępcy są na moim przyjęciu, więc jeśli zaraz wystartujemy, to uda nam się uciec.

– To szybko na „Żółtą Orchideę”.

W drodze na lądowisko Aryssa postanowiła Ci coś jeszcze powiedzieć.

– Mam dla ciebie bardzo niewesołą informację. Gdy otwierałam śluzę, zauważyłam, że zgodnie z moim algorytmem, kolejny statek, który przekroczy tunel, czyli my, znajdzie się w Pasie Szal-Diba.

– Co? Mogłaś to wyłączyć!

– Mogłam, ale zajęłoby to więcej czasu, a to by było za duże ryzyko.

– To oznacza dodatkowy miesiąc podróży! I szansę na walki z piratami!

– Spokojnie, Myrtanna jest ostrożna, nie zaatakuje statku wojskowego. Nie krzycz tyle, bo ktoś na nas zwróci uwagę, a już prawie się udało.

Nie wzbudziłyście niczyich podejrzeć i udało wam się dotrzeć na pokład „Żółtej Orchidei”. Twoja ekipa już na Ciebie czekała.

– To córka admirała? – spytała zdziwiona Cressina. – Co ona tu robi?

– Ona była tym kontaktem na przyjęciu – odpowiedziałaś. – I wywiązała się z obietnicy. Śluza tunelu jest otwarta. Ruszamy natychmiast.

– Już się robi – odparł Natalin. – Wystartuję, gdy tylko ekipa Jamina rozgrzeje silniki.

– Dlaczego chcesz uciec od ojca? – spytał Aryssę Fredric.

– Bo chcę żyć własnym życiem. A pani kapitan zgodziła się oddać mi dziesięć procent wartości towaru, który wieziecie.

– Rozumiem – odparł Quaff. – Przykro mi, że porywamy dziecko człowiekowi, którego szanuję, ale sama się do nas zgłosiłaś. Zostawiłaś ojcu informację, że chciałaś uciec z bazy i nie grozi ci nic z naszych rąk?

– Nie, ale domyśli się, że sama uciekłam. Powinien wiedzieć, że to kiedyś nastąpi.

Wszyscy zaakceptowali ten fakt.

– Witamy na pokładzie – oznajmiła z uśmiechem Natra.

Po chwili zabuczały silniki i „Żółta Orchidea” zaczęła startować. Zza szyby zobaczyłaś, że sporo strażników wybiegło na lądowisko i pewnie włączyli alarm, ale nie mogli was powstrzymać. W końcu wzlecieliście w powietrze.

Przejdź do paragrafu 226

208

– Nie, raczej za dużo ich tam nie mamy. Prawie wszystkie pojazdy są napędzane za pomocą surowców wydobywanych na Teutronie, jednym z księżyców.

Aryssa najwyraźniej oczekiwała innej odpowiedzi, bo chwilę patrzyła na Ciebie przeszywającym wzrokiem. Potem odparła:

– Rozumiem. Cóż, dziękuję za zaspokojenie mojej ciekawości.

– Chce pani solenizantka wiedzieć coś jeszcze?

– Nie, dziękuję, czas wracać do innych gości. Miłej zabawy.

Córka admirała odeszła, a Tobie nie pozostało nic innego, jak tylko czekać na Natrę, która oznajmi, że w końcu możesz się zbierać z przyjęcia. Gdy usłyszałaś sygnał w słuchawkach, po raz kolejny udałaś się do sprawdzonego miejsca, mając nadzieję, że robisz to już ostatni raz, bo trzy nagłe wyjścia z pewnością komuś wydadzą się podejrzane.

Jeśli posiadasz Informację #9 lub #10, przejdź do paragrafu 209

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 210

209

– Pani kapitan, mam dobre wieści! Jesteśmy w operatorium!

– Wspaniale!

– Niestety, nie udało się bez strat. Operatorium broniła za duża grupa strażników, byśmy mogli wszystkich unieszkodliwić z zaskoczenia. Wywiązała się strzelanina, którą jednak zwyciężyliśmy. Problem w tym, że kilku uciekło, więc wkrótce zawiadomią innych i zrobi się nieprzyjemnie.

– Musicie się pospieszyć. Otworzyliście już śluzę?

– Właśnie się tym zajmujemy, to nie potrwa długo. Niech pani już idzie z przyjęcia, bo obawiam się, że zaraz w całej bazie rozlegnie się alarm.

– Zrozumiałam. Spotkamy się za godzinę na pokładzie statku, Natro.

Rozłączyłaś się i skierowałaś prosto w stronę windy prowadzącej na lądowisko.

Przejdź do paragrafu 213

210

– Pani kapitan, idzie nam dobrze. Sandryk zna się na robocie, złamał zabezpieczenia i właśnie zajmuje się otwieraniem śluzy.

– Świetnie. Mogę już ruszać na statek?

– Za chwilę. – Usłyszałaś głos Natalina – ale najpierw muszę panią o czymś poinformować. Grzebiąc w systemie nawigacyjnym bazy, odkryłem, że jest w nim ukryty sabotaż. Co dwudziesty statek zamiast w okolice Zetty, przenoszony jest przez tunel czasoprzestrzenny do Pasa Szal-Diba, pasa asteroid otaczającego układ Zetta-Trychonia. I niech pani zgadnie, kto będzie tym dwudziestym statkiem.

– Zgaduję, że my. Cholera, to oznacza dodatkowy miesiąc podróży. I sporą szansę na bliskie spotkanie z piratami, jest ich pełno w Pasie Szal-Diba.

– Też się o to obawiam. Mogę spróbować to ominąć, ale to zajmie dużo czasu, i nie wiem czy go mam. Zaryzykować?

– Prawdziwym ryzykiem będzie przelot przez Pas Szal-Diba. Napraw tę nawigację. (211)

– Nie, otwórz śluzę i lecimy. Przeżyjemy dodatkowe opóźnienie. (212)

211

– Robi się – odparł Natalin. – Niech pani już wraca na statek. Trochę na nas pani poczeka, ale mam nadzieję, że nie za długo.

– Dobrze. Pospieszcie się, nie odlecimy bez naszego pilota i adiutant.

Rozłączyłaś się i skierowałaś prosto w stronę windy prowadzącej na lądowisko. Idąc w jej stronę, zastanawiałaś się kto i dlaczego mógł popsuć system nawigacyjny bazy, ale żadna sensowna odpowiedź nie przychodziła Ci do głowy.

Zdobywasz Informację #14

Przejdź do paragrafu 213

212

– Niech tak będzie. W takim razie może pani ruszać na statek, spotkajmy się na miejscu.

– Idę. Tylko proszę, pospieszcie się, jak was znajdą w gabinecie admirała, to żadne z nas żywe nie opuści „Harpii Prime”.

Rozłączyłaś się i skierowałaś prosto w stronę windy prowadzącej na lądowisko. Idąc w jej stronę zastanawiałaś się kto i dlaczego mógł popsuć system nawigacyjny bazy, ale żadna sensowna odpowiedź nie przychodziła Ci do głowy.

Przejdź do paragrafu 213

213

Gdy już chciałaś wejść do windy, drogę zagrodził Ci strażnik.

– Bardzo przepraszam, pani oficer Kuano, ale admirał prosił mnie, bym panią zapytał, dlaczego chce pani wcześniej opuścić przyjęcie, jeśli zdecyduje się pani to zrobić.

– Problemy żołądkowe, proszę nie kazać mi wdawać się w szczegóły. (214)

– Nie potrafią sobie poradzić na statku nawet chwili beze mnie. Jakiś pijany inżynier zniszczył coś istotnego i chcą bym natychmiast to obejrzała. (215)

– Admirał nie był wobec mnie uprzejmy. Nie jestem w stanie dłużej wytrzymać w jego towarzystwie, więc jeśli każesz mi zostać, to może dojść do awantury. (216)

– Nie muszę ci się tłumaczyć, po prostu mnie przepuść. (217)

214

– Rozumiem. Przepraszam, muszę spytać, nie może pani skorzystać z jakiejś toalety tutaj?

– Nie mogę, potrzebuję leków, które zostawiłam na statku. Nie wiem, co ja sobie myślałam. Muszę być tam jak najszybciej, proszę już mnie puścić.

– Dobrze, przepraszam za kłopot. Szkoda, że ten wieczór skończył się dla pani nieprzyjemnie.

Spróbowałaś się do niego uśmiechnąć, a następnie weszłaś do windy.

Przejdź do paragrafu 220

215

– A na statku nie ma głównego inżyniera? To chyba jego robota? Ma pani wykształcenie inżynieryjne?

– Nie, nie wiem czemu, ale mnie poprosili, więc muszę ruszać.

– Niech pani się nie niepokoi, skoro usterka jest tak poważna, to zaraz kogoś powiadomię i przyślemy wam do pomocy inżyniera stąd. Proszę wracać na przyjęcie.

– Wolałabym jednak pójść tam osobiście.

– Rozkaz admirała był jasny. Skoro nie ma pilnego powodu, nie wypuszczę pani.

Jeśli chcesz spróbować siłą przejść do windy, przejdź do paragrafu 218

Jeśli chcesz wrócić na przyjęcie, przejdź do paragrafu 219

216

– Nie wiem, co mam pani powiedzieć. Wydaje mi się, że jednak powinna pani tam wrócić i spróbować załagodzić sytuację.

– Otwarcie nazwał mnie zdrajczynią! Jeśli jeszcze raz dziś zobaczę tę bezczelną gębę, zdzielę go w nią!

– Niech pani się opanuje, on jest wyższy stopniem!

– Jest zwykłym chamem.

– Bywa gburowaty, ale pani przesadza. To nic, widzę, że jeśli pani zostanie, to Aryssa rzeczywiście będzie miała popsute urodziny. Niech pani się tu więcej nie pokazuje.

Z naburmuszoną miną weszłaś do windy.

Przejdź do paragrafu 220

217

– Owszem, musi pani.

– Ja jestem oficerem, a ty zwykłym żołnierzem.

– Tak, ale admirał upoważnił mnie do zatrzymania pani, jeśli powód pani nagłego wyjścia wyda mi się podejrzany. On dobrze wie, że gdyby chciała pani coś kombinować, to dziś jest na to najlepszy dzień. I wie pani, pani odpowiedź na moje pytanie mnie nie zadowoliła, więc niech pani wraca na przyjęcie.

Jeśli chcesz spróbować siłą przejść do windy, przejdź do paragrafu 218

Jeśli chcesz wrócić na przyjęcie, przejdź do paragrafu 219

218

Uznałaś, że musisz zaskoczyć strażnika. Uderzyłaś go szybkim ciosem w wątrobę, a on zgiął się z bólu. Potem popchnęłaś go na ścianę i wskoczyłaś do windy. Gdy drzwi się zamykały, patrzyłaś na miny kilku zaskoczonych ludzi, którzy akurat tędy szli i widzieli zajście. Niestety, wiedziałaś, co to oznacza. Pościg. A tak się składa, że admirał z pewnością spodziewał się, że możesz spróbować uciec. Gdy dojechałaś na odpowiednie piętro, kilku strażników już tam na Ciebie czekało z przygotowaną bronią. Musiałaś się poddać.

Przejdź do paragrafu 138

219

Posłusznie wróciłaś na bankiet, chociaż wiedziałaś, co to oznacza. Usiadłaś w rogu stołu i zaczęłaś pić szampana, tym razem mniej zachowawczo. Załodze bazy zajęło jakieś pół godziny, by zauważyć, że śluza została niespodziewanie otwarta, ale Kordyl najwidoczniej nie miał wątpliwości czyja to robota, bo zaraz po tym jak na bankiet wbiegł jakiś jego człowiek, by go to o tym poinformować, admirał spojrzał na Ciebie i nakazał aresztowanie.

Przejdź do paragrafu 138

220

Dojechałaś na odpowiednie piętro i żadna obstawa tam nie czekała. Mogłaś spokojnym krokiem udać się na lądowisko, zastanawiając się, jak zareaguje Ventis, gdy usłyszy o swojej porażce. Weszłaś na lądowisko i spojrzałaś na „Żółtą Orchideę”, teraz gotową do lotu.

Jeśli posiadasz Informację #14, przejdź do paragrafu 221

Jeśli posiadasz Informację #9 lub #10, przejdź do paragrafu 222

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych informacji, przejdź do paragrafu 225

221

Wtedy usłyszałaś za sobą krzyk:

– Stać!

Odwróciłaś się, a tam stał strażnik z wycelowaną w Ciebie bronią. Po chwili nadbiegło trzech kolejnych.

– Potrafi pani wyjaśnić, co pani ludzie robili w gabinecie admirała?

– A uwierzysz w cokolwiek, co powiem?

– Nie. Zabrać ją do aresztu.

Przejdź do paragrafu 138

222

Wróciłaś na pokład i nakazałaś Orso, by rozgrzewał silniki, bo zaraz będziecie ruszać. Oczywiście wcześniej musiałaś poczekać na Natrę i prowadzonych przez nią żołnierzy, bo nie mogłaś odlecieć bez większości ochrony statku. Po kilku minutach dotarli, chociaż nie bez problemów. Byli ostrzeliwani przez ochronę bazy i musieli ostrożnie wycofywać się na „Żółtą Orchideę”, uważając, by nie dopuścić wrogów za blisko niej. Ich ogień mógłby coś uszkodzić po dłuższym czasie ostrzeliwania. Zobaczyłaś Natrę, jak zmęczona wbiega na pokład. Powitałaś ją słowami:

– Zrobiłaś dziś wspaniałą robotę. Ty i wszyscy twoi ludzie. To było szalone zadanie, a jednak żyjecie i wam się udało.

– Też nie mogę w to uwierzyć.

– Jakie straty?

– Zaledwie kilku ludzi, nie ma tragedii. Ale musieliśmy też zabić kilkunastu żołnierzy Ventisa. To sporo bezsensownych śmierci.

– Nasza misja jest bardzo ważna, ta walka była niezbędna. No, dopilnuj, by wszyscy dotarli na statek, za chwilę zamykamy pokład i startujemy.

Jeśli posiadasz Informację #8, przejdź do paragrafu 223

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 224

223

Sandryk na szczęście był już na mostku, gotowy do startu.

– Nie mogłem się doczekać chwili, w której znowu usiądę za sterami. Mogę już ruszać?

– Gdy tylko wszyscy nasi ludzie ewakuują się na pokład.

To nie trwało długo i gdy wszyscy znaleźli się na „Żółtej Orchidei”, ta od razu wystartowała. Ludzie Ventisa nie mieli za wiele czasu, więc nie wyrządzili okrętowi zbyt dużych szkód i bez przeszkód znalazł się w powietrzu.

Przejdź do paragrafu 226

224

Okazało się, że statek nie ma pilota. Sandryk był w swojej kwaterze. Spał. Brutalnie go obudziłaś.

– Wstawaj, draniu! Uciekamy z tej bazy, więc natychmiast ruszaj na mostek, albo żołnierze Ventisa podziurawią nam okręt!

– Co? Czemu ja o niczym nie wiem?

– Bo nie musiałeś wiedzieć. Ubieraj się i idź za stery.

Mimo że wasz pilot spieszył się jak mógł, to i tak jego nieprzygotowanie dało się wam we znaki. Gdy wszyscy Twoi żołnierze byli już na pokładzie, nadal nie mogliście wystartować, a to dało czas ludziom admirała na kilka minut strzelania do Twojego statku. W końcu wznieśliście się w powietrze, ale będąc w nieco uszkodzonym pojeździe. Miałaś nadzieję, że nie zniszczyli niczego ważnego. Fakt, że nie spadliście od razu po starcie, najwyraźniej to potwierdzał.

Zdobywasz Informację #15

Przejdź do paragrafu 226

225

Wróciłaś na pokład i rozkazałaś Orso, by rozgrzewał silniki, bo zaraz będziecie ruszać. Nie musiałaś długo czekać. Po chwili na pokładzie zjawili się Natra i Sandryk.

– Zadnie wykonane – nonszalancko oznajmił informatyk. – Z pewnymi kłopotami po drodze, ale jednak.

– Dziękuję wam, uratowaliście naszą misję. Po powrocie na Skassę, postaram się, by odpowiednio was nagrodzono, dostaniecie pewnie zwiększony udział w zysku z misji oraz podziękowania od gubernatora. Ty, Natro, oczywiście awansujesz.

– Niech pani tyle nie obiecuje, pan Grunatti może okazać się mniej hojny – odparła Twoja adiutant.

– Cokolwiek otrzymamy, ja już jestem zadowolony – powiedział Sandryk. – To była świetna przygoda.

– Czujesz się na siłach, by zasiąść za sterami, czy ktoś z twojej ekipy powinien cię zastąpić? – spytałaś.

– Nie ma mowy, ruszam na mostek. Najwyższa pora opuścić „Harpię Prime”.

Po chwili zabuczały silniki i „Żółta Orchidea” zaczęła startować. Zza szyby widziałaś, że sporo strażników wybiegło na lądowisko i pewnie włączyli alarm, ale nie mogli was powstrzymać. W końcu wzlecieliście w powietrze.

Przejdź do paragrafu 226

226

Po opuszczeniu lądowiska wszystko szło po Twojej myśli. Wprawdzie ruszyły za wami drobne śmigacze kosmiczne, ale nie były w stanie uszkodzić Twojego statku. Oczywiście nie wątpiłaś, że za chwilę ruszą za wami większe siły, ale powinno wam się udać dolecieć do tunelu, zanim was dogonią. Lecieliście obok wielkiej kolejki statków, które czekały, aż do pracy wrócą inspektorzy mający je przeszukać. Nagle na radarze ukazał się okręt o podobnej wielkości, co wasz. Sandryk przyspieszył do maksymalnej prędkości, żeby „Żółta Orchidea” ani na chwilę nie znalazła się w zasięgu jego dział. Spojrzałaś przed siebie, by ocenić, jak wiele czasu wam potrzeba, by uciec. Sprawa wyglądała dobrze. Śluza była całkowicie otwarta, a bijące zza niej strugi światła uderzały po oczach. Mimo chwili nerwów, nikt was nie dopadł. Przekroczyliście przejście graniczne i „Żółta Orchidea” zatopiła się w tunelu czasoprzestrzennym. Zawsze lubiłaś przelatywać przez tunele, to był wspaniały widok. Przez szybę mostka obserwowałaś feerię barw, towarzyszącą przemieszczaniu się między odległymi układami. Najważniejsi członkowie załogi również przyszli na mostek popatrzeć.

– Cóż, byłam przekonana, że nie mamy żadnych szans na ukończenie misji, gdy zostaliśmy aresztowani przez Ventisa. – stwierdziła Cressina. – Więc dobrze, że jednak się myliłam i udało nam się udało uciec. Otrzymuje pani moje gratulacje.

Jeśli posiadasz Informację #9, #10, lub #12, przejdź do paragrafu 228

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 227

227

– A gratulacje dla mnie? – zażartował Natalin. – To ja otwarłem śluzę, a potem wywiozłem nas wszystkich z tej bazy.

– Jak wrócimy na Skassę, to wszyscy będą ci gratulować, i to publicznie. Na razie musi ci wystarczyć fakt, że jesteśmy ci wdzięczni, bo nas ocaliłeś.

To zadowoliło pilota, bo uśmiechnął się i wrócił do patrzenia w ekrany, za pomocą których sterował statkiem.

Przejdź do paragrafu 229

228

– Świetna robota – zgodził się Natalin. – Z pewnością w układzie Skassy, a może nawet i w okolicznych, wszyscy dowiedzą się o tak zuchwałej akcji. Mam tylko nadzieję, że nie potępią nas za sprzeciwienie się admirałowi, ale on i tak nie jest zbyt lubiany.

– Jego ludzie go ubóstwiają – powiedziałaś z lekkim przekąsem. – Teraz nareszcie mogę o nim zapomnieć. Przynajmniej aż nie wrócimy do naszego układu.

Przejdź do paragrafu 229

229

Spojrzałaś na Jamina. Wyglądał na zamyślonego. Odwrócił się.

– Teraz moja kolej na składanie gratulacji? – zażartował. – Cieszy mnie, że mamy tak zdeterminowaną kapitan, ja na pani miejscu pewnie nie miałbym pomysłu, co zrobić i bym się poddał.

– Może się nie doceniasz – odparłaś. – Jeśli chodzi o dbanie o sprawność statku, to dowodzisz wszystkim doskonale.

Uśmiechnął się do Ciebie i wrócił do wpatrywania się w tunel czasoprzestrzenny.

Jeśli posiadasz Informację #9 lub #10, przejdź do paragrafu 233

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 230

Jeśli nie posiadasz Informacji #12, ale posiadasz Informację #11, przejdź do paragrafu 231

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych informacji, przejdź do paragrafu 232

230

– Ja nie ukrywam, że szanuję admirała i ja na pani miejscu uszanowałbym też jego rozkaz – stwierdził Quaff. – Ale skoro pani bardzo zależy na tej misji, to muszę panią pochwalić za sprawność z jaką umożliwiła nam pani ucieczkę.

– Wszyscy powinniście podziękować Aryssie, to ona otwarła śluzę – powiedziałaś.

Twoi ludzie odwrócili się w stronę córki Kordyla i zaczęli jej gratulować. Tylko Natra podeszła do Ciebie i spytała:

– Powinnam się martwić o swoje stanowisko?

Jej ton głosu raczej nie sugerował, że faktycznie się boi.

– Nie, Aryssa bardzo mi dzisiaj pomogła, ale wyłącznie dla pieniędzy. Ty natomiast jesteś tak lojalna, jak tylko mogłam to sobie wymarzyć, i właśnie takiej adiutant oczekuję.

Natra zaczerwieniła się.

– Miło mi to słyszeć.

Gdy reszta załogi skończyła rozmawiać z Aryssą, odciągnęłaś ją na chwilę na bok, by pogadać na osobności.

– Wiesz, dziękuję, że mi powiedziałaś o swoich intencjach, ale jednak wolałabym, by reszta załogi nie wiedziała. Szczególnie Quaff. Raczej nie zaakceptowaliby współpracy z piratką.

– Nie miałam zamiaru mówić nikomu poza tobą, ale dziękuję za ostrzeżenie. – Aryssa spojrzała za okno. – Ta podróż może być najwspanialszą chwilą mojego życia. W końcu wyrwałam się spod ramion ojca.

– Postaraj się chociaż, by to nowe życie nie było bardzo krótkie – poradziłaś jej.

Aryssa machnęła ramionami.

– Co będzie to będzie, nie ma co się martwić na zapas.

Przejdź do paragrafu 234

231

– Ja nie ukrywam, że szanuję admirała i ja na pani miejscu uszanowałbym też jego rozkaz – stwierdził Quaff. – Ale skoro pani bardzo zależy na tej misji, to muszę panią pochwalić za sprawność z jaką umożliwiła nam pani ucieczkę.

Przejdź do paragrafu 233

232

– Cóż, decyzję o sprzeciwieniu się woli admirała i ucieczce podjęła pani bez konsultacji ze swoim szefem ochrony statku, czyli ze mną – stwierdził Fredric. – I trochę mnie to dotknęło. Ale ostatecznie dopięła pani swego i nikt nie zginął, więc chyba jestem pani winny gratulacje.

– I dalszą służbę – dodała Natra.

Przejdź do paragrafu 233

233

– Ja większość tego wieczoru spędziłam na nudnych rozmowach i popijaniu szampana – oznajmiłaś. – Więc teraz proszę o oklaski dla mojej adiutant Natry Buho, która dowodziła w polu i dzięki której nie znajdujemy się już w łapskach Ventisa!

Po oklaskach Natra skromnie odparła:

– Robiłam wyłącznie to, co pani kapitan rozkazała mi zrobić.

– Ale zrobiłaś do doskonale! I dlatego obiecuję ci, że gdy misja zostanie wykonana, ty zostaniesz sowicie nagrodzona.

– Dziękuję. Bardzo dziękuję.

Przejdź do paragrafu 234

234

– Koniec lotu tunelem – oznajmił Sandryk. – Przygotujcie się, za chwilę gwałtowne zmniejszenie prędkości, wylądujemy w innym układzie.

Usiadłaś wygodnie na swoim kapitańskim fotelu, więc nie zaszkodziło Ci nagłe hamowanie. Po chwili najróżniejsze kolory za oknem zniknęły, a zastąpił je standardowy widok czarnego kosmosu.

Jeśli posiadasz Informację #9, #10 lub #12, przejdź do paragrafu 235 w Akcie III

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 237 w Akcie III

Akt III

Pas Szal-Diba

235

Początkowo wszystko wyglądało poprawnie, ale nagle skaner zaczął wydawać niepokojąco dużo odgłosów ostrzeżeń. Wasz pilot chwilę się temu przyglądał z ogromnym zdumieniem w oczach.

– Pani kapitan, zaszło coś niespodziewanie dziwnego – powiedział Natalin. – Nasz skaner wykazuje obecność setek razy więcej asteroid niż powinno ich być w tym układzie.

– Setek? – spytała Cressina? – Zdarzył ci się kiedyś taki błąd?

– Nie. I nie sądzę, że to błąd. Nie jesteśmy w pobliżu Zetty.

– Przecież właśnie tam jest wyjście z tunelu czasoprzestrzennego którym lecieliśmy, prawda? – spytałaś pilota.

– Niby tak, ale wiele zależy od systemu nawigacyjnego zawartego w bramie otaczającej tunel. Wyjście z tunelu jest olbrzymie, a system precyzuje obszar, na którym statek wyląduje. I wygląda na to, że w naszym przypadku doszło do jakiejś usterki. Dobrze, że „Żółta Orchidea” ma przyrządy umożliwiające przybliżone określenie tego, gdzie się znajdujemy.

– W takim razie ich użyj – powiedziałaś.

– Już to zrobiłem, zaraz będą wyniki. No, wieści nie są wesołe, ale nie są też tragiczne. Znajdujemy się w Pasie Szal-Diba.

– Co to dla nas oznacza? – spytałaś.

– Że dotarcie do Zetty zajmie nam jakieś cztery do sześciu tygodni dłużej – smutnym głosem poinformował Orso.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 236

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 238

236

– Natychmiast musimy uzbroić nasze działa – dodał Quaff. – Jesteśmy w regionie pełnym piratów. Wiem, że nie powinniśmy używać naszych laserów i torped, bo mają dotrzeć cało do Zetty, ale być może strzał ostrzegawczy wystarczy, jeśli piraci się zbliżą.

– Racja – zgodziłaś się. – Nawet jeśli dojdzie do bitwy, to na pewno Mohmad będzie bardziej zadowolony, jeśli otrzyma niepełny ładunek, niż gdyby cały transport znalazł się w rękach bandytów.

– W pełni się z panią kapitan zgadzam – oznajmił Fredric. – Zaraz wydam rozkazy moim ludziom.

Przejdź do paragrafu 271

237

Początkowo wszystko wyglądało poprawnie, ale nagle skaner zaczął wydawać niepokojąco dużo odgłosów ostrzeżeń.

– Niestety, to co odkryłem w bazie, okazało się prawdą – powiedział Sandryk. – Skanery jasno sugerują, że znajdujemy się w Pasie Szal-Diba.

– To oznacza, że wydostanie się stąd zajmie nam podobną ilość czasu, co straciliśmy w „Harpii Prime” – stwierdziła pesymistycznie Cressina.

– O ile nie więcej – dodał Orso.

– Jak to w ogóle możliwe? – spytałaś Sandryka. – Przecież wyjście z tunelu, którym lecieliśmy jest w pobliżu Zetty, prawda?

– Niby tak, ale wiele zależy od systemu nawigacyjnego zawartego w bramie otaczającej tunel. Wyjście z tunelu jest olbrzymie, a system precyzuje obszar, na którym statek wyląduje. I wygląda na to, że w naszym przypadku doszło do jakiejś usterki. Ale mogło być gorzej, wylot tunelu jest ogromny, więc ten dodatkowy miesiąc nie jest aż tak straszny.

Przejdź do paragrafu 236

238

– No i nie zapominajmy o piratach, ponoć jest ich tu gęsto – kontynuował. – Sądzę, że powinniśmy załadować nasze torpedy do dział.

– Ale pamiętasz, że mamy ten ładunek nienaruszony dostarczyć klanowi Cutti? – przypomniała Cressina.

– Spokojnie doktor Lateri, sama obecność załadowanych dział na statku bojowym powinna odstraszyć bandytów – powiedziałaś. – A jeśli nie, to i tak lepiej, jeśli nie wykonamy w pełni poprawnie misji, niż gdybyśmy mieli zostać niewolnikami piratów.

– Komu mam zlecić wykonanie tego? – spytała Natra. – Powinien zająć się tym Fredric, ale on...

Jeśli posiadasz Informację #9, przejdź do paragrafu 239

Jeśli posiadasz Informację #10, przejdź do paragrafu 270

239

–...jest zamknięty w swojej kajucie i pilnowany przez mojego przyjaciela.

– W takim razie najwyższy czas go wypuścić. Teraz będzie postawiony przed faktem dokonanym, więc musi zaakceptować to, co się stało i dalej służyć jako szef ochrony statku – powiedziałaś.

– Miejmy nadzieję, że tak właśnie zrobi.

– Chodźmy z nim porozmawiać, to się upewnimy.

Ty i Twoja adiutant opuściłyście resztę załogi i udałyście się na rozmowę z podoficerem Fredrickiem. Wiedziałaś, że to w jaki sposób uciekliście z „Harpii Prime” bardzo mu się nie spodoba, ale zdecydowałaś, że nadal chcesz go mieć w swojej załodze, więc należało go uwolnić. Weszłyście z Natrą do jego kajuty. Siedział na fotelu i czytał książkę. Wyglądał spokojnie mimo aresztu, co bardzo Cię ucieszyło.

– Witam, podoficerze Quaff – przywitałaś się.

– Ja również witam panią kapitan. Postanowiła mi pani w końcu wyjawić przyczynę mojego uwięzienia?

– Owszem. A także, mam nadzieję, to uwięzienie zakończyć.

– Słucham, za co zostałem ukarany?

– Za popieranie admirała, który więził nas wszystkich w swojej bazie.

– Wiedziałem. Więził w czasie przeszłym? Czy to oznacza, że uciekliśmy z bazy Ventisa?

– Tak. Musiałam pana zamknąć z uwagi na wiarygodne podejrzenia, że nie zaakceptowałby pan metod, których musiałam użyć, by nas stamtąd wydostać.

Quaff zmarszczył brwi i wstał.

– W takim razie słucham, jakich metod pani użyła?

– Klasycznych. Czyli wojskowych. (240)

– Powiedzmy, że musieliśmy użyć trochę siły, by się wydostać. (241)

– Natra, wytłumacz szczegóły. (242)

– Nie wiesz, i lepiej by tak zostało. (243)

240

– Tak? I co to oznacza? Otworzyliście ogień do ludzi admirała?

– Tylko dlatego, że nas zmusili – powiedziała Natra.

Quaff ścisnął pięść i spytał:

– Były ofiary?

– Tak. Po obu stronach – odparłaś.

Przejdź do paragrafu 244

241

Fredric uśmiechnął się szyderczo.

– Co za eufemizowanie! To oznacza tylko trochę zdrady!

– Nieużycie siły byłoby zdradą wobec Carmaga – powiedziałaś. – A Natra stwierdziła, że straty w ludziach, po obu stronach, postarała się ograniczyć do minimum.

– Straty w ludziach? – z niedowierzaniem spytał Fredric.

– Powtarzam, że to była najlepsza opcja.

Przejdź do paragrafu 244

242

Twoja adiutant, mimo wpatrzonego w nią gniewnie podoficera, spróbowała rzeczowo wyjaśnić, na czym polegała akcja.

– Korzystając z zamieszania w bazie, związanego z przyjęciem, uznałyśmy z panią kapitan, że w tę noc załoga bazy będzie zbyt zdekoncentrowana, by powstrzymać nas przed ucieczką. Jedyne, co musieliśmy zrobić, to otworzyć śluzę tunelu czasoprzestrzennego. W tym celu wybrałam się z całymi naszymi siłami do operatorium, by się tam wedrzeć i otworzyć przejście.

– Mam rozumieć, że zaatakowałaś zbrojnie żołnierzy admirała Ventisa? – spytał Quaff ledwo zachowując spokój.

– Tak – odparła Natra. – Nie dali mi wyjścia. Straty nie były zbyt duże.

Przejdź do paragrafu 244

243

– Przecież moi ludzie i tak mi powiedzą – stwierdził Quaff. – Domyślam się, że dlatego mnie zamknęłaś, bo chciałaś nimi dysponować bez mojego pośrednictwa.

– Dobrze się domyślasz – powiedziałaś.

– W takim razie na pewno sama nie chcesz mi wyjawić, jakich metod użyłaś, by uciec z bazy?

– Klasycznych. Czyli wojskowych. (240)

– Powiedzmy, że musieliśmy użyć trochę siły, by się wydostać. (241)

– Natra, wytłumacz szczegóły. (242)

– Nie, nie chcę. (253)

244

Fredric z wściekłością cisnął książką o ścianę.

– Chcesz mi powiedzieć, że aresztowałaś mnie, by rozkazać moim ludziom dokonać zdrady i morderstwa?

– Uspokój się, mówisz do swojej kapitan! – rozkazała Natra.

– W przeciwieństwie do ciebie, ja rozumiem wagę tej misji – powiedziałaś spokojnie. – Cena, jaką przyszło nam zapłacić za głupotę Ventisa, wcale nie była aż tak wysoka, a była konieczna.

– O nie, jedyne, co rozumiesz, to wagę tej misji dla twojego awansu! Powinnaś posłuchać admirała, jak mówił, że nie możesz wylatywać z jego bazy! Przez twój głupi upór zginęli żołnierze w służbie Trauncji!

Po tym wybuchu, Fredric usiadł zrezygnowany na fotelu i zaczął patrzeć w okno, zamiast na Ciebie. Dałaś mu chwilę, by się uspokoił.

– Przebaczę ci tę obrazę, bo cię potrzebuję. A teraz wracaj do pracy. (245)

– Skoro tak uważasz, to nie mogę ci dłużej ufać. Zostaniesz tutaj zamknięty do czasu zakończenia misji. (254)

245

Fredric bez słowa spojrzał na Ciebie i powoli opuścił pokój.

– Jest pani pewna, że możemy dalej na niego liczyć? – spytała Natra.

– Nie mamy wyboru. Potrzebujemy szefa ochrony, a jego ludzie byliby bardzo niezadowoleni, gdybym go zastąpiła kimś innym. Gdy z nimi porozmawia i dowie się, jak sprawnie poprowadziłaś marsz na operatorium, na pewno zmieni zdanie i dalej będzie wywiązywać się ze swoich obowiązków.

– Mam nadzieję, że ma pani kapitan rację.

Przejdź do paragrafu 246

246

Jednak sprawa okazała się znacznie poważniejsza, niż sądziłaś. Quaff działał bardzo szybko. Już po dwóch dniach odebrałaś wezwanie od swojej adiutant.

– Pani kapitan, bunt na pokładzie! Fredric zgromadził wokół siebie dużą liczbę żołnierzy i chce panią obalić! Zatrzymałam ich w stołówce i skłoniłam do negocjacji, niech pani natychmiast przybędzie!

Oczywiście posłuchałaś rady Natry i przybiegłaś do stołówki. Sytuacja wyglądała fatalnie. Żołnierze Quaffa i Twoi mierzyli do siebie i widać było, że lada chwila może dojść do bitwy. Najgorsze było to, że dysproporcja sił była wyraźna, zdecydowana większość żołnierzy opowiedziała się za swoim dowódcą, a nie kapitan. Wokół nich zgromadził się spory tłum gapiów, w którym byli także Cressina, Orso i Sandryk. Natra i Fredric stali pośrodku tego bałaganu i się kłócili, ale przestali, gdy przybyłaś.

– Quaff, natychmiast wytłumacz, co to ma znaczyć! – rozkazałaś gniewnie.

– Już wszystko mówię. Połączyłem fakty i doszedłem do bardzo przykrych wniosków. Służysz Grunattiemu, który jest paskudnym krętaczem, desperacko zależy ci na wykonaniu potencjalnie groźnej dla państwowego bezpieczeństwa misji oraz nie wahałaś się poświęcić ludzkiego życia dla zrealizowania własnych celów. To oczywiste, że jesteś zdrajczynią, której szukał na naszym statku Ventis!

– Nie wygłupiaj się, Fredric, nie masz żadnych dowodów, tylko domysły! Za to wiedz, że zbrojne przejęcie władzy na statku z pewnością zostanie uznane za zdradę, gdy wrócimy na Skassę!

– Z tobą u władzy nigdy nie wrócimy! Zabierzesz nas do Trychonii, by tam ostrzelać Falurian i rozpocząć z nimi wojnę, na której twój szef coś zyska! Nie pozwolę na to!

– Wierzycie w ten bełkot? – Natra spytała żołnierzy Quaffa. – Gdy ruszaliśmy zdobyć operatorium, wytłumaczyłam wam, dlaczego jest to konieczny krok.

– Nie powiedziałaś nam, że nie dowodzi nami Fredric, bo zamknęłyście go, by się wam nie sprzeciwiał! – odezwał się ktoś z ludzi podoficera i zaraz został poparty.

– Mnie oskarżasz o wywołanie walki z ludźmi admirała, a teraz sam chcesz wszcząć bratobójczą bitwę na moim statku, Quaff – powiedziałaś. – To hipokryzja, jeśli teraz zaczniemy do siebie strzelać, to może zginąć znacznie więcej osób niż w „Harpii Prime”.

Jeśli posiadasz Informację #8, przejdź do paragrafu 247

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 251

247

– Poza tym, decyzji o zbrojnej ucieczce nie podjęłam sama – dodałaś. – Uzyskałam zgodę dowódców wszystkich sekcji na statku, oczywiście poza tobą.

– W takim razie wszyscy są zdrajcami – odparł bardzo ostro Fredric.

To był duży błąd. Dzięki tym słowom, przysłuchujący się dyskusji Cressina, Orso i Sandryk najwyraźniej zdali sobie sprawę, że jeśli Fredric przejmie władzę nad „Żółtą Orchideą”, to ich również czeka sąd wojskowy, dlatego zainterweniowali.

– Nie popierałam decyzji o krwawej ucieczce z „Harpii Prime”, ale ostatecznie się na to zgodziłam, ponieważ pani kapitan uważała, że to jest jedyne pewne wyjście z tamtej sytuacji – powiedziała Cressina. – I z faktu, że się udało, wnioskuję, że miała rację. Nie widzę w tym zdrady państwa, widzę natomiast zdradę w próbie dokonania puczu, jaką ty właśnie podejmujesz. Dlatego nie wesprę cię, a ponieważ kontroluję całą sekcję medyczną oraz wytwarzanie żywności, beze mnie nie masz szans opanować statku, nieważne jak wielką macie przewagę liczebną. Sugeruję poddać się pani kapitan.

– To ja jeszcze dodam, że jestem przekonany, że ani pan podoficer, ani żaden z pańskich żołnierzy nie ma pojęcia, jak kontrolować taki duży statek, na jakim lecimy – powiedział Natalin. – Więc beze mnie u sterów wszyscy tu utkniemy, a ja także w pełni popieram panią kapitan.

Jaminowi Quaff już nie dał się wypowiedzieć, zaczął krzyczeć.

– Głupcy! Naprawdę nie widzicie, że jesteście w szponach bestii, która pragnie przyczynić się do rozlewu krwi na galaktyczną skalę? Nieważne ilu z was jest przeciwko mnie, jestem w stanie siłą zmusić was do posłuszeństwa! A nawet jeśli nie, to wolę zginąć, niż pozwolić na dokończenie tej parszywej misji! Koniec negocjacji!

Ku Twojej zgrozie, wszyscy stronnicy Fredricka zaakceptowali to szaleństwo i ruszyli za nim na wojnę totalną przeciw Tobie. Zrozumiałaś, że jeśli teraz się nie poddasz, to statek pogrąży się w chaosie.

Jeśli chcesz się poddać, przejdź do paragrafu 250

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 248

248

Patrzyłaś bez słowa, jak Fredric odwraca się do Ciebie plecami i wycofuje się do swoich żołnierzy. To oznaczało wojnę na pokładzie. Twoje mniej liczne oddziały były bez szans w otwartym starciu z Fredrickiem, więc rozkazałaś wycofać się ze stołówki i obsadzić strategiczne punkty statku. Zebrałaś radę dowódców sekcji, jednak oni nie znali się na prowadzeniu działań wojskowych, i jedyne co mogli Ci doradzić, to przeczekanie wroga, aż skończą mu się zapasy. I choć otwarte poparcie Cressiny i Sandryka zapewniło Ci sympatię większości załogi, to jednak znaleźli się też ludzi spoza żołnierzy, którzy uwierzyli Fredrickowi i stanęli po jego stronie. Dzięki temu i przewadze liczebnej, gdy uderzył przejął niektóre kluczowe punkty statku, był w stanie zapewnić swoim ludziom zaopatrzenie, i w rezultacie, całej „Żółtej Orchidei” tragiczną wojnę.

Przejdź do paragrafu 249

249

Wobec całkowitej dezorganizacji statku, spowodowanej krwawym konfliktem, doszło do jego zatrzymania się, i ugrzęźnięcia w lodowatej pustce. Mimo że miałaś sporą część załogi po swojej stronie, to w obliczu kryzysu każdy zaczął troszczyć się wyłącznie o siebie i Twoje rozkazy straciły moc. Obserwowałaś, jak kontrola powoli wylatuje Ci z rąk, co prowadzi „Żółtą Orchideę” do jeszcze większego chaosu. Codziennie przychodzą raporty o nowych ofiarach starć. Wiesz, że nawet jeśli po zakończeniu walk odzyskasz władzę, to przywrócenie statkowi sprawności może okazać się niemożliwe albo skrajnie trudne. Utknęliście w Pasie Szal-Diba, gdzie nie zapuszcza się nikt poza piratami, więc nie masz żadnych szans na pomoc z zewnątrz. Poważnie wątpisz czy kiedykolwiek uda Ci się wrócić do cywilizacji, nie mówiąc już o wypełnieniu misji.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Konflikt. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

250

– Stój! – krzyknęłaś za odchodzącym Quaffem. Odwrócił się. – Powiem to tak, w żadnym przypadku nie przyznaję się do winy, ale jako rozsądna kapitan, wiem, czym skończy się wojna na statku. Najpewniej tym, że wszyscy utkniemy w Pasie Szal-Diba na długie miesiące albo wykrwawimy się i staniemy się łakomym kąskiem dla piratów.

– Możliwe – odparł Fredric. – Ale już ci powiedziałem, że jestem w stanie poświęcić wszystko, żeby cię zatrzymać.

– Wiem – westchnęłaś, bo wiedziałaś, że kolejne słowa ledwo przejdą Ci przez gardło. – I dlatego w imię dobra załogi, oddaję ci kontrolę nad „Żółtą Orchideą”.

Cały zebrany tłum patrzył na Ciebie zszokowany. Twoi dowódcy patrzyli ze strachem. Twoje poddanie się może oznaczać śmierć lub więzienie także dla nich. Sam nowy kapitan także był niezwykle skonfundowany, ale po chwili milczenia uznał, że wykorzysta szansę, jaką mu dałaś.

– Dziękuję za ten akt odwagi, oficer Kuano – powiedział. – Ale teraz muszę panią aresztować pod zarzutem zdrady.

Oddałaś się w jego ręce, a on zakuł Cię w kajdany. Widząc to, Twoi ludzie złożyli broń. To oznaczało, że teraz Fredric zadecyduje o losie wszystkich.

Przejdź do paragrafu 252

251

– Ja tu jestem kapitanem – dodałaś na koniec. – Podjęłam niełatwą decyzję, bo musiałam, więc wy powinniście to zaakceptować.

Jednak wtedy z tłumu usłyszałaś głos Natalina.

– Tak niewiele dla ciebie znaczymy, że postanowiłaś podjąć brzemienną w skutkach decyzję bez poinformowania swoich ludzi? – Sandryk był o to rozżalony.

Nie spodziewałaś się ataku z jego strony. Zaraz dołączyła też Cressina.

– Jak rozumiem, udało nam się uciec za cenę kilku żyć naszych żołnierzy i ludzi admirała, prawda? – powiedziała. – W takim razie jestem pewna, że w Trauncji znajdą się osoby, które nas za to potępią. I pewnie osądzeni zostaniemy wszyscy, chociaż całe zamieszanie przygotowałyście we dwie z podoficer Buho.

Nie wiedziałaś, jak odpowiedzieć na zarzuty swoich dowódców. Skoro oni chcą dołączyć do buntu, to nie masz już żadnego sposobu na powstrzymanie Fredrica przed przejęciem władzy. Jedynie Orso stanął w Twojej obronie.

– Ja też o niczym nie wiedziałem, ale to nie zmienia faktu, że muszę się zgodzić z panią kapitan. Mieliśmy moralne prawo wyrwać się z niewoli u Ventisa, a skoro straty były minimalne, nie powinniśmy histeryzować. Ja, a za mną cała sekcja inżynieryjna statku, popiera panią kapitan. Po prostu zapomnijmy o sporze i lećmy dalej.

– To nie wchodzi w grę – chłodno odparł Fredric. – Nie mogę dopuścić, byśmy dalej lecieli pod władzą zdrajczyni. Wszyscy żołnierze, którzy jesteście jej jeszcze wierni, porzućcie broń teraz! Jeśli tego nie zrobicie, będę musiał was zabić lub uwięzić. Słyszeliście, co powiedzieli o kapitan nasz pilot oraz doktor Lateri, nawet oni jej nie popierają, więc nie należy dłużej pozwalać jej rządzić.

Sandryk i Cressina milczeniem zgodzili się z Fredrickiem. Natalin spuścił wzrok, bo nie był w stanie patrzeć Ci w oczy. Jasne było, że starcie z Quaffem jest przegrane. Większość wiernych Ci ludzi też to zrozumiała, bo zgodnie z rozkazem rzuciła broń. Fredric rozkazał aresztować Ciebie i Natrę. Potem groźnie spojrzał na Orso i rozkazał mu, by zaakceptował taki obrót spraw i dalej poprawnie pracował, bo inaczej także on zostanie uznany za zdrajcę.

Przejdź do paragrafu 252

252

– Jak widzicie, teraz ja jestem kapitanem „Żółtej Orchidei” – oznajmił wszystkim Fredric. – Dlatego oficjalnie zarządzam, że porzucamy misję zleconą nam przez gubernatora Grunattiego. Naszym nowym celem jest dolecieć do wejścia tunelu czasoprzestrzennego znajdującego się w pobliżu Zetty i wrócić do układu Skassy. Gdy już wrócimy, polecimy prosto do „Harpii Prime”, by tam oddać wszystkich członków załogi pod osąd admirała Kordyla Ventisa. Jestem pewien, że w przypadku żołnierzy, którzy brali udział w walkach o operatorium, ale potem zrozumieli swój błąd i pomogli mi obalić oficer Kuanę, uda mi się wyprosić dla nich u admirała przebaczenie.

Po tym jak Fredric skończył mowę, zostałaś zabrana do swojej kajuty i tam zamknięta. Była to wygodna cela, ale jednak byłaś całkowicie odcięta od reszty statku i samotna. Nie miałaś pojęcia, jakie problemy napotyka załoga statku i jak Quaffowi idzie zarządzanie. W końcu jednak udało mu się zrealizować jego plan, bo gdy w końcu zostałaś wyprowadzona ze swojej kajuty, zaprowadzono Cię prosto na lądowisko „Harpii Prime”, gdzie już czekali na Ciebie Ventis i Fredric.

– Zaskoczyła mnie pani, oficer Kuano – zaczął admirał. – Pani plan był śmiały i zakończony pełnym sukcesem. Nie miałem pojęcia, że moja baza jest tak narażona na atak od wewnątrz.

– Uświadomienie tego panu było dla mnie przyjemnością – odparłaś.

– Warto wiedzieć, że przelewanie bratniej krwi to dla pani przyjemność – stwierdził oschle Ventis. – Ja muszę sobie zarzucić to, że mimo iż długo tu panią trzymałem, nie znalazłem dowodów na zdradę. Dobrze, że w pani załodze znaleźli się prawdziwi patrioci, bo inaczej wszyscy bylibyśmy w niebezpieczeństwie.

– Dziękuję za docenienie – powiedział Fredric.

– A ja dziękuję za oddanie mi wykonawczyni brudnych rozgrywek Carmaga – odparł admirał.

– Mam w ogóle prawo temu zaprzeczyć? – spytałaś.

– Oczywiście, na rozprawie jaka niedługo panią czeka – powiedział Ventis. – A teraz musimy się pożegnać na dłuższy czas. Pani nowym mieszkaniem będzie pilnie strzeżona cela.

Przejdź do paragrafu 138 w Akcie II

253

– Niech tak będzie – stwierdził Quaff i wzruszył ramionami. – Czy w takim razie jestem już wolny?

– Tak – odparłaś. – Ale pamiętaj, komu masz być wierny. I jakie są twoje obowiązki.

Przejdź do paragrafu 245

254

Fredric wpatrywał się w Ciebie lodowatym wzrokiem.

– Carmag musi się bardzo cieszyć, że ma na usługach tak wiernego pieska – powiedział.

– Nie będę tego wysłuchiwać – stwierdziłaś. – Miłej odsiadki.

Gdy wyszłyście, Natra powiedziała:

– Ta rozmowa nie poszła dobrze. Może już lepiej by było, gdybyśmy zostawiły go w bazie.

– Na jedno wychodzi – uznałaś. – Teraz należy się zająć ludźmi Fredricka. Muszą zaakceptować fakt, że ich dowódca został aresztowany za nielojalność i teraz będą bezpośrednio pod moimi rozkazami.

– W takim razie zwołam konferencję z nimi – oznajmiła Natra.

– Tak, to dobry pomysł.

Przejdź do paragrafu 255

255

Następnego dnia Natra zaprowadziła Cię do kwater wojskowych. Tam, w dużym pomieszczeniu z siłownią i różnymi hazardowymi grami, czekała na Ciebie większość Twoich żołnierzy. Byli nerwowi, chyba przeczuwali, że wiadomości, które im przynosisz, nie są wesołe.

– Wiecie dlaczego was tu wszystkich zebrałam? – spytałaś.

– Chcesz nam powiedzieć, co się stało z naszym dowódcą? – zapytał ktoś z tłumu.

– Dokładnie.

Jeśli posiadasz Informację #9, przejdź do paragrafu 256

Jeśli posiadasz Informację #10, przejdź do paragrafu 257

256

– Wasz dowódca, podoficer Fredric Quaff, okazał się nielojalny i zaczął otwarcie mi się sprzeciwiać. Żeby uniknąć buntu, musiałam zamknąć go w jego kajucie.

Żołnierze zaczęli wydawać krzyki oburzenia.

– Szkoda, że nie powiedziałaś nam tego przed akcją w „Harpii Prime” – stwierdził jeden z nich. – Ciekawe, ilu wtedy by ruszyło zrealizować twój plan. Na pewno nie ja.

– Macie obowiązek słuchać rozkazów kapitan! – stwierdziła Natra. – Quaff także, ale tego nie zrobił, więc zasłużył sobie na areszt.

– Pewnie miał solidny powód – stwierdził groźnie inny żołnierz. – Może rzeczywiście potrzebujemy innego kapitana?

Przejdź do paragrafu 261

257

– Wasz dowódca, Fredric Quaff, został niestety na „Harpii Prime”. Przykro mi.

Po Twojej wypowiedzi chwilę zapanowała cisza, po czym jeden z żołnierzy zapytał:

– Został przypadkiem, czy postanowiłaś go zostawić?

– Nie zostawiam swoich, to był przypadek. (258)

– Musiałam go zostawić. Nie popierał mnie tylko admirała, niech więc zostanie u niego. (260)

258

Żołnierzy opanowała wściekłość. Jedna z kobiet krzyknęła:

– Łgarstwo! Byłam przy tym, gdy kazałaś Fredrickowi pójść z tobą na przyjęcie córki Ventisa pod tym śmiechu wartym pretekstem! Mam uwierzyć, że tak po prostu zapomniałaś mu powiedzieć, że tej samej nocy uciekamy z bazy, chociaż sama zdążyłaś wrócić?! Pozbyłaś się go, a teraz boisz się przyznać!

Ten punkt widzenia szybko podchwycili wszyscy żołnierze, i ani Tobie, ani Natrze nie udało się już ich uspokoić.

Przejdź do paragrafu 259

259

Wściekli wojskowi napierali na Ciebie pytaniami i oskarżeniami, a Ty nie potrafiłaś się obronić. W końcu uznałaś, że ta rozmowa jest bezcelowa i postanowiłaś się wycofać, ale wtedy jeden z Twoich ludzi wycelował w Ciebie pistolet z krzykiem:

– Nie dajmy jej uciec! Ona nas zdradziła, wybierzmy nowego kapitana!

Ku Twojej zgrozie, tłum zareagował na to radosnym okrzykiem. A ku jeszcze większej, Twoja adiutant natychmiast po tych słowach wyjęła laser i wystrzeliła prosto w pierś buntownika. Wtedy zapanował chaos, ludzie, którzy jeszcze niedawno podążyli za Natrą na ryzykowną misję, teraz chcieli was obie zabić gołymi rękami. Udało wam się uciec, ale to tylko wzmogło gniew Twoich żołnierzy.

Jeśli posiadasz Informację #9, przejdź do paragrafu 268

Jeśli posiadasz Informację #10, przejdź do paragrafu 267

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 249

260

– Co to ma znaczyć? – spytał ktoś z tłumu. – Fredric nigdy by nikogo z nas nie zostawił za plecami, a ty oddałaś go Ventisowi zaraz po tym, jak zabiliśmy kilku jego ludzi w walce o operatorium! Przecież ten paranoik może go z tym powiązać i skazać na śmierć!

Głosy oburzenia przybrały na sile.

– To niemożliwe, podoficer Quaff szanuje admirała bardziej niż mnie, a Kordyl szybko to zobaczy i zrozumie, że on nie miał nic wspólnego z naszą akcja.

– I to cię usprawiedliwia? – spytała jakaś szeregowa. – Po co nam kapitan, który własnych dowódców zostawia u wroga?

Przejdź do paragrafu 261

261

Nie było Ci trudno odgadnąć, jak takie deklaracje mogę się zakończyć. Zrozumiałaś, że musisz błyskawicznie uspokoić swoich podwładnych, bo inaczej się przeciw Tobie zbuntują.

– Pamiętajcie, że to mnie wyznaczył Carmag, czyli to mnie chce widzieć na kapitańskim fotelu, gdy wrócimy na Skassę! Jeśli mnie obalicie, to pewnie nic wam nie zapłaci. (262)

– Zanim podejmiecie pochopną decyzję, pamiętajcie, że popierają mnie doktor Lateri, pilot Natalin i inżynier Jamin. Bez nich daleko nie dolecicie. (263)

– Wstępując do floty ślubowaliście być wierni przełożonym, czyli na tym statku właśnie mnie. (264)

– Ja jestem kapitan, która potrafi trzymać zdrajców w ryzach, nie macie prawa mnie za to oskarżać. (265)

262

– Możemy wziąć pieniądze od klanu Cutti i sami rozdzielić je między załogę.

– To by była kradzież zapłaty za towar, który nie należy do was. Po takim czymś nie moglibyście wrócić do Trauncji i musielibyście zostać piratami. Wasz ukochany dowódca na pewno by się nie ucieszył na wieść o tym.

Przejdź do paragrafu 269

263

– Przekonamy ich, że nie jesteś dobrą kapitan – powiedział ktoś z tłumu.

– A znacie ich dobrze? Nie sądzę. Za to ja tak, i jestem pewna, że nie poprą grupy buntowników.

Przejdź do paragrafu 269

264

– A ty przysięgałaś sprawiedliwie traktować swoich podwładnych! – krzyknął ktoś z tłumu. – Fredricka ta obietnica nie dotyczy?!

Przejdź do paragrafu 266

265

– Ona znowu nazywa naszego dowódcę zdrajcą! – krzyknął ktoś z tłumu. – Precz z taką kapitan!

Przejdź do paragrafu 266

266

Nie udało Ci się uspokoić gniewnego tłumu, więc zawrzało. Natra próbowała oczywiście stanąć w Twojej obronie, ale sytuacja szybko wymknęła się spod kontroli.

Przejdź do paragrafu 259

267

Następnego dnia rozpoczęli otwarty bunt przeciw Tobie. Rozkazałaś Natrze zgromadzić i uzbroić wszystkich jeszcze wiernych Tobie wojskowych, ale buntownicy byli liczniejsi i udało im się przejąć większość statku. Nie chcieli z Tobą negocjować, a zasoby potrzebne im do przetrwania zabrali od reszty załogi siłą, więc wkrótce statek opanował całkowity chaos.

Przejdź do paragrafu 249

268

Jeszcze tej nocy zaatakowali strażników kajuty Quaffa i uwolnili go. Rozkazałaś Natrze zgromadzić i uzbroić wszystkich jeszcze wiernych Tobie wojskowych. Miałaś nadzieję, że uda im się zmusić Fredricka do poddania się albo go pojmać.

Przejdź do paragrafu 246

269

Twoje rzeczowe argumenty musiały przekonać żołnierzy, chociaż ewidentnie straciłaś ich sympatię. Wpatrywali się w Ciebie z pogardą, ale milczeli, więc zapewne zaakceptowali Twoją władzę.

– Słuchajcie, nie musicie mnie lubić, ale do czasu zakończenia misji wypełniajcie moje rozkazy, to wszystko. Potem będziemy się mogli pożegnać. A teraz załadujcie działa statku, bo jesteśmy w rejonie opanowanym przez piratów, więc z gotowymi działami wszystkim będzie spało się przyjemniej.

Po tych słowach odwróciłaś się i odeszłaś. Nie miałaś wątpliwości, że Twój rozkaz zostanie wykonany, nawet jeśli załoga Fredricka darzy Cię niechęcią. W takim razie podróż może być kontynuowana.

Zdobywasz Informację #16

Przejdź do paragrafu 271

270

–...został na „Harpii Prime”.

– Wiem – powiedziałaś. – W takim razie ty musisz oznajmić jego załodze, co mają zrobić.

– Cały czas im nie powiedziałyśmy, co się stało z ich dowódcą, a na pewno chcą to wiedzieć. Należy im to jakoś ostrożnie wytłumaczyć, ale nie wiem jak.

– Spokojnie, ja to zrobię. Zwołaj na jutro konferencję z naszymi żołnierzami.

– Oczywiście, pani kapitan – odparła Natra.

Przejdź do paragrafu 255

271

Nikt spośród Twoich ludzi nie miał pojęcia dlaczego znaleźliście się w tak niebezpiecznym miejscu jak Pas Szal-Diba. A była to już druga, po konflikcie z admirałem Ventisem, poważna przeszkoda na waszej trasie, więc część załogi zaczynała robić się przesądna i musiałaś wysłuchiwać skarg statkowych psychologów, którzy nie potrafili im wytłumaczyć, że klątwy to tylko pokładowy wymysł. Ty miałaś nadzieję, że misja nie jest zagrożona i jedyne co tracisz, to czas. Jednak pozytywem tego nerwowego oczekiwania na zagrożenie był fakt, że wszyscy się tego spodziewali, więc gdy w końcu nadeszło, byli na to przygotowani. Pewnego dnia Sandryk pilnie wezwał cały zarząd okrętu na mostek, chociaż był środek nocy. Gdy wszyscy przybyli, oznajmił:

– Radary wskazują, że centralnie przed nami znajduje się statek gigantycznych rozmiarów. Leci w naszą stronę, za chwilę będzie stąd widoczny.

– Skoro jest taki duży, to może będziemy w stanie uciec? – zasugerowała Natra.

– Niewykluczone – odparł pilot. – Ale jak na tak duży statek, to oni wcale nie poruszają się powoli. Poza tym mogą mieć duży zasięg dział.

– Poczekamy, aż sytuacja zrobi się bardziej klarowna – rozkazałaś. – Ale przygotujmy się na wszystko. Ogłaszam stan zagrożenia, zmobilizować całą załogę.

Przygotowana na ewentualną konfrontację, nie opuszczałaś mostka. Po chwili zobaczyłaś, jak z otchłani kosmosu wyłania się olbrzymi czarny statek z czerwoną koroną wyrytą na dziobie.

– To symbol Myrtanny Wrach – powiedziała Cressina. – Pani kapitan wie coś o niej?

– Niewiele. Tyle, że była kiedyś we flocie Trauncji, ale zdezerterowała i od dwudziestu lat zajmuje się piractwem.

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 274

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 272

272

– Ja posiadam bardziej szczegółowe informacje – stwierdził Fredric. – Chce pani kapitan, bym się nimi podzielił?

– Oczywiście. (273)

– Nie trzeba. (274)

273

– Rozmawiałem kiedyś z oficerem, który znał ją osobiście. Za młodu była arogancka i nie miała szacunku do dowództwa, ale była też bardzo zdolna, i z uwagi na jej sukcesy nie wyrzucono jej z floty, a nawet awansowano na oficera i przydzielono jako kapitan na „Czarnego Tytana”. Jest to statek, który widzimy teraz przed nami. Pochodzi z czasów ostatniej wojny z Falurią, jest eksperymentem, mimo bardzo dużych rozmiarów jest wyposażony w zaawansowany system maskowania, żeby móc sporządzać zasadzki na wroga. Po tym jak statek nieprzyjaciela wlatuje w pole grawitacyjne okrętów tego typu, kapitan wyłącza maskowanie i aktywuje przyciąganie wrogiego statku do swojego hangaru, by tam jego ludzie mogli wystrzelać załogę i go przejąć.

– Dlaczego Myrtanna nie zrobiła tak z nami? – spytała Natra.

– Nie wiem – odparł Fredric. – Może się nas nie spodziewała i nie włączyła na czas systemu maskującego. A może nie ma kompletu żołnierzy, których mogłaby umieścić na tym olbrzymie i uważa, że bitwa kosmiczna jest bezpieczniejsza. W każdym razie, nikt nie wie dlaczego, ale pewnego dnia, oficer Wrach po prostu wyleciała „Czarnym Tytanem” poza nasze granice i już nie wróciła. Zamiast niej wróciły plotki o naszym statku, który jest wykorzystywany do zbrodniczej, rabunkowej działalności. Wtedy Myrtanna została oficjalnie ogłoszona przestępczynią. W ogóle się z tym nie kryła, a po kilku latach rabowania musiała oszaleć, bo oficjalnie ogłosiła się królową piratów i zadbała, by jak najwięcej planet się o tym dowiedziało. Nie wiemy, ile pirackich szajek faktycznie uznało ją za swoją przywódczynię, ale mamy szczęście, bo wszystko wskazuje, że żadnej tutaj z nią nie ma.

– Jak każda przestępczyni, zdobyła wszystko dzięki kradzieży, a ona była po prostu na tyle bezczelna, że okradła z całego olbrzymiego statku swoją flotę – stwierdziłaś. – Skoro wiemy, że tutaj się ukryła, to chyba wypadałoby zameldować o tym po powrocie na Skassę. Może Ventis dostanie ważniejsze zadanie niż zabawa w celnika.

Przejdź do paragrafu 274

274

– Jak pani kapitan ocenia nasze szanse w starciu z tym kolosem? – spytała Cię Cressina.

– Nie wiemy, gdzie ani czy w ogóle, ma jakieś słabe punkty, a jest ogromny, więc może okazać się prawdziwą gąbką na pociski. Z drugiej strony to dosyć przestarzały statek, za to nasz jest zupełnie nowy i jeszcze wyposażony w najnowocześniejszą broń – odpowiedziałaś – której jednak mieliśmy nie marnować na piratów. Chyba powinniśmy spróbować pertraktacji.

– Ubiegli panią – stwierdził Sandryk. – Wysyłają nam sygnał i proszą o połączenie.

– Udziel im – rozkazałaś.

Po chwili na pokładowym monitorze zaczęła się transmisja między wami a „Czarnym Tytanem”. Królową Piratów okazała się nieco otyła kobieta około pięćdziesiątki. Jej niechlujny wygląd zdawał się mówić, że nie obchodzi jej, jak się prezentuje. Siedziała sobie wygodnie na swoim fotelu, a w ekran zaczęła patrzeć dopiero kilka sekund po połączeniu.

– W końcu złapaliście sygnał! – zawołała szyderczo. – A to mój statek nazywa się gratem.

– Opóźnienie nie wynikało z naszego zacofania, tylko...

– Nieważne – Myrtanna przerwała Sandrykowi – przecież nie o tym będziemy rozmawiać, prawda? Kto jest waszym kapitanem?

– Ja – oznajmiłaś. – Oficer Astra Kuana.

– Oficer? W takim razie miałybyśmy tę samą rangę, gdybym nie postanowiła odciąć się od tej zgniłej sekty, która ochrania naszą piękną republikę. Mam nadzieję, że pani oficer nie uraziłam, jakie jest pani zdanie na ten temat?

– Cała ta struktura armii i posłuszeństwo politykom faktycznie jest paskudne. (275)

– Bez znajomości udało mi się zajść wysoko, więc nie jest źle. (276)

– Słucham rozkazów i nie zastanawiam się, czy coś, co nie leży w moich kompetencjach, działa poprawnie. Gdybyś robiła to samo, nie byłabyś teraz piratem. (277)

– O tym też nie mamy po co rozmawiać. (278)

275

– Również zaznałaś bólu wymuszania na tobie posłuszeństwa? – odparła Myrtanna z satysfakcją. – W takim razie po co cały czas siedzisz w tym bagnie?

– Też się nad tym czasami zastanawiam i nie mogę znaleźć odpowiedzi. Ale pani z pewnością nie jest osobą której mam ochotę się zwierzać.

– Słusznie! – roześmiała się Myrtanna. – Wracajmy do głównego powodu naszej rozmowy.

Kątem oka spojrzałaś na Twoich ludzi. Wydało Ci się, że niektórzy nie są zadowoleni z odpowiedzi, jakiej udzieliłaś Królowej Piratów, a we wzroku Lateri widać było ewidentną dezaprobatę. Uznałaś, że na razie musisz to zignorować.

Przejdź do paragrafu 279

276

– Mnie też, a jakoś mi to nie wystarczało do szczęścia. Cóż, może miałam wygórowane standardy – stwierdziła Myrtanna.

– I życie pirata je zaspokoiło? – spytała złośliwie Natra.

– Żebyś wiedziała! – odparła radośnie Wrach. – A skoro już zaspokoiłam ciekawość, to pomówmy o ważniejszych sprawach.

Zdobywasz Informację #17

Przejdź do paragrafu 279

277

Myrtanna roześmiała się.

– No właśnie! Życie pirata jest ekscytujące, a ty nawet nie kryjesz, że jedyne co robisz to ślepe słuchanie się przełożonych. Takiego paskudnego losu życzyłabym co najwyżej kupcom, których po obrabowaniu sprzedaję w niewolę, ale na pewno nie oficerom. Ale twój wybór, wróćmy do bardziej palących kwestii.

Kątem oka spojrzałaś na Twoich ludzi. Wydało Ci się, że niektórzy nie są zadowoleni z odpowiedzi, jakiej udzieliłaś Królowej Piratów, a we wzroku Lateri widać było ewidentną dezaprobatę. Uznałaś, że na razie musisz to zignorować.

Przejdź do paragrafu 279

278

– Mamy tu konkretną kapitan, co nie traci czasu na pogawędki z wrogiem! No dobrze, uszanuję to. Ruszajmy z tymi pertraktacjami.

Zdobywasz Informację #17

Przejdź do paragrafu 279

279

– Mogłabym was zapytać, co robicie na moim terenie, ale to akurat dobrze wiem – stwierdziła Myrtanna.

– Nie masz do niego żadnych praw! – oburzyła się Natra.

– Ale go kontroluję i nic z tym nie możecie zrobić.

– Natro, nie przerywaj – skarciłaś swoją adiutant. – Skąd wiesz, jak znaleźliśmy się w Pasie Szal-Diba?

– Z tego samego powodu, z którego wy tego nie wiecie. I się nie dowiedzie, bo wtedy musiałabym was wszystkich zabić, a jeszcze o tym nie zdecydowałam.

– Zamierzasz nas zaatakować? – spytałaś. – Jesteśmy solidne uzbrojeni, więc nawet jeśli wygrasz z nami bitwę, to z poważnymi stratami. I z zerowym zyskiem z zestrzelonego statku.

– Zdaję sobie z tego sprawę, ale jednak niezwykle niepokoi mnie pewna kwestia. Więc nie przepuszczę was dopóki jej z tobą nie omówię. W cztery oczy.

– Żądasz, bym przybyła na twój statek? – spytałaś zdziwiona.

– Nie musisz, ja mogę przylecieć na twój. Małym śmigaczem, tylko z czterema ludźmi. Zgadzasz się?

– Nie ma opcji, to jakiś podstęp. (280)

– Jeśli to pozwoli na uniknięcie starcia, zgoda. (283)

280

Królowa uśmiechnęła się złośliwie.

– Oj, chyba nie zdajesz sobie sprawy z wagi własnych słów. Tu nie chodzi tylko o to, czy coś zyskam na walce z wami, chodzi o to, że powiedziałam, że przepuszczę was tylko, jeśli wcześniej porozmawiamy. A jak władczyni dała słowo, to musi go dotrzymać.

– Dałaś słowo, że do końca życia będziesz wiernie służyć Trauncji – powiedziałaś.

– Wtedy nie byłam królową.

– Ja też nie mam zamiaru się uginać. Zejdź z naszej trasy albo usuniemy was siłą. (281)

– Wygląda na to, że jednak muszę ci zaufać. Przyleć tu, ale nie próbuj robić nic głupiego. (283)

281

– W takim razie jednak się zmierzymy! – zawołała Myrtanna. – Może to i lepiej, od dawna nie miałam godnego przeciwnika.

Po tych słowach rozłączyła się. Wszyscy Twoi ludzie patrzyli na ekran ze strachem.

– Słyszeliście, co powiedziała, czeka nas bitwa – oznajmiłaś. – Przygotujcie się.

Twoi ludzie nie byli zadowoleni z tego, że nie udało Ci się załatwić sprawy pokojowo, ale zdawali sobie sprawę, że to nie jest czas na narzekania. Po chwili cała załoga robiła co mogła, by przygotować „Żółtą Orchideę” do przetrwania bitwy.

Przejdź do paragrafu 282

282

Początkowo zapanował chaos, ale udało Ci się zapanować nad sytuacją i w pełni przejść swoim statkiem w stan bojowy. Wiedziałaś, że nawet jeśli przeżyjecie, to misja nie zostanie wykonana, ale skupiłaś się przede wszystkim na zwycięstwie, bo pokonanie załogi królowej- dezerterki stało się teraz kwestią, od której zależało czy Ty i cała załoga przeżyjecie. Piraci mieli większy zasięg, więc ich strzały odezwały się pierwsze, ale gdy „Żółta Orchidea” zaczęła w końcu ostrzał, ukazała się wasza przewaga technologiczna. Liczne błękitne wybuchy waszych torped zrobiły olbrzymie szkody w kadłubie „Czarnego Tytana” i dały wam nadzieję na zwycięstwo. Jednak po chwili Sandryk zameldował:

– Pani kapitan, ich zmasowany ostrzał uszkodził nasze tarcze w przedniej części statku!

– To zła wiadomość, ale o niczym nie przesądza. Nie mają narzędzi, by precyzyjnie trafić w kluczowe punkty statku, więc będą strzelać na oślep.

Wtedy jednak zauważyłaś, że tuż przed szybą mostka unosi się urządzenie przypominające dużą sondę. Zanim zdążyłaś cokolwiek zrobić, wybuchło, całkowicie niszcząc waszą jedyną ochronę przed zabójczym kosmosem. Ty i wszystkie inne osoby z mostka już się nie dowiedziały, jak zakończyło się to starcie.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Bitwa. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

283

– W takim razie za chwilę wyruszam – powiedziała Wrach. – Niech pani Kuana czeka na mnie w hangarze.

Po tych słowach rozłączyła się.

– Co pani kapitan zamierza jej zaoferować? – spytał Orso.

– Zimną celę. Albo śmierć, jeśli będzie się stawiała. Bez przywódczyni będą zdezorientowani i łatwo ich pokonamy. (284)

– Nie mam pojęcia, czego ona chce, więc najpierw dam jej wyłożyć swoje żądania. Nie dopuszczę do tego, by uniemożliwiła nam wykonanie naszego zadania. (285)

284

– To chyba... bardzo niehonorowe – stwierdziła Natra.

– To piraci, oni nie mają honoru. My w walce z nimi też nie musimy mieć.

– Nie sądzę, że to tak powinno działać – stwierdziła Twoja adiutant.

– Ale to ja jestem kapitan. Niech w hangarze ukryje się pięciu snajperów, jak tylko Myrtanna przyleci, wpadnie w nasze ręce.

Zdobywasz Informację #18

Przejdź do paragrafu 286

285

Twoją załogę zadowoliła ta deklaracja.

Przejdź do paragrafu 286

286

Za pomocą radia pokładowego powiadomiłaś wszystkich, że wkrótce w hangarze wyląduje Myrtanna Wrach, na rozmowę odnośnie przepuszczenia was przez jej teren. Potem opuściłaś mostek i skierowałaś się do hangaru, by przygotować się do negocjacji z piratką.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 287

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 290

287

Gdy szłaś korytarzem, Aryssa zaczepiła Cię słowami:

– Pani kapitan, musimy pilnie porozmawiać.

– Słyszałaś przecież, że za chwilę mam spotkanie z twoją mentorką – to słowo wypowiedziałaś pejoratywnym tonem – więc nie mam czasu.

– Właśnie o to spotkanie mi chodzi! Proszę przekazać królowej ten list, wyjaśniam w nim dlaczego porzuciłam „Harpię Prime” i jakie są moje dalsze plany. Im wcześniej się o tym dowie, tym większa szansa, że potem mnie przyjmie do siebie.

– Nie mieliśmy gadać o twojej przyszłości, tylko o tym, czy moja misja będzie miała jakąś przyszłość.

– Pomogłam pani wydostać się ze szponów mojego ojca, dostarczenie jednego listu wcale nie jest olbrzymim poświęceniem w akcie wdzięczności.

– Niech ci będzie, daj ten list. (288)

– Nie będę pośrednikiem w zawieraniu brudnych interesów. Twoją nagrodą za pomoc są pieniądze, nic więcej. (289)

288

– Dziękuję – powiedziała Aryssa i podała Ci list, a potem poszła w swoją stronę.

Ty ruszyłaś do hangaru.

Zdobywasz Informację #19

Przejdź do paragrafu 290

289

Aryssa była wyraźnie wściekła, ale nie odezwała się ani słowem. Po prostu odwróciła się i zaczęła iść przed siebie. Ty bez słowa też się odwróciłaś i ruszyłaś do hangaru.

Przejdź do paragrafu 290

290

Gdy dotarłaś na miejsce, wiedziałaś, że masz jeszcze chwilę, nim śmigacz Królowej doleci do Twojego statku. Rozsiadłaś się na znajdującym się tu krześle i zaczęłaś myśleć o tym, dlaczego Myrtanna wolała przylecieć na Twój statek, niż zaprosić Cię do siebie. Początkowo uznałaś, że pewnie wiedziała, że zaproszenie na statek piracki byłoby zbyt niebezpieczne, by je przyjąć, ale teraz pomyślałaś, że być może ona chce po prostu zobaczyć, co przewozisz, żeby zadecydować, czy łup byłby warty ryzyka. To może zadziałać na Twoją korzyść, bo zobaczy, że nie masz żadnych skarbów, tylko broń, która oczywiście też byłaby dla piratów cenna, ale Myrtanna z pewnością zrozumie, że prędzej wystrzelisz w nią cały swój arsenał, niż się poddasz. W końcu nadszedł czas, i zostałaś powiadomiona, że do „Żółtej Orchidei” zbliża się mały statek. Udzieliłaś zgodę na lądowanie. Gdy pojazd wylądował, wyszłaś na spotkanie przybyłym. Zgodnie z obietnicą, Myrtanna była tylko z czterema ludźmi. Wyglądała dokładnie tak, jak podczas waszej rozmowy przez komputery pokładowe, nie postanowiła ubrać się bardziej elegancko. Jej ludzie też nie nosili mundurów, każdy miał na sobie inny pancerz i inną broń.

– Witam panią oficer! – przywitała się piracka kapitan. – Jak nastrój przed negocjacjami?

Jeśli posiadasz Informację #18, przejdź do paragrafu 291

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 292

291

Nie odpowiedziałaś jej. Zamiast tego patrzyłaś, jak wszyscy jej towarzysze otrzymują pocisk z karabinu snajperskiego w serce, a ona sama w nogę. Mimo że upadła na ziemię, krwawiąc, spróbowała jeszcze chwycić za broń ukrytą w płaszczu. Zmieniła zamiary, gdy przyłożyłaś jej pistolet do skroni.

– Jesteś aresztowana za zdradę, piractwo, liczne morderstwa i tak dalej – oznajmiłaś.

– Aresztowana podczas pokojowych negocjacji? – Myrtanna roześmiała się, chociaż przebita noga musiała ją niezwykle boleć. – A ja naiwnie wierzyłam z honor traunckiej floty! No, widzę, że nie byłam jedyną, której nie udało się tego wbić do łba w akademii. Zaskoczyłaś mnie, oczywiście negatywnie, jesteś taką samą łajzą jak ja i moi ludzie!

– Nie będę tego wysłuchiwać. Zabrać ją do celi i tam opatrzyć, jest naszym zakładnikiem. Po powrocie na Skassę zostanie osądzona i zapewne wszystkie media będą transmitować jej egzekucję.

Gdy Twoi żołnierze chwytali szamoczącą się Myrtannę, a Ty odchodziłaś, usłyszałaś jej krzyki za plecami:

– Jak myślisz, rozsądna pani kapitan, co rozkazałam moim ludziom zrobić w przypadku, gdybym nie wróciła? Wkrótce spłoniesz w ogniu dział „Czarnego Tytana”!

Wiedziałaś, że to nie była pusta groźba. Wróciłaś na mostek i oznajmiłaś, że jednak czeka was bitwa. Twoi ludzie nie byli zadowoleni z tego, że nie udało Ci się załatwić sprawy pokojowo, ale zdawali sobie sprawę, że to nie jest czas na narzekania. Po chwili cała załoga zaczynała robić co mogła, by przygotować „Żółtą Orchideę” do przetrwania bitwy.

Przejdź do paragrafu 282

292

– Nie wiem jak tobie, ale mi spieszno jak najszybciej zakończyć tę rozmowę, by móc ruszać dalej, więc darujmy sobie rozmowę o niczym.

– Dobrze, zabierz mnie w takim razie w miejsce, gdzie nikt nie będzie nas słyszał. Twój gabinet znajdował się dosyć daleko od hangaru, więc zabrałaś Myrtannę do fragmentu maszynowni, gdzie pracowały tylko dwie osoby, które wyprosiłaś. Tam zaczęłaś rozmowę:

– No dobra, jak już mówiłam, interesują mnie konkrety. Czego od nas oczekujesz?

– Pozwól, że to ja pierwsza zadam pytanie, dobrze? Będzie bardzo proste, co zamierzasz zrobić z tonami przewożonych przez ciebie laserów i torped?

– Sprzedać na Zetcie. (293)

– Użyć ich w walce z piratami, takimi jak ty. (294)

– Nie twoja sprawa, jesteś tu, by powiedzieć mi, czego ode mnie chcesz, nie by wypytywać o moją misję. (295)

293

– Tak? No kto by pomyślał, że flota Trauncji chce tak po prostu wyprzedać swoją najlepszą broń kupcom z Zetty. Dlaczego to miałoby im się opłacać?

– Nie powinnam tego mówić, ale klan Cutti zaoferował nam dziesięciokrotność wartości wytworzenia tej broni oraz uświadomił nas, że jeśli spróbujemy się wycofać z umowy, to będą urażeni, co oznacza, że mogą zerwać z nami inne interesy. Gospodarka Skassy poważnie ucierpi, jeśli ta transakcja nie dojdzie do skutku.

– Ta bajeczka jest nawet sensowna, ale i tak jej nie kupuję. Ja też kiedyś wykonywałam pewną robotę dla Mohmada, i wiem, że w przeciwieństwie do większości swoich rodaków, on jest całkowicie cyniczny, więc nie zerwałby stosunków handlowych z Trauncją z powodu czegoś tak błahego jak jedna niedotrzymana umowa.

– Mój przełożony uważa inaczej.

– A wiesz co ja uważam? Zaraz ci to wyjaśnię.

Przejdź do paragrafu 296

294

– Tak? To dlaczego nie chcesz z nami walczyć, tylko wolisz negocjować? I dlaczego posiadasz tylko jeden statek? Wystarczyłoby załadować amunicję jaką przewozisz w hangarze na trzy różne okręty i byłabym bez szans!

– Chyba powinnaś się cieszyć, że to nie ty jesteś celem naszej ekspedycji.

– To w takim razie kto? Powiedz, chętnie się dowiem, kto przebił mnie w naprzykrzaniu się wam.

Nie odpowiedziałaś, a Myrtanna najwyraźniej uznała to za przyznanie się do kłamstwa.

– Tak myślałam. Jak już darujemy sobie łgarstwa, to przejdźmy do tego, co uważam, że jest prawdziwym celem twojej podróży.

Przejdź do paragrafu 296

295

– No, z takim nastawieniem do niczego nie dojdziemy. O tyle dobrze, że ja doskonale wiem, co zrobisz z całym tym arsenałem i teraz ci to dobitnie wyłożę.

Przejdź do paragrafu 296

296

– Może ci się wydawać, że skoro cały czas spędzam na obrzeżach tego układu, to nie dochodzą do mnie żadne informacje z zewnątrz. Ale tak nie jest, trzymam rękę na pulsie, dlatego wiem, jak napięta jest sytuacja między Trauncją i Falurią. Wiem też, że propozycja wypowiedzenia wojny została przez wasz parlament odrzucona tylko ze strachu przed zaangażowaniem się w konflikt ościennych republik, w przypadku, w którym nie mielibyście dobrego powodu zaatakować. I dlatego właśnie zostałaś wysłana ty, twoim zadaniem jest wlecieć statkiem pomalowanym w barwy narodowe Trauncji na teren waszego wroga, a następnie zbombardować coś, co sprowokuje Falurian do wypowiedzenia wojny. Oczywiście twój rząd stwierdzi, że za tym nie stoi, żeby nie zyskać wrogości innych sąsiadów, bo się zbuntowałaś i działałaś na własną rękę, a potem wręczy ci po cichu nagrodę i ułatwi ucieczkę daleko stąd. Albo, również po cichu, zamorduje, jeśli będziesz miała pecha.

– Widzę, że bardzo nie szanujesz swojego czasu, skoro przyleciałaś tu nie aby rozmawiać, ale zasypywać mnie swoimi obłąkanymi wymysłami.

– Nie przerywaj, jeszcze nie skończyłam. W każdym razie, mnie nic nie obchodzi, że chcesz wywołać wojnę, jak dla mnie możesz ich wywołać z dziesięć, ale problem w tym, że aktualnie prowadzę swój, powiedzmy, interes łupieżczy, w układzie, w którym prawdopodobnie odbędą się pierwsze starcia. Handel natychmiast runie, więc nie będę miała kogo okradać, a jeśli działania wojenne okażą się zbyt szybkie, to być może nie starczy mi nawet czasu, by zorganizować ucieczkę do innego układu, bo jestem pewna, że admirałowie obu stron nie będą tolerowali mojej obecności w ich teatrze działań. Więc sama widzisz, że ta wojna byłaby dla mnie tragedią, więc nie mam zamiaru pozwolić ci ją na mnie sprowadzić, nawet jak kupię sobie tylko trochę czasu, aż któraś ze stron postanowi wywołać kolejny incydent.

– Wszystko, co powiedziałaś, to wierutne bzdury! I nie będę ich dłużej wysłuchiwać! Wynoś się z mojego statku! (297)

– Rozumiem twoje obawy, ale są bezpodstawne. Mogę ci przysiąc, że nie wlecimy na teren Falurii, jeśli to cię zadowoli. (298)

– Skoro tak uważasz, to po co w ogóle ta rozmowa? Jak mam cię przekonać, że się mylisz? (299)

297

Myrtanna uśmiechnęła się.

– Widzę, że nie grzeszysz subtelnością. Nie mam ci tego za złe, lubię wiedzieć, jak sprawy stoją. Wygląda na to, że nie mam dla ciebie żadnej oferty.

– Za to ja mam. Gotuj się do bitwy!

– Ja zawsze jestem gotowa! Bardziej martwię się tym, czy ty okażesz się godną przeciwniczką.

Po tych słowach Królowa Piratów opuściła maszynownię. Wysłałaś za nią kogoś, by odprowadził ją do jej statku i przypilnował, by nic nie kombinowała. Potem wróciłaś na mostek i oznajmiłaś swojej załodze, że Myrtanna wcale nie chce negocjować.

Przejdź do paragrafu 282

298

– A dlaczego to miałoby mnie zadowolić! Długie lata budowałam moją pozycję, a teraz mogę wszystko stracić! I to nie z własnej winy, a dlatego, że znalazłam się przypadkiem między dwoma mocarstwami! To niesprawiedliwe!

Królową wyraźnie poniosły emocje. Trochę Cię zdziwiło, że tak łatwo można wytrącić ją z równowagi.

– Poza słowem, nie mam nic, co mogłabym ci ofiarować. Jeśli nie chcesz konfliktu, przyjmij je.

Przejdź do paragrafu 300

299

– Spójrz mi w oczy! – krzyknęła piratka. – I powiedz, że nie masz zamiaru przyczynić się do wywołania wojny!

Mimo że mówiła do Ciebie takim tonem, że miałaś ochotę zdzielić ją w twarz, spełniłaś jej prośbę. Po chwili mierzenia się, spuściła wzrok.

Przejdź do paragrafu 300

300

Myrtanna odetchnęła ciężko, po czym stwierdziła smutno:

– Gdy rozmawiałyśmy przez komputery, miałaś rację. Atak na was zupełnie mi się nie opłaca. Nie poddacie się, co oznacza, że będziemy musieli was zestrzelić, więc nie będzie żadnych łupów.

– Bałaś się wycofać, gdy twoja załoga na ciebie patrzyła, prawda? – spytałaś.

– Tak – odparła Wrach. – Widać, że ty też wiesz już co nieco o rządzeniu. No, to chyba mamy układ. Skoro przysięgasz, że nie zrobisz nic co mi przeszkadza, to chyba zaufam słowu oficer i cię puszczę.

– Niekoniecznie nic. Ale na pewno nie będę się zajmować wywoływaniem wojen.

– I o to mi chodzi. Obie będziemy mogły teraz wrócić do swoich załóg i zapewnić ich o naszym wyjątkowym dyplomatycznym talencie. Wiesz co, ja wcześniej zadawałam ci osobiste pytania, może ty masz jakieś?

Przejdź do paragrafu 301

301

– Mam ci coś opowiedzieć?

– Wygodnie się żyje jako przestępczyni? (302)

– Możesz powiedzieć, czemu twoje odzienie jest dosyć mało królewskie? (303)

– Skąd właściwie pomysł na nadanie sobie szlachetnego tytułu? Komu chcesz tym zaimponować? (304)

– Falurianie rozsiewają plotki, że nasz rząd potajemnie finansuje piratów, by ci na nich napadali. To prawda? (305)

– Nie, dajmy już wszystkim odetchnąć z ulgą. (306)

302

– Oczywiście. Żałuj, że nie możesz zobaczyć mojej kajuty na „Czarnym Tytanie”. Upchnęłam tam tyle zrabowanych świecidełek, ile tylko się dało. Chociaż oczywiście wygody są tylko dodatkiem do faktu, że dopiero gdy wyrwałam się spod skrzydeł floty, poczułam się wolna.

– I zostałaś morderczynią.

– Jasne. I co z tego? Sama zdecydowałam o tym losie i mi się podoba. Dzięki temu to ja wydaję rozkazy, a ci którzy ich nie usłuchają, giną. To wspaniałe uczucie, gdy zdajesz sobie sprawę z własnej potęgi.

– A wyrzuty sumienia? Chcesz mnie przekonać, że tak po prostu ich nie odczuwasz?

– Może nie tak po prostu, ale gdy weszłam na tę drogę, uznałam, że wcale nie muszę stawiać się w myślach w roli osób, które okradam i sprzedaję w niewolę, bo one zostały ofiarami przez własną głupotę, a ja zostałam ich oprawcą dzięki własnej roztropności. W ten sposób każdy dostaje to, na co zasługuje, więc nie ma się nad czym zastanawiać.

– Ten tok rozumowania jest... naprawdę paskudny.

– Teraz może ci się tak wydawać, ale jeśli kiedyś znajdziesz się w sytuacji bez wyjścia, to być może zrozumiesz, że aby stać ponad innymi, musisz im najpierw brutalnie udowodnić swoją wyższość. A jeśli tego nie zrobisz, to zepchną cię na samo dno, i to ty będziesz zakuta w łańcuchy. Choćby metaforyczne.

Przejdź do paragrafu 301

303

– Pewnie sądzisz, że jak już nazwałam siebie królową, to teraz muszę ją grać, i to w pełni? Nieprawda, piraci doceniają fakt, że obnosisz się ze swoim bogactwem, ale nie jeśli krępuje ci ono ruchy. W imię pragmatyzmu ubieramy się zawsze tak, jakby za pięć minut miało dojść do walk. Gdybym ubierała się bardziej elegancko, mogłabym nie zdążyć uskoczyć, gdyby ktoś chciał znienacka wbić mi sztylet w żebra.

– Boisz się zamachu na własnym statku?

– Jasne! Gdy kierujesz bandą przestępców, utrzymanie ich w ryzach jest znacznie trudniejsze, niż nieliczne starcia z kupcami, którzy akurat się nie poddadzą. Wiele osób na statku z chęcią by mnie utłukło, żeby zając moje miejsce. Pozbędę się ich przy pierwszej okazji.

Przejdź do paragrafu 301

304

– Odpowiedź jest banalna, szlachetny tytuł imponuje wszystkim!

– Doprawdy? Moja adiutant była raczej rozzłoszczona faktem, że przypisujesz sobie błękitną krew, niż była pod wrażeniem.

– Nie ona jedna! Znalazło się już kilka załóg, które sprowokowałam w ten sposób, bo otwarcie uznałam ich za sobie podległych. A potem one jedna po drugiej głupio rzucały mi wyzwanie i zostały zmiażdżone, co umocniło moją władzę. Fakt, że śmiem nazywać się królową i nikt nie jest w stanie mi tego zabronić, sprawia, że inni piraci w okolicy się mnie boją, więc oddają mi część zysków. Także nowi rekruci chcą służyć pod kimś, kto jest na szczycie tej drabiny.

– Sądzisz, że do bycia królową wystarczy fakt, że nikt nie jest w stanie zmusić cię do porzucenia tytułu?

– Oczywiście! Jestem przekonana, że właśnie tak władzę zdobyli pierwsi monarchowie dziesiątki tysięcy lat temu, a te wszystkie bzdury o ich wyjątkowości zostały dopisane później, by usprawiedliwić rządy ich potomków.

Przejdź do paragrafu 301

305

– Ciekawe pytanie, sama chciałabym znać odpowiedź. Mnie wprawdzie nikt nie pomaga, przynajmniej z traunckiego rządu. Nie dziwię się, w końcu zdezerterowałam z ich floty, a oni tego nie wybaczają. Znam jednak niektórych pirackich kapitanów, którym wiedzie się znacznie lepiej, niż powinno. Oczywiście powodów mogą być setki, ale ten, którego obawiają się Falurianie, jest jednym z nich.

Przejdź do paragrafu 301

306

– U mnie akurat znajdzie się kilku takich, którzy od dawna czekają na bitwę z porządnym wrogiem, i będą zawiedzeni.

– Jak na pirata wydajesz się zachowywać bardzo racjonalnie. Po co ci awanturnicy?

– Będą potrzebni, gdy w końcu przyjdzie czas na zmierzenie się z godnym przeciwnikiem. No, ale miałyśmy już kończyć, więc w takim razie żegnam, pani oficer.

– A ja mam, żegnając, nazwać cię królową?

– Jak chcesz, możesz mnie nazwać morderczynią. Nikt nie słyszy.

Jeśli posiadasz Informację #19, przejdź do paragrafu 307

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 308

307

– Zanim pójdziesz, mam jeszcze dla ciebie list. Od Aryssy Ventis.

– Naprawdę? Czemu postanowiła ci przekazać list do mnie? Nie powinnaś wiedzieć o naszym układzie.

– Aryssa pomogła mi opuścić „Harpię Prime”, gdy jej ojciec zakazał mi odlatywać. Teraz jest na moim statku.

– Tak? Wolałabym widzieć ją w bazie, jak wywiązuje się z umowy.

– Napisała list, pewnie się w nim wytłumaczy.

– Mam nadzieję, szkoda mi kończyć współpracę z nią, dawno nikt tak mi nie pomógł w bogaceniu się. Dziękuję za list, skoro Aryssa ci ufa, mam kolejny powód, by też to zrobić.

Przejdź do paragrafu 308

308

Mimo że Królowa Piratów niewątpliwie była okrutna i egoistyczna, okazała się również rozsądna. Odprowadziłaś ją z powrotem do hangaru i patrzyłaś, jak odlatuje na swój statek. Gdy powiedziałaś swoim ludziom, jak przebiegła rozmowa, byli zdumieni, jak niewiele wystarczyło, by uchronić misję od katastrofy. Niektórzy tak bardzo, że byli przekonani, że to podstęp. Jednak gdy w końcu „Czarny Tytan” zniknął z waszych radarów i przez kolejne dni się nie pojawił, wszyscy odetchnęli z ulgą. Oczywiście pozostawiłaś statek w stanie uzbrojenia, na wypadek gdybyście spotkali innych piratów. Nawet jeśli na terenie Myrtanny było to mało prawdopodobne. Minął kolejny tydzień i podróż przebiegała spokojnie. Wyglądało na to, że jesteście w stanie przebyć bezpiecznie Pas Szal-Diba i dotrzeć w końcu do układu Zetty- Trychonii. Natra zasugerowała Ci, jak wykorzystać tę chwilę oddechu.

– Myślę, że dobrym pomysłem byłoby zorganizowanie kolejnej sesji rozmów z dowódcami sekcji – powiedziała. – Ucieczka z „Harpii Prime” była burzliwa, a spotkanie z piratami dosyć stresujące, więc może warto byłoby sprawdzić, czy wszyscy się trzymają i nadal mogą dobrze wykonywać swoją pracę. Nie żebyśmy mogły kimś ich zastąpić, ale wysłać na kozetkę psychologa już możemy.

– A ty, moja adiutant, jak się trzymasz?

– Ja mam wyśmienity humor! Moje pierwsze zadanie okazało się nie być nudnym przewiezieniem towarów, tylko mozolną wędrówką z licznymi przeszkodami.

– I ciebie to cieszy?

– Uwielbiam wyzwania. Jak awansuję, to chciałabym znaleźć się na miejscu pani kapitan i musieć podejmować trudne decyzje. A pani podoba się podróż?

– Nie, miało być sprawnie i łatwo, a lot jest długi i ryzykowny. I wszystko z nożem na szyi, który przystawił mi Carmag, mówiąc, że mnie zdegraduje, jak te lasery nie wylądują na Zetcie. (309)

– Wiesz, ja też lubię wyzwania. A jak mimo tylu przeciwieństw dokończę ten lot, to nie tylko sama będę z siebie zadowolona, ale pewnie także inni mnie docenią. (310)

– Nie zastanawiałam się nad tym, obojętne mi, czym akurat się zajmuję, więc rozmowy z piratami też mogą być. (311)

309

– Przykro mi, że tak pani uważa. Może by sama pani kapitan umówiła się na wizytę u psychologa, może jakoś przywróciłby pani wiarę w misję?

– Podziękuję, nie chcę, by załoga coś o mnie szeptała. Ale miło Natro, że się o mnie troszczysz.

– Jako pani adiutant, to chyba jest mój obowiązek.

Przejdź do paragrafu 312

310

– Wygląda na to, że myślimy podobnie. Z jednej strony chciałabym, by nic już nas nie zatrzymało, z drugiej czuję, że ciekawie byłoby stawić czoła kolejnemu wrogowi.

– Takie myśli, Natro, lepiej sobie odpuścić, bo kolejna zawierucha już może zakończyć się krwawo.

– Dobrze, pani kapitan, będę razem z panią dalej trzymać kciuki za bezpieczny lot.

Przejdź do paragrafu 312

311

– Przyznam, że nie potrafię zrozumieć tej postawy, wydaje mi się ona dosyć okrutna, bo wysysa przyjemność z wykonywanej pracy.

– Przecież nie wybieram tego co uważam, po prostu tak mam.

Przejdź do paragrafu 312

312

– W każdym razie, co z moim pomysłem? – zapytała Natra.

– Jest dobry, możesz mnie umawiać. (317)

– Odpuszczam, mam już dosyć rozmawiania z nimi. (313)

313

– Jak pani kapitan woli. W takim wypadku już panią zostawiam.

Natra wyszła z Twojego gabinetu, a Ty wróciłaś do swoich spraw.

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 314

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 363

314

Niedługo później otrzymałaś wiadomość od Sandryka Natalina. Brzmiała ona:

„Droga Astro, ostatnio nie mogłem nie zauważyć, że byłaś bardzo zajęta obowiązkami, więc nie próbowałem zawracać Ci głowy naszymi spotkaniami. Jednak nadal utrzymuję, że były wspaniałe, więc skoro ostatnio na statku nic się nie dzieje, to znajdziesz dla mnie chwilkę, prawda? Szczególnie że mam dla Ciebie propozycję, która z pewnością Ci się spodoba.”

Jeśli zamierzasz pójść na spotkanie, przejdź do paragrafu 315

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 316

315

Wprawdzie nie planowałaś chwilowo rozmawiać z załogą, ale uznałaś, że dla Sandryka zrobisz wyjątek, w końcu rzeczywiście spędziliście razem kilka miłych chwil. Odpisałaś mu, że chętnie się z nim zobaczysz, i żeby podał Ci datę.

Zdobywasz Informację #20

Przejdź do paragrafu 319

316

Odpisałaś mu, że niestety, ale nie możesz się z nim w najbliższym czasie widzieć. Miałaś nadzieję, że zrozumie i da Ci spokój, nawet jeśli miałby się obrazić.

Przejdź do paragrafu 363

317

– W takim razie tak jak ostatnio, według wieku?

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 318

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 334

318

– Szczerze mówiąc, przed tą całą aferą z admirałem Kordylem, byłam na kilku kolacjach z Sandrykiem, a później go zaniedbałam. Myślę, że tym razem on może być pierwszy.

– Dobrze, pani kapitan, chociaż wątpię, czy mogę to zakwalifikować jako służbowe spotkanie.

– Spokojnie, sama się tym zajmę. Potem wezwę cię, byś umówiła mnie z resztą.

Wysłałaś Sandrykowi wiadomość, że chciałabyś się spotkać. Nie musiałaś długo czekać na odpowiedź, napisał, że bardzo się cieszy, a nawet sam już planował Cię zaprosić, bo ma dla Ciebie interesującą propozycję.

Przejdź do paragrafu 319

319

Ciekawa co zamierza Ci powiedzieć, zamówiłaś kolację i elegancko się ubrałaś. Przybył punktualnie i z uśmiechem na ustach. Rozmowa szła wam swobodnie, ale jednak zauważyłaś, że on stresuje się tym, co zamierza Ci powiedzieć.

– Widzę, że czymś się martwisz – powiedziałaś. – Chodzi o tę propozycję, jaką dla mnie masz?

– Właściwie to tak.

– No to wyduś to w końcu, chętnie posłucham.

– Myślałem nad tym, co będzie, gdy już wrócimy na planetę, i myślę, że chciałbym pracować razem z tobą w twojej bazie w okolicach Handrii. Na pewno potrzebują tam informatyków.

– Owszem, ale z twoimi kwalifikacjami mógłbyś dostać znacznie lepsze stanowisko gdzie indziej.

– Tak, ale ja chcę być blisko ciebie! Już ci mówiłem, że nie przeszkadza mi różnica wieku, bo czuję, że przy tobie będę szczęśliwy.

– Nie jesteśmy chyba jeszcze tak blisko, by mieć taką pewność.

– To się zbliżmy, co za problem! Jestem pewien, że musimy dalej razem pracować na Skassie, bo inaczej będziemy mieszkać daleko i nasz związek się rozpadnie. Potrzebujemy kolejnego kroku.

– Gdy cię spotkałam, nie myślałam o długim związku. A już na pewno nie chciałabym, żebyś poświęcał swoją karierę, by częściej mnie widywać. (320)

– Wprawdzie mnie zaskoczyłeś, ale czemu nie? Może jednak wyniknie z tego coś poważniejszego. (321)

320

– Chciałaś tylko czegoś szybkiego na czas podróży? Tylko na tyle mnie cenisz?

– Przecież nic nie obiecywałam, czemu się złościsz?

– Sądziłem, że coś nas połączyło, a ty mi mówisz, że jednak zupełnie nic. Jesteś okrutna.

– Sandryku, myślę, że już czas, byś wrócił do swojej kajuty.

– Zdecydowanie.

Twój pilot bardzo szybko zebrał się i wyszedł. Mimo że nie doszło do awantury, byłaś przekonana, że ma do Ciebie żal, więc wasze spotkania są definitywnie zakończone. Przeszło Ci przez myśl, że Natra miała rację, gdy mówiła, iż lepiej nie wchodzić w za bliskie relacje z załogą. Miałaś jednak nadzieję, że Sandryk nie będzie sprawiał problemów z powodu tego, że poczuł się urażony.

Jeśli posiadasz Informację #20, przejdź do paragrafu 322

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 333

321

– Doskonale! Mam nadzieję, że twoi żołnierze nie znienawidzą cię za załatwianie pracy po znajomości.

– Nic ci nie będę musiała załatwiać, system zarządzania bazą wcale nie jest taki zawiły, skoro potrafisz pilotować „Żółtą Orchideę”, to nie będziesz miał żadnych problemów, żeby cię przyjęli. Ale chyba będziesz się musiał przygotować na niższe zarobki.

– Nie szkodzi! Wypijmy za naszą wspólną przyszłość!

Spędziłaś z Natalinem kolejny przyjemny wieczór. Gdy wychodził, był w wyśmienitym nastroju. Ty miałaś jednak wątpliwości co do waszej wspólnej przyszłości, ale zdecydowałaś, że dasz jej szansę.

Zdobywasz Informację #21

Jeśli posiadasz Informację #20, przejdź do paragrafu 322

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 333

322

Gdy już zakończyłaś spotkanie z Sandrykiem, wróciłaś do swoich standardowych zajęć, których już nikt Ci nie zakłócał.

Przejdź do paragrafu 363

333

Kolejnego dnia wezwałaś Natrę do siebie, by umówiła Cię na kolejne spotkania.

– W takim razie, wracając do mojego pytania, skoro Sandryka mamy już odhaczonego, to resztę w kolejności wieku?

Przejdź do paragrafu 334

334

– Tak.

– W takim razie pierwszy powinien być Fredric...

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 335

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 336

335

– ...ale on wypada.

– Więc zaczniemy od Cressiny. Umów mnie z nią.

– Już się robi, pani kapitan.

Przejdź do paragrafu 341

336

– No to niech będzie pierwszy – powiedziałaś. – Nie sądzę, że to będzie długa rozmowa, on wydaje mi się być twardym żołnierzem.

Jeszcze tego samego dnia przekonałaś się o swojej pomyłce. Gdy tylko Quaff zasiadł na fotelu w Twoim gabinecie, bez ogródek zaczął:

– Dziękuję, że postanowiła pani zapytać mnie, czy mam jakieś wątpliwości wobec lotu. Doceniam ten gest.

– Świetnie. Nie miewa pan momentów, w których czuje się pan sfrustrowany i przyparty do ściany?

– Proszę się nie bawić w psychologa, pani kapitan. Mam wątpliwości, ale zupełnie innej natury.

– Czy znowu chodzi o fakt, że postanowiłam sprzeciwić się rozkazom admirała Ventisa?

– Właściwie to tak.

– Panie Quaff, przecież już mówiłam, że gdy wrócimy do Trauncjii, będę mogła bardzo łatwo wykazać, że zatrzymanie nas podczas newralgicznej dla interesów planety misji, wbrew wyraźnym rozkazom gubernatora, było całkowicie bezprawne, więc nie my będziemy musieli się tłumaczyć, a admirał.

– Pewnie ma pani rację, ale nie o to mi teraz chodzi. Chciałbym raczej panią zapytać o to, co zrobimy, jeśli obawy Ventisa nie okażą się jednak bezpodstawne?

– To znaczy?

– To znaczy, co zrobimy, jeśli ktoś spośród istotnych tutaj ludzi, faktycznie jest zdrajcą i spróbuje przejąć władzę na statku?

– To niemożliwe, ufam całkowicie wszystkim członkom zarządu, nikt mnie dotychczas nie zawiódł. (337)

– Tylko pan na „Żółtej Orchidei” dysponuje siłą wojskową. Jeśli więc ani pan, ani pańscy ludzie nie jesteście szpiegami, to reszta załogi mogłaby co najwyżej sabotować lot, ale nie przejąć władzę nad statkiem i zbombardować nim teren Falurii. (338)

– Przyznam, że nie jesteśmy przygotowani na taką ewentualność. Ma pan dla mnie jakieś porady odnośnie działań przeciw wrogim agentom? (339)

337

– Wydaje mi się, że nie muszę tłumaczyć pani kapitan, jak działają zdrajcy. To dosyć oczywiste, że początkowo będą uczciwi i kompetentni, tylko po to, by w odpowiednim momencie wbić nóż w plecy.

– Cóż, ja jednak rządzę na tym statku tylko dlatego, że wszyscy ufają, iż dobrze ich poprowadzę, więc wydaje mi się, że jestem im winna odwdzięczyć się zaufaniem.

Przejdź do paragrafu 340

338

– To dosyć trafny argument, ale ja zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy moi żołnierze są silni duchem. Jeśli ktoś zagrozi im zablokowaniem lotu, a co za tym idzie pewną, choć oddaloną, śmiercią z głodu, to mogą się ugiąć i oddać mu władzę.

– W takim razie to na pana barkach leży zdyscyplinowanie ich.

– Robię co mogę, ale ze strachem nie da się wygrać.

Przejdź do paragrafu 340

339

– Moją poradą było zostanie w „Harpii Prime”, ale tę poradę postanowiła pani odrzucić.

– I nie żałuję tej decyzji.

– W takim razie mogę tylko polecić pani zachowanie czujności wobec wszystkich na pokładzie.

– To jest coś, na co mogę przystać.

Przejdź do paragrafu 340

340

– Niestety, ale obawiam się, że nie rozwiała pani kapitan moich obaw – stwierdził Fredric.

– Przykro mi. Chce pan skierowanie do psychologa pokładowego?

– Podziękuję. Życzę miłego dnia.

Po tych słowach podoficer wyszedł.

– Obawiam się, że on nadal nie pała do pani dużą sympatią – stwierdziła Natra. – Ale ta rozmowa poszła lepiej niż poprzednia, tym razem nie wyczułam w jego słowach jakiegoś ukrytego ostrzeżenia.

– Fredric nie musi mnie lubić, wystarczy, że mnie szanuje, a to udało mi się osiągnąć.

– Cieszę się razem z panią. Teraz pora na doktor Lateri?

– Owszem.

Przejdź do paragrafu 341

341

Na Cressinę musiałaś czekać aż trzy dni, ale nie miałaś jej tego za złe, bo miała dobry powód, by zwlekać. Przez cały czas była zajęta dokładnym obserwowaniem procesu naprawy systemu chłodzenia pokarmu na statku, który ostatnimi czasy szwankował. W końcu jednak przybyła do Twojego gabinetu.

– Witam ponownie panią kapitan. W jakiej sprawie zostałam wezwana?

– Uznałam, że powinnam porozmawiać z dowódcami sekcji odnośnie ich zdrowia psychicznego, w kontekście niedawnych stresujących wydarzeń. Pani chęć uczestnictwa w misji jest równie silna jak na jej początku?

Jeśli posiadasz Informację #17, przejdź do paragrafu 342

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 343

342

– Myślę, że tak. Wprawdzie chwilę było dosyć nieprzyjemnie, ale najgorsze mamy już za sobą. Za kilkanaście dni opuścimy Pas Szal-Diba, a wtedy pozostanie nam tylko dostarczyć nasz towar na Zettę i wrócić z pieniędzmi na Skassę.

– Cieszę się, że to słyszę. Miała pani jakieś inne wątpliwości?

– Właściwie to w rozmowie z panią z chęcią poruszyłabym jeden temat.

Przejdź do paragrafu 346

343

– A na pewno to pani kapitan powinna o to pytać mnie, a nie na odwrót?

– Słucham? Co chce pani przez to powiedzieć?

– Chcę wyrazić swój niepokój odnośnie pani stosunku do naszej floty, której jest pani częścią. Uważam, że krytykowanie floty w obecności piratów jest niewłaściwe.

– Nie wiedziałam, że jest pani zagorzałą zwolenniczką wojskowego rygoru.

– Chodzi mi o to, że gdy przyznała pani rację wrogowi, pokazała nas pani jako słabych i głupich, a nawet mnie to zabolało, chociaż ja nie służę we flocie. Uważam, że kapitan powinna zawsze zdecydowanie stać murem za swoimi.

– Nie będzie pani mówiła mi, jak ma się zachowywać kapitan! Koniec rozmowy! (344)

– Przepraszam, może rzeczywiście źle wtedy dobrałam słowa, ale ostatecznie zdobyłam zaufanie Myrtanny i wydostałam nas z tamtej pułapki, więc chyba nie ma pani powodów do narzekań. (345)

344

Cressina uśmiechnęła się złośliwie.

– Jak pani kapitan sobie życzy.

Po tych słowach opuściła Twój gabinet.

– Taka drobnostka, a ona przez nią śmie podważać moje kompetencje! – zezłościłaś się.

– W pełni podzielam pani oburzenie – powiedziała Natra, chociaż bez przekonania. – Obawiam się, że jeśli doktor Lateri jest tak pamiętliwa, jak o nie mówią, to nie będzie do końca lotu pani entuzjastką.

– To niedobrze, ale przeżyję, byleby nadal wykonywała dobrze swoje zadania.

– W takim razie możemy zapraszać Orso – powiedziała Natra.

Przejdź do paragrafu 352

345

– Tu ma pani kapitan rację, udało się pani wynegocjować dla nas korzystne warunki. Właściwie to dobrze, że pani o tym wspomniała, bo mam związane z tym pewne pytanie.

– W takim razie, proszę pytać.

Przejdź do paragrafu 346

346

– Intryguje mnie, jaki jest pani stosunek odnośnie naszego spotkania z załogą Królowej Piratów. Naprawdę cieszy się pani z tego, że pozwoliliśmy im odejść? Przecież to bezwzględni przestępcy! Kradną, mordują i handlują ludźmi! Rozumiem, że walka z nimi oznaczałaby niepowodzenie misji, ale wydaje mi się, że pozbycie się ich,, jest ważniejsze niż sfinalizowanie umowy handlowej gubernatora Grunattiego.

– To raczej oni pozwolili odejść nam. Mieliśmy przewagę technologiczną, ale oni mieli przewagę rozmiaru i zasięgu. nie chciałam ryzykować życia wszystkich przy tak niepewnym starciu. (347)

– Jestem tu kapitan, ale to nie znaczy, że mam prawo decydować, co jest celem naszego lotu. Statek oraz cała amunicja należą do gubernatora, a jego rozkazy były jasne. (348)

– Zawsze staram się unikać decyzji, które kończą się rozlewem krwi. Nawet jeśli byłaby to krew piratów. (349)

– Większość naszej załogi, w tym także pani, to nie żołnierze. Oni zaciągnęli się na lot, który miał być niedługi oraz całkowicie bezpieczny. Dlatego skoro nie udało mi się zagwarantować im pierwszego, bo podróż przedłuża się już o dwa miesiące, to chcę chociaż nie narażać ich na niebezpieczeństwo, na które się nie pisali. (350)

347

– No tak, przepraszam, że pytałam, ja zajmuję się tylko wyżywieniem i opieką medyczną, więc nie wiedziałam, że nasze położenie było aż tak złe.

– Nie musi pani przepraszać, zależy mi tylko żeby nie miała mi pani za złe mojej decyzji.

– Teraz ją rozumiem, więc już nie mam.

Zdobywasz Informację #22

Przejdź do paragrafu 351

348

– Nie sądzi pani kapitan, że czasami należałoby mu się sprzeciwić? Obywatele Skassy, a pewnie także wielu innych planet Trauncji, byliby bardzo zadowoleni, że zwalczyła pani zagrożenie czyhające przy granicy.

– Nawet gdyby oznaczało to pogorszenie stosunków gospodarczych z klanami Zetty, a więc uderzenie Skassan po kieszeni? Nie sądzę.

– Nie wszystko trzeba robić dla poklasku.

– Zostańmy przy tym, że podjęłam decyzję, a teraz i tak nie mamy szansy jej cofnąć.

– Chyba tak muszę zrobić.

Przejdź do paragrafu 351

349

– Szkoda, że oni nie kierują się taką filozofią! Myślę, że gdyby nasza załoga zniszczyła „Czarnego Tytana”, to ocaliłaby wiele żyć kupców, którzy zostaną w przyszłości zaatakowani przez tych piratów.

– Jeśli zostanę kiedyś wysłana z misją zabicia Myrtanny, zrobię to, ale do tego czasu nie mam zamiaru decydować, kto ma przeżyć, a kto nie.

– Po części panią rozumiem, ale jednak martwi mnie to, że nasz kapitan boi się trudnych wyborów.

Przejdź do paragrafu 351

350

– Ma pani rację, nie pomyślałam o tym z tej perspektywy. Ja wprawdzie byłabym gotowa zaryzykować, ale rozumiem, że większość załogi mogłaby nie chcieć.

– Od tego jest kapitan, żeby podejmować decyzje po wcześniejszym przeanalizowaniu jej pod wszystkimi kątami.

– Bardzo się cieszę, że pani zdaje sobie z tego sprawę.

Zdobywasz Informację #22

Przejdź do paragrafu 351

351

– Chce pani doktor o czymś jeszcze porozmawiać? – spytałaś.

– Nie, myślę, że już pora wracać do moich obowiązków. Dziękuję za tę rozmowę.

– Mnie również było miło.

Po tym jak Cressina opuściła Twój gabinet, Natra stwierdziła:

– Wydaje mi się, że ona cały czas bardzo skrupulatnie panią kapitan ocenia.

– Też tak sądzę. Nie wiem wprawdzie, jakie jest jej ostateczne wrażenie o mnie, ale miejmy nadzieję, że nigdy się nie dowiemy, bo nie będziemy musiały sprawdzać jej lojalności.

– O moją lojalność pani kapitan się nie martwi?

– Ty wydajesz się zawsze aprobować moje decyzje, więc chyba nie mam czym się martwić.

– Cieszę się.

– W takim razie teraz pójdź zaprosić tutaj Orso.

Przejdź do paragrafu 352

352

Tym razem Orso przyszedł ubrany w miarę schludnie. Sprawiał jednak wrażenie znudzonego.

– Witam pana na kontrolnej rozmowie odnośnie pańskiego samopoczucia – zaczęłaś.

– Od kiedy to moje samopoczucie jest tak ważne, że sama pani kapitan musi się nim zająć? – spytał żartobliwie.

– Chcę upewnić się, że wszyscy dowódcy na statku nawet po ostatnich wydarzeniach zachowali pełnię swoich sił i są w stanie bezpiecznie dowieść nas do celu.

– Wydaje mi się, że jestem w pełni sił. Moi ludzie także, nikt się nie skarżył. Spraw do pani kapitan też żadnych nie mam. To wszystko?

Przejdź do paragrafu 353

353

– Być może ja chciałabym pana o coś zapytać.

– Wydaje się pan czuć u mnie niekomfortowo. Spieszy się pan gdzieś? (354)

– Przy naszej pierwszej rozmowie wspominał pan o swoim problemie związanym z alkoholem. Nic nowego się nie wydarzyło? (355)

– Naprawdę w pana załodze panuje całkowity spokój? Aż nie chce mi się wierzyć, że pana ludzie są aż tak odporni na stres. (356)

– Właściwie to wiem już wystarczająco, może pan już wracać do siebie. (357)

354

– Bardzo przepraszam, ale ostatnio dużo pracuję nad projektem, który jest dla mnie ważny.

– Projekt? A mogę wiedzieć, czego on dotyczy?

– Może to pani uznać za arogancję, bo przecież plany statków tego typu jak „Żółta Orchidea” opracowali najlepsi traunccy naukowcy, ale wydaje mi się, że pomimo tego jestem w stanie usprawnić system szybkostrzelności i chłodzenia silników. Zaangażowałem w to kilku przyjaciół z mojej załogi i siedzimy nad tym podczas czasu wolnego. Mam nadzieję, że to pani nie przeszkadza, nie zaniedbujemy swoich codziennych obowiązków.

– Nie, skądże, cieszę się, że interesuje się pan okrętem. Przepraszam za moją wścibskość, ale to część moich obowiązków.

– Nie szkodzi.

Przejdź do paragrafu 353

355

– Nie, na szczęście nie. Niemal nikt z załogi nie wie, co na planecie wypaplałem, więc staram się, by tak zostało i teraz nigdy nie piję dużo.

– To świetnie! Doceniam, gdy moi ludzie potrafią uczyć się na błędach.

– Mam nadzieję, że pani nikomu o tamtym zdarzeniu nie wspominała.

– Nikomu.

– Bardzo się cieszę.

Przejdź do paragrafu 353

356

– Z większością z nich znamy się od bardzo dawna i świetnie się nam razem pracuje oraz żyje, więc naprawdę nie mógłbym sobie wyobrazić lepszej kompanii do lotu.

– Mam nadzieję, że jednak wybierał pan do załogi tych ludzi, którzy najlepiej pracują, a nie tych, z którymi ma pan najlepsze relacje.

– Pani kapitan, te insynuacje są bezpodstawne. Wszyscy moi ludzie ciężko pracują, a statek dzięki nim działa wyśmienicie.

– Przepraszam, nie chciałam niczego sugerować.

Przejdź do paragrafu 353

357

– Tak właśnie zrobię. Miłego dnia, pani kapitan!

Gdy tylko wyszedł, zapytałaś Natrę:

– Gdy werbowałaś go do załogi, wiedziałaś, że zawsze jest taki beztroski i zamyślony? Ja widząc takiego człowieka, miałabym wątpliwości, czy jest dobrym inżynierem, ale Jamin ewidentnie się sprawdza.

– Orso został wybrany osobiście przez gubernatora Grunattiego. Początkowo też myślałam, że to całkiem prawdopodobne, że wziął go ze względu na znajomości, ale z tego co teraz widzimy, to nalegał na niego chyba rzeczywiście dlatego, że to świetny specjalista.

– Znam Carmaga i nie zdziwiłabym się, gdyby obie teorie były prawdziwe.

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 362

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 358

358

– Trzech dowódców sprawnych, pozostał tylko Sandryk – stwierdziła Natra. – Właściwie to o niego trochę się boję. Zgrywa pewnego siebie, ale w środku może być kruchy.

– Zobaczymy, wezwij go.

Pilot przybył następnego dnia i usiadł na fotelu. Wyglądał dobrze.

– Dzień dobry, pani kapitan, i dzień dobry, pani adiutant. Cieszę się, że jednak też zostałem wezwany, bo trochę się już martwiłem, że o moje zdrowie psychiczne nikt się nie troszczy.

– Uznałam, że będę was zapraszać w kolejności wieku, to chyba nie problem.

– To jest drobnostka, ale patrząc na sprawy szerzej, to mógłbym powiedzieć, że wiek jest dla mnie przeszkodą. Moi podwładni doceniają moją wiedzę i umiejętności, ale obawiam się, że przez to, że jestem młodszy od większości z nich, nie jestem dla nich autorytetem, a to może być dla mnie poważnym problemem, jeśli kiedyś dojdzie do różnicy zdań i konieczne będzie, żebym kogoś zmusił do posłuchania mnie. Poza tym na początku podróży chciałem jakoś bliżej panią kapitan poznać, ale nie wzięła mnie pani na poważnie. Zgaduję, że to też wina wieku.

Ostatnie zdania Natalin wypowiedział z delikatną nutą wyrzutu, co wskazywałoby, że jednak nie jest w dobrym nastroju. Nie wiedziałaś, jak zareagować, bo nagle okazało się, że informatyk najwidoczniej skrywa w sobie pretensje wymierzone w Ciebie.

– Może i z bardziej zaawansowanym wiekiem ludzie zaczną bardziej cię szanować, ale stracisz wiele przyjemności, które daje młodość. Zastanów się, czy na pewno jest na co narzekać. (359)

– Autorytet to nie sama kwestia liczby lat. Jeśli wydaje ci się, że ktoś z twoich ludzi nie okazuje ci szacunku, ukaż go. Ja, jako kapitan, poprę cię. (360)

– A myślałeś czasem, że to bardziej wina twojego natręctwa? Po prostu nie wtrącaj się nie pytany w życie innych, moje także, a wszystko zacznie lepiej się układać. (361)

359

– Wiem, że w pani oczach pewnie nie mam do tego prawa, ale jednak czuję się na tym statku nieco niedoceniony. Mimo że chyba spełniam wzorowo rolę pilota.

– Skąd te wnioski? Uraziłam cię kiedyś?

– Nie, nie to miałem na myśli. Ja tak po prostu...

– Pani kapitan, może jednak zaoferujemy mu te wizyty u psychologa pokładowego – zaproponowała Twoja adiutant.

Sandryk zaczął wiercić się niepewnie.

– No nie wiem, psychologowie dużo kosztują, po co mi to.

– Będzie za darmo, psychologowi i tak zapłaci po podróży Grunatti. Jak znajdziesz chwilę, to do niego zajrzyj.

– Mogę tak zrobić, chyba rzeczywiście jestem trochę samotny. To właściwie była pożyteczna rozmowa, dziękuję.

Po tych słowach pożegnałaś się z Sandrykiem i wyszedł.

– Będę co jakiś czas do niego zaglądać i sprawdzać, czy z nim dobrze – zadeklarowała Natra.

– Nie kazałabym ci tego robić, bo i tak masz dużo innych obowiązków, ale skoro sama się zgłaszasz, to ci tego nie zabronię.

– Mam nadzieję, że to jest przejściowy kryzys. Wierzę, że sobie poradzi.

– Ja także, Natalin jest nam bardzo potrzebny. No, ale o nim już starczy.

Zdobywasz Informację #21

Przejdź do paragrafu 362

360

– Przyznam, że pani natychmiastowe poparcie mnie rzeczywiście pozwoliłoby łatwo wygrać każdy spór. Ale jednak ludzie powinni mnie szanować ze względu na mój tytuł, a nie ze względu na pani poparcie.

– A dlaczego dla ciebie to różnica? – spytałaś. – Liczy się efekt. Przecież po skończonej podróży będziesz mógł o nich wszystkich zapomnieć, to po co martwić się tym, co naprawdę o tobie myślą?

– Myślę, że spróbuję takiego podejścia. Powinno mi pomóc.

– Czujesz się nadal gotowy sprawować funkcję pilota?

– Zdecydowanie! Nie wypuszczę z rąk roboty, która idzie mi tak dobrze. I za którą tak dobrze mi zapłacą po powrocie na Skassę.

– Miło mi to słyszeć. Masz może jeszcze jakieś wątpliwości?

– Myślę, że nie.

– W takim razie do widzenia.

Sandryk skłonił się delikatnie i wyszedł.

– Naprawdę sądzi pani, że trochę inne podejście rozwiąże jego problemy? – spytała Natra.

– Zobaczymy – odparłaś. – Naszym obowiązkiem jest tylko sprawić, by czuł się na tyle dobrze, by bez problemów kierował „Żółtą Orchideą”. O resztę niech zatroszczą się jego przyjaciele.

Natra pokiwała głową.

– Chyba powinnam co jakiś czas go odwiedzać, może dowiem się, o co mu faktycznie chodzi.

– Jak tam chcesz.

Zdobywasz Informację #21

Przejdź do paragrafu 362

361

Sandryk przygryzł wargi i zaczął wpatrywać się w Ciebie ze zdziwieniem i chyba ze złością.

– Muszę spytać, o co pani kapitan chodzi? Po co mi taka rada?

– Z radą zrobisz, co uważasz za słuszne. Ja sugerowałabym jej posłuchać.

– Ale czemu pani mówi do mnie takie nieprzyjemne rzeczy? Po to mnie pani zaprosiła!?

– Nie podnoś głosu – stwierdziłaś oschle. – Ja powiedziałam ci tylko szczerze to, co myślę. Sądzę, że to uczciwe.

– Świetnie, teraz kiedy wiem, co pani kapitan o mnie myśli, z pewnością będzie mi się pracować o niebo lepiej.

Głos Natalina sugerował, że jest urażony i zły na Ciebie. Nie miałaś ochoty dłużej z nim rozmawiać, więc postanowiłaś to zakończyć.

– Niech ci się pracuje tak, by nikt na ciebie nie narzekał, inaczej znajdę spośród twoich ludzi kogoś, kto cię zastąpi.

Po tych słowach Sandryk wstał, zmierzył Cię lodowatym wzrokiem i wyszedł. Wprawdzie nie pozwalałaś mu odchodzić, ale z pewnością nie miałaś ochoty dłużej ciągnąć tej sprzeczki, więc nic nie powiedziałaś.

– To może oznaczać kłopoty – stwierdziła z niepokojem Twoja adiutant. Dlaczego pani kapitan była tak niedelikatna?

– Już mówiłam, że byłam po prostu szczera. Proszę cię, Natro, odpuść sobie ocenianie mnie. Miejmy nadzieję, że on po prostu prześpi się z tym, co mu powiedziałam i rano wróci normalnie do pracy.

– Dobrze, pani kapitan.

Przejdź do paragrafu 362

362

– W takim razie to byli wszyscy – stwierdziła Natra. – Zrobiła pani świetną kapitańską robotę. Teraz możemy być pewni spokoju dalszej podróży.

– Nie byłabym tego taka pewna, ale chyba muszę zawierzyć twojemu entuzjazmowi. Sandryk wysłał ci dane dotyczące przewidywanej długości lotu?

– Tak, jeszcze jakieś dziesięć lub jedenaście dni i opuścimy Pas Szal-Diba, a potem do Zetty będziemy mieli jakieś dwa tygodnie.

– Świetnie. W takim razie chyba obie możemy wracać do naszych standardowych obowiązków.

Przejdź do paragrafu 363

363

Przez kolejne dni głównym Twoim zajęciem było znowu wysłuchiwanie skarg i przeprowadzanie kontroli. Na szczęście wszystko działało sprawnie, a wszelkie drobne konflikty zażegnywała Natra lub dowódcy sekcji, więc nie było potrzeby angażowania Ciebie. Zadowolona z siebie, już obmyślałaś, co zrobisz z pieniędzmi, które otrzymasz od Carmaga za wykonanie misji.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 364

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 379

364

Przypomniałaś sobie, że osobą, z którą nie odbyłaś od dawna rozmowy, była Aryssa, a być może wypadałoby dowiedzieć się, czy nie nastąpiła u niej jakaś zmiana planów. Ani czy przypadkiem nie poinformowała nikogo o tym, czym naprawdę zajmowała się na stacji swojego ojca.

Jeśli chcesz z nią pomówić, przejdź do paragrafu 366

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 365

365

Uznałaś, że młoda Ventisówna jest ogarniętą kobietą, więc nie musisz martwić się ani o nią, ani o cokolwiek z nią związanego. Wróciłaś do swoich zajęć.

Przejdź do paragrafu 379

366

Nie chciałaś angażować do waszej relacji Natry, więc sama udałaś się do kajuty Aryssy i zadzwoniłaś.

Jeśli posiadasz Informację #19, przejdź do paragrafu 370

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 367

367

– Z jakiegoż to powodu pani kapitan zaszczyciła mnie swoją obecnością? – spytała Aryssa, uchylając drzwi.

– Od dawna nie rozmawiałyśmy, chciałabym się dowiedzieć, jak sobie radzisz na statku.

– Tak? A jak skomentujesz naszą ostatnią rozmowę?

– Podjęłam decyzję i tyle. Musisz zaakceptować, że na „Żółtej Orchidei” to ja wydaję rozkazy. (368)

– Przepraszam, byłam zdenerwowana całą sytuacją, może rzeczywiście powinnam zanieść dla ciebie ten list. (369)

368

– W takim razie ty musisz zaakceptować, że wcale nie mam ochoty na rozmowę z tobą.

– Jak mam to rozumieć?

– Nasz układ pozostaje w mocy, a ja nikomu nic nie wygadam, możesz być spokojna. Ale nie mam zamiaru udawać, że cię lubię. Żegnam.

Po tych słowach Aryssa zamknęła drzwi. Na pewno nie miałaś ochoty się z nią sprzeczać, więc postanowiłaś, że sobie odpuścisz i wrócisz do własnego życia.

Zdobywasz Informację #23

Przejdź do paragrafu 379

369

– Powinnaś. Ale chyba nie mam na co być obrażona, w końcu początkowe plany nie mówiły o dostarczaniu żadnych wiadomości.

– Również tak uważam. Zapomnimy o tej sprawie?

– Tak. Możesz wejść.

Przejdź do paragrafu 370

370

Zostałaś wpuszczona do środka. Na wstępie zapytałaś:

– Ja nie miałam dla ciebie ostatnio czasu, mam nadzieję, że nawiązałaś tu jakieś znajomości?

– Nie musisz martwić się o moje samopoczucie, nie traktuj mnie jak córki. Nie przeszkadza mi samotność.

– A spodobała się nowa kajuta?

– Nie tak duża jak na „Harpii Prime”, ale na tę chociaż uczciwie sobie zapracowałam.

– Zapracowałaś sobie na nią dzięki konszachtom z piratami. Mamy najwidoczniej zupełnie inne definicje uczciwej pracy.

– Och, więc to cię gryzie. Masz wyrzuty sumienia, bo pieniądze od ciebie pozwolą mi, w twoim mniemaniu, stać się złodziejką i morderczynią, prawda?

– Szczerze mówiąc, to tak. (371)

– Nie, już cię zapewniałam, że mnie to nie obchodzi. (372)

– Nie chce mi się opowiadać ci o moim sumieniu. (373)

371

Aryssa pokręciła głową z dezaprobatą.

– Czego ty właściwie ode mnie oczekujesz? Już ci tłumaczyłam czego pragnę, i dlaczego droga, którą wybrałam jest tą, którą chcę podążać. Sądzisz, że opowiesz mi w dwóch zdaniach, dlaczego piractwo jest złe, a ja całkowicie zmienię wszystkie plany i podejście do życia?

– Nie, mam za dużo lat na taką naiwność. Chodzi mi o to, że już przyczyniłaś się do śmierci wielu osób, pracując dla Myrtanny, ale jeśli dalej pójdziesz w tym kierunku, to z pewnością będą kolejni. I część winy za ich przelaną krew spłynie też na mnie.

– Owszem, wiedziałaś, jaka jest cena za moją pomoc. Teraz możesz mnie powstrzymać wyłącznie każąc jednemu ze swoich sługusów wyrzucić mnie za pokład. Nawet jeśli mnie oszukasz i nie dasz na Zetcie obiecanych pieniędzy, to tylko zabierzesz mi czas, bo w końcu dopnę swego.

– Wiesz, że tego nie zrobię. Gdybym wydała taki rozkaz, to wszyscy zapytaliby, dlaczego.

– Dokładnie. Więc sama widzisz, że nic nie można zrobić. Jeśli cię to pocieszy, to ja z ochotą wezmę pełną odpowiedzialność za wszystko, co zrobiłam i zamierzam zrobić.

Przejdź do paragrafu 374

372

– No i wspaniale. Cieszę się. Chociaż nieco mnie to dziwi.

– Dlaczego?

– W bazie kreowałaś się na osobę z zasadami. Taką, która wykonuje swoje zadanie dla dobra planety, którą miała bronić. I robiłaś to całkiem przekonująco.

– Ja tu nie widzę, by coś się wykluczało. Przecież może mi zależeć na wykonaniu przydzielonej mi misji bardziej niż na ludziach, których pewnie w przyszłości skrzywdzisz.

– Owszem, ale możliwe jest też jednak, że nie zależy ci na innych, tylko na samej sobie, tak samo jak mi, tyle że boisz się to przyznać. To by oznaczało, że mój ojciec po raz kolejny nie mylił się co do ludzi, których oceniał.

– Posuwasz się za daleko, nie odpowiem na te zarzuty.

– Dobrze, już milknę.

Przejdź do paragrafu 374

373

– Dobrze, uszanuję to.

– Świetnie.

– Chociaż w sumie w takim wypadku rozmowa nie będzie toczyć się płynnie, jeśli nie będziesz odpowiadać na moje pytania.

– To zadaj jakieś inne.

– Z chęcią.

Przejdź do paragrafu 374

374

– Wprawdzie to będzie już drugie pytanie jakie to ja zadam pani kapitan, a nie na odwrót, ale wydaje mi się, że już mnie wystarczająco dobrze poznałaś w bazie, nieprawdaż?

– Powiedzmy.

– Świetnie, w takim razie odpowiedz szczerze, naprawdę w żadnym stopniu nie pociąga cię idea wyrwania się z systemu i zamieszkania w Pasie Szal-Diba? Przecież powinniśmy mówić tu nie tylko o brutalności takiego życia, ale przed wszystkim o niesłychanej wolności i swobodzie! To ty, a nie flota albo partyjny przełożony decydowaliby o twoim losie. Dla mnie jest to pokusa nie do odparcia, ale o tym już wiesz.

– Czasami chciałabym przejąć kontrolę nad moimi działaniami, więc też czuję pokusę. (375)

– Nie ma mowy, konieczność zamknięcia swojego życia w kole popełniania kolejnych zbrodni to dla mnie niewola, nie wolność. (376)

– Nie ma sensu rozważać takich scenariuszy, jestem gdzie jestem i tyle. (377)

375

– Ale? – spytała z przekąsem Aryssa.

– Ale zdaję sobie sprawę z konsekwencji. Więc pozostanę oficer, a nie przestępczynią.

– A gdyby sytuacja się zmieniła? Gdybyś została przyparta do muru?

– Wtedy bym się zastanowiła. Ale póki świetnie mi idzie ta robota, nie będę rozważać takiej opcji.

– To chyba rzeczywiście była szczera odpowiedź, dziękuję.

Przejdź do paragrafu 378

376

Aryssa chwilę milczała. Widocznie zastanawiała się nad odpowiedzią.

– Zbrodnia? Czym tak naprawdę jest zbrodnia? Pozwoliłaś, by społeczeństwo wmówiło ci, co ma ci się podobać, a co nie?

– A jeśli to nie społeczeństwo, tylko moja własna moralność?

– To znaczy, że masz moralność, którą wdusiło ci społeczeństwo, więc wychodzi na to samo. Mi też ojciec zawsze próbował wmawiać, co jest dobre, a co złe, ale jakoś nigdy nie chciało mu się wytłumaczyć dlaczego. Czemu mam dbać o kogoś obcego, kogoś na kim mi nie zależy? Co mnie powstrzymuje przed krzywdzeniem go dla własnej korzyści? Nie odpowiedział mi, więc sama sobie odpowiedziałam - nic.

– Wiesz, że gdyby wszyscy tak patrzyli na świat, to nic nie powstrzymywałoby ludzi przed krzywdzeniem siebie.

– W końcu byłaby klarowna sytuacja, sama musiałabym ich powstrzymać, i wierzę, że dałabym radę. Teraz wszystkim próbuje się narzucić altruizm. Tylko jako pirat pokażę wszystkim, że jestem ponad to.

– Chyba jednak znowu rozmawiamy o tobie.

– Tak, chyba musiałam to komuś powiedzieć. Komuś, kto nikomu tego nie wyjawi, bo nie może. Dziękuję.

Przejdź do paragrafu 378

377

– Naprawdę takie podejście cię zadowala? Żadnych marzeń, żadnych planów?

– Ale za to spokój ducha. Mój los wydaje mi się dobry, więc po co cokolwiek zmieniać? Niech życie toczy się dalej.

– Intrygująca filozofia, ale obawiam się, że mi się zupełnie nie podoba. Zostanę przy mojej własnej.

– Masz do tego prawo.

Przejdź do paragrafu 378

378

– No, to chyba była całkiem owocna konwersacja – podsumowała Aryssa.

– Owszem. Ale pora ją już zakończyć, mam obowiązki.

– No tak, straszliwe kapitańskie grzebanie w papierkach. Sądzisz, że piraccy kapitanowie też muszą to robić?

– Wyobraź sobie, że nie spytałam o to Myrtanny, gdy miałam okazję.

– Cóż, szkoda. Do widzenia, pani kapitan.

Opuściłaś kajutę Aryssy i powróciłaś do własnych zajęć.

Przejdź do paragrafu 379

379

Przez dwa kolejne dni nie działo się nic interesującego, potem jednak doszło do zdarzenia, które zupełnie Cię zszokowało. Gdy wracałaś ze swojego codziennego obchodu kluczowych pomieszczeń na „Żółtej Orchidei”, nagle drogę zagrodziło Ci dwóch barczystych mechaników. Wyglądali na zdenerwowanych.

– Pani kapitan, poważna awaria! – zameldował jeden. – Inżynier Jamin prosi o natychmiastowe zejście pani do maszynowni.

– Skoro to pilne, już idę. (380)

– Ja i tak nie mam technicznej wiedzy, czemu Jamin mnie potrzebuje? (381)

380

Zaczęłaś iść w kierunku maszynowni, ale gdy tylko ta dwójka mechaników znalazła się za Twoimi plecami, od razu zorientowałaś się, że coś jest nie tak. Zanim jednak zdążyłaś odpowiednio zareagować, poczułaś silny wstrząs elektryczny, gdy jeden z nich przyłożył Ci paralizator do szyi. Upadłaś, a oni zabrali Ci broń i założyli kajdanki, a potem kazali wstać i iść przed siebie.

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 384

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 385

381

– Nie ma uprawnień do rozpoczęcia naprawy bez pani zgody – powiedział drugi.

– Tak? A mi się wydaje, że ma uprawnienia do naprawy wszystkiego. O co naprawdę chodzi?

Na twarzach mechaników pojawił się pot. Ewidentnie kłamali. Jeden z nich przysunął swoją dłoń w pobliże kieszeni, gdzie mógł mieć broń.

Jeśli chcesz spróbować strzelić pierwsza, przejdź do paragrafu 382

Jeśli chcesz spróbować ucieczki, przejdź do paragrafu 387

382

Przypomniało Ci się szkolenie sprzed lat oraz refleks, który niegdyś miałaś. Przestrzeliłaś dłoń mechanikowi i blaster upadł na podłogę. Jego kolega nie zdążył wyciągnąć swojego, gdy wycelowałaś w niego, uniósł ręce wysoko do góry.

– Co to ma znaczyć? Wiecie chyba, że jako kapitan mogłabym was zabić na miejscu! Tłumaczyć się.

– Zbyt długo już się swoim tytułem nie nacieszysz! – stwierdził jeden z nich.

Chciałaś ich przycisnąć, ale usłyszałaś za sobą kroki. Na szczęście byli to strażnicy.

– Aresztować tę dwójkę! – rozkazałaś. – Chcieli mnie napaść, przesłuchajcie ich!

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 383

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 386

383

Jakież było Twoje zdziwienie, gdy zamiast wysłuchać rozkazu, oni wycelowali broń w Ciebie.

– Odłóż broń, oficer Kuana – powiedział jeden z nich.

– Już nie pani kapitan?

– Nie, już nie. Powtarzam, odłóż broń.

Strażników było czterech i wszyscy mierzyli do Ciebie z karabinów, więc nie miałaś żadnych szans. Musiałaś wykonać polecenie. Jeden z żołnierzy zaczął bandażować mechanika, którego postrzeliłaś, a reszta zakuła Cię w kajdany i zaczęła gdzieś prowadzić.

Przejdź do paragrafu 390

384

Po chwili na korytarz weszło czterech wojskowych.

– Ratujcie swoją kapitan! – krzyknęłaś, ale oni wymienili spojrzenia z Twoimi porywaczami i przepuścili ich dalej.

Nie mogłaś w to uwierzyć, ale najwyraźniej zostałaś ofiarą spisku. Nie pozostało Ci nic innego, jak zobaczyć dokąd Cię zaprowadzą.

Przejdź do paragrafu 390

385

Gdy już myślałaś, że sytuacja jest beznadziejna, rozległy się dwa strzały, a potem usłyszałaś odgłosy upadających ciał. Twoi porywacze nie żyli. Kilku żołnierzy natychmiast do Ciebie podbiegło i uwolniło z kajdan.

– Pani kapitan, podporucznik Quaff wysłał nas do pani ochrony, bo doszły do niego informacje, że może być pani w niebezpieczeństwie. Okazało się, że były całkowicie słuszne – oznajmił żołnierz.

– Szkoda, że ja nie byłam tak dobrze poinformowana jak Fredric. Co tu się dzieje?

– Bardzo nieprzyjemne rzeczy, ale ja nic nie wiem. Mam panią odeskortować do dowódcy, on pani wszystko wyjaśni.

– W takim razie, chodźmy.

Przejdź do paragrafu 396

386

Spełnili Twój rozkaz i zakuli mechaników w kajdany.

– Pani kapitan, podporucznik Quaff wysłał nas do pani ochrony, bo doszły do niego informacje, że może być pani w niebezpieczeństwie. Ale z tego co widzę, to pani wyśmienicie poradziła sobie z zagrożeniem nawet bez naszej pomocy – powiedział żołnierz.

– Ci dwaj niepotrzebnie próbowali mnie zagadywać, gdyby od razu strzelili mi w plecy, to pewnie by im się udało. A skąd właściwie wasz dowódca wiedział, co się stanie?

– Jeden z naszych poinformował go o poważnych problemach, więc podporucznik uznał, że należy nas do pani wysłać.

– O jak poważnych problemach mówimy?

– Nie wiem, chodźmy do mojego dowódcy, on na pewno wszystko pani wyjaśni.

– Mam nadzieję.

Przejdź do paragrafu 396

387

Odwróciłaś się i wbiegłaś w pierwszy boczny korytarz, licząc, że nie zdążą wyjąć broni i Cię zastrzelić. Miałaś rację, chociaż być może oni po prostu nie chcieli Cię zabić, bo zamiast strzelać tylko rzucili się w pościg. Po kolejnym skręceniu w boczny korytarz, prawie wpadłaś na grupkę swoich żołnierzy.

– Ściga mnie dwóch uzbrojonych mechaników, aresztujcie ich! – rozkazałaś.

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 388

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 389

388

Zamiast posłuchać, jeden z żołnierzy uderzył Cię kolbą, a gdy upadłaś, przyłożył lufę do twarzy. Nie miałaś pojęcia, czemu to zrobił.

– Skończyły się czasy rozkazywania! – powiedział.

Po chwili dobiegło dwóch porywaczy, którzy zakuli Cię w kajdany i kazali iść przed siebie. Żołnierze patrzyli na to z pogardliwym uśmiechem, więc pozbyłaś się nadziei na ratunek i posłusznie ruszyłaś.

Przejdź do paragrafu 390

389

Gdy żołnierze wycelowali w nich, mechanicy spróbowali strzelać w Twoich ludzi, ale było to bardzo nierozsądne, w końcu mieli tylko blastery, a nie karabiny. Obaj szybko padli, podziurawieni.

– Pani kapitan, podporucznik Quaff wysłał nas do pani ochrony, bo doszły do niego informacje, że może być pani w niebezpieczeństwie. Nic pani nie jest? – spytał jeden z żołnierzy.

– Nawet mnie nie drasnęli. Ale skoro nie żyją, to nie możemy się od nich dowiedzieć, o co im chodziło.

– Chyba nie będziemy musieli, obawiam się, że oni są tylko częścią większej akcji.

– Jakiej?

– Musi pani zapytać podporucznika Quaffa, mam panią do niego zabrać, by wytłumaczył, co się stało na pokładzie.

– Świetnie, chodźmy tam natychmiast.

Przejdź do paragrafu 396

390

Zaprowadzono Cię do maszynowni. Tam czekał spory krąg ludzi, patrzących na Ciebie złowrogo. Byli to głównie mechanicy, ale także ludzie z innych sekcji. Ku Twojej zgrozie zauważyłaś, że było wśród nich mnóstwo żołnierzy ochrony statku. Nie wiedziałaś, kto ich wszystkich skłonił do buntu, ale wszystko stało się jasne, gdy z tłumu wyłonił się Twój naczelny inżynier, Orso Jamin.

– Była pani kapitan! – zawołał. – Zostałaś tutaj przyprowadzona, ponieważ pojawiły się dowody na twoją zdradę naszej ojczyzny, Trauncji. Co masz do powiedzenia na ten temat?

– Jakie dowody? Przedstaw je! – krzyknęłaś.

– Bardzo chętnie – odparł Jamin i uśmiechnął się niezwykle pogardliwie. Jeszcze nigdy nie zauważyłaś, by tak robił. – Wiele osób miało co do ciebie podejrzenia, więc postanowiłem, że dla dobra załogi muszę wykroczyć poza moje kompetencje i zleciłem dwóm moim ludziom przeszukanie kapitańskiej kajuty. Znaleźli tam listy, które otrzymała pani pewnie jeszcze na Skassie, od nienazwanego z nazwiska faluriańskiego agenta, który kazał pani zabrać naszą broń, a potem razem ze statkiem przekazać Falurianom i zostawić na należącym do nich księżycu Kappa 18.

– Na „Harpii Prime” ludzie admirała Ventisa już przeszukiwali moją kajutę i nic nie znaleźli. To dowód, że kłamiesz. (391)

– Sam podłożyłeś do mojej kajuty te listy! Przecież tylko idiota by ich nie spalił po przeczytaniu! Ty jesteś zdrajcą! (392)

– Ludzie, na Skassie rozchodziły się plotki o powiązaniach tego człowieka ze „Szklaną Igłą”! Najwidoczniej były prawdziwe, to zdrajca! (393)

391

– Też mnie to dziwiło, bo nie sądzę, by ludzie admirała mogli nie zauważyć czegoś takiego, ale wszystko wskazuje na to, że ich przekupiłaś – stwierdził Jamin. – Ale zapewne czułaś, że pali ci się grunt pod nogami i dlatego rozkazałaś ucieczkę z „Harpii Prime” nawet za cenę życia jej obrońców.

– To była konieczność! Zresztą, przecież ludzie admirała słyną z nieprzekupności, prawda?

Przejdź do paragrafu 394

392

– Teraz sądzimy ciebie, nie mnie – oznajmił Jamin. – Zresztą, nie jesteś w stanie udowodnić mi, że ja je podłożyłem.

– A gdzie dowód, że są autentyczne? – spytałaś.

– O tym czy są chyba musi zdecydować załoga. Jak sądzicie?

– Winna! – rozległ się krzyk kilkudziesięciu gardeł.

– Nie widzicie, że on wami manipuluje? – spytałaś, ale nikt Ci nie odpowiedział.

Przejdź do paragrafu 394

393

– Naprawdę to masz na swoją obronę? – spytał Orso, śmiejąc się pod nosem. – Plotki i to na dodatek niezwiązane ze sprawą?

Na sali rozległ się głośny śmiech. Wyglądało na to, że teraz już nie masz szans na wybronienie się.

Przejdź do paragrafu 394

394

Niestety wyglądało na to, że nie przekonałaś tłumu swoimi argumentami. To zresztą i tak było niemożliwe, oni byli wściekli.

– Dowody współpracy z wrogiem widzimy także w twoich działaniach – stwierdził Orso. – Po tym jak usunęłaś własnego dowódcę ochrony statku, podoficera Fredricka Quaffa, tylko po to, by zdobyć całkowitą władzę, jego ludzie przejrzeli na oczy i zrozumieli twoją dwulicowość. Dziś stoją po mojej stronie.

Poparły go radosne okrzyki wojskowych.

– Nie masz prawa mnie sądzić sam – ostatni raz spróbowałaś się bronić. – Głos w tej sprawie powinien należeć także do pilota Natalina, doktor Lateri i podoficer Buho.

– Niestety nie mogę im ufać, bo nie wiem, czy któryś z nich z tobą nie współpracował. Wszyscy oni będą musieli zostać przesłuchani, ale mam nadzieję, że okażą się niewinni. Zresztą nie tylko ich trzeba będzie sprawdzić, obawiam się, że do tak szeroko zakrojonego planu musiałaś zaangażować dużą część załogi.

– Ludzie, on otwarcie mówi, że zamierza aresztować i przesłuchiwać kogo popadnie! Uwięzi wszystkich mu przeciwnych za spisek, który sam wymyślił!

– Koniec twoich kłamstw – oznajmił inżynier. – Zarzuty zostały wytoczone, a sędziami będą obecni tutaj członkowie załogi. Jaki los powinien spotkać byłą panią kapitan?

Mimo kilku okrzyków domagających się Twojej śmierci, wygrała grupa żądająca uwięzienia.

– Niech tak się stanie – powiedział Jamin. – W takim razie ja przejmę obowiązki kapitana. Odprowadzić zdrajczynię do celi.

– Stójcie! Jamin, powiedz mi, co dalej zamierzasz zrobić? Co z misją?

– Jak tak cię to interesuje, to odpowiem. Jako kapitan „Żółtej Orchidei” sądzę, że zanim dobijemy targu z klanem Cutti, najpierw musimy dowiedzieć się, jakie dokładnie były zamiary Falurian. W tym celu polecimy na Kappę 18, by zmusić obecnych tam z pewnością agentów, którzy mieli odebrać nasz statek, do mówienia.

– Zamierzasz naruszać przestrzeń kosmiczną Falurii?! Myślisz, że nie widzę co planujesz? Ty chcesz wywołać wojnę! Ventis miał rację, miałam szpiega na pokładzie, ciebie!

– Wszystkie twoje kłamstwa i spiski wkrótce zostaną ujawnione – spokojnie odparł Jamin na Twój nerwowy atak. – A teraz zamknąć ją.

Nie miałaś pojęcia, ilu ludzi poparło Jamina, ale skoro była wśród nich duża grupa żołnierzy, to zapewne rzeczywiście może opanować „Żółtą Orchideę”, szczególnie że Ty będziesz zamknięta, więc cały opór wobec niego pewnie będzie nieskoordynowany. Gdy wyprowadzano Cię z sali, czułaś, że ten człowiek zrobi coś strasznego, i była w tym Twoja wina, bo zaprowadziłaś go aż tutaj, a potem nie powstrzymałaś przed przejęciem władzy.

Przejdź do paragrafu 395

395

Zostałaś zamknięta w najgorszej celi, przygotowanej na wypadek, gdyby ktoś na pokładzie popełnił ciężkie przestępstwo. Była mała i zrobiona tak, że strażnicy mogli zza krat obserwować każdy Twój ruch. Co też robili, bo od razu pod Twoim więzieniem ustawiło się dwóch ludzi Jamina, którzy już nie odeszli. Pozostało Ci tylko znoszenie niewoli i zastanawianie się, co teraz może dziać się z resztą załogi.

Przejdź do paragrafu 574 w Akcie V

396

Fredric był oczywiście w kwaterach żołnierzy. Wyglądało na to, że zajmuje się mobilizowaniem wszystkich, co nie napawało Cię optymizmem odnośnie wagi zagrożenia. Rozmawiał właśnie ze swoim podkomendnym, ale gdy zobaczył, że przyszłaś, zwrócił się do Ciebie.

– Pani kapitan, dobrze, że pani nic nie jest! Będziemy mieli dzisiaj sporo pracy.

– Powiesz mi, co się stało?

– Dokładnie to, czego się obawiałem i czego obawiał się admirał. Zdrajcy i bunt na pokładzie. Zgromadzili swoje siły w maszynowni.

– Kto się zbuntował? I dlaczego?

– Powodów nie znam, ale najpewniej stoi za tym Jamin, bo to jego ludzie zaczęli ten chaos i na niego się powoływali. Przed chwilą zostałem zaatakowany przez kilku uzbrojonych mechaników i udało mi się przeżyć tylko dlatego, że napastników zauważyli moi ludzie i mi pomogli. Zameldowali też, że równocześnie z atakiem na mnie został przeprowadzony napad na zbrojownię, w wyniku którego ludzie Orso zdobyli sporo broni. Ci, których udało się schwytać, mówili, że ich dowódca znalazł listy, które są dowodem, że jest pani zdrajczynią i dlatego chce panią obalić. Oczywiście to stek bzdur

– Na początku byłeś wobec mnie podejrzliwy, a teraz tak po prostu odrzuciłeś opcję, że mogą mieć rację?

– Ta sprawa zbyt śmierdzi. Nie mogę uwierzyć, że oni tak nagle znikąd znaleźli niezbite dowody na panią, a potem po prostu zorganizowali skoordynowany atak na mnie, panią oraz zbrojownię, bez konsultacji z nikim innym. To ściema, ci mechanicy są równie wprawni w boju co moi żołnierze, co oznacza, że musieli od początku lotu ćwiczyć i planować, że w którymś momencie spróbują przejąć władzę.

– Dziękuję, że twój zdrowy rozsądek zwyciężył nad podejrzeniami wobec mnie. (397)

– W takim razie wygląda na to, że informacje Ventisa jednak były prawdziwe, cały czas lecieli z nami agenci wroga. (398)

– Cholerny Jamin! Powinnam ściślej go kontrolować, poznałabym, co knuje. (399)

397

– Wprawdzie uważam, że jest pani wierna flocie Trauncji, ale to wcale nie oznacza, że jest pani kompetentną kapitan. Przypominam, że gdyby zgodnie z rozkazem admirała...

– Dobrze Quaff, ty i on mieliście rację, ale pomówmy o tym, gdy stłumimy ten bunt, dobrze?

– Tak. Najwięcej to pomówimy o tej sprawie z powrotem w Trauncji, gdzie będziemy musieli się gęsto tłumaczyć z możliwego narażenia pokoju międzygalaktycznego.

Przejdź do paragrafu 400

398

– Dokładnie tak. Obawiam się, że nie znamy nawet ich liczebności, ale skoro odważyli się otwarcie wystąpić przeciwko naszym siłom, musi być ich w załodze Jamina naprawdę dużo.

– Skoro roznoszą plotki, że to ja jestem zdrajczynią, to całkiem możliwe, że uda im się przeciągnąć na swoją stronę nawet ludzi, którzy nie byli w tym spisku od początku.

– Też się tego obawiam. Nie mam pojęcia, co powinniśmy z tym faktem zrobić.

– Na początek pozbądźmy się lub aresztujmy ich przywódcę, potem będziemy dochodzić, którzy z nich są szpiegami.

– Dobry plan.

Przejdź do paragrafu 400

399

– Nie tylko pani, ale także nikt z załogi nie miał co do niego podejrzeń. To tylko dowodzi, jak dobrze uszyta musiała być jego intryga.

– Natra mi mówiła, że ktoś na Skassie rozpowiadał o jego powiązaniach ze „Szklaną Igłą”. W obliczu dzisiejszych wydarzeń...

– „Szklana Igła”! To najgorsze, co nas mogło spotkać, ci terroryści dążą do wzniecenia wojny, więc jeśli opanują statek, to możemy śmiało założyć, że spróbują wykorzystać go do zaatakowania Falurian i sprowadzenia odwetu na naszą republikę!

– To, niestety, jest możliwe. Ale nie dopuszczę do tego, obiecuję ci.

Przejdź do paragrafu 400

400

– Jeszcze jedna sprawa podoficerze, co się stało z resztą dowódców sekcji i z moją adiutant? – spytałaś.

– Tu sprawa też nie wygląda dobrze. Z tego co się dowiedzieli moi ludzie, Natalin i Lateri dobrowolnie udali się do maszynowni, gdy jeden z mechaników Jamina przyszedł do nich i powiedział, że inżynier ma im do przekazania bardzo istotne informacje.

– W takim razie albo chce ich przekabacić na swoją stronę, albo po prostu porwać.

– Dokładnie. Nie wiemy, jak dokładnie wygląda sprawa z podoficer Buho, ale wysłałem ludzi, by ją sprowadzili, a oni przed chwilą mi zameldowali, że w pobliżu jej kajuty znaleźli ślady strzelaniny i jednego martwego mechanika. Prawdopodobnie pani adiutant musiała uciekać i gdzieś się ukryła. Obawiam się, że potrzebujemy teraz każdego człowieka, więc wyśledzić, co dokładnie się z nią stało, będziemy mogli dopiero po uporaniu się z Jaminem.

– Niech tak będzie. Żołnierze są gotowi do wymarszu?

– Oczywiście.

– A zwiadowcy posłani do maszynowni?

– Naturalnie. Wszystko gotowe.

– W takim razie ruszajmy na buntowników.

Gdy ruszyliście, martwiła Cię myśl, że skoro Jamin zdradził, i ma w swoich rękach Sandryka oraz Cressinę, to jest szansa, że stracisz trzech najistotniejszych dla działania „Żółtej Orchidei” ludzi. Wiesz, że musisz postarać się do tego nie dopuścić, bo inaczej może się okazać, że statek przestanie działać i już nigdy nie wydostaniecie się z Pasu Szal-Diba. Liczyłaś, że widząc waszą przewagę, Orso zdecyduje się negocjować. Początkowo się na to nie zapowiadało, bo podczas wdzierania się do maszynowni, otworzyła do was ogień grupka zdrajców. Mimo strat, udało się ich zmusić do wycofania. Twoi żołnierze weszli do pomieszczenia silnikowego, w którym skoncentrowały się główne siły Jamina. Było to kilkudziesięciu ludzi, głównie mechanicy, ale nie tylko. Teren nie dawał im przewagi, a siły były wyrównane, więc nie mogłaś być pewna zwycięstwa, chociaż liczyłaś, że jednak Twoi ludzie są znacznie lepiej wyszkoleni. Wiedziałaś jedno, jeśli teraz dojdzie do strzelaniny, Twoja załoga zmniejszy się o kilkudziesięciu ludzi, a to może być dla Ciebie poważny cios.

– Co zrobiliście z naszym pilotem oraz nadzorczynią wyżywienia i opieki medycznej?! – krzyknęłaś do tłumu przeciwnika.

Odpowiedź nadeszła z ust tego, kogo się spodziewałaś. Twojego naczelnego inżyniera.

– Są z nami, nic im nie jest – powiedział.

– Jeśli chcesz negocjować, zacznij od wypuszczenia ich, przecież dobrze wiesz, że są niezbędni dla obsługi „Żółtej Orchidei”, więc muszą być bezpieczni – zaproponowałaś.

– Mam lepszy plan. Przyprowadzę ich tutaj, po czym w ich obecności obydwoje wygłosimy swoje racje, a oni zdecydują, kogo popierają, zgoda?

– Nie będziesz mi stawiał warunków. Wypuść ich albo moi żołnierze otworzą ogień. (401)

– Niech będzie. (402)

401

Jamin stał chwilę w milczeniu, a potem powiedział:

– W takim razie zaczynamy.

Rozległy się strzały po obu stronach. Postanowiłaś, że nie ma co stać z tyłu i także dołączyłaś do strzelaniny. Wasi wrogowie walczyli zaciekle, a w miejscu bitwy prawie nie było osłon, więc zrobiło się niezwykle krwawo. Ostatecznie udało wam się zmusić buntowników do ucieczki, ale nie było to wielkie zwycięstwo. Okupiliście je dużymi stratami, a nie udało wam się zakończyć rebelii. Po wszystkim spotkałaś się z Fredrickiem.

– Obawiam się, że nie udało nam się schwytać Jamina. Nie mam pojęcia, jak zachowają się załogi wobec konieczności dokonania wyboru, kogo poprą.

– Zapewne się podzielą – odparłaś. – Teraz w każdym zakątku statku wyrosną nam zwolennicy i przeciwnicy. To oznacza chaos.

Po waszej rozmowie rozpoczęliście działania mające na celu wygranie wojny z Jaminem, ale prędko okazało się, że nie będzie to ani łatwe, ani krótkie.

Przejdź do paragrafu 249

402

Orso wydał rozkaz i z tłumu przyprowadzono Sandryka i Cressinę. Nie byli związani i wyglądało na to, że nic im nie jest.

– Coś się wam stało? – spytałaś.

– Nie – odparła doktor Lateri. – Jamin próbował nas przekonać tylko perswazją, nie siłą.

– Wierzysz mu?

– Powiem dopiero, jak usłyszę twoją odpowiedź na jego zarzuty.

Pokiwałaś głową. Razem z Fredrickiem wystąpiliście przed szereg i ustawiliście się pomiędzy dwoma armiami, by negocjować. To samo zrobili Twoi dowódcy sekcji.

– Chyba powinieneś zacząć – powiedziałaś do Jamina. – W końcu to ty mnie o coś oskarżasz.

– I to o nie byle co. O zdradę naszej republiki – odparł. – Moi ludzie znaleźli w twojej kajucie listy, które jasno wskazują, że pracujesz na zlecenie Falurii, a twoim zadaniem jest oddać „Żółtą Orchideę” oraz zmagazynowaną tu broń we wrogie ręce. Dlatego tak bardzo ci zależy na dotarciu do układu Zetty-Trychonii. Ja, jako wierny obywatel, zdecydowałem, że muszę cię powstrzymać i przekonałem do tego, kogo tylko się dało.

– Twoje zarzuty są absurdalne – odparłaś. – Nie możesz dowieść autentyczności swoich dowodów. Najpewniej sam je sfabrykowałeś, bo chcesz przejąć władzę nad statkiem.

– Uważam, że nie tylko te listy cię pogrążają – kontynuował Orso. – Twoje zachowanie, jako kapitan tego statku, było niezwykle podejrzane.

– Nie zawsze podejmowałam najlepsze decyzje, ale to nie dowód na zdradę. (403)

– W moich działaniach nie było nic podejrzanego, zawsze kierowałam się dobrem misji i załogi. (404)

– Jakkolwiek mnie oceniasz, nie masz prawa wszczynać buntu przeciw swojej kapitan, a już na pewno nie masz prawa zlecać zamachu na nikogo. (405)

403

– Nie o tym mówię. Raczej o niektórych pani słowach, które mogłyby sugerować pani prawdziwe powiązania.

– Jamin, parszywy wężu, o czym ty mówisz!? – zdenerwowałaś się. – Nigdy nie mówiłam nic takiego!

– Może damy to ocenić szanownym państwu neutralnym? – odparł z chytrym uśmiechem.

Przejdź do paragrafu 406

404

– Jestem przekonany, że udawałaś, a tak naprawdę cały czas kierowałaś się wyłącznie własnymi interesami.

– Twoja zaplanowana próba puczu sugeruje, że to tobie możemy postawić takie zarzuty.

– Ja wszystko zaplanowałem dopiero, gdy dowiedziałem się o twojej zdradzie.

– Kłamiesz.

– Śmiesz mnie oskarżać o kłamstwo? Może niech Natalin i doktor Lateri ocenią twoją wiarygodność?

Przejdź do paragrafu 406

405

– Mam pełne prawo zrobić wszystko, by powstrzymać cię przed realizacją zdradzieckich planów!

– Jesteś zupełnie obłąkany albo wyrachowany! Obawiam się, że niestety to drugie. Oskarżasz mnie o rzeczy, których sam jesteś winny!

– Tak? No dobra, nie będziemy się obrzucać oskarżeniami. Sandryku i Cressino, pora w końcu wybrać!

Przejdź do paragrafu 406

406

– Mogę zacząć – powiedziała Cressina. – Na wstępie zaznaczę, że ta rozmowa nie wpłynęła na moją decyzję, bo żadne z was nie ma twardych dowodów na winę drugiego.

– Uzbrojona armia w maszynowni jest dowodem na bunt, który, przypominam, też jest przestępstwem! – wtrącił się Fredric.

– Nie, jeśli kapitan rzeczywiście jest winna – odparła doktor. – Chociaż faktycznie nie mamy tutaj sposobu na upewnienie się co do autentyczności obciążających listów, mogę powiedzieć, jaki scenariusz uważam za bardziej prawdopodobny.

– Więc? – spytał Orso, który zaczął się chyba nieco niepokoić.

Jeśli posiadasz co najmniej dwie z Informacji: #4, #17 i #22, przejdź do paragrafu 407

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 408

407

– Z rozmów, które z nią przeprowadziłam, zadaje mi się, że pani kapitan jest odpowiedzialną i wierną swojej misji osobą. Nie sądzę, by była zdrajczynią, a twoje dowody, Jamin, są dalekie od przekonania mnie. Jeśli chcesz kontynuować to powstanie, to przygotuj się na odcięcie od opieki medycznej i konieczność walki o każde pożywienie, bo ja udzielam poparcia pani kapitan.

Kamień spadł Ci z serca, gdy usłyszałaś słowa Cressiny. Wyglądało na to, że strategia bliższego poznania załogi, jaką doradziła Ci Natra, w końcu przyniosła plony. Orso udawał obojętność, ale zdawało Ci się, że w środku się w nim gotuje. Wiedział, że słowa Lateri o pełnym poparciu dla Ciebie usłyszeli jego ludzie.

– Inaczej pani doktor mówiła, gdy rozmawialiśmy na osobności.

– Wtedy powiedziałam to, co chciałeś, żebyś mnie wypuścił.

Jamin westchnął.

– Cóż, może nasz młody pilot odznaczy się większym rozsądkiem?

Zdobywasz Informację #24

Przejdź do paragrafu 409

408

– Więc muszę powiedzieć, że nie mam co do pani kapitan pozytywnych odczuć. Jest pani osobą bardzo skrytą, ale jeśli już pani prezentuje jakąś własną opinię, to okazuje się, że dba pani o własny interes albo ślepo wypełnia rozkazy.

– Doktor Lateri, chyba wysnuła pani błędne wnioski – powiedziałaś – nie poświęciłabym misji oraz członków załogi dla własnego dobra.

– Być może, ale nie uwierzę pani na słowo. Niestety, oskarżenia naczelnego inżyniera są bardzo prawdopodobne, więc muszę go poprzeć. Jeśli się pani nie podda, by uniknąć starcia, cały sprzęt medyczny oraz zapasy żywności przekażę w jego ręce.

Jej słowa były dla Ciebie olbrzymim ciosem. Skoro ta kobieta i jej załoga poprą bunt, to czy Ty w ogóle masz jeszcze jakiekolwiek szanse na zwycięstwo? Twoi żołnierze słyszeli, co powiedziała Cressina, więc na pewno teraz też zadają sobie to pytanie, a to oznacza niskie morale. Spojrzałaś na Orso. Był rozpromieniony.

– Nawet nie wiesz, jak poważny błąd czynisz – powiedziałaś.

– Pani doktor przemówiła, teraz czas na pilota Natalina – odparł Orso, uśmiechając się. Był pewien swojego zwycięstwa.

Przejdź do paragrafu 409

409

– Ja muszę powiedzieć, że jednak bardzo mnie zaniepokoiły materiały, które pokazał mi Orso – zaczął Sandryk.

– Panie Natalin, jest pan młody, w tym wieku ludzie nie widzą, gdy ktoś ich próbuje bezczelnie oszukać – stwierdził Fredric.

– Panie Quaff, proszę nie traktować naszego pilota tak protekcjonalnie, dobrze? – powiedziałaś, bo miałaś wrażenie, że jego słowa raczej Ci nie pomogły.

– Nie szkodzi – odparł Sandryk. – Zresztą i tak już podjąłem decyzję.

– Na podstawie czego? – spytałaś.

– Tego, jak się pani do mnie odnosiła. Tylko w ten sposób mogę zrozumieć, czy zależy pani na załodze.

Jeśli posiadasz Informację #21, przejdź do paragrafu 410

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 411

410

– Ja sądzę, że pani kapitan spisała się na medal. Okazała mi wsparcie i zainteresowanie, gdy ją o to poprosiłem, dlatego poprę ją w tym sporze – powiedział Sandryk.

– Tu chodzi o coś więcej niż o waszą relację! – zezłościł się Jamin. – To, że była dla ciebie miła wcale nie wyklucza, że jest zdrajczynią.

– Owszem, ale ja w to nie wierzę. Poddaj się, Orso, tylko ja i moja załoga potrafimy kierować „Żółtą Orchideą”, a ja będę przyjmował rozkazy tylko od kapitan Kuany!

Niezwykle ucieszyły Cię słowa Sandryka, bo bałaś się, że Jamin mógł go przekonać, ale jak widać, na tyle mocno przywiązałaś go do siebie, że pozostanie po Twojej stronie. A wraz z nim cały oddział nawigujący okrętem. To musi zaniepokoić żołnierzy wroga.

Zdobywasz Informację #25

Przejdź do paragrafu 412

411

– Niestety, mnie zawsze okazywałaś tylko obojętność – powiedział ze smutkiem Sandryk. – Albo nawet ukrytą w ten sposób pogardę. Nie wiem, czy rzeczywiście jesteś agentką Falurii, ale ci nie ufam, za to Jaminowi tak, więc mu uwierzę.

– Sandryk, nie podejmuj tej decyzji pochopnie! – powiedziałaś. – Złościsz się na mnie, bo ostatnio nasze relacje nie układały się najlepiej, ale zrozum, że władza po prostu nie może trafić w ręce tego człowieka!

– Ale trafi, a jeśli nie, to jeszcze dziś mogę wstrzymać statek, byśmy wszyscy poumierali tutaj z głodu, gdy skończą się zapasy. To Jamin jest kapitanem, którego zawiozę tam, gdzie sobie zażyczy.

Zabolały Cię jego słowa, szczególnie że wypowiedział je dziwnym, chłodnym tonem, którego wcześniej nie stosował. Nie spodziewałaś się po Natalinie takiej zawziętości, ale wygląda na to, że niechcący stworzyłaś sobie w nim wroga. I to potężnego.

Przejdź do paragrafu 412

412

– To teraz chyba wszystko jasne – powiedziałaś.

– Zgadzam się – odparł Twój oponent. – Nic więcej już sobie nie powiemy. Nadal chcesz przelewać krew?

– To ty rozpocząłeś ten konflikt, więc wina za śmierć ludzi, którzy zginęli i którzy na pewno jeszcze zginą, spada na ciebie. Chociaż wciąż możesz się poddać.

– Ty również. I twoi ludzie także.

Jeśli posiadasz Informacje #24 i #25, przejdź do paragrafu 418

Jeśli posiadasz tylko jedną z tych Informacji, przejdź do paragrafu 415

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 413

413

Spojrzałaś na swoich żołnierzy. Byli przybici, chociaż gdy wyruszaliście z kwater, byli pewni zwycięstwa. Doskonale ich rozumiałaś. Wszyscy Twoi dowódcy sekcji, poza Fredrickiem, opowiedzieli się przeciw Tobie. Wygląda na to, że wojsko to ostatni atrybut, który trzyma Cię u władzy, ale nie możesz wygrać wojny, jeśli Orso popiera reszta statku. Jamin spojrzał na Ciebie triumfalnie i oznajmił:

– Żołnierze wierni swojej kapitan, nie macie szans! Poddajcie się i złóżcie broń, tylko tak zachowacie życie i wolność!

Wątpiłaś, czy zapewnienia inżyniera są szczere, ale Twoi ludzie mu uwierzyli. Gdy jeden z nich rzucił karabin na ziemię, od razu podążyła za nim reszta.

– Wygląda na to, że już nie mam wyboru – stwierdziłaś ze smutkiem.

– Dokładnie – odparł Orso.

Przejdź do paragrafu 414

414

– Nie pozwolę na to! – krzyknął Fredric. – Żołnierze, nie wolno wam się teraz poddawać! Jeśli ten obłudny inżynier przejmie władzę, może spróbować wywołać wojnę galaktyczną! Musimy zrobić co w naszej mocy, by go powstrzymać!

Jamin nie miał zamiaru pozwolić podoficerowi na dokończenie tej mowy. Błyskawicznym ruchem wyciągnął spod płaszcza pistolet laserowy i jednym celnym strzałem w głowę zakończył życie Fredricka Quaffa. Zrobił to profesjonalnie i bez jakichkolwiek emocji. Wszyscy byli zszokowani.

– To miały być pokojowe negocjacje! – wściekłaś się. – Jesteś zwykłym mordercą!

– To już nie są negocjacje, tylko aresztowanie – odparł Jamin. – Oczywiście tylko ciebie. Reszta może odejść. Ale jeśli jeszcze kiedyś weźmiecie do ręki broń, zginiecie!

Twoja armia zostawiła Ciebie i swojego martwego dowódcę. Wyglądało na to, że jednak wpadłaś w łapska buntowników. Sandryk i Cressina patrzyli ze strachem na ciało Quaffa. Może zrozumieli, jakim potworem okazał się Jamin? Teraz i tak było pewnie za późno.

– Od ciebie, oficer Kuano, zaczynam, ale zamknę w celi każdego, kto spróbuje przywrócić ci władzę – powiedział Orso.

– Nawet nie kryjesz się ze swoimi dyktatorskimi zapędami? – spytałaś. – Szkoda, że nie byłeś taki szczery na początku lotu, już dawno byłbyś za burtą.

– Kiedy indziej sobie pożartujemy – odparł oschle Jamin. – Teraz zabrać ją do celi!

Dwóch barczystych mechaników natychmiast podeszło do Ciebie i założyło kajdanki. Potem wyprowadzili Cię z maszynowni i zabrali na piętro więzienne.

Przejdź do paragrafu 395

415

Dwoje z dowódców sekcji Cię zdradziło, ale pozostała dwójka zachowała wierność, więc sytuacja cały czas była w impasie. Ani Twoi ludzie, ani armia buntowników nie mieli powodów, by się poddać.

– Naszym obowiązkiem jest zrzucić zdrajczynię ze stołka kapitana i przejąć władzę! – po raz kolejny podkreślił Jamin. – Nie cofnę się, nawet gdyby miało mnie to kosztować życie.

– Pod ostatnim zdaniem również mogę się podpisać – powiedział Fredric.

– W takim razie nie ma innego wyjścia niż konfrontacja.

Po tych słowach Jamin odwrócił się i ruszył ku swoim oddziałom. Wiedziałaś, że to ostatnia szansa, by oddać mu władzę, za cenę zachowania pokoju na statku, ale konsekwencje tej decyzji, mogą okazać się niespodziewane.

Jeśli chcesz rozpocząć bitwę, przejdź do paragrafu 416

Jeśli chcesz się poddać, przejdź do paragrafu 417

416

Ty i Fredric również wróciliście na swoje pozycje. Tymczasem Sandryk i Cressina opuścili maszynownię, wszystko było gotowe do bitwy.

– Dziś stłumimy powstanie kłamców i zdrajców! Gotujcie się do bitwy! – oznajmiłaś.

Przejdź do paragrafu 401

417

– Nie dojdzie dziś do rozlewu krwi – powiedziałaś.

– A niby dlaczego? – spytał Orso, odwracając się.

– Bo wolę oddać ci władzę, niż sprowadzić na okręt wyniszczającą spiralę zagłady. To bardzo trudne, ale właściwe rozwiązanie.

– Pani kapitan, to jest katastrofalny błąd! – ostrzegł Cię Fredric. – Nie wie pani, jakimi pobudkami kieruje się ten szaleniec!

– Przykro mi Quaff, ale już zdecydowałam. Żołnierze, rzucić broń! Przekazuję tytuł kapitana inżynierowi Orso Jaminowi!

– Nie wiem, jaki wykręt planujesz, ale zagram w twoją grę – powiedział Orso. – Przyjmuję ten tytuł, a wraz z nim pełną władzę nad „Żółtą Orchideą”.

Przejdź do paragrafu 414

418

Już nie bałaś się o wynik tego konfliktu. Wyglądało na to, że cały statek, poza tą garstką buntowników, dochował Ci wierności. Po walce możesz mieć wprawdzie trudności ze znalezieniem wystarczająco ludzi do opieki nad maszynami, ale to nie jest katastrofalny problem, do Zetty statek się nie rozleci, a tam będziesz mogła kogoś wynająć. Buntownicy też musieli czuć, że nawet jeśli dziś zwyciężą, na dłuższą metę nie są w stanie opanować statku.

– Ludzie, naczelny inżynier zwiódł was swoimi kłamstwami, ale dowództwo statku pokazało, że nadal jest mi wierne! – krzyknęłaś. – Poddajcie się teraz, to nic wam się nie stanie.

– Nie, już prawie ją mamy, dziś jest decydujący dzień! – sprzeciwił się Orso, ale jego ludzie go nie posłuchali.

Większość odrzuciła broń i poddała się z rękami w górze, tylko nieliczni zostali, czekając na rzeź, którą teraz mogłaś im sprawić. Ale tego najwyraźniej nie chciał też Jamin.

– Dobrze, wygrałaś – powiedział. – Poddajemy się w twoje ręce.

Bardzo ucieszyło Cię, że po raz kolejny udało Ci się rozwiązać dyplomatycznie groźną sytuację. Jamin i jego najzagorzalsi zwolennicy zostali zakuci w kajdany i zamknięci. Może gdy wszystko uporządkujesz, przyjdzie pora, by ich przesłuchać. Fredric, Cressina i Sandryk powinszowali Ci sprawnego stłumienia rebelii, a potem wrócili do swoich obowiązków. Wysłałaś kilku ludzi, by wyśledzili, co stało się z Natrą, ale nie mogli jej znaleźć. Jednak kolejnego dnia ona sama przyszła do Twojego gabinetu.

– Muszę panią najmocniej prosić o wybaczenie – zaczęła. – Gdy okazało się, że na „Żółtej Orchidei” znajduje się wroga armia, której członkowie na dodatek próbowali mnie zabić, spanikowałam i ukryłam się w kwaterze przyjaciela zajmującego się konserwacją żywności. Nie było mnie przy pani podczas tłumienia tego buntu, a powinnam być.

– Nic się nie stało, przeszłaś ciężki stres – powiedziałaś. – Chociaż jeśli nadal chcesz pracować we flocie, to spodziewaj się, że jeszcze wiele razy ktoś będzie do ciebie strzelał.

– Wiem, mam tylko nadzieję, że następnym razem będę przygotowana.

– Też mam taką nadzieję. Jak potrzebujesz, to możesz wziąć sobie dzień lub dwa wolnego.

– Nie trzeba, chętnie wrócę do pracy.

– Cieszę się.

Wkrótce po tej rozmowie odebrałaś telefon od Natalina, który poinformował Cię, że właśnie opuściliście Pas Szal-Diba. Szybciej niż planowaliście! Uśmiechnęłaś się i podziękowałaś mu za informację, potem wróciłaś do rozmyślań nad tym, co zrobić z uwięzionymi buntownikami.

Przejdź do paragrafu 419 w Akcie IV

Akt IV

Zetta

419

Bardzo cieszył Cię fakt, że znaleźliście się na terenie kontrolowanym przez Zettian. W końcu główny inżynier oraz duża część jego ekipy pozostawali zamknięci, więc możliwym było, że na statku dojdzie do poważnej usterki, ale skoro w okolicy przelatywało zawsze dużo statków handlowych, to ktoś mógłby wtedy zobaczyć wasz sygnał o pomoc i was uratować. Nadal jednak byliście dopiero na obrzeżach układu, czyli mieliście jeszcze jakieś dwa tygodnie, zanim wylądujecie na planecie, gdzie będziesz mogła sfinalizować transakcję, która przysporzyła Ci tylu problemów. Tymczasem należało rozwiązać problem schwytanych buntowników. Kolejnego dnia zaprosiłaś do siebie Fredricka i Natrę.

– Co radzicie zrobić z Jaminem i jego najwierniejszymi zwolennikami? – brzmiało Twoje pytanie.

– Odradzam skazywanie na śmierć – powiedziała Twoja adiutant. – To znaczy, ma pani pełne prawo to zrobić, ale oni teraz już nie stanowią zagrożenia, więc sądzę, że o ich losie powinien zdecydować sąd na Skassie.

– Zgadzam się – powiedział Quaff. – Poza tym pragnę też dodać, że bardzo prawdopodobnym jest, że buntownicy nie działali na własną rękę, tylko na czyjeś zlecenie. W takim wypadku przed egzekucją powinni zostać przesłuchani, byśmy mogli się dowiedzieć, jakie sekrety skrywają.

– Myślę, że ich los rzeczywiście rozsądzi się w Trauncji, ale przesłuchaniem możemy zająć się sami – oznajmiłaś.

– Chce pani sama wypytać Orso Jamina o jego motywację, czy my mamy się tym zająć? – spytała Twoja adiutant.

– Możecie to zrobić, ufam, że dobrze się wywiążecie. (420)

– Chętnie sama z nim porozmawiam. (422)

420

– Oczywiście – odparł podoficer, a potem oboje wyszli.

Niestety, gdy po paru godzinach wrócili, nie przynieśli nic konkretnego. Wszyscy przesłuchiwani upierali się, że działali dla dobra załogi, a Ty jesteś zdrajczynią i szpiegiem. Ich przywódca natomiast oznajmił, że będzie rozmawiał wyłącznie z Tobą. Pozostało Ci tylko podziękować Natrze i Fredrickowi oraz zdecydować, czy zgodzisz się na rozmowę ze zdrajcą.

Jeśli tak, przejdź do paragrafu 422

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 421

421

Uznałaś, że nie jest wart Twojego czasu. W końcu możesz dać mu kilka tygodni, może zmięknie. Jeśli nie, to śledczy w Trauncji pewnie zajmą się nim lepiej niż Ty tutaj. Jedyną sprawą, na którą skierowałaś uwagę, było bezpieczne dotarcie do Zetty.

Przejdź do paragrafu 448

422

Fredric zaprowadził Cię do celi, w której trzymany był Orso. Wydawało Ci się, że warunki ma przyzwoite. Nie było oczywiście wygód, jak to w celi, ale można tam było żyć. Orso był jednak zmizerniały, wyglądał na przygnębionego. Pewnie to porażka tak na niego działała. Poprosiłaś Quaffa, by zostawił was samych. Gdy Fredric wyszedł, chwilę po prostu milczeliście, wpatrując się w siebie.

– Zaczynaj – rozkazałaś.

Jeśli posiadasz Informację #5, przejdź do paragrafu 423

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 424

423

– Cóż, z pewnością mogę ci powiedzieć, że zaufanie mi było błędem – stwierdził.

– Tyle już sama zdążyłam zrozumieć – odparłaś. – Dobrze, że wspomniałeś naszą pierwszą rozmowę. Te plotki, o których mówiliśmy, były prawdziwe, tak?

– Skoro już to wiesz, to czemu pytasz?

– Bo skoro jesteś zwykłym terrorystą, to co chciałeś osiągnąć? Sądziłeś, że uda ci się przejąć statek pełen nieprzychylnych ci ludzi?

– Sądziłem, że uda mi się ciebie zaskoczyć. I to akurat wyszło mi perfekcyjnie, prawda?

– Tak, ale to nic nie zmienia, bo i tak dałam ci radę. (425)

– Spodziewałam się, że ktoś może być zdrajcą, ale nie obstawiałam ciebie. (426)

– Nie, od początku wydawałeś mi się podejrzany, ale jednak nie wykryłam spisku wystarczająco wcześnie. (427)

424

– Chyba zacznę od zbesztania cię – powiedział.

– Nie radziłabym.

– Gdy rozpoczynał się lot, obawiałem się, że będziesz mnie pilnować, a okazało się, że jednak mam wolną rękę. Trzeba było pilniej mnie kontrolować, nic bym nie osiągnął.

– Było dużo ważniejszych spraw, nie miałam czasu na ciebie.

– I właśnie dlatego cię zaskoczyłem. Byłaś na to zupełnie nieprzygotowana, prawda?

– Tak, ale to nic nie zmienia, bo i tak dałam ci radę. (425)

– Spodziewałam się, że ktoś może być zdrajcą, ale nie obstawiałam ciebie. (426)

– Nie, od początku wydawałeś mi się podejrzany, ale jednak nie wykryłam spisku wystarczająco wcześnie. (427)

425

– Właściwie to prawda – przyznał Ci rację Orso. – Ale mało brakowało. Bardzo liczono, że uda mi się wypełnić to zadanie.

– Kto na ciebie liczył? I jak dokładnie brzmiały twoje rozkazy?

– Czemu sądzisz, że ci powiem?

– Bo zacząłeś temat.

– Słusznie. Powiem ci, bo mam zamiar potem złożyć ci propozycję.

Przejdź do paragrafu 428

426

– To znaczy, że bardzo dobrze zagrałem swoją rolę. Próbowałem udawać kogoś nieinteresującego, żeby przypadkiem nie przyszło ci do głowy, by dokładnie sprawdzić, czym się zajmuję.

– Swoją robotę wykonywałeś dobrze.

– Tak. Tytuł inżyniera nie jest fałszywką, faktycznie dbałem o „Żółtą Orchideę”. A przy okazji obmyślałem plany przejęcia nad nią władzy.

– Chyba nie jesteś zadowolony z rezultatów.

– Nie. Ale podejmę jeszcze ostatnią próbę wykonania mojego zadania.

– W jaki sposób?

– Spróbuję przekonać cię do słuszności moich działań.

Przejdź do paragrafu 428

427

– A jakie to kroki poczyniłaś, by wykryć mój spisek? Nie oszukujmy się, jedyne co cię uratowało, to wierność twoich ludzi.

– I mam się z tego powodu czuć niekompetentna? Zdobycie ich zaufania wcale nie było takie proste.

– Pewnie tak. Okazałaś się rezolutną kapitan, nie doceniłem cię.

– A gdybyś od początku mnie docenił, co by to zmieniło?

– Pewnie bym spróbował przeciągnąć cię na moją stronę.

– To skończyłbyś w więzieniu jeszcze prędzej.

– Teraz i tak tu jestem, więc niczym nie ryzykuję, próbując, prawda?

Przejdź do paragrafu 428

428

– W takim razie zacznij od okazania w końcu odrobiny szczerości – powiedziałaś.

– Tak, teraz chyba na to czas – odpowiedział.

– Wspaniale. Zaczynaj.

– No to zacznę od tego, czego już się domyślasz. Należę do „Szklanej Igły”. Więcej, jestem przywódcą skasskiego oddziału „Szklanej Igły”.

– Czyli cały czas miałam na statku szychę organizacji terrorystycznej, która w przeciągu ostatnich miesięcy zabiła dziesiątki tysięcy ludzi w zamachach?

– Dokładnie.

– Po tym, co powiedziałeś, nie mam pojęcia, co mógłbyś zrobić, bym przyjęła twoją ofertę, ale kontynuuj.

– Wspomniałaś o naszych zamachach. Większość ludzi sądzi, zgodnie z tym co mówią w wiadomościach, że jesteśmy organizacją Falurian, którzy nienawidzą Trauńczyków i dlatego ich mordujemy. To kłamstwo! W naszych szeregach służy również wielu twoich rodaków.

– Jak byś w takim razie określił wasz cel?

– Wierzymy w siłę. Chcemy, by nad wszechświatem kontrolę sprawowali ci, którzy bardziej na to zasługują. Podobny tok myślenia od stuleci dominował zarówno w Trauncji jak i Falurii, ale teraz zanika, a to wielka tragedia! Nasze narody od wielu pokoleń zmagają się ze sobą w licznych wojnach, by określić, który ma prawo do dominacji nad galaktyką, ale teraz, gdy może w końcu nadszedł czas na finałową konfrontację, do władzy doszli tchórze! Mimo że wzajemna wściekłość wręcz unosi się w powietrzu, to nikt nie ma odwagi dokonać pierwszego kroku! „Szklana Igła” chce w końcu doprowadzić do oczyszczającej wojny, która wyłoni chwalebnych zwycięzców i godnych pożałowania przegranych. Rozumiesz moją filozofię?

– Powiedzmy. Mów dalej. (431)

– Nie, jesteś całkowicie obłąkany. (429)

429

– Niedobrze, że tak uważasz, ale nie wychodź jeszcze. To, co powiem na końcu, będzie dla ciebie najistotniejsze.

– Nie mam zamiaru wysłuchiwać ani słowa więcej twoich bredni. Żegnam. (430)

– Niech ci będzie, kontynuuj. (431)

430

Nie chciałaś kontynuować rozmowy z więźniem, więc opuściłaś go. Twoim ludziom powiedziałaś, że jest nie tylko buntownikiem, ale i terrorystą, więc nic, co mówi, nie jest warte uwagi. Po tym jak odzyskałaś spokój, wróciłaś do zarządzania lotem.

Przejdź do paragrafu 448

431

– Moi przyjaciele na innych planetach dokonali tych zamachów, ponieważ liczyliśmy, że wtedy trauncki rząd obwini Falurię i zaatakuje ją. Niestety, spośród waszych dwóch partii tylko „Czysta Sprawiedliwość” spełniła nasze oczekiwania, bo „Ręką Rozsądku” zawetowała wniosek o wypowiedzenie wojny i nasze działania spełzły na niczym.

– W takim razie twoja organizacja zupełnie niepotrzebnie zabiła dziesiątki tysięcy ludzi.

– Nie do końca niepotrzebnie, bo jednak udało nam się zaognić sytuację i nieco przybliżyć do zrealizowania nasz plan. Uznaliśmy, że skoro traunccy politycy są tak tchórzliwi, to do wypowiedzenia wojny musimy zmusić tych faluriańskich. W naszym systemie na wojnę musiałby zgodzić się kanclerz, a on, niestety, też został zarażony pacyfistycznym myśleniem. Kiedyś był jednak dumnym człowiekiem, więc gdyby trauncki statek ostrzelał jego obywateli, wspaniałe starcie narodów byłoby pewne! Obraliśmy na cel „Żółtą Orchideę”. Miałaś brać ważny udział w naszym planie. By uniknąć oskarżeń o to, że twój statek został przejęty, faluriańskie satelity miały zrobić zdjęcia tobie, traunckiej oficer, która dumnie siedzi na fotelu kapitańskim i wpatruje się w ostrzeliwaną kolonię górniczą.

– Dobrze wiedzieć, że planowałeś mnie zmusić do stania się przyczyną galaktycznej wojny. A teraz, jak rozumiem, chcesz mnie nakłonić, bym dobrowolnie się na to zgodziła?

– Tak. Na początek wspomnę, że to nie ja obsadziłem cię w tej roli. Zrobił to twój własny przełożony.

– Carmag z wami współpracuje!?

– Tak. Nie jest w naszej organizacji, ale widocznie też zależy mu na wojnie, bo niedawno się z nami skontaktował i pomógł nam dostać się na pokład „Żółtej Orchidei”. Zaoferował nam nawet tony złota za przejęcie władzy nad statkiem, a potem ostrzelanie Kappy 18.

– Jest gubernatorem planety, musisz mieć twarde dowody na to, że jest zdrajcą, inaczej nikt ci nie uwierzy.

– W tym sęk! Jedynym dowodem na zdradę Grunattiego jest fakt, że osobiście wyznaczył mnie na głównego inżyniera, ale to za mało, zawsze może stwierdzić, że nic o moich powiązaniach nie wiedział. Jeśli wrócisz na Skassę albo na jakąkolwiek inną planetę Trauncji, i oskarżysz Grunattiego, nikt ci nie uwierzy. A we flocie będziesz spalona, wiesz, że tam nikt nie akceptuje donoszenia na dowódców.

– Co chcesz mi przez to powiedzieć?

– Że jeśli chcesz wypełnić prawdziwą misję, do której cię wyznaczono, dołącz do mnie. Jeśli uda ci się uwięzić Quaffa i jego pachołków, a uwolnić mnie i moich ludzi, razem polecimy w stronę Trychonii, by ukończyć mój plan. To dla ciebie ogromna szansa na wzbogacenie się! Ja jestem idealistą, mogę oddać ci większą część mojej nagrody, statek też będziesz mogła zachować. Gubernator ma kontakty wśród klanów Zetty, twierdził, że jest w stanie zapewnić nam bezpieczną ucieczkę daleko od miejsca konfliktu. Pomyśl, ile możesz zyskać, przyjmując moją ofertę! Resztę życia spędzisz w luksusach!

– A jeśli się nie zgodzę?

– To będziesz musiała wymienić broń na pieniądze na Zetcie, a potem wrócić na Skassę, gdzie Grunatti będzie na ciebie wściekły za zrujnowanie jego planów, więc w zamian zrujnuje ci życie. Wybieraj.

– Dobra, przekonałeś mnie. Pora w końcu zrobić coś dla samej siebie. (432)

– Nie masz żadnych dowodów ani na zdradę Carmaga, ani na to, że coś uzyskam po tym, jak ci pomogę. Nie wierzę ci. (440)

– Cokolwiek się ze mną stanie, nie pozwolę na wywołanie wojny! (441)

432

Orso od razu wrócił lepszy humor, ale po chwili się opanował.

– Będę nadal tutaj siedział i udawał pokonanego więźnia – powiedział. – Nikt się nie zorientuje. Masz już jakiś pomysł na odwrócenie sytuacji, pani kapitan?

– Chyba tak. Ale to nie będzie uczciwe zagranie.

– Wobec ciebie też nikt od początku nie grał uczciwie.

– Prawda. Jeśli uda mi się uwolnić twoich ludzi, jak kompetentni będą?

– Bardzo. Większość z nich od miesięcy, albo nawet lat, trenowała posługiwanie się bronią, więc wcale nie będą gorsi od żołnierzy Fredricka. No, może odsiadka trochę ich osłabiła.

– W takim razie jedyne co musimy zrobić, to pozbyć się ludzi Quaffa, a potem już uda wam się opanować statek?

– Oczywiście. Wiemy, jak zachęcić do współpracy resztę załogi.

– Nie wątpię. Dobra, w takim razie widzimy się niedługo. Albo nie będziesz wtedy w kajdanach, albo oboje będziemy.

Opuściłaś celę Jamina i wróciłaś do swojego gabinetu, by dopracować plan przewrotu. Mimo że sprawowałaś kontrolę nad statkiem, to byłaś pewna, że jeśli wydasz rozkazy uwolnienia buntowników i zmiany kursu na Trychonię, to nikt Cię nie posłucha. Sprawę należało załatwić podstępem. Następnego dnia pilnie wezwałaś swoją adiutant.

– Natro, wiem, że po ostatnim zwycięstwie mogło się wydawać, że wszystko zmierza ku lepszemu, ale obawiam się jednak, że sprawy stoją źle. Naprawdę źle.

– Pani kapitan, co się stało?

– Mój zaufany informator doniósł mi bardzo istotną wiadomość.

– Ma pani informatorów, o których ja nie wiem? Myślałam, że w pełni mi pani ufa.

– Jesteś moją adiutant, ale czasem muszę zrobić coś bez twojej pomocy.

– To co to są w końcu za informacje? – Natra była niezwykle zaniepokojona. Dokładnie o to Ci chodziło.

– Okazało się, że to nie Jamin był prawdziwym przywódcą buntu. To Quaff wszystko zainicjował i oszukał Orso oraz wielu innych, ale w ostatnim momencie zmienił front i pomógł mi stłumić powstanie. Dzięki temu pozbył się wielu ludzi, którzy niegdyś byli mi wierni, i przygotował sobie teren na kolejny bunt, który tym razem będzie otwartym atakiem w imieniu Falurii.

– Pani kapitan, to szaleństwo! Nie jestem w stanie uwierzyć, że Fredric to zdrajca ojczyzny, on zawsze był jej najwierniejszy!

– Niestety, Natro, ale to pewne. Quaff jest niezwykle sprytny, perfekcyjnie udawał. Zeznania Jamina oraz mojego informatora idealnie się pokrywają, to nie może być przypadek.

– To co w takim razie zrobimy?

– Możemy zrobić tylko jedno, uprzedzić go.

– Mamy dosyć sił?

– Nie, ale zdobędziemy je. Udało mi się dogadać z Orso podczas naszej rozmowy. Zrozumiał, że to nie ja jestem zdrajczynią i że musimy współpracować. Jeśli uwolnimy jego i jego ludzi, oraz połączymy ich z siłami, które są bardziej wierne nam niż Fredrickowi, będziemy mieli szansę zaprowadzić tutaj porządek.

– Jest pani kapitan pewna tej decyzji? Może jednak panią oszukano, jeśli tak się stało, to właśnie wdepniemy w katastrofalne bagno.

Otrzymujesz Informację #26

– Tak, jestem pewna. Wykonajmy mój plan. (435)

– Nie, właściwie to się waham. To bardzo trudny wybór. (433)

433

– To musi być trudny wybór. Zła decyzja poskutkuje śmiercią niewinnych – powiedziała ponuro Natra.

– Wiem. Stawka jest wysoka.

– Pomóc pani w podjęciu decyzji? Może gdybym uzyskała dokładniejsze informacje.

– Nie, to moje brzemię. I muszę zdecydować szybko, jeśli Fredric jest zdrajcą, to potrzeba nam natychmiastowego działania.

– W takim razie jaki jest pani rozkaz?

– Chyba dałam się zmanipulować, a to mogło skończyć się bardzo źle. Nie mów nikomu o tej rozmowie, będziemy kontynuować lot, jak gdyby nic się nie stało. (434)

– Nie mamy wyboru, rozpoczynamy atak uprzedzający. (435)

434

Natra odetchnęła z ulgą, ale widać było, że nadal jest przestraszona.

– Pani kapitan, to było bardzo... dziwne. Obawiam się, że będę musiała zawrzeć tę rozmowę w raporcie.

– Wolałabym nie, ale zrobisz, jak uważasz. Tłumaczyć się będę musiała przed Carmagiem, nie przed tobą ani kimkolwiek z załogi.

– Rozumiem. Mogę już iść?

– Tak.

Gy zostałaś ponownie sama, usiadłaś na fotelu i zaczęłaś się zastanawiać, jak to się w ogóle stało, że byłaś tak blisko popełnienia zdrady. Pewnym było, że lepiej by jak najmniej osób się dowiedziało. Cokolwiek Cię spotka z powrotem w Trauncji, łatka zdrajczyni w niczym Ci nie pomoże. By zapomnieć o tych wydarzeniach, zanurzyłaś się w swoich codziennych obowiązkach.

Przejdź do paragrafu 448

435

Jeszcze nie widziałaś Natry tak zmieszanej. Musiała podejrzewać, że wszystko co mówisz, jest kłamstwem, ale była Ci na tyle wierna, że nie miała odwagi Cię oskarżyć. I dobrze, potrzebowałaś jej.

– Nie wolałaby pani kapitan najpierw spróbować porozumieć się z Fredrickiem? – spytała.

– To nie w chodzi w grę, nie mamy żadnych szans się dogadać, a tylko zdradzę, że wiem o jego zamiarach i będziemy zgubieni.

– Tak, to całkiem dobry argument.

– Zbierz ludzi – powiedziałaś. – Potem podziel ich na trzy oddziały, jeden ma pojmać Quaffa, drugi uwolnić Jamina i jego ludzi, a trzeci schwytać albo ostatecznie wyeliminować najwierniejszych przybocznych Fredricka. Jeśli wszystkie trzy grupy spełnią swój cel, to zdrajcy już się nie pozbierają i w bitwie, do jakiej nieuchronnie dojdzie, będą bez szans.

– Skoro to ocali załogę, to biorę się do roboty.

W głosie Twojej adiutant nie było entuzjazmu, ale wierzyłaś, że wykona to, co jej poleciłaś. Po tym jak opuściła Twój gabinet, sprawy potoczyły się bardzo dynamicznie. Natrze wystarczyły dwa dni, by przekazać Twoje rozkazy wiernych wam żołnierzom i wszystko zorganizować. Trzeciego dnia po waszej rozmowie na „Żółtej Orchidei” rozgorzała wojna. Fredric był całkowicie nieprzygotowany na taki obrót spraw, bo poddał się dobrowolnie razem z wieloma swoimi ludźmi, wierząc, że to rzeczywiście było nieporozumienie, które da się pokojowo rozwiązać. Gdy uwolnieni i uzbrojeni zostali członkowie „Szklanej Igły”, rzucili się na tych żołnierzy, którzy się nie poddali. Mieli nie tylko przewagę liczebną, ale też zaskoczenia, więc całkowicie zniszczyli wroga. Gdy o tym usłyszałaś, byłaś pewna, że sukces Twój i Jamina jest całkowity. Przybyłaś na pobojowisko, patrzeć jak terroryści dobijają resztki ludzi Fredricka, a ich dowódca przypatruje się temu z dumą.

– Masz, czego chciałeś – powiedziałaś. – Mam nadzieję, że nie spróbujesz teraz mnie oszukać. Znowu.

– Możesz być spokojna, w naszej rozmowie w celi byłem szczery i wszystko, co mówiłem pozostaje w mocy. Pozostajesz kapitan na tym statku. Wypełniłaś swoją część umowy niezwykle sprawnie.

– Natra mi pomogła, jest naprawdę utalentowana. Co się z nią stało?

– Problem w tym, że nikt nie wie. Wysłałem ludzi, by ją pojmali, ale znowu udało jej się uciec.

– Dlaczego zrobiłeś to bez mojego pozwolenia!? (436)

– To niedobrze, ona może sprawiać kłopoty. (437)

436

– Przecież dzisiaj wszystko sunie do przodu tempem błyskawicy, nie miałem czasu o cokolwiek pytać – powiedział. – A po wygranej bitwie natychmiast musiałem aresztować twoich ludzi, może i pomogli mi uciec, ale przecież gdyby dowiedzieli się o naszych prawdziwych zamiarach, to od razu zmieniliby front, prawda?

– Pewnie tak. Ale taka samowola ma się więcej nie powtórzyć.

Orso uśmiechnął się.

– Oczywiście, pani kapitan.

Przejdź do paragrafu 438

437

– Wiem. Ale mimo że akurat ona się wymknęła, to nie ma tego złego, prawie całą resztę ludzi, których wysłałaś przeciw Quaffowi, udało nam się schwytać lub zabić, zanim zmienili stronę.

– Chcesz mi powiedzieć, że wszystkie pozostałe na statku siły są wierne wyłącznie tobie?

– Tak. Ale ja jestem wierny tobie, więc ostatecznie to ty rządzisz, prawda?

– Na to wychodzi.

Przejdź do paragrafu 438

438

Razem z Orso i jego terrorystami ruszyłaś najpierw do sekcji medycznej, a potem na mostek. Cressina i Sandryk byli oszołomieni faktem, że niedawno popierali Cię w walce z Jaminem, a teraz razem opanowaliście „Żółtą Orchideę”, ale jednak pod przymusem zgodzili się na dalszą pracę dla Ciebie. Natalin był przerażony, gdy mu powiedziałaś, by skierował statek w stronę granicy Falurii, ale pod groźbą, zgodził się na to. Mimo że Fredric został schwytany żywcem i był bezbronny, to Jamin i tak twierdził, że ten człowiek stanowi zbyt duże zagrożenie, bo gdyby ktoś chciał podnieść bunt w celu osadzenia kogoś nowego na miejscu kapitana, to zawsze mógłby powołać się na Quaffa. Właśnie dlatego on i wszyscy jego ludzie nalegali na egzekucję, a Ty mimo że teoretycznie mogłaś im odmówić, to wiedziałaś, iż zapewne i tak Cię nie posłuchają. Egzekucja została wykonana, co jeszcze mocniej zraziło do Ciebie dawnych sojuszników. Widać było, że dopuszczając do władzy Orso, straciłaś zaufanie reszty załogi, ale nie było Ci już ono potrzebne. Teraz liczyła się wizja tego, co otrzymasz za drobną dywersję w okolicach Trychonii.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 439

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 511

439

Ostatnią osobą, którą chciałaś poinformować osobiście o nowym porządku, była Aryssa. W końcu, zmieniając kierunek lotu, musiałaś złamać obietnicę, którą jej złożyłaś. Nie wiedziałaś, jak dziewczyna na to zareaguje, więc o jej losie chciałaś zdecydować dopiero po rozmowie z nią. Ale okazało się, że kajuta jest pusta, a jej nigdzie nie ma. Najwidoczniej zaszyła się gdzieś na statku, sądząc, że skoro ją okłamałaś, to zamierzasz też się jej pozbyć. Nieco Cię to zabolało, ale szybko o tym zapomniałaś i wróciłaś do snucia planów dostatniego życia poza Trauncją.

Przejdź do paragrafu 511

440

– Jesteś osobą racjonalną, rozumiem to – stwierdził Orso. – Ale powinnaś mi uwierzyć, że dziś nie kłamię. Zastanów się nad konsekwencjami, jakie cię spotkają, gdy odkryjesz, że popełniłaś błąd i jednak powinnaś mi uwierzyć.

– Niestety, Jamin, ale wiem, że ty powiedziałbyś wszystko, byleby nakłonić mnie do oddania ci władzy nad „Żółtą Orchideą”. Mimo tego nie uważam rozmowy za straconą, przeanalizuję to, co od ciebie usłyszałam i zdecyduję, w ile z tego jestem w stanie uwierzyć.

Zdobywasz Informację #27

Przejdź do paragrafu 442

441

– Nie wierzysz, że twoja flota byłaby w stanie zwyciężyć? Nie chciałabyś ujrzeć jak w majestatycznym pojedynku wykuwa się tytuł najsilniejszego?

– Nie o to mi chodzi. Nie chcę wojny, nawet gdyby okazała się korzystna dla Trauncji. Cokolwiek byśmy zyskali, życie straciłoby miliony osób, a do tego nigdy się nie przyłożę.

– W takim razie jesteś zwykłym tchórzem, tak samo jak twoi rządzący. Nie dostrzegacie oczyszczającej wartości samej konfrontacji, więc wasze wątpliwości sparaliżują was, gdy ona w końcu się zacznie.

– Nie zacznie się dzięki tobie. Ty zgnijesz w więzieniu i już nigdy nie dostaniesz do ręki broni.

Zdobywasz Informację #28

Przejdź do paragrafu 442

442

Po tych ostrych słowach Twój były inżynier postanowił już się do Ciebie nie odzywać. Zaakceptowałaś to. Informacje, które dziś uzyskałaś i tak przerosły Twoje najśmielsze oczekiwania. Gdy zamknęłaś drzwi celi Orso, do głowy przyszedł Ci kolejny dylemat. Czy na pewno chcesz podzielić się słowami terrorysty z załogą? Oskarżenia jakoby cała ich misja została przygotowana przez Carmaga tak, aby się nie powieść, mogą nimi wstrząsnąć, a przecież jesteście niemal u celu, do którego zmierzacie od miesięcy.

Jeśli chcesz przemilczeć tę rozmowę, przejdź do paragrafu 443

Jeśli chcesz ujawnić wszystko Twoim najważniejszym ludziom, przejdź do paragrafu 444

443

Uznałaś, że nie masz powodu ryzykować, więc swoim ludziom powiedziałaś tylko, że Jamin próbował Ci wciskać bzdury o tym, że należy mu się litość, bo był faktycznie przekonany o Twojej zdradzie i żadnych dowodów nie fabrykował, a winny jest ktoś inny. Po tym, co powiedziałaś, wszyscy uznali, że ten człowiek nie jest wart zajmowania się nim, i niech go przesłuchują na Skassie. Z myślą, że wszyscy są optymistycznie nastawieni przed dotarciem na Zettę, wróciłaś do pilnowania porządku na tej ostatniej prostej.

Przejdź do paragrafu 448

444

Mimo drobnych wątpliwości wiedziałaś, ile może znaczyć szczerość, więc zorganizowałaś zebranie, na które zaprosiłaś wszystkich dowódców sekcji i swoją adiutant. Gdy przybyli, zrelacjonowałaś im, co powiedział Ci Orso Jamin, a następnie poprosiłaś, by wypowiedzieli się, co na ten temat myślą.

– Szokuje mnie to, do jakiego stopnia szalony jest ten człowiek – stwierdziła Cressina. – Wprawdzie nie przyglądałam mu się, ale coś jednak powinnam zauważyć, a ta bestia do buntu pozostawała całkowicie uśpiona.

– Nikt z nas nic nie dostrzegł – pocieszyłaś doktor Lateri.

– Najważniejsze w tej sytuacji, to ocenić, na ile wiarygodne są słowa Jamina – stwierdziła trzeźwo Natra. – Jestem w stanie uwierzyć, że celem Orso od początku było przejęcie władzy nad statkiem i próba wywołania wojny z Falurią, w końcu właśnie o takim czymś został poinformowany admirał Ventis. Ale fakt, że częścią tego spisku był gubernator jednej z planet naszej republiki, to bardzo ciężki kaliber zarzutów.

– Pani kapitan zna go najlepiej, on może być zdrajcą? – spytała bez ogródek Cressina.

– Nie utrzymuję z nim żadnych relacji poza zawodowymi. Tak naprawdę w ogóle go nie znam – odparłaś.

– Jeśli założymy, że Grunatti jest zdrajcą, to co z tym możemy zrobić poza zgłoszeniem tego? – spytał Sandryk.

– Wydaje mi się, że coś możemy, nawet jeśli ta decyzja będzie bolesna – powiedział Fredric. – Nadal możemy nie dopuścić do zrealizowania interesu gubernatora. Wiem, że to może wydawać się bardzo nierozsądne, skoro pokonaliśmy tyle problemów i za tydzień możemy być na Zetcie, ale jeśli założymy, że cała ta misja miała się nie powieść, to nie wiem, co może na nas czekać na jej końcu. Jeśli Mohmad współpracuje z Grunattim, to zagrożenie.

– Podoficerze, pamiętaj, że jeśli teraz zawrócimy, to stracimy wszystko – zaprotestował Natalin. – Nie tylko wypłaty dla całej załogi, ale także dla obywateli Skassy, którzy mieli się wzbogacić na interesie i na polepszeniu stosunków z klanem Cutti. Nie po to prowadziłem was przez kosmos, by teraz wycofywać się przez niepoparte niczym słowa buntownika.

– Decyzja należy do pani kapitan – ogłosiła Twoja adiutant. – Musicie ją zaakceptować, nawet jeśli będzie się wam wydawać niewłaściwa.

Wszystkie oczy zwróciły się ku Tobie.

– Podczas tego lotu ryzykowałam wiele razy i to prawie doprowadziło to przejęcia „Żółtej Orchidei” przez „Szklaną Igłę”. Pora naprawić mój błąd, wracamy prosto do Trauncji. (445)

– Nie mogę cofnąć się, gdy sukces jest na wyciągnięcie ręki. Utrzymujemy kurs na Zettę. (447)

445

Niektórzy z Twoich dowódców przyjęli to z ulgą, inni z ogromnym rozczarowaniem. Spodziewałaś się, że wśród ich załóg będzie podobnie, ale z pewnością nikt nie spróbuje Ci się przeciwstawić, więc wrócisz do domu z czystym sumieniem osoby, która potrafiła zaryzykować swoją karierę, by upewnić się, że państwo będzie bezpieczne, a zdrada zostanie ujawniona.

Przejdź do paragrafu 446

446

„Żółta Orchidea” ruszyła prosto w kierunku wejścia do tunelu czasoprzestrzennego „Harpia”, które zaprowadzi was z powrotem do układu Skassy. Czułaś ulgę, że w końcu zawracasz, zamiast brnąć głębiej w misję, która okazała się mieć drugie dno, ale jednak nie byłaś w stanie przewidzieć, jak potoczą się Twoje losy po powrocie na planetę. Nie wiesz, czy ludzie uwierzą w waszą historię ani jakie konsekwencje będzie miało wygłoszenie jej. Cokolwiek Cię jednak nie spotka, nie masz powodów do wstydu, bo wiesz, że to zadanie mogło zakończyć się dla wszystkich zdecydowanie gorzej.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Niepewna Przyszłość. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

447

Twoi ludzie zaakceptowali fakt, że nie chcesz się wycofać. Nie zdziwiło ich to, w końcu już w „Harpii Prime” pokazałaś, jak zdeterminowana jesteś. Niektórzy nieco niechętnie, ale jednak wrócili do roboty, więc okręt nadal działał należycie.

Przejdź do paragrafu 448

448

Po tym, że niewiele wcześniej musiałaś tłumić bunt, bardzo mile przyjęłaś fakt, iż przez ostatnie kilka dni przed dotarciem do celu atmosfera na statku była całkowicie pokojowa. Wszyscy ewidentnie byli już zmęczeni konfliktami, więc ostatni etap przeszedł bez żadnych komplikacji. Gdy w końcu dolecieliście tak blisko, że Zetta stała się widoczna gołym okiem, a „Żółta Orchidea” weszła w zasięg komunikacji z odbiornikami na planecie, zostałaś wezwana przez Sandryka na mostek, by móc skontaktować się z Mohmadem i ustalić miejsce waszego lądowania. Gdy tam dotarłaś, zobaczyłaś swojego pilota, wpatrującego się w coś uważnie przez przednią szybę.

– Spodziewałem się, że Zetta będzie planetą całkowicie pustynną, ale z tej odległości widać, że oprócz pustyń, ma także rozległe obszary zielone oraz oceany – powiedział.

– Zetta kojarzy się z pustyniami, bo stamtąd pochodzi większość minerałów i przypraw, którymi jej mieszkańcy zalewają całą galaktykę – odparłaś – ale Zettianie nie mieszkają na pustyniach, tylko w dużych miastach położonych zazwyczaj na bardziej żyznych terenach. Pustynie są własnością poszczególnych klanów, które rządzą planetą oraz handlem w tym rejonie galaktyki.

– Widać, że pani kapitan dowiedziała się zawczasu o celu naszej podróży znacznie więcej niż ja – powiedział Sandryk z uśmiechem. – Wysłałem im już sygnał, że chcemy się skontaktować, na współrzędne, jakie mieliśmy podane. Jeszcze nie odpowiedzieli.

– W takim razie poczekamy – odparłaś.

Nie musieliście czekać długo. Po kilku minutach udało wam się rozpocząć rozmowę z Mohmadem Cutti, waszym kupcem. Na pokładowym komputerze ukazał się łysy i opalony mężczyzna, o dumnym spojrzeniu. Rozmawiał z wami z wygodnego fotela, a ubrany był w piękny płaszcz z materiału, który przypominał jedwab, ale był najprawdopodobniej jeszcze droższy.

– Witam panią i przepraszam za opóźnienie! – zaczął wesoło. – Jestem Mohmad, głowa klanu Cutti, mam przyjemność z...?

– Astrą Kuaną, oficer traunckiej floty – powiedziałaś. – Jestem tu na polecenie mojego przełożonego, gubernatora Skassy Carmaga Grunattiego, by dobić interes, jaki między sobą zawarliście.

– Czyli jednak nie wycofacie się z umowy! Bardzo się cieszę, bo taki długi czas oczekiwania, był niezwykle podejrzany. Wiecie chyba, że nasze społeczeństwo jest oparte na handlu, więc niedotrzymywanie terminów nie jest u nas mile widziane.

– Jeśli ma pan jakieś pretensje, możemy je omówić, gdy już wylądujemy. Oczekuje pan, że nieco zejdziemy z ceny za naszą broń?

– Skądże! Ale nie jesteście moimi jedynymi klientami z Trauncji, więc chętnie dowiedziałbym się, co akurat was tak długo zatrzymywało. Mieliście problemy po drodze?

– Nie, wszystko szło dobrze. (449)

– Były pewne komplikacje. (450)

449

Mohmad się roześmiał.

– Doprawdy? Bo doszły mnie dosyć pewne informacje, że statek bardzo podobny do waszego był dwa miesiące temu przetrzymywany przymusowo na stacji kosmicznej „Harpia Prime”.

– Doszło do pewnego nieporozumienia, jednak...

– Spokojnie, nie musi mi pani tłumaczyć, to prywatna sprawa traunckiej floty. Miałem raczej obawy o co innego. Wdałem się, niestety, niedawno w pewien niefortunny konflikt ze znaną pewnie pani bardzo dobrze organizacją terrorystyczną „Szklana Igła” i wystąpiły pewne podejrzenia, że oni będą mogli chcieć sabotować mój interes. Nic takiego się nie wydarzyło?

– Niestety wydarzyło się, doszło do buntu na pokładzie, ale został stłumiony. (451)

– Nie chcę o tym rozmawiać, możemy po prostu przejść do interesów? (452)

450

– To może być nietaktem, ale chyba dopytam się jakie – oznajmił Twój rozmówca. – Chodzi mi o jedną specyficzną komplikację, jaka mogła wystąpić. Wdałem się, niestety, niedawno w pewien niefortunny konflikt ze znaną pewnie pani bardzo dobrze organizacją terrorystyczną „Szklana Igła” i wystąpiły pewne podejrzenia, że oni będą mogli chcieć sabotować mój interes. Nic takiego się nie wydarzyło?

– Niestety wydarzyło się, doszło do buntu na pokładzie, ale został stłumiony. (451)

– Nie chcę o tym rozmawiać, możemy po prostu przejść do interesów? (452)

451

– To kapitalne wieści! – stwierdził Mohmad. – Znaczy, z pewnością straszne jest to, że terrorystom udało się zainstalować w traunckim statku, ale za powstrzymanie ich należą się pani gratulacje.

– Skoro miał pan podejrzenie, że może dojść do czegoś takiego, dlaczego nie poinformował pan Grunattiego? – spytałaś poirytowana.

– Poinformowałem, ale kurier z tą wiadomością musiał dotrzeć dopiero po pani wylocie, skoro nic pani nie wiedziała – odparł spokojnie kupiec. – W każdym razie, nie straciła pani wszystkich buntowników, prawda?

– Nie, w naszej flocie raczej tak nie robimy.

– Cieszy mnie to, bo chętnie bym wysłuchał, co ma do powiedzenia ich przywódca. Jestem osobiście zaangażowany w walkę z tą organizacją, tak samo jak pani rząd, więc myślę, że powinna mi pani to ułatwić, a przekazanie mi tego cennego informatora z pewnością to zrobi. Mogę także za niego oczywiście zapłacić. To co, odda mi go pani oficer?

– Oczywiście, jeśli mogę pozbyć się tego szaleńca, a przy okazji zyskać trochę więcej pieniędzy dla Trauncji, to nie muszę się zastanawiać. (453)

– Niestety nie, „Szklana Igła” jest bardzo niebezpieczna, a wiedza tego człowieka może pomóc rozbić jej struktury na Skassie. Zachowam go. (454)

452

– A mówi się, że to Zettianie są bezpośredni – powiedział nieco urażony Mohmad.

– Jak pan widzi, ja także – stwierdziłaś.

– Bywa – odparł kupiec. – Jeśli pani oficer chce rozmawiać wyłącznie o biznesie, to nie pozostaje mi nic innego, jak się zgodzić.

Przejdź do paragrafu 455

453

– Wspaniale! – ucieszył się Mohmad. – Niech pani ludzie przyprowadzą go od razu, gdy wylądujecie, chcę zobaczyć, kto był na tyle głupi, by spróbować przejąć od środka trauncki statek.

– Czyli tutaj już się dogadaliśmy – powiedziałaś. – Teraz chyba czas na szczegóły odnośnie dostawy broni.

Zdobywasz Informację #29

Przejdź do paragrafu 455

454

– Szkoda – zasmucił się Zettiańczyk. – No, ale może kiedy indziej któryś z tych łotrów wpadnie w moje ręce.

– Skoro kwestię, która pana ciekawiła, mamy już zamkniętą, to czy teraz możemy przejść do tego, gdzie zostawić dla pana broń i jak odebrać wypłatę? – spytałaś.

Przejdź do paragrafu 455

455

– Wszystko omówimy na żywo, w cztery oczy – stwierdził klanowy przywódca. – Tak finalizuje się interesy na Zetcie. Zaraz otrzyma pani współrzędne jednego z moich pustynnych pałaców, będę tam na panią czekał. Jest tam lądowisko, a także hangar, który pomieści całą broń, jaką mi przywozicie.

– Miło mi, że zechce mnie pan gościć – odparłaś.

– W takim razie do zobaczenia! – pożegnał się Zettiańczyk, po czym się rozłączył.

– Czy on powiedział: „jednego z pałaców”? – spytał Sandryk, który przysłuchiwał się waszej rozmowie.

– Oczywiście. Pałace są symbolem bogactwa. Przywódca klanu, który posiada tylko jeden pałac, nie byłby przez innych traktowany poważnie. Zresztą cena, jaką zapłaci za naszą broń, wystarczyłaby na postawienie z dwóch pokaźnych pałaców.

– Intrygująca kultura – skomentował Twój pilot. – Mam namiary tego pałacu. Za kilkanaście godzin tam dolecę.

– Świetnie. W takim razie ja wracam do swojego gabinetu.

Jeśli posiadasz Informację #12 oraz nie posiadasz Informacji #23, przejdź do paragrafu 456

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 460

456

Ku Twojemu zdziwieniu, okazało się, że czeka tam na Ciebie Aryssa.

– Masz szczęścia, że Natra nie zobaczyła, jak wchodzisz nieproszona do mojego gabinetu, bo mogłaby z miejsca cię aresztować – powiedziałaś pół żartem.

– Pani adiutant bywa zabawną osobą, całkiem ją lubię – stwierdziła Ventisówna. – Ale faktycznie procedury kocha mocniej niż własną matkę. No, ale chyba czas się wytłumaczyć. Jestem tu, bo muszę natychmiast ci powiedzieć, na jaki plan wpadłam. Ciebie całkiem lubię, a jeśli uda się to, co obmyśliłam, to być może otrzymam moją nagrodę za uwolnienie was z „Harpii Prime”, a ty nie stracisz ani grosza ze swojej wypłaty.

– Czyli mogłaś zaczekać na zewnątrz?

– Tak, ale chciałam zaimponować tym, jak łatwo mogę zhakować te drzwi.

– Gratuluję. Co to za pomysł?

– Musisz mnie wziąć, gdy wylądujemy na rozmowę z Mohmadem Cutti. Przedstawię się jako przedstawicielka Myrtanny Wrach i powiem, że podczas twojej rozmowy z Królową Piratów ustaliłyście, że jej jednak należy się solidna opłata za przepuszczenie „Żółtej Orchidei” przez Pas Szal-Diba, ale powinien zapłacić ją klan Cutti, bo to do niego leciał towar. Oczywiście potwierdzisz tę wersję. Zagrożę mu, że jeśli nie da mi kwoty, jaką spróbuję wynegocjować, a to może być jeszcze więcej niż dziesięć procent, które mi obiecałaś, to Myrtanna będzie uważać, że Mohmad jest jej dłużnikiem i dług będzie chciała odebrać siłą. Jej imię budzi na Zetcie strach, więc liczę, że kupiec się ugnie. Jeśli się uda to uznam, że jesteśmy kwita. Co o tym sądzisz?

– Naprawdę chcesz posługiwać się imieniem Królowej Piratów bez jej wiedzy i zgody? (457)

– To świetny plan, myślę, że może się powieść, a chętnie zaoszczędzę pieniądze. (458)

– Nie mogę się na to zgodzić, ta rozmowa ma być w cztery oczy, jak przyjdę z tobą, to go urażę. Musisz się zadowolić swoimi dziesięcioma procentami. (459)

457

– Przecież ja jej za to zaoferuję darmowy zysk w postaci kolejnego okrętu bojowego i wiernej podwładnej! – oburzyła się Aryssa. – Jasne, że po tym nie będzie jej przeszkadzać, że w jej imieniu oszukałam jakiegoś zettiańskiego bogacza. Przecież ona jest piratem, taka reputacja tylko jej pomoże. To jak, wchodzisz w to?

– To świetny plan, myślę, że może się powieść, a chętnie zaoszczędzę pieniądze. (458)

– Nie mogę się na to zgodzić, ta rozmowa ma być w cztery oczy, jak przyjdę z tobą, to go urażę. Musisz się zadowolić swoimi dziesięcioma procentami. (459)

458

– Ty zaoszczędzisz, a ja zarobię jeszcze więcej, więc obie wyjdziemy na tym korzystnie! – ucieszyła się Aryssa. – No, to do zobaczenia, gdy już wylądujemy.

Pożegnałaś się z Ventisówną i ta wyszła.

Zdobywasz Informację #30

Przejdź do paragrafu 460

459

– Jesteś pewna? Na Zetcie nie zrywa się umów handlowych, bo to wbrew ich regułom. Niczym nie ryzykujemy!

– Przecież nie znasz Mohmada. Jeśli teraz przez bezsensowną kłótnię zawaliłabym misję, i to w imię chciwości, to po powrocie byłabym pogardzana przez wszystkich. Nie zaryzykuję, nawet jeśli ryzyko jest minimalne.

– Jaki wolisz. Cóż, te dziesięć procent i tak uczyni mnie bogatą. Niech pani kapitan chociaż powie mu, by moją część zapłaty kazał załadować na jakiś pojazd, którym pojadę do jakiegoś dużego miasta, by tam kupić sobie okręt.

– Tyle mogę zrobić.

– W takim razie do zobaczenia. Jak wrócisz na statek, to jeszcze raz się spotkamy, wtedy będzie czas na pożegnanie.

Po tych słowach Aryssa wyszła. Wydawała się rozczarowana, ale raczej nie miała żadnych pretensji.

Przejdź do paragrafu 460

460

Rozsiadłaś się na swoim fotelu. Teraz pozostało Ci tylko czekanie. Wiedziałaś, że jutro będzie ważny dzień, być może najważniejszy w Twojej karierze. Ostatnia szansa, by odwrócić złą passę i pokazać, że jesteś skuteczną oficer, która wykona swoje zadanie bez zarzutu. Ale teraz wystarczyło tylko przeprowadzić jedną rozmowę, a potem wrócić z pieniędzmi na Skassę, więc nie miałaś już powodów, by się stresować. Mimo to wolałaś być w pełni sił, więc wcześnie położyłaś się spać. Wstałaś nawet przed czasem i mogłaś spokojnie się przygotować. Poczułaś się dziwnie, gdy pierwszy raz od wielu miesięcy za oknem zamiast czerni kosmosu zobaczyłaś błękit nieba. Wiedząc, że zaraz wylądujecie, ruszyłaś w stronę wyjścia. Czekali tam na Ciebie wszyscy dowódcy sekcji poza Sandrykiem, który wolał osobiście nadzorować lądowanie.

– Po co to zgromadzenie? – spytałaś. – Zapewne wychodzę tylko na kilka godzin.

– Chcieliśmy pani pogratulować bezpiecznego dowiezienia wszystkich razem z towarem na miejsce – oznajmiła Natra.

– To dopiero połowa sukcesu, trzeba jeszcze wrócić – odparłaś.

– Niech pani kapitan nie próbuje sugerować, że droga powrotna będzie równie trudna – powiedziała Cressina. – Ja liczę na zupełnie bezkonfliktową podróż.

– Ja też – powiedziałaś. – No, ale najpierw muszę nam wszystkim zdobyć pieniądze na wypłaty i dla Skassan.

– Uda się pani – stwierdził Fredric. – To tylko finalizacja umowy.

Poczuliście drobny wstrząs, a potem „Żółta Orchidea” stanęła. Brama statku otwarła się, ukazując Twoim oczom bezkresną pustynię i wspaniały pałac tuż przed Tobą. Był większy niż jakikolwiek budynek, jaki w życiu widziałaś. Całość była wykonana z mieszanki marmuru i srebra. Posiadał liczne wieże, na szczycie których znajdowały się kopuły ozdobione wzorami z diamentów. Było południe, więc blask tej monumentalnej budowli Cię oślepiał. Ostrożnie wyszłaś na rampę statku. W mig pożałowałaś, że przyszłaś w mundurze, a nie czymś znacznie lepiej przystosowanym do wysokiej temperatury, ale chciałaś przecież odpowiednio się prezentować. Zresztą masz do przejścia wyłącznie drogę z lądowiska do pałacu, w nim na pewno będzie klimatyzacja. Ledwo opuściłaś „Żółtą Orchideę” od razu podeszło do Ciebie i ukłoniło się pięciu sług Mohmada, którzy na Ciebie czekali.

Jeśli posiadasz Informację #29, przejdź do paragrafu 461

Jeśli posiadasz Informację #30, przejdź do paragrafu 462

Jeśli posiadasz obie te Informacje, przejdź do paragrafu 463

Jeśli nie posiadasz żadnej z nich, przejdź do paragrafu 464

461

Po chwili kilku Twoich żołnierzy wyprowadziło ze statku skutego Jamina. Nie szarpał się ani nic nie mówił, próbował zachować godność. Dwóch Zettian podziękowało Ci za dostarczenie więźnia i zabrało go, reszta poprosiła Cię, byś szła za nimi.

Przejdź do paragrafu 465

462

– Muszę zabrać kogoś na spotkanie z waszym przywódcą – powiedziałaś do nich.

– Miałaś być zupełnie sama – odpowiedział Zettiańczyk. – Tak umówiłaś się z panem Cutti.

– Wolałam nie poruszać tej kwestii w obecności mojej załogi, ale ta osoba reprezentuje pewną inną, która została wmieszana w nasz interes i musi zostać uwzględniona. Bezwzględnie.

Ludzie Mohmada spojrzeli na siebie nawzajem. Byli zdezorientowani.

– Chyba możemy zabrać was obie do pałacu, ale nasz pan może was wtedy wyprosić – oznajmił jeden z nich.

– To rozsądny człowiek, nie zrobi tego – odparłaś, a potem dałaś znak Aryssie, że może przyjść.

Po chwili opuściła „Żółtą Orchideę” i przywitała się z ludźmi Mohmada.

– Proszę za mną – powiedział jeden z nich.

Przejdź do paragrafu 465

463

Po chwili kilku żołnierzy wyprowadziło ze statku skutego Jamina. Nie szarpał się ani nic nie mówił, próbował zachować godność. Dwóch Zettian podziękowało Ci za dostarczenie więźnia i zabrało go, reszta poprosiła Cię, byś szła za nimi.

– Muszę zabrać kogoś na spotkanie z waszym przywódcą – powiedziałaś do nich.

– Miałaś być zupełnie sama – odpowiedział Zettiańczyk. – Tak umówiłaś się z panem Cutti.

– Wolałam nie poruszać tej kwestii w obecności mojej załogi, ale ta osoba reprezentuje pewną inną, która została wmieszana w nasz interes i musi zostać uwzględniona. Bezwzględnie.

Ludzie Mohmada spojrzeli na siebie nawzajem. Byli zdezorientowani.

– Chyba możemy zabrać was obie do pałacu, ale nasz pan może was wtedy wyprosić – oznajmił jeden z nich.

– To rozsądny człowiek, nie zrobi tego – odparłaś, a potem dałaś znak Aryssie, że może przyjść.

Po chwili opuściła „Żółtą Orchideę” i przywitała się z ludźmi Mohmada.

– Proszę za mną – powiedział jeden z nich.

Przejdź do paragrafu 465

464

Przywitałaś się z nimi uprzejmie, a potem pozwoliłaś, by zaprowadzili Cię do pałacu.

Przejdź do paragrafu 465

465

Mimo że droga z lądowiska naprawdę nie była długa, to i tak była dla Ciebie bolesna ze względu na temperaturę. Przygotowywano Cię do różnych warunków, ale nigdy nie służyłaś w tak piekielnym otoczeniu. Cieszyło Cię, że przeładunek waszej broni do hangaru Mohmada potrwa nie dłużej niż kilkadziesiąt godzin, więc długo nie musisz tu zostawać. Zgodnie z Twoimi oczekiwaniami, wewnątrz pałacu było znacznie przyjemniej. W bardzo dużym holu, ozdobionym kilkoma wytwornymi żyrandolami, czekał już na Ciebie kupiec. Siedział sobie wygodnie na fotelu, niczym król przyjmujący audiencję, ale jednak wstał, by Cię przywitać.

Jeśli posiadasz Informację #30, przejdź do paragrafu 466

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 467

466

– Witam panią Kuanę i jej towarzyszkę – powiedział. – To jest pani adiutant? Wiem, że u was w Trauncji możecie być do nich przywiązani, ale u nas interesy robi się bez zbędnych uszu.

– Aryssa nie jest moją adiutant. I obawiam się, że będzie niezbędna. Jest tutaj w imieniu pewnej potężnej osoby, która została niefortunnie włączona do naszej umowy i teraz musi zostać spłacona.

– Rozumiem. Niech pani chwilę zaczeka. Ufam moim ludziom, ale jestem bardzo ostrożny, na początek przejdźmy się korytarzem.

Gdy odeszliście poza zasięg uszu czyichkolwiek poza waszymi, Mohmad zapytał się:

– W takim razie, w jakim tu jesteś interesie, młoda panno...?

– Ventis – odparła Aryssa.

– Ach, Ventis. Jesteś tutaj w imieniu swego ojca? Czyżby nieprzekupny admirał Kordyl zażądał łapówki za przepuszczenie „Żółtej Orchidei” przez jego bazę?

– Nie, gdyby mój ojciec wiedział, dla kogo naprawdę pracuję, pewnie wydałby na mnie wyrok – odparła spokojnie Ventisówna. – Jestem tu w imieniu Myrtanny Wrach, Królowej Piratów.

Mohmad uśmiechnął się szeroko, słysząc to imię, co chyba nie było reakcją, którą Aryssa chciała wywołać.

– Myrtanna wtrąca się w moje interesy? Sądziłem, że uzgodniliśmy już kiedyś, że nie będzie żądać ode mnie żadnych pieniędzy.

– Czasy się zmieniają – Aryssa nie przestawała blefować. – Królowa zdaje sobie sprawę, jak cenny był towar, który przepuściła przez swój teren i chce dostać od niego dwadzieścia procent ceny, jaką zapłacisz oficer Kuanie. Jeśli się nie zgodzisz...

– Wiem dobrze, co oznacza powiedzenie Myrtannie: nie. Ale wiem też, że bardzo wątpliwym jest to, że w ten sposób postanowiła zerwać umowę, którą mieliśmy. Ostatecznie to i tak bez znaczenia.

– Dlaczego? – spytała zdziwiona młoda pirat.

– Ponieważ z mojej strony oczekiwania co do realizacji umowy także się zmieniły. Powiedziałbym, że dosyć drastycznie.

– Co to ma znaczyć? – spytałaś zaniepokojona.

– Już tłumaczę – odparł wesoło Zettiańczyk.

Przejdź do paragrafu 468

467

– Bardzo miło mi gościć panią oficer w moich progach – powiedział.

– Mnie również miło jest w końcu pana spotkać – odparłaś uprzejmie. – Mam nadzieję, że ta rozmowa będzie tylko formalnością i potwierdzeniem tego, na co umówił się pan z moim przełożonym.

– Zaraz możemy zaczynać, ale najpierw przejdźmy się chwilę korytarzem, dobrze? – powiedział Mohmad.

Gdy przeszliście kawałek, stwierdził:

– Dobrze płacę moim ludziom, ale i tak obawiam się, że kilku z nich jest szpiegami na usługach innych klanów, więc wolę, gdy nikt nas nie słyszy. Więc tak, z miłą chęcią wyłącznie potwierdzę to, na co umówiłem się z Grunattim, ale obawiam się, że dowiedzenie się tego nie będzie dla pani tylko formalnością.

– Chce mi pan powiedzieć, że w umowie był jakiś kruczek, o którym ja nie mam pojęcia? – spytałaś zdenerwowana.

– Oj tak. Bardzo duży kruczek. Ale zacznijmy od początku.

Przejdź do paragrafu 468

468

– Podczas swojej podróży dokonała pani czegoś, z czego znaczenia nie zdaje sobie do końca sprawy, pani oficer – stwierdził Mohmad. – Skoro już zamierzam wyjawić pani prawdziwą naturę umowy mojej z Grunattim, może najpierw zadam pani pytanie. Czy wie pani, jaka działalność przyniosła moim przodkom władzę i bogactwo?

– Handel przyprawami. (469)

– Kontrolowanie tunelów czasoprzestrzennych i pobieranie opłat za korzystanie z nich. (470)

– Handel technologią. (471)

– Handel bronią. (472)

– Nie mam pojęcia. (473)

469

– Handel przyprawami przyniósł pieniądze niejednemu, ale mój klan nie uzyskałby dzięki nim takiej potęgi, jaką ma teraz – stwierdził Mohmad. – Kilkaset lat temu dwa klany, Urgettinów i Hanftożych, przejęły większość przyprawowego rynku i od tamtego czasu niszczą każdego, kto próbuje wyrosnąć na trzecią siłę. Odpowiedź jest inna, handel bronią.

Przejdź do paragrafu 474

470

– Oj, to był daleki strzał. Rzeczywiście, gdyby któremuś klanowi udało się opanować wejścia tunelów w naszym układzie, to zyskałby ogromne korzyści, ale kosztem innych. Właśnie dlatego wszystkie takie próby zawiodły, bo kończyły się interwencją innych klanów i olbrzymimi stratami dla śmiałka, który próbował wprowadzać cła do Zetty. Odpowiedź jest inna, handel bronią.

Przejdź do paragrafu 474

471

– Wiesz, właściwie to masz część racji. Dawno temu klan Cuttich zajmował się głównie technologicznymi nowościami. Ale nie na tym zdobyliśmy nasz olbrzymi majątek, w tamtych czasach nasza marka nie była silna, a wszystkie nasze rewolucyjne rozwiązania szybko było podkradane przez potężniejszą konkurencję. Na szczęście moi przodkowie wpadli na to by przekierować wszystkie środki na bardziej lukratywny interes, handel bronią.

Przejdź do paragrafu 474

472

– Dobrze. Skąd pani o tym wiedziała?

– Zgadłam. Uznałam, że skoro kupujecie od Trauncji broń, to zapewne macie w handlu nią doświadczenie.

– Trzeźwe spostrzeżenie.

Przejdź do paragrafu 474

473

– W takim razie muszę to rozjaśnić, bo jest to dosyć istotna informacja dla mojego dalszego wywodu. Odpowiedź brzmi: handel bronią.

Przejdź do paragrafu 474

474

– Moi przodkowie skorzystali z dosyć niespokojnego okresu w naszym regionie i zaczęli zaopatrywać w okręty oraz maszyny bojowe wszystkich, którzy pilnie potrzebowali więcej zaopatrzenia i mieli pod ręką gotówkę. Cutti nie byli jedyni, ale wyprzedzili swoją konkurencję, więc po pewnym czasie udało im się wymusić na sąsiednich państwach handel tylko z nimi i w ten sposób zmonopolizowali rynek. To przynosiło duże zyski, bo nawet jeśli wszystkie strony konfliktu miały własne rozbudowane środki produkcji sprzętu wojennego, to po rozpoczęciu konfliktu zazwyczaj okazywało się, że dana strona nie przygotowała wystarczająco wiele okrętów konkretnych typów, kiedy ich przeciwnicy mieli ich całą flotę. Żeby to zrekompensować, musieli natychmiast zaopatrzyć się u nas, bo inaczej czekałaby ich klęska.

– Rozumiem to, przecież to ja tu jestem wojskową.

– Słuszna uwaga. W każdym razie, dzięki tym działaniom szybko zbiliśmy fortunę i staliśmy się jednym z najważniejszych klanów na Zetcie. Takie bogactwo pozwoliło na zainwestowanie także w inne branże, które przynoszą nam zysk także podczas pokoju. Skoro już pani oficer wie, z czego moja rodzina zarabia, to co pani o tym myśli?

– To zwykłe przedsiębiorcze zachowanie. (475)

– Sprzedawanie broni każdemu, kto płaci jest niemoralne, to tylko zaognia konflikty. (476)

– Nie mnie osądzać cudze interesy. (477)

475

– Dobrze, że podchodzi pani do tematu rozsądnie. Może dzięki takiemu punktowi widzenia zrozumie pani także to, co powiem zaraz.

Przejdź do paragrafu 478

476

– To bardzo naiwne stwierdzenie. Nie wie pani, jak działa rynek? Mój klan, jak i wszystkie inne, robił dokładnie to, co przynosiło zysk, bo gdyby robił co innego, zostałby zdeptany. Tu nie ma nic niemoralnego, zwykłe interesy.

– Przekładanie własnych interesów nad czyjeś życie jest złe, nawet jeśli na tej planecie to norma.

– Obawiam się, że nie tylko na tej, to uniwersalne prawo rządzi całym wszechświatem. Smuci mnie pani błędna postawa, bo to, co powiem za chwilę, może panią zbulwersować.

Przejdź do paragrafu 478

477

– Bardzo rozsądne podejście. Pozwala uniknąć wielu kłopotów i wątpliwości. Chociaż obawiam się, że od kiedy dostarcza mi pani broń, to jest pani częścią tego interesu.

– Tylko jego czystej części. I to się nie zmieni.

– Właśnie to będzie kwestią dyskusyjną. Ale przejdę do tego na koniec.

Przejdź do paragrafu 478

478

– Więc tak, skoro zna już pani prawdziwą specyfikę mojego rzemiosła, wypadałoby poznać moich dwóch najlepszych klientów. Mianowicie pani republikę, Trauncję i jej zaciekłego rywala, Falurię. Nigdy się tym nie chwaliły, ale od początku historii wojen między sobą, oba państwa potrzebowały wsparcia militarnego klanu Cutti. I oba za każdym razem wsparcie to uzyskiwały, z olbrzymim zyskiem dla mojej rodziny. Dwie największe potęgi regionu absolutnie nie mogą sobie pozwolić na porażkę, więc hojnie wydają potężne sumy na wszystko, co może pomóc im w zwycięstwie. Mój klan od setek lat na tym korzystał i w dużej mierze to na waszych wojnach zbudował swoją potęgę, która dziś pozwala mi żyć w luksusie i odgrywać ważną rolę w rządzeniu Zettą.

– W takim razie jest pan pijawką żywiącą się nienawiścią. Nie ma być z czego dumnym.

– Na Zetcie uważamy, że monetyzowanie czegokolwiek to powód do dumy, a monetyzowanie nienawiści to świetny interes.

– Pana wywód jest za długi. Do czego pan zmierza? – spytałaś coraz mocniej zirytowana.

– Do wyjaśnienia pani, czego tak naprawdę oczekuję od broni, którą mi pani przywiozła. I na co zgodził się pani przełożony. Proszę się nie martwić, już koniec lekcji historii, przechodzimy do współczesności. Jak doskonale zdaje sobie pani sprawę, ostatnie miesiące przyniosły załamanie się stosunków trauncko-faluriańskich i wojna jest już na horyzoncie.

– A dla pana to powód do otwierania szampana.

– Powinien być, a jednak pojawiła się komplikacja. Nie tylko ja zdaję sobie sprawę z nieuchronności tego konfliktu, ale także wszyscy najważniejsi ludzie na Zetcie. I tym razem postanowili odkroić sobie kawałki od tortu należącego od setek lat do mojej rodziny! Moi szpiedzy donieśli mi, że kilka klanów, w porozumieniu ze sobą, szykuje infrastrukturę, i za parę miesięcy będzie mogło zacząć masową produkcję statków i maszyn bojowych, chcąc w nadchodzącej wojnie być alternatywą dla moich towarów. Przez to będziemy musieli walczyć o uwagę Trauncji i Falurii, a nawet jeśli wygram tę walkę, to nie będę mógł dyktować warunków umowy, więc stracę na tym pieniądze. Wie pani jak duże?

– Olbrzymie.

– Potwornie olbrzymie. Jeśli mój klan nadal ma odgrywać ważną rolę na tej planecie, muszę powstrzymać konkurencję. I zrobię to. Wie pani, jak?

– Chce pan ich wszystkich sabotować? To byłoby przedsięwzięcie na planetarną skalę!

– To przedsięwzięcie byłoby niewykonalne. Moi konkurenci to największe klany Zetty, nie mogę sobie pozwolić na otwartą wojnę z nimi. Ale mam lepszy sposób, muszę ich wyprzedzić. Oni dopiero zaczęli realizować swój plan, a mój klan jest perfekcyjnie przygotowany do zarabiania na wojnach od pokoleń. Gdyby wojna wybuchła natychmiast, Faluria i Trauncja musiałyby zwrócić się do mnie i podpisać umowę na cały okres jej trwania. I właśnie dlatego wojna wybuchnie natychmiast.

Pewność, z jaką wypowiedział ostatnie zdanie, zmroziła Cię, bo właśnie zrozumiałaś, co zamierza Ci przekazać. Potwierdziły się Twoje najgorsze obawy.

– Carmag jest zdrajcą i pomaga panu w wywołaniu wojny – powiedziałaś.

– Tak. Nie znam do końca jego motywów, może jest faluriańskim agentem, może członkiem „Szklanej Igły”, może realizuje potajemne interesy „Czystej Sprawiedliwości”, a może po prostu pokusił się na kwotę, jaką mu zaoferowałem. Ważne, że mamy wspólny cel, wojnę. W tym celu wysłał mi panią. Nie docenił pani wprawdzie, miała pani utracić władzę po buncie terrorystów na pokładzie. „Żółta Orchidea” nigdy nie miała wylądować na Zetcie. Powinna być teraz w pobliżu Trychonii i ostrzeliwać faluriańską kolonię górniczą.

– Ale jej tam nie ma. I nigdy nie przekroczy granicy.

Jeśli posiadasz Informację #29, przejdź do paragrafu 479

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 491

479

– Doprawdy? – uśmiechnął się Mohmad. – Wie pani co, gdy planowaliśmy całą tę akcję razem z Carmagiem, to ja sugerowałem, że mieszanie do tego pani będzie zbędnym ryzykiem, ale on uparł się, że wojna wybuchnie tylko jeśli Falurianie będą mieli dowód, że w akcji brał udział trauncki oficer.

– Chce pan pochwalić się tym, że miał pan rację? – spytałaś pogardliwie.

– Owszem. I jeszcze dodać, że prawie się cieszę, że jednak zrobimy to po mojemu. Bo na szczęście sama oddała mi pani Orso, a on z dziką radością powie mi, gdzie strzelić, by natychmiast unieruchomić „Żółtą Orchideę” i uniemożliwić jej ucieczkę z mojego lądowiska. A potem wejdzie do niej razem z moimi żołnierzami, przejmie władzę i wyruszy wypełnić zadanie, jakie mu powierzyłem. Z panią natomiast pozostaje mi się jedynie pożegnać.

Jeśli posiadasz Informację #30, przejdź do paragrafu 481

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 480

480

W mig pojęłaś znaczenie ostatniego zdania, ale i tak było za późno. Niepozorny fizycznie kupiec błyskawicznie skierował w Twoją stronę rękę, pod którą miał ukrytą w szacie drobną wyrzutnię strzałek. Strzałka mała, ale za to piekielnie szybka, precyzyjnie przebiła Ci szyję na wylot. Poczułaś, że zaczynasz się dusić i tracić siły, a potem upadłaś. Ostatnie słowa, jakie usłyszałaś brzmiały: „Musi mi pani przyznać, że mówiąc o tym, że interesy na Zetcie załatwia się w cztery oczy, mówiłem prawdę. Słodkich snów, oficer Kuano.” Nie było Ci dane dowiedzieć się, czy plan Mohmada się powiódł.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Najważniejszy dzień kariery. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

481

Gdy byłaś zajęta słuchaniem kupca, Aryssa tylko stała z boku, ale cały czas musiała pozostać czujna, bo prędzej niż Ty wyczuła zagrożenie i na nie zareagowała. Fakt, że była znacznie młodsza też mógł odegrać tu rolę. Mohmad wysunął w waszą stronę swoje ręce, okazało się, że pod obiema miał ukryte w rękawie wyrzutnie strzałek. Aryssa rzuciła się na Ciebie i obaliła, czym uratowała Ci życie, bo inaczej zginęłabyś od niespodziewanego ciosu głowy klanu Cutti. Zanim nikczemny intrygant zdążył przeładować i ponownie w was wymierzyć, Ty już trzymałaś pistolet laserowy w ręce. Trafiłaś prosto w serce, więc miałaś pewność, że Mohmad pożegna się z tym światem. Chciałaś wierzyć, że jego plany wywołania wojny umrą wraz z nim, ale wiedziałaś, że ma następców, którzy być może będą kontynuować podobne intrygi. Wstałyście z Aryssą z podłogi i spojrzałyście ostatni raz na konającego wroga, a potem rzuciłyście się do ucieczki, bo usłyszałyście kroki strażników.

– Ponownie we dwie uciekamy z wrogiej fortecy, prawda? – powiedziała rozradowana zwycięstwem Aryssa. – To co teraz?

Jeśli chcesz przebić się przez korytarz, przejdź do paragrafu 482

Jeśli chcesz wybić okno i przez nie uciekać, przejdź do paragrafu 483

Jeśli chcesz skręcić do najbliższego pomieszczenia, przejdź do paragrafu 484

482

Znałaś tutaj tylko jedną drogę, tę którą przyszłyście. Jednak w holu cały czas siedziało ośmiu ludzi Mohmada. Miałaś nadzieję, że jak z Aryssą zaskoczycie ich natychmiastowym otwarciem ognia, to nie uda im się powstrzymać was przed wybiegnięciem na zewnątrz. Niestety, najwidoczniej usłyszeli, że biegniecie zamiast spokojnie iść i to ich zaalarmowało. Na wasz ogień odpowiedzieli natychmiastowym kontratakiem. Cudem udało się wam ujść z życiem, tylko dlatego, że szybko się wycofałyście.

– Tędy nie przejdziemy! – krzyknęła Ventisówna. – Muszą być jakieś inne opcje!

Jeśli chcesz wybić okno i przez nie uciekać, przejdź do paragrafu 483

Jeśli chcesz skręcić do najbliższego pomieszczenia, przejdź do paragrafu 484

483

Spojrzałaś na ogromne okna umiejscowione na korytarzu. Były z pięknego, barwionego szkła, które wydawało się cienkie. Wiedziałaś, że nawet mimo tego, możesz poważnie się zranić, ale postanowiłaś zaryzykować, bo pościg był tuż za wami. Wbiłaś się z impetem barkiem w szybę, która pękła, a Ty i Aryssa wybiegłyście na podwórze. Zaraz za wami zrobili to strażnicy.

Przejdź do paragrafu 485

484

Okazało się, że znalazłyście się w kuchni, co było całkiem fartowne, bo tam znajdowały się drzwi którymi wwożono do pałacu jedzenie. Wprawdzie były zamknięte, ale Aryssa wycelowała broń w jednego z kucharzy i rozkazała mu natychmiast je otworzyć jeśli nie chce zginąć. Ty wprawdzie pewnie najpierw spróbowałabyś innej metody, ale ta zadziałała i zdążyłyście uciec na podwórze, zanim do kuchni wparowali strażnicy. Jednak oczywiście popędzili za wami.

Przejdź do paragrafu 485

485

Ewidentnie nie byli przygotowani na scenariusz, w którym ich szef zginie, a wy będziecie uciekać. Fakt, że byli zaskoczeni, dał wam cenną przewagę, ale droga od pałacu do lądowiska była długa, więc pewnie i tak zdążyliby was ustrzelić, gdyby nie to, że Twoi żołnierze zobaczyli, że uciekasz, więc wybiegli ze statku Cię osłaniać. Nawiązała się wymiana ognia, ale Tobie i Aryssie udało się bezpiecznie dobiec do „Żółtej Orchidei”.

– Co się stało?! – spytała zaskoczona Natra.

– To była pułapka – oznajmiłaś. – Mohmad przyznał się, że stał za planem wywołania wojny z Falurią, a potem próbował nas zabić, ale go uprzedziłyśmy.

– W takim razie cała nasza misja zakończyła się niepowodzeniem? – spytała Buho.

– Tak. Ale chociaż żyjemy. I mamy pewność co do tego, że Carmag jest zdrajcą, który pomagał Mohmadowi. No dobra, starczy gadania, niech wszyscy się wycofają i zamkną właz do statku. Natychmiast odlatujemy!

Sandryk potrzebował chwili na wystartowanie, ale nie martwiłaś się, bo wiedziałaś, że broń ludzi Mohmada nie jest w stanie wyrządzić „Żółtej Orchidei” dużej szkody. Przestraszyłaś się dopiero, gdy okazało się, że Cutti najwidoczniej przygotował się na wypadek, gdyby statek spróbował mu uciec, bo trzymał w swoim hangarze potężne działo fuzyjne. Na szczęście jego ludzie nie mieli pojęcia, gdzie są słabe punkty Twojego okrętu, więc strzelili w silnie opancerzony kadłub, co wcale was nie powstrzymało przed wystartowaniem. Zanim zdążyli załadować drugi pocisk, wy już wzlecieliście poza ich zasięg. Gdy już byliście bezpieczni w przestrzeni kosmicznej, zwołałaś naradę z dowódcami sekcji i opowiedziałaś im, co zaszło w pałacu Mohmada.

– Musimy natychmiast wrócić na Skassę i wszystkich o tym powiadomić! – stwierdził energicznie Sandryk. – Dopóki osoba pragnąca wojny zasiada na stanowisku gubernatora planety, wybuch wojny jest stałym zagrożeniem!

– Właściwie to się zgadzam, chociaż mam pewne wątpliwości – powiedziała Cressina. – Nie mamy w końcu żadnych twardych dowodów na winę Grunattiego, a jeśli wysuniemy wobec niego te oskarżenia, to on stanie się potężnym wrogiem każdego, kto je poprze.

– Powinniśmy w takim razie wrócić na „Harpię Prime” – stwierdził Fredric. – Admirał Ventis z pewnością nam uwierzy, bo już sam dużo wcześniej podejrzewał gubernatora.

– A jaką my właściwie mamy gwarancję, że przebaczył już nam zignorowanie jego rozkazu i porwanie córki? – spytał zaniepokojony tym pomysłem Natalin. – Gdy dowie się, że faktycznie miał rację i uciekając z jego bazy, naraziliśmy nieświadomie Trauncję na wojnę, to może zechcieć natychmiast nas aresztować.

– Te opcje nie wydają się dobre. Może dajmy sobie dzień przerwy, by je przemyśleć? – zaproponowała Natra, a wszyscy się zgodzili, więc narada została przełożona na kolejny dzień.

Oczywiście tego wieczora siedziałyście w gabinecie z Natrą, by gruntownie przeanalizować, jakie skutki będzie dla was niósł powrót do Trauncji. Wtedy jednak ktoś zakłócił wam spokój dzwonkiem do drzwi.

– To zdecydowanie nie pora na wizyty! – krzyknęła Twoja adiutant.

– Pani kapitan, proszę mnie wpuścić – odparła Aryssa. – Jak to ja, mam dla pani ofertę. Będzie idealnym rozwiązaniem problemu, z którym pani się teraz boryka! To dla mnie ważne!

Z uwagi na to, co razem poprzedniego dnia przeszłyście, wpuściłaś Ventisównę, by mogła powiedzieć to, co chciała.

– Zacznijmy od tego, że nie spłaci mi pani długu, który u mnie zaciągnęła – powiedziała Aryssa. – Ale nie mam o to do pani pretensji, w końcu pani też została oszukana i nic na swojej misji nie zarobi. To co chciałabym zaoferować, to możliwość zwrócenia mi, ale przede wszystkim samej sobie, tego co się nam należy za cały nasz trud.

– Nie podoba mi się ta retoryka – stwierdziła Natra.

– Po pierwsze, niech pani sobie zda sprawę, jak przebiegły może być Carmag – kontynuowała Aryssa. – Nie ma pani na niego nic poza słowami, więc jeśli pani teraz wróci w jego ręce, to on może panią oskarżyć o morderstwo Mohmada, a co za tym idzie celowe zrujnowanie misji i zdestabilizowanie skasskiej gospodarki. Za takie rzeczy dostaje się dożywocie.

– A jaka jest twoja alternatywa? – spytałaś zaciekawiona.

– Powinna pani dołączyć do Królowej Piratów. Mówię poważnie, to tylko z pozoru wydaje się absurdalny pomysł. Ona jest przeciwniczką wojny, więc doceni to, że stłumiła pani bunt Jamina i zabiła Cuttiego. Nieświadomie, ale działała wtedy pani w jej interesie oraz dowiodła własnej skuteczności. Pani doświadczenie, nabyte latami służby we flocie Trauncji oraz to, że podczas waszej rozmowy pokazała pani, że potrafi rozsądnie wychodzić z problemów, też działają na pani korzyść! Ona nie odmówi przyjęcia drugiego potężnego statku pod pani rozkazami i wprowadzi panią do niebezpiecznego świata piratów. Ta sytuacja jest świetną szansą, by wyrwać się na wolność z systemu, który tylko każe panią za pani zdolności i determinację!

– Jak śmiesz coś takiego w ogóle proponować! – oburzyła się Twoja adiutant. – Jesteśmy żołnierzami, nie złodziejami i mordercami! Przecież załoga nigdy się na to nie zgodzi!

– Część z nich też czuje się oszukana, więc się zgodzi – stwierdziła Ventisówna. – A co do reszty, możemy wrócić na Zettę i wylądować w jednym z dużych miast. Tam zostawimy niechętnych nam ludzi i zamienimy ich na śmiałków chętnych zostać piratami. Co pani kapitan na to?

– Arysso, przecież wiesz, że ja nie chcę żyć jako przestępczyni. Wracamy do Trauncji. (486)

– Właściwie to plan dołączenia do Myrtanny brzmi dobrze. (488)

486

– Pani kapitan, przecież do tego czasu mój ojciec na pewno zorientował się, czym się zajmowałam w jego bazie – powiedziała smutnym tonem Aryssa. – Jeśli wrócimy do kraju, to mnie dopadnie i wsadzi za kraty albo zabije.

– O czym ona mówi? – spytała zaniepokojona Natra, ale nie odpowiedziałaś jej.

– Wczoraj uratowałam pani życie, uważam, że powinna mi się pani odwdzięczyć tym samym. Szczególnie, że dla pani też będzie to korzystna opcja.

– Naprawdę rozważa pani kapitan zbratanie się z piratami?! – powiedziała Buho. – Bądźmy rozsądni, dołączenie do bandy morderców to jeszcze gorszy los od śmierci. Ja jestem adiutant oficer traunckiej floty, nie pirackiej kapitan. Jeśli pani dołączy do Myrtanny, opuszczę to stanowisko.

– A ja je chętnie zajmę! – powiedziała Aryssa. – Razem będziemy mogły w końcu coś znaczyć, dzięki życiu na własnych warunkach! Niech pani kapitan się zgodzi!

– Po raz drugi mówię: nie. Należy ci się wdzięczność za to, co dla mnie zrobiłaś, ale nic nie skłoni mnie do przejścia na drogę zbrodni. (487)

– Przekonałaś mnie. Przyszłość jako pirat nie będzie łatwa, ale już wolę to, niż pozostawienie cię samej sobie po tym, co dla mnie zrobiłaś. (489)

487

Aryssa była wyraźnie zła i zawiedziona, ale nic nie powiedziała. Po prostu ścisnęła dłonie w pięści, a potem uspokoiła się i wyszła z gabinetu z opuszczoną głową.

– Gdy uciekaliśmy z „Harpii Prime” musiałam przyjąć pomoc od tego, kto ją oferował – powiedziałaś do Natry. – Proszę, nie zadawaj więcej pytań. Pewnie i tak wszystkiego się dowiesz, gdy wrócimy do domu.

– Niech będzie – odparła Twoja adiutant. – Dobrze, że w przeciwieństwie do tej kobiety, pani ma kręgosłup moralny. Wracamy do obmyślania planu na przyszłość.

– Chyba nie ma powodu. Powrót w objęcia Kordyla to samobójstwo, musimy wrócić na Skassę i liczyć na to, że ludzie nam uwierzą.

– Zgadzam się. Tak powiemy im jutro na zebraniu.

Gdy już Natra wychodziła, odwróciła się i powiedziała:

– Naprawdę cieszę się, że potrafi pani słusznie postąpić. Jestem pewna, że wszystko się ułoży.

Pożegnałaś ją i spojrzałaś przez swoje okno w kosmos. Niestety, nie miałaś pewności swojej adiutant.

Przejdź do paragrafu 446

488

– Ten plan brzmi dobrze? – spytała Natra. – Mam nadzieję, że pani żartuje, nie spodziewałam się tego po pani. Przecież pani od wielu lat wiernie służy naszej flocie, skąd nagle pomysł, by zdezerterować i żyć z rabowania i handlowania niewolnikami?

– Pewnie pani kapitan w końcu zrozumiała, jak zgniła i okrutna dla jednostki jest ta flota. – wtrąciła się Ventisówna. – Przecież to prosty wybór, awanturnicze i wolne życie albo dalsze służenie zdrajcy, który pewnie pani nienawidzi.

– Gubernator to tylko przeszkoda, która pewnie wkrótce zniknie – stwierdziła Natra. – Proszę, niech pani się dobrze zastanowi.

– Nie mam zamiaru porzucać wszystkiego dla ulotnego marzenia. Wracamy do kraju. (487)

– Mam już dość zastanawiania się, jak przeżyć w nieprzyjaznym środowisku traunckiej floty. Pora znaleźć sobie nowe, nawet jeśli będzie to środowisko przestępcze. (489)

489

– I takiej postawy się trzymajmy! – odpowiedziała wesoła Aryssa. – Cieszę się, że udało mi się zarazić moim marzeniem panią kapitan.

Twoja adiutant wyraźnie nie była w dobrym nastroju.

– Dotychczas byłam pani wierna jak pies, ale z tym koniec! – zawołała. – Nie zdradziła nas pani dla Falurii tylko po to, by zdradzić dla bandy piratów?

– Nie przychodzi ci na myśl, że w końcu czas zrobić coś dla samej siebie? – spytałaś sarkastycznie.

– Nie dopuszczę do tego! – zagroziła Natra. – Obalę panią i uczynię kapitanem Fredricka!

Po tych groźbach, Twoja była adiutant opuściła gabinet.

– Mam nadzieję, że jesteśmy gotowi na konflikt? – spytałaś Aryssę.

– Oczywiście. Tak jak mówiłam, rozmawiałam z ludźmi i wielu jest na tyle oburzonych całą tą sytuacją, w której mieliśmy być jedynie pionkami w rękach Mohmada i Carmaga, że stwierdziło, iż mój pomysł całkowitego odcięcia się od Trauncji jest dobry. Niestety, jest także wielu niechętnych oraz takich, którzy chcą wrócić do rodzin na Skassie, ale myślę, że uda mi się zwerbować wystarczająco ludzi.

– W takim razie zajmij się tym. Właśnie zostałaś moją nową adiutant.

– A pani właśnie została moją nową kapitan, dla której z przyjemnością będę pracować!

Gdy Aryssa wyszła, Ty zajęłaś się pisaniem wiadomości do Fredrica, Cressiny i Sandryka, w których wyjaśniłaś im swoje motywy i zaproponowałaś rozwiązanie całej sprawy bez rozlewu krwi. To nie do końca się udało, bo kolejnego dnia doszło do kilku potyczek między zwolennikami Twoimi a Quaffa i Buho, ale gdy razem z Aryssą zebraliście armię kilkudziesięciu ludzi, w której było wielu wojskowych, którzy opuścili Fredrick, poczułyście się pewniej. Gdy w końcu naprzeciwko sobie w stołówce stanęły obie armie, Fredric zgodził się pertraktować, bo wiedział, że wynik bitwy byłby niepewny. Na negocjacje przyszli także Sandryk i Cressina. Stanęli po stronie buntowników.

– Nie mogę uwierzyć, że do tego doszło – zaczął Quaff. – Zdobyła już pani moje zaufanie, tylko po to, by teraz je sprzeniewierzyć.

– Musisz się pogodzić z tym, jak wygląda sytuacja – odparłaś. – Chcę porzucić flotę i zacząć nowe życie. Ci, którzy mnie popierają, też tego chcą. Jakim prawem chcesz nam tego zabronić?

– Takim, że planujecie dołączyć do morderców! – wściekł się podoficer. – Do parszywych piratów! Jeśli teraz was nie powstrzymam, to w przyszłości zginie wielu ludzi, których będziesz rabować!

– A jeśli spróbujesz mnie powstrzymać, to zginie wielu ludzi na statku. Przyjmij moją ofertę, wszyscy, którzy nie będą chcieli do mnie dołączyć, będą mogli bezpiecznie wylądować na Zetcie, i stamtąd załatwić sobie podróż z powrotem do Trauncji.

– Pani kapitan okazała się egoistką bez sumienia – stwierdził Natalin. – Ale chyba powinniśmy zostawić ją własnemu losowi. Nikt na statku nie pragnie wojny, mają już serdecznie dość wewnętrznych konfliktów.

– Pamiętajmy też, że ktoś musi dostarczyć na Skassę informacje o zdradzie Grunattiego. – stwierdziła doktor Lateri. – Myślę, że akurat w tej sprawie oficer Kuana nie kłamała, a skoro ona dezerteruje, to my musimy przeżyć, by wszystkich powiadomić, jakim zagrożeniem jest gubernator.

– Panie Quaff, proszę się nie zgadzać! – Tylko Natra protestowała. – Jesteśmy w stanie ich pokonać, wierzę w to.

Podoficer westchnął ciężko.

– Przykro mi, Buho, ale argument doktor Lateri mnie przekonał. Przyjmuję warunki, pani Kuano. Jeśli się jeszcze kiedyś spotkamy, to tylko w bitwie.

– Nie mogę się doczekać – wtrąciła się Aryssa, która stała u Twego boku.

Jej plan się powiódł. „Żółta Orchidea” wylądowała w Zanquadzie, drugim największym mieście Zetty. Wszyscy, którzy chcieli, mogli od Ciebie odejść i zrobiła to większość załogi, w tym wszyscy dowódcy sekcji. Jednak nie martwiłaś się, bo kilku kompetentnych ludzi nadzorujących wszystko zostało, a resztę zrekrutowałaś wśród najemników, pragnących zostać piratami. Wkrótce utworzyłaś nową radę dowódców sekcji, sprawdziłaś, czy cały statek działa, jak powinien i wyruszyłaś w stronę Pasa Szal-Diba. Licząc, że Myrtanna przyjmie Cię w swoje szeregi, marzyłaś już o nowym życiu.

Przejdź do paragrafu 490

490

Zgodziłaś się złożyć hołd Królowej Piratów i zostałaś jej kapitan, zachowując oczywiście „Żółtą Orchideę”. Nie wiesz jeszcze, jak długo chcesz służyć Myrtannie, ale w ogóle nie masz pojęcia, jak funkcjonuje piracki półświatek, więc na pewno od tego musisz zacząć. Czasami jeszcze nękają Cię wyrzuty sumienia, bo teraz musisz żyć z przestępstw, którymi niegdyś gardziłaś, ale bardziej absorbują Cię nowe wyzwania, przed którymi stajesz. Musisz nauczyć się tak zarządzać zachłanną załogą, by byli Ci posłuszni oraz tak wybierać swoje cele, by były łatwym łupem, bo każda zbędna potyczka jest dla Ciebie ryzykiem. Jednak mając zaangażowaną Aryssę u swojego boku, wszystko idzie Ci świetnie, nawet jeśli czasami zastanawiasz się, na ile możesz jej ufać. Cokolwiek się stanie, skoro w końcu zapracowałaś sobie na więcej swobody, to zadbasz, by o duecie „Czarny Tytan” i „Żółta Orchidea” usłyszała cała galaktyka!

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Pirat. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

491

– Obawiam się, że właśnie to czy rzeczywiście tak się stanie, jest prawdziwym przedmiotem naszych negocjacji – powiedział kupiec.

– Dlaczego sądzi pan, że będę chciała dyskutować o pańskich paskudnych zamiarach? – spytałaś.

– Dla pieniędzy. Niech pani się zastanowi, co czeka panią w ojczyźnie. Pani własny przełożony był panią na tyle rozczarowany, że została pani wysłana na skazaną na porażkę misję. A przypominam, że nie ma pani na niego nic poza moimi słowami, których nie potwierdzę, więc niech pani nie spodziewa się medalu za ujawnienie planów gubernatora. Przyznaję, że nie postąpiliśmy z panią uczciwie, ale teraz dostrzegam ten błąd i pragnę go naprawić. Ma pani szansę zostać moją wspólniczką, nie obiektem mojej gry. Niech „Żółta Orchidea” pod pani dowództwem poleci w stronę Trychonii i rozpocznie wojnę z Falurią. W zamian zapewnię pani bezpieczną ucieczkę daleko stąd i tyle pieniędzy, że starczy ich pani do końca życia.

– A jeśli się nie zgodzę?

– Jeśli pani się nie zgodzi, może mieć pani bardzo poważne problemy z opuszczeniem mojego pałacu.

– Nie jestem zdrajczynią i nie chcę przyczyniać się do wybuchu wojny. Nic ze mną nie wytargujesz, chciwy draniu. (492)

– Nigdy nie byłam doceniana, ale widzę, że pańska oferta mi to wynagrodzi. Przyjmuję te warunki. (493)

492

– Szkoda – powiedział Mohmad. – Jest pani pewna? Chyba zdaje sobie pani sprawę, że bez pani zgody także wykonam swój plan.

Przesunęłaś dłoń w stronę broni.

– Nie pozwolę na to. A teraz zaprowadź mnie w stronę wyjścia, jeśli spróbujesz zawołać straż, zginiesz.

Cutti uśmiechnął się wrednie i uniósł ręce, pozornie w pokojowym geście.

– A dlaczego sądzisz, że potrzebuję pomocy straży?

Jeśli posiadasz Informację #30, przejdź do paragrafu 481

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 480

493

– Wspaniale! – oznajmił Mohmad. – Miło mi, że jest pani kobietą interesu, oboje zyskamy na tej umowie niezwykłe sumy! A teraz czas na szczegóły.

Jeśli posiadasz Informację #30, przejdź do paragrafu 494

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 496

494

– Pani kapitan, proszę się zastanowić! – powiedziała Aryssa, która dotąd milcząco stała z boku. – My też miałyśmy umowę, prawda? Jeśli teraz jednak dopuści pani do wybuchu wojny, to...

Mohmad nie dał jej dokończyć. Okazało się, że cały czas pod fałdami rękawów ukrywał zabójcze wyrzutnie strzałek. Po prostu skierował rękę w stronę Ventisówny i wystrzelił. Pocisk przebił szyję młodej kobiety na wylot. Po chwili padła na ziemię, umierając.

– Dlaczego to zrobiłeś?! – spytałaś oburzona.

– Ona wszystko słyszała, a to, co dziś powiedziałem, nie może trafić do uszu kogoś, kto nie jest po mojej stronie – odparł chłodno Cutti. – Poza tym, obawiam się, że to nie będzie ostatnią osoba z pani załogi, która zginie, jeśli chcemy przejąć okręt. Możemy już oddalić się od tego truchła i kontynuować omawianie szczegółów?

– Nie! Zamordowałeś moją przyjaciółkę! Z tej umowy nic nie będzie! (495)

– Tak, kontynuujmy. (496)

495

– Szkoda – stwierdził Mohmad. – Nie wiedziałem, że była pani do niej przywiązana. Ale odrzuciła pani umowę, a na pani nieszczęście, ja zawsze uzbrajam oba rękawy.

Przejdź do paragrafu 480

496

– Zacznijmy od tego, że jak rozumiem wszyscy członkowie „Szklanej Igły”, którzy byli na pokładzie, teraz nie żyją lub są zamknięci? – spytał Mohmad.

– Owszem. Chyba nie ma pan o to do mnie pretensji.

– Skądże, już mówiłem, że niewtajemniczanie pani to był błąd. Jednak fakt, że wszyscy na „Żółtej Orchidei” są przeciwnikami naszego planu oznacza, że musimy zająć statek siłą. Zgromadziłem w moim pałacu dwustu żołnierzy, mam nadzieję, że ta liczba wystarczy.

– Z nawiązką. Ale obawiam się, że jeśli zacznie pan szturm, to mój pilot zdąży wystartować, zanim ktokolwiek wedrze się do środka.

– Wiem, i właśnie dlatego sprowadziłem tu także działo fuzyjne, jest ukryte w hangarze. Niestety podczas ustalania mojego planu z gubernatorem Grunattim, nigdy nie poprosiłem go, by przekazał mi plany „Żółtej Orchidei”, więc nie wiem, w co strzelić, by od razu unieruchomić statek. Pani, mam nadzieję, to wie i podzieli się swoją wiedzą.

– Należy strzelić w kadłub, wygląda na wytrzymały, ale tak naprawdę jest kruchy. (kłamstwo) (497)

– Kilka metrów pod mostkiem znajduje się superkomputer analizujący rozkazy z mostka i aktywujący układy mechaniczne statku. Jeśli pan w niego strzeli, sparaliżuje działanie „Żółtej Orchidei”. (prawda) (498)

497

– Świetnie. Przekażę tę informację moim ludziom, a gdy statek już będzie w moich rękach, wtedy ustalimy resztę szczegółów naszej współpracy.

Mohmad wykonał jeden telefon, a potem powiedział:

– Chodźmy na dach obejrzeć spektakl.

Oczywiście spektakl nie poszedł zgodnie z oczekiwaniami głowy klanu Cuttich. Gdy tylko z hangaru wytoczone zostało działo, Sandryk musiał to zauważyć, bo zaczął odpalać silniki. Ludzie Mohmada mieli czas na tylko jeden strzał, i zmarnowali go, strzelając w potężny kadłub. Zanim działo zdążyło przygotować kolejny ładunek, „Żółta Orchidea” wzleciała już za wysoko, by można było ją ostrzelać. Z satysfakcją patrzyłaś, jak udało Ci się wyprowadzić z pułapki Mohmada statek, który prawie mu wręczyłaś. Od razu zorientował się, że go oszukałaś. O dziwo, nie był wściekły.

– Skoro nie chciała pani dotrzymać umowy, po co pani ją przyjęła? – spytał.

– Czułam, że potrzebujesz mnie wyłącznie do czegoś takiego, a dzięki wprowadzeniu cię w błąd, uratowałam moją załogę.

– Po raz kolejny mnie pani oficer zaskoczyła. Ma pani rację, gdyby nie fakt, że nie otrzymałem od pani Orso Jamina, gdy o niego prosiłem, to nie zawracałbym sobie głowy przekonywaniem pani, bo on zdradziłby mi gdzie strzelić. Jednak dzisiejsza porażka wcale nie przekreśla moich planów, nadal mam jeszcze czas. Może uda mi się jeszcze przejąć „Żółtą Orchideę”, a nawet jeśli nie, to być może uzyskam inny trauncki statek.

– I ten statek również przeleci przez „Harpię Prime”? Szczerze wątpię.

– Cokolwiek przyniesie przyszłość, pani już zdobyła mój szacunek. Jednak pozostajemy zadeklarowanymi wrogami, a moim wrogom gwarantuję tylko jeden koniec.

Przejdź do paragrafu 480

498

– Świetnie. Przekażę tę informację moim ludziom, a gdy statek już będzie w moich rękach, wtedy ustalimy resztę szczegółów naszej współpracy.

Mohmad wykonał jeden telefon, a potem powiedział:

– Chodźmy na dach obejrzeć spektakl.

Po tym, jak z hangaru wytoczono działo, Sandryk musiał szybko podjąć decyzję o ucieczce, bo silniki od razu zostały odpalone, ale niewiele to dało. Gdy tylko celny strzał z działa fuzyjnego zniszczył superkomputer, wszelkie rozkazy z mostka przestały być aktywowane, więc niemożliwym stała się ucieczka z lądowiska Mohmada. Mając nieograniczony czas, operatorzy działa skupili się na zniszczeniu wejścia na statek. Powoli ładowali i namierzali cel trzy razy, i te trzy pociski zrobiły w „Żółtej Orchidei” solidną wyrwę. Wtedy do akcji ruszyły siły klanowe, które, używając przewagi liczebnej, zaczęły wdzierać się do wnętrza statku. Patrzyłaś jak ludzie Quaffa giną, broniąc wejścia i mogłaś być pewna, że w środku walki przybiorą podobny obrót.

– Doskonale – oznajmił Mohmad. – Jedną prostą informacją zrekompensowała mi pani aresztowanie Jamina, bo po opanowaniu statku uwolnię go, więc wyjdzie na to samo. Ale walki mogą potrwać jeszcze nawet kilka godzin, więc myślę, że nie ma sensu tracić czasu na oglądanie statku. Teraz pora przejść do kolejnego elementu, jaki pragnę zawrzeć w naszej umowie. Konkretnie do zabezpieczenia.

– Jakiego zabezpieczenia? – spytałaś zdziwiona.

– Powiedzmy, że nieco dla pani uciążliwego. Obawiam się, że mimo dobrego początku naszej współpracy, nadal nie ufam pani na tyle, by nie bać się, że nie spróbuje pani, po odzyskaniu władzy nad statkiem, ruszyć w stronę Skassy zamiast Trychonii. Myślę, że jeśli zgodzi się pani na wszczepienie do swojej szyi drobnego ładunku wybuchowego, to będę mógł spać spokojniej.

– Co!?

– Pilot do tego ładunku będzie miał Jamin, on w razie potrzeby przypilnuje, by nie była pani w stanie wycofać się z umowy. Pewnie pani myśli, że to zbędny środek, ale jednak będę nalegał. Powiem nawet, że nie ma pani innej opcji.

– Na to się nie godziłam, nic z tego! (499)

– To jest paskudne zagranie, ale teraz się nie wycofam. Może pan mi to wszczepić, ale pod warunkiem, że po tym, jak spełnię zadanie, pilot zostanie zniszczony. (500)

499

– Przykro mi, bo jednak liczyłem na dalszą współpracę, ale teraz już nie jest mi pani niezbędna. Mam trauncki uzbrojony statek i Jamina, który zabierze go, gdzie mu każę. Skoro nie chce pani wejść w spółkę na moich warunkach, to czas, by „Żółta Orchidea” zmieniła kapitana.

Przejdź do paragrafu 480

500

Mohmad pokiwał głową.

– Oczywiście, po ostrzelaniu Kappy 18, będzie pani wolna. I zostanie pani nagrodzona za okazaną dzisiaj współpracę.

– Niech pan nawet nie próbuje mnie oszukać, Cutti. Choć raz nie pan się zachowa uczciwie.

– Nie ma pani oficer powodów do obaw. Skoro wszystko ustalone, zostawię panią tutaj i zaraz kogoś po panią przyślę. Spędzi pani w pałacu jeszcze pewnie tydzień albo dwa - bo tyle zajmie moim inżynierom naprawa szkód, jakie powstały w „Żółtej Orchidei”- jednak już bez mojego towarzystwa, ponieważ ja pilnie muszę udać się do spraw na północy. Potem niech pani rusza, by zdobyć majątek dla nas obojga!

Kupiec podał Ci rękę do uściśnięcia.

Zdobywasz Informację #31

Uściśnij dłoń. (501)

Zignoruj go. (502)

501

– Również życzę panu powodzenia – powiedziałaś na pożegnanie.

Gdy patrzyłaś, jak Mohmad odchodzi, myślałaś, że ten człowiek namówił Cię do zdrady zarówno załogi jak i państwa, ale jeśli spełni swoje obietnice, to może Ci to wyjść na dobre.

Przejdź do paragrafu 503

502

Nie uścisnęłaś mu dłoni, dając do zrozumienia, że gardzisz nim, nawet jak robisz z nim interesy. On tylko uśmiechnął się szyderczo i Cię opuścił. Przeszło Ci przez myśl, że być może właśnie podpisałaś na siebie wyrok śmierci, który otrzymasz zamiast nagrody po wykonaniu zadania, ale czy tak się stanie, dowiesz się dopiero w przyszłości.

Przejdź do paragrafu 503

503

Zostałaś sama na dachu pałacu, patrząc, jak liczne wojska wlewają się do Twojego uszkodzonego statku. Właściwie to on nigdy nie był Twój, należy do Carmaga, który kupił go za pieniądze Mohmada, więc aktualnie Cutti tylko odzyskuje swoją własność. Po chwili przyszło po Ciebie czterech wojskowych i kazało iść z nimi. Zaprowadzili Cię do piwnicy pałacu, do pomieszczenia na kształt sali szpitala. Tam położyłaś się na łóżku i pozwoliłaś się uśpić chirurgowi, a po przebudzeniu powiadomiono Cię, że zabieg został pomyślnie przeprowadzony. Wiedząc, że terrorysta, którego niedawno wsadziłaś za kratki, teraz może zabić Cię jednym kliknięciem, czułaś się bardzo niepewnie, ale teraz już nie było odwrotu. Nikt nie nałożył na Ciebie żadnych ograniczeń w poruszaniu się, więc postanowiłaś zobaczyć, jak wygląda sytuacja na „Żółtej Orchidei”. Było już po bitwie, oczywiście siły klanu Cutti wygrały. Aktualnie trwało wynoszenie ze statku zwłok poległych żołnierzy obu stron. Wśród wielu zabitych rozpoznałaś Fredricka, rany wskazywały, że zginął w walce. Rozpoznałaś też wielu innych, ale nigdzie nie zobaczyłaś Natry. Widząc, że przypatrujesz się poległym, podszedł do Ciebie Twój były przeciwnik, Orso Jamin, uwolniony z celi przez żołnierzy Mohmada.

Jeśli posiadasz Informację #26, przejdź do paragrafu 504

Jeśli posiadasz Informację #27, przejdź do paragrafu 505

Jeśli posiadasz Informację #28, przejdź do paragrafu 506

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych informacji, przejdź do paragrafu 507

504

– Właściwie to chyba umawialiśmy się, że jest pani w stanie sama odebrać statek Quaffowi, bez pomocy Mohmada. Czyżby pani kapitan jednak przestraszyła się i chciała nie dopełnić umowy? – spytał.

– Zabrakło mi czasu. A teraz to i tak nie ma znaczenia, jak widać pisane nam jest jednak współpracować.

– Owszem, chociaż z tego co wiem, to otrzymała pani nieco gorsze warunki niż te, które ja proponowałem – powiedział, pokazując Ci pilot, którym mógł Cię zabić.

Przejdź do paragrafu 508

505

– Niech pani kapitan mi powie, Mohmad ma znacznie większy dar przekonywania niż ja, czy po prostu przyłożył pani pistolet do głowy? – spytał.

– Właściwie to oba.

– Tak też sądziłem. W końcu zgodziła się pani na umowę bardzo podobną do tej, którą odrzuciła, gdy ja ją oferowałem. A właściwie to nawet na nieco gorszą – powiedział, pokazując Ci pilot, którym mógł Cię zabić.

Przejdź do paragrafu 508

506

– I cóż się stało z pani szczytnymi ideałami? – zapytał, śmiejąc się szyderczo. – Czyżby wizja śmierci zmieniła pani światopogląd?

– Nieistotne, co mnie do tego skłoniło.

– Słusznie. Ja także pragnę zapomnieć o tym, jak sobie w przeszłości naubliżaliśmy i spojrzeć w przyszłość. Mogę być o nią spokojny, bo z pewnym prezentem, jaki otrzymałem od szanownego pana Cutti, mogę być spokojny o to, że będzie pani współpracować.

Przejdź do paragrafu 508

507

– Chyba pani kapitan nie chciała już na mnie patrzyć – stwierdził. – Teraz chyba jednak nie ma pani wyboru. Ale ja na pewno nie ma już ochoty wyjaśniać moich motywów.

– Nie musisz, wszystko ustaliłam z Mohmadem. Ty po prostu wróć do dbania o maszynownię.

– Owszem wrócę, ponieważ bardzo cieszą mnie ustalenia, jakie zapadły między wami – powiedział, pokazując Ci pilot, którym mógł Cię zabić.

Przejdź do paragrafu 508

508

– Oczywiście nie mam zamiaru użyć tego narzędzia – dodał. – Tylko w ostateczności, do której nigdy nie dojdzie, prawda?

– Prawda.

– Wspaniale! Naprawdę cieszę się z tego, jak sprawy się potoczyły, już myślałem, że wszystko stracone. Grunatti nie poinformował mnie, że Cutti też jest częścią spisku. Skoro jest już pani po mojej stronie, może pani wrócić do swojej kajuty kapitańskiej. Niech pani tylko zawiadomi kogoś, gdyby spróbowała się z panią skontaktować pani adiutant. Nikt jej nie widział wśród zabitych, więc zapewne ukrywa się gdzieś na statku.

Jeśli posiadasz Informację #12, ale nie posiadasz informacji #30, przejdź do paragrafu 509

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 510

509

– To samo się tyczy córki Ventisa! – dodał po namyśle Jamin. – Ponoć podczas walk dołączyła do ludzi Quaffa, a potem również znikła, więc należałoby ją dorwać.

– Zrozumiałam – odparłaś.

Przejdź do paragrafu 510

510

Pożegnałaś inżyniera i ruszyłaś do swojej kajuty. Po drodze oceniałaś zniszczenia wewnątrz statku. Były one głównie wynikiem walk toczonych na korytarzach, a więc znacznie mniej poważne od tych wyrządzonych przez działo fuzyjne. Gdy wróciłaś do siebie, poszłaś spać, czułaś się osłabiona poprzednim dniem. Kolejnego poszłaś sprawdzić, jak stoją sprawy na statku. Wyglądało na to, że wszyscy już dowiedzieli się, że ich zdradziłaś, bo pod płaszczykiem uprzejmości wyczuwałaś u wyraźną niechęć. Dotyczyło to również Sandryka i Cressiny. Ta dwójka pozostała na stanowiskach, pomimo tego, że podczas buntu opowiedzieli się przeciw Jaminowi, ponieważ pod groźbą śmierci zgodzili się współpracować. Wszyscy członkowie ochrony statku byli martwi albo zamknięci, a wszyscy terroryści odzyskali wolność, więc teraz oni stanowili jedyną siłę na „Żółtej Orchidei”. Przez kolejnych parę dni obserwowałaś, jak idą prace naprawcze. Mohmadowi musiało zależeć na czasie, bo zaangażował do pracy bardzo dużą liczbę inżynierów i budowniczych, którzy załatali wszystkie dziury w statku i naprawili superkomputer. Zajęło im to niewiele ponad tydzień! Gdy okręt był już w pełni sprawny, Sandryk bardzo niechętnie wystartował, a potem wybrał kurs w stronę Trychonii.

Przejdź do paragrafu 511

511

Mimo że zachowałaś tytuł kapitana, wiedziałaś, że nic już on nie znaczył. Załoga już Ci nie ufała, nic dziwnego, w końcu ich sprzedałaś. Wszystkie siły zbrojne były za to wierne Jaminowi, więc to on posiadał na „Żółtej Orchidei” największą władzę. Wprawdzie Ty administrowałaś okrętem, a on wrócił do dbania o maszyny, ale jednak wszyscy wiedzieli, kto naprawdę rządzi. Mimo tego na razie nie miałaś powodów do żałowania swojej decyzji, inżynier cały czas zapewniał Cię o rajskich bogactwach, które otrzymasz za pomoc w realizacji jego planu. W ten sposób upłynęły wam kolejne tygodnie lotu, aż w końcu dotarliście do faluriańskiej granicy, którą jednak przyszło Ci przekroczyć.

Przejdź do paragrafu 512 w Akcie V

Akt V

Trychonia

512

Zgodnie z waszymi oczekiwaniami nie napotkaliście żadnych faluriańskich okrętów. Oczywiście byłoby to mało prawdopodobne, gdybyście lecieli do Trychonii prosto z zettiańskiej części układu, ponieważ ruch handlowy jest na tym szlaku ożywiony. Zamiast tego przesunęliście się na obrzeża układu i przekroczyliście granicę w miejscu, które było dalekie zarówno od statków handlowych, jak i od zasięgu radarów, umieszczonych przez Falurian na różnych pustych planetach i księżycach układu. To wydłużyło nieco waszą podróż, ale nie jakoś drastycznie. Po tym jak znaleźliście się na wrogim terytorium, samo wasze przebywanie tam mogłoby posłużyć za pretekst do wszczęcia wojny, ale żeby mieć pewność, że do niej dojdzie musicie jednak wykonać jeszcze ostrzał Kappy 18. Ten drobny księżyc jest na tyle daleko od Trychonii, którą okrąża, że zdążycie uciec przed pościgiem, ale na tyle blisko, żeby wzbudzić w Trychończykach strach o ich bezpieczeństwo. Gdy już Ci się wydawało, że wszystko pójdzie jak po maśle, nastąpiła poważna komplikacja. Do Twoich drzwi zapukało dwóch członków „Szklanej Igły”.

– Pani kapitan, jest pani pilnie potrzebna na mostku! To wydaje się niemożliwe, ale znowu jesteśmy atakowani przez „Czarnego Tytana”! Trzeba natychmiast załagodzić sytuację!

Zszokowała Cię ta informacja, ale oczywiście ruszyłaś na mostek, sprawdzić co się stało. Pierwsze, co zobaczyłaś to Orso, wydzierającego się na Sandryka.

– Jakim cudem ostatnim razem udało ci się ominąć pułapkę, a teraz w nią wpadłeś? – krzyczał. – Wolisz wpaść w ręce piratów, niż pozwolić mi zrealizować dziejową misję!

– Ostatnio nie było żadnej pułapki! – bronił się Natalin. – Królowa wtedy po prostu zablokowała naszą drogę, sygnalizując, że przepuści nas, jeśli się z nią dogadamy. Teraz użyła maskowania swojego statku, żeby nas pochwycić i wciągnąć. I nic z tym nie mogłem zrobić, radary nie są w stanie ujawnić „Czarnego Tytana”, a żadnych innych poszlak, że mógł on opuścić Pas Szal-Diba nie mieliśmy!

– Jakim cudem ona nas znalazła? – zapytałaś podchodząc do tej dwójki.

– Też mnie to ciekawi – powiedział Jamin, gniewnie patrząc na pilota.

– A co dokładnie się stało?

– To przed czym kiedyś ostrzegał nas Fredric – odpowiedział Ci Sandryk. – Myrtanna musiała jakimś cudem dowiedzieć się, że będziemy tędy przelatywać, bo zaczaiła się w okolicy i włączyła maskowanie statku. Gdy podlecieliśmy za blisko, włączyła przyciąganie, i teraz „Żółta Orchidea” jest wciągana do hangaru pirackiego okrętu. Gdy tam wlecimy, dojdzie do bitwy z piratami.

Spojrzałaś na szybę. Faktycznie, czerwona korona namalowana na „Czarnym Tytanie” wydawała się zbliżać z każdą sekundą.

– Czego ona chce?! – wściekał się Jamin. – Chyba musimy się dowiedzieć. Skoro jeszcze mamy czas, Natalin, łącz nas z nimi!

– Obawiam się, że ona teraz chce już tylko krwi, a nie rozmów, ale mogę spróbować.

– Orso, to nie ma sensu. Tylko stracimy czas, teraz musimy się pilnie zająć mobilizacją sił. (513)

– Rób, co powiedział Jamin. (514)

513

– Racja – zgodził się Jamin. – No dobra, pora na komunikat.

Zdobywasz Informację #38

Przejdź do paragrafu 518

514

Mimo waszych obaw, Myrtanna jednak zgodziła się na rozmowę. Była ubrana dokładnie tak samo, jak podczas waszego poprzedniego spotkania, chociaż teraz patrzyła na was z jeszcze większą wyniosłością.

– Witam ponownie! Cieszy się pani oficer z naszego kolejnego spotkania?

– Nie. Chyba ostatnio ustaliłyśmy, że kolejne spotkania nie są pożądane. (515)

– Oczywiście, pod warunkiem, że to spotkanie zakończy się równie bezkrwawo jak poprzednie. (516)

515

– Owszem, ale ja także miałam jeden warunek, tylko jeden. Mianowicie taki, że nie będziecie wszczynać wojny, która mnie zrujnuje! I kto by pomyślał, złamaliście go!

– Więc to były wasze ustalenia? – zdziwił się Orso. – Myślałem, że po prostu ją pani przekupiła.

– Ostatnio naiwnie wam uwierzyłam – stwierdziła Myrtanna. – Dziś naprawię ten błąd. I wszystkich was zabiję lub zniewolę i sprzedam. Tak właśnie królowa karze kłamców.

Przejdź do paragrafu 517

516

– No to mam dla pani, Kuano, bardzo przykrą wiadomość. Każdy, kto będzie stawiał opór zostanie wyrżnięty! A reszta zostanie zakuta w łańcuchy i sprzedana!

– Czyżby ta złość to był efekt drobnej korekty kursu naszego statku w stronę Trychonii? – spytałaś.

– Jaka pani oficer domyślna! Niestety, taka umiejętność się pani nie przyda podczas bycia rozstrzeliwaną przez moich ludzi.

Przejdź do paragrafu 517

517

– Jak nas znalazłaś? – spytałaś.

– Gdy was przepuszczałam, byłam naiwna, ale nie aż tak, jak pani sądzi. Gdy my sobie rozmawiałyśmy w pani maszynowni, na waszym statku instalował się mój satelita szpiegowski. Od tamtej pory wysyłał mi co jakiś sygnały, gdzie się znajdujecie. Zauważyłam, gdy skierowaliście się w niewłaściwą stronę, więc postanowiłam ponownie schwytać was w moje sidła i tym razem nie wypuścić.

– Jesteśmy opłacani przez potężnych ludzi – powiedział Jamin. – Mogą dać ci tyle pieniędzy, że będzie cię stać na drugi okręt!

– Zastanowiłabym się nad tą ofertą, gdybyście mi ją przedstawili w Pasie Szal-Diba. Ale wasza pani kapitan postanowiła mnie oszukać! Kłamać w żywe oczy i to na tyle zręcznie, że się nie zorientowałam! Jestem Królową Piratów, a to oznacza, że każdy, kto ośmieli się mnie okłamać, musi za to zapłacić. I właśnie dlatego urządzę wam rzeź niezależnie od tego, ile mi zaoferujecie.

Duma Myrtanny musiała zostać bardzo poważnie urażona. Zabawną była dla Ciebie myśl, że gdy ostatnio rozmawiałyście, mówiłaś całkowicie szczerze, a teraz zostałaś przez piratkę uznana za mistrzynię kłamstwa.

– W takim razie ta rozmowa nie ma sensu – powiedziałaś.

– Dla mnie uświadomienie wam, jaki los was czeka, wcale nie było zmarnowanym czasem – odparła Myrtranna.

– Wystarczająco już groziłaś, to robi się nudne – powiedział Jamin. – Oby twoja obdarta hołota okazała się godnym wrogiem wojowników „Szklanej Igły”!

Rozłączyliście się. Wprawdzie wiedzieliście już, że nie ma szans na pokojowe rozwiązanie tego konfliktu, ale chociaż zdawaliście sobie sprawę z motywacji wroga.

– Czemu jej tak zależy na utrzymaniu pokoju? – spytał Cię Orso.

Szybko wyjaśniłaś mu, co Królowa Piratów powiedziała Ci kilka miesięcy temu.

– Mogłaś przekazać mi to wcześniej, nie wliczałem jej w szeregi naszych przeciwników.

– Nie pytałeś.

– Dobra, teraz to nieistotne. Pora nadać komunikat o zagrożeniu.

Przejdź do paragrafu 518

518

– Uwaga, uwaga, Królowa Piratów, Myrtanna Wrach, postanowiła rzucić nam wyzwanie! Jednak boi się naszej siły ognia, postanowiła więc wciągnąć nas do wnętrza swojego statku i tam stoczyć bezpośrednią bitwę. Jeszcze nie wie, jaki błąd popełniła! Moi ludzie, dziś czeka nas ostatnia próba! Jeśli wyjdziemy z walki z piratami zwycięsko, już za paręnaście dni osiągniemy swój cel. Dwie wielkie potęgi ostatni raz staną ze sobą do bitwy, i to będzie nasza zasługa! Nie pozwolimy sobie na porażkę! Niech wszyscy się szykują, wkrótce rozpocznie się krwawa batalia!

Tak brzmiał komunikat Jamina. Wiedziałaś, że to kapitan powinna go wygłosić, ale był on przecież skierowany do terrorystów „Szklanej Igły”, więc ich przywódca pewnie lepiej zagrzeje ich do starcia. Nie miałaś co do niego dobrych odczuć, będziecie walczyć z piratami na ich terytorium, a żeby w ogóle wydostać się z „Czarnego Tytana”, będziecie musieli nie tylko obronić „Żółtą Orchideę”, ale jeszcze wyłączyć urządzenie odpowiadające za pole magnetyczne, które teraz ciągnie was w stronę wroga. Chyba faktycznie czeka was ostatnia próba. Gdy rozmawialiście z Orso, jak przeprowadzić uderzenie, wtrącił się Sandryk.

– Pani kapitan i panie... inżynierze. Ta propozycja może wydawać się tchórzliwa, ale może powinniśmy rozważyć kapitulację? W końcu piraci mogą dysponować olbrzymią przewagą liczebną, a jeśli się poddamy, to Myrtanna pewnie zgodzi się przekazać nas do Traucji w zamian za hojny okup.

Odpowiedź Jamina na tę propozycję była nieoczekiwana. Inżynier przyłożył pilotowi w twarz tak, że ten się zakołysał i prawie upadł.

– Ktoś tu się bardzo stara dostarczyć kolejne dowody na swoją zdradę – powiedział pogardliwie. – Precz mi z oczu! Wezwę cię, gdy będziesz potrzebny! No chyba że postanowię zastąpić cię kimś z twojej załogi.

– Posuwasz się za daleko, Jamin. Nikt nie zezwalał ci bić moich ludzi. (519)

– Idź stąd, Natalin, chyba nie powinniśmy ci tłumaczyć, że w takiej sytuacji kapitulacja nie wchodzi w grę. (520)

519

– Nie ma problemu – wymamrotał przestraszony pilot. – Już idę.

Po tym jak wyszedł, Orso, już spokojny, powiedział:

– Gdybym tego nie zrobił, moi ludzie uznaliby mnie za słabego, a to obniżyłoby morale. Wiem, że czyni pani honory bycia kapitan, i że może panią boleć, gdy robię takie rzeczy bez konsultacji, ale tego wymagała sytuacja. Muszę pani tłumaczyć, dlaczego akurat ja mogę sobie pozwolić na autonomię?

– Bo nie mam siły cię powstrzymać? – odparłaś nieco poirytowana.

– Dokładnie. Więc niech pani nie próbuje, bo jak na razie współpraca szła wyśmienicie, a teraz nie czas na kłótnie.

Przejdź do paragrafu 521

520

Sandryk, po ciosie i zbesztaniu, nie odważył się nawet podnieść na was wzroku, tylko wyszedł bez słowa.

– Bardzo się cieszę, że w tej kwestii się zgadzamy, pani kapitan – powiedział Orso. – Nawet jeśli nie chcemy odpuszczać z zupełnie innych powodów.

Przejdź do paragrafu 521

521

Wróciliście do omawiania planu. Mimo że Orso był przywódcą skasskiego oddziału „Szklanej Igły” (co według niego czyniło go wojskowym), to jednak zdawał sobie sprawę z Twojego doświadczenia militarnego, więc postanowił przyjąć taką strategię, jaką Ty wybierzesz. Widziałaś trzy możliwości rozwiązania trudnej sytuacji, w której się znaleźliście. Wiedziałaś, że najłatwiej byłoby po prostu zabunkrować się w „Żółtej Orchidei” i czekać aż piraci spróbują ją szturmować, ale jeśli mają broń, która byłaby w stanie stale uszkodzić statek, to jej użyją, co oznaczałoby, że nie będziecie mogli opuścić „Czarnego Tytana”. Drugą opcją byłby natychmiastowy atak wszystkimi siłami po wylądowaniu. Przyniosłoby to duże straty w ludziach, bo pewnie Myrtanna kazała ustawić w hangarze pozycje obronne, ale pozwoliłoby szybko opanować hangar, a więc być może także szybko uciec. Ostatnia strategia była bardzo niekonwencjonalna, moglibyście spróbować wymontować mechanizm obsługujący torpedy kosmiczne i przenieść go do holu statku. To pozwoliłoby zaczął bitwę z piratami od strzelenia do nich potężnym pociskiem, który mógłby wyrządzić im poważne szkody, a potem ruszyłby wasz atak. Ten pomysł jednak może się nie udać, zważywszy na bardzo ograniczony czas, jaki wam pozostał.

– To jaka jest pani ostateczna decyzja? – spytał Orso.

– Jedyną szansę na zwycięstwo daje nam bronienie statku. (522)

– Śmiały atak to wielkie ryzyko, ale musimy uwierzyć we własne szczęście. (523)

– Zajmij się tym działem, to słaba nadzieja, ale chyba musimy wszystko na nią postawić. (524)

522

– Moi ludzie rwą się do walki, ale myślę, że uda mi się przekonać ich do tej smutnej prawdy – stwierdził Jamin. – Chociaż ten ich statek jest tak olbrzymi, że jeśli jest cały obsadzony, to ich przewaga będzie tak duża, że nawet obronić się nie damy rady.

– Na pewno nie jest – powiedziałaś. – Przecież piraci walczą praktycznie z samymi statkami kupieckimi, utrzymywanie tylu ludzi byłoby bezsensowne, bo oznaczałoby, że łupy będą dzielone na znacznie większą liczbę osób.

– Mam nadzieję, że masz rację.

Zdobywasz Informację #32

Przejdź do paragrafu 525

523

– Zważywszy, że dotarliśmy aż tutaj, to chyba nam dopisuje – powiedział Orso. – Jestem też pewien, że moi ludzie są gotowi poświęcić się za sprawę. Tylko czy to konieczne?

– Absolutnie. Tylko działając błyskawicznie, uda nam się uciec.

– Nawet jeśli to wygramy i szybko opanujemy hangar, to nadal będziemy uwięzieni polem przyciągania.

– Jeśli będziemy mieć szczęście, to maszyna tworząca pole znajduje się w hangarze. Jeśli nie, przesłuchamy jakiegoś pirata, a potem ruszymy prosto w odpowiednie miejsce, zanim zdążą się przegrupować. Uciekniemy Myrtannie w trzy godziny.

– Jak się uda, to wspaniale. Jak nie, to mogiła, ale ja nie boję się śmierci. Zaufam pani.

Zdobywasz Informację #33

Przejdź do paragrafu 525

524

– To będzie wyzwanie – oznajmił Jamin. – Ale ja lubię wyzwania, inaczej nie próbowałbym przejąć siłą pani statku.

– To chyba nie jest dobre porównanie, tamto zupełnie ci nie wyszło.

– Faktycznie. Ale jeśli mam wykonać to co pani zaplanowała, to nie mamy czasu na wspominanie, muszę od razu brać się do pracy!

Przejdź do paragrafu 525

525

– Myślę, że powinna pani ruszyć do walki razem z moimi żołnierzami – dodał na zakończenie inżynier.

– Czemu? Myślałam, że traktują mnie co najwyżej jako sojuszniczkę, a nie przywódczynię.

– Owszem, ale kilku mówiło mi, że ma obawy, iż chciałaby pani dokonać przewrotu i ponownie przejąć pełnię władzy. Gdyby stała pani pośród nich, a nie czekała za ich plecami, byliby spokojniejsi.

– Przecież ja sama oddałam wam ten statek! Te obawy nie mają sensu!

– To samo im mówiłem, ale nie wszyscy ludzie są racjonalni. Zresztą przecież jest pani doświadczoną wojowniczką, a każdy żołnierz się przyda.

Gdybyś się nie zgodziła, byłoby to podejrzane, więc po prostu zaakceptowałaś te argumenty. Gdy Orso ruszył przygotowywać wszystko do potyczki, Ty poszłaś do koszar. Mimo że wielu członków „Szklanej Igły” faktycznie było co do Ciebie nieufnych, nieco zaimponował im fakt, że razem z nimi będziesz narażać się w bitwie. Wprawdzie od dawna nie uczestniczyłaś bezpośrednio w bitwie, ale swoich umiejętności się nie zapomina, więc byłaś spokojna. W końcu nadszedł komunikat, że „Żółta Orchidea” za chwilę zostanie w końcu pochłonięta przez „Czarnego Tytana”. Wszystkie siły udały się do holu. Ostrzał wroga w stronę statku zaczął się od razu, gdy zostaliście wciągnięci do hangaru, jeszcze zanim mieliście okazję wylądować. Z holu nie mogłaś obserwować, jak idą próby wylądowania (martwiło Cię, że za sterami jest ktoś inny niż Sandryk), ale jednak udało się w miarę szybko. To oznaczało, że zgodnie z Twoimi przewidywaniami, piraci zostawili wam sporo wolnego miejsca w hangarze, by mieć pewność, że nie zmiażdżycie ich i ich umocnień podczas wlatywania na ich statek. Gdy brama okrętu została otwarta, nadeszła pora na starcie.

Jeśli posiadasz Informację #32, przejdź do paragrafu 526

Jeśli posiadasz Informację #33, przejdź do paragrafu 527

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych informacji, przejdź do paragrafu 529

526

Mimo tego, że nie mieli tak wysokiej przewagi liczebnej, jak się obawiałaś, nie ruszyliście na ich pozycje obronne. Skupiliście się wyłącznie na utrzymywaniu własnej, co wcale nie było trudne, ponieważ nie wysunęliście podestu oraz prowadziliście intensywny ostrzał z bramy, więc szturmowanie „Żółtej Orchidei” byłoby dla piratów samobójstwem. Przez chwilę myślałaś, że wszystko pójdzie dobrze, ale potem okazało się, że jednak ich arsenał jest potężniejszy niż miałaś nadzieję. Przywlekli na pole bitwy trzy armaty plazmowe i zaczęli nimi ostrzał waszego statku. Wiedziałaś, że to oznacza waszą porażkę. Po kilku godzinach tego ostrzału „Żółta Orchidea” była podziurawiona jak sito. Oznaczało to, że nie macie żadnych szans na ucieczkę z „Czarnego Tytana”, więc waszym jedynym wyborem pozostało umrzeć albo poddać się w ręce okrutnych wrogów. Ty nawet tego zostałaś pozbawiona. Po całym dniu walk udałaś się położyć spać, a Twoją pozycję ktoś zmienił. Gdy spałaś, nagle zostałaś obudzona i związana. Okazało się, że na statku władzę przejęła frakcja, w skład której wchodziła zarówno grupa terrorystów jak i innych członków załogi, a która chciała skapitulować w nadziei na zachowanie życia. Zrobili to, a Ty zostałaś zabrana przez piratów i wsadzona do ich celi.

Przejdź do paragrafu 528

527

Pierwszym, co zrozumiałaś po ujrzeniu wroga, był fakt, że piraci z pewnością spodziewali się, że od razu spróbujecie zmasowanego ataku. Wszyscy zajmowali barykady wyposażone w stacjonarne karabiny i generatory pól ochronnych. Poza tym mieli przewagę liczebną, nie przytłaczającą, ale jednak solidną. Gdybyś wiedziała o wszystkich tych faktach, może jednak zastosowałabyś inny plan, ale teraz było już za późno. Razem z ludźmi Jamina rzuciłaś się na piratów, tylko po to, by większość z was zginęła jeszcze przed przedarciem się do ich pozycji. W końcu jednak wam się udało, ale gdy już doszło do walki na równych zasadach, nadal było wam bardzo trudno z uwagi na ich przewagę liczebną, która poważnie się powiększyła dzięki waszej ryzykownej szarży. W końcu oddział, którym dowodziłaś, został otoczony. Walczyłaś mimo to, ale w pewnym momencie ktoś zaszedł Cię od tyłu. Poczułaś uderzenie kolbą w tył głowy i straciłaś przytomność. Gdy się obudziłaś, ktoś opatrywał Ci głowę, więc ucieszyłaś się, bo pomyślałaś, że pewnie wygraliście. Ale potem zauważyłaś, że masz związane ręce oraz że leżysz na pobojowisko pełnym trupów terrorystów, przeszukiwanych przez piratów.

– Co się stało? – spytałaś medyka.

– Przegraliście, a gdy prawie wszyscy wasi żołnierze zostali wybici, ruszyliśmy zająć wasz statek, który był niebroniony. Masz szczęście, że Królowa uznała cię za szczególnie cenną, bo inaczej zostałabyś dobita, a nie opatrywana.

– Co mnie teraz czeka?

– Skoro jesteś w stanie chodzić, cela.

Po tych słowach pirat pomógł Ci wstać, a potem zabrał w głąb „Czarnego Tytana” i umieścił w zamknięciu.

Przejdź do paragrafu 528

528

Pomieszczenie było ciasne i zaopatrzone tylko w jedną, mrugającą lampę. Co jakiś czas ktoś podsuwał Ci przez szparę jedzenie, które smakowało jak resztki po normalnych daniach, więc prawdopodobnie właśnie tym było. Nie wiedziałaś, ile czasu od Twojego pojmania minęło, ale w końcu drzwi zostały otwarte. Mocne światło oślepiło Cię. W przejściu stała uśmiechnięta szyderczo Królowa Piratów.

– Mam nadzieję, że jesteś zadowolona ze swego lokum – powiedziała. – Jednoosobowa cela to luksus, jakiego zaznaje bardzo niewielu moich jeńców. Większość jest tłoczona w dużych, zbiorowych celach, ale w twoim przypadku wolę mieć pewność, że niczym się nie zarazisz.

– Czemu niby ci zależy na moim życiu? Myślałam, że mną gardzisz.

– Oczywiście, że gardzę, ale też dbam o interesy. Sądzę, że rząd Falurii może mi sporo zaoferować za możliwość przesłuchania cię i dowiedzenia się kilku sekretów traunckiej floty. Jeśli nie oni to kupi cię ktoś inny, w końcu masz cenne doświadczenie.

– Trauncka flota też mogłaby ci sporo zapłacić – zasugerowałaś.

– Być może. Ale wolę postępować z moimi więźniami tak, by już nigdy nie wrócili do pozycji, w której mogliby się na mnie zemścić. Poza tym nie będę robić interesów z flotą, z której kiedyś zdezerterowałam, to chyba zrozumiałe.

– Idź do diabła, jesteś okrutnicą bez cienia sumienia.

– Tak, ale to już ustaliliśmy podczas naszej poprzedniej rozmowy, tej w przyjemniejszych okolicznościach. Byłaś wtedy dla mnie uprzejma, ale wyczuwałam, że mną gardzisz za ideały, jakimi się kieruję. Teraz ty poznajesz moją pogardę na własnej skórze.

Po tych słowach Myrtanna zamknęła drzwi. Wątpiłaś, czy ona lub ktokolwiek inny, jeszcze Cię odwiedzi. Teraz pozostawało Ci tylko długie oczekiwanie na nowe życie, które prowadzić będziesz w łańcuchach.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Niewolnica. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

529

Z ulgą patrzyłaś na to, że Orso zdołał wykonać Twój pomysł. Przynajmniej częściowo. Działo wraz z jedną torpedą zostało wam dostarczone, ale nie udało się zamontować na nim skomplikowanego urządzenia nawigacyjnego, więc będziecie musieli strzelać na ślepo. Takie działo byłoby w kosmosie zupełnie bezużyteczne, ale skoro walczycie w hangarze, na małej odległości, może się naprawdę przydać. I się przydało. Ufortyfikowane pozycje piratów były na wprost bramy statku, więc torpeda trafiła w nie mimo braku celowania. Może nie w najbardziej newralgiczny punkt, ale i tak ich linia została przerwana, a parunastu ludzi wroga zginęło. Jednak znacznie ważniejszy, był efekt psychologiczny. Wielu piratów mylnie założyło, że jesteście w stanie strzelać dalej (musielibyście znosić do bramy torpedy z hangaru, co i tak nie miałoby sensu, skoro działo było bez urządzeń celowniczych), więc zaczęło uciekać. Wykorzystaliście to i szturmem zaatakowaliście osłabione szeregi wroga. Po niezbyt ciężkiej przeprawie dotarliście do pirackich barykad. Gdy doszło do walki na równych warunkach zaczęliście zyskiwać przewagę. Terroryści „Szklanej Igły” musieli naprawdę długo trenować, bo okazało się, że ich umiejętności bojowe znacznie przewyższają te pirackie. Wasi wrogowie mieli przewagę liczebną, nawet jak wielu z nich uciekło, ale nie pomogło im to, bo widocznie od dawna nie toczyli bitwy z prawdziwym przeciwnikiem, a nie prawie bezbronnymi kupcami. W końcu zmusiliście całe ich siły do wycofania się z hangaru „Czarnego Tytana”. Uciekli przez jedyne, szerokie wyjście, gdzie umieszczona była brama, którą musielibyście sforsować, by przeć głębiej w statek. Na razie to nie miało sensu, i tak nie wiedzieliście, gdzie musielibyście się przebić, by móc uciec. Po prostu pozwoliliście piratom się wycofać, hangar był wasz! Po zakończonej bitwie ruszyłaś z powrotem w kierunku „Żółtej Orchidei”. Zatrzymałaś się, gdy zobaczyłaś Jamina i kliku jego ludzi przesłuchujących pojmanego pirata. Chociaż właściwie to przesłuchanie było już skończone, więzień posłusznie rysował wam mapę „Czarnego Tytana”.

– Złamał się bardzo szybko – powiedział do Ciebie Orso. – Wystarczyła sama groźba tego, że użyjemy wobec niego przemocy.

– Przecież piraci walczą wyłącznie dla pieniędzy, chyba się nie dziwisz, że życie jest dla nich ważniejsze niż honor – odparłaś.

– Dla pani także? – spytał Jamin. – Właśnie dlatego pani przeszła na moją stronę?

– Tak. I nic ci do tego. (530)

– To ja zostałam zdradzona pierwsza. Gdyby nie okoliczności, nigdy nie zachowałabym się niehonorowo. (531)

530

– Owszem, nic. Pytałem z ciekawości, to nie był zarzut.

– No to już wiesz. Chociaż pewnie wiedziałeś cały czas.

– Tak, ale w walce o chwalebną przyszłość przyjmę wszystkich sojuszników.

Przejdź do paragrafu 532

531

– Wie pani, pewnie niejeden zdrajca mógłby to o sobie powiedzieć.

– Teraz będziesz mi wytykał moje postępowanie? Po tym jak od tygodni pomagam ci w realizacji twojej obłąkanej wizji?

– Nie chcę się pani czepiać, tylko mieć pewność, że nadal mocno trzyma się pani mnie, i nie postanowi nagle zrobić czegoś głupiego z powodu bólu sumienia.

– O to możesz być spokojny.

Przejdź do paragrafu 532

532

– Skoro to mamy wyjaśnione, przejdźmy do dalszego planu – powiedział inżynier, biorąc mapę od schwytanego pirata. – Nasz więzień twierdzi, że generator pola przyciągania nie może być za daleko od hangaru, bo to właśnie do niego ma kierować przyciągane statki, żeby nie uderzyły bezpośrednio w „Czarnego Tytana”, tworząc groźną kolizję. Mimo to Myrtanna kazała przesunąć go tak daleko od hangaru, jak tylko było to bezpieczne, właśnie na wypadek takiej sytuacji, jaką mamy teraz. Z mapy wynika, że po sforsowaniu bramy będziemy musieli się jeszcze przebić przez całkiem długi korytarz. Jaką sprawność przejawiali moi ludzie?

– Świetną, ale skoro czeka nas jeszcze jedna poważna potyczka, to potrzebują odpoczynku.

– Dostaną go, byleby nie był za długi. Każda godzina daje piratom więcej czasu na ufortyfikowanie tego korytarza, przez który będziemy musieli się przeprawić.

Waszą rozmowę przerwał jeden z ludzi Jamina, który przybiegł do was, zdyszany.

– Bunt na „Żółtej Orchidei”! – oznajmił. – Kieruje nim podoficer Buho, która cały czas chowała się i organizowała powstanie! Zajęli już cały sektor żywnościowy, poza naszym przyczółkiem tam!

– Co?! – wściekł się Jamin. – Sektor żywnościowy sąsiaduje z holem, więc jeśli nasz przyczółek padnie, to wszystkie nasze siły na zewnątrz statku zostaną odcięte i stracimy „Żółtą Orchideę”! Natychmiast musimy zareagować!

– To moja adiutant, wcześniej cały czas była lojalna wobec mnie. Myślę, że powinnam tam pójść i spróbować ją przekonać, że pokonanie piratów jest ważniejsze niż wewnętrzne walki. Orso spojrzał na Ciebie uważnie.

– Brakuje nam ludzi do walki z Myrtanną, więc przydałoby się to rozwiązać bez tracenia ich, chyba że nie będzie pani miała wyboru.

– Tak zamierzałam.

Jeśli posiadasz Informację #31, przejdź do paragrafu 533

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 534

533

– Tylko proszę, niech pani nie próbuje zwrócić władzy moim wrogom. Myślę, że mogłaby pani tego chcieć, ale na szczęście doskonale wie, jak to by się zakończyło.

Mówiąc te słowa, Orso zademonstrował Ci pilot od Mohmada, którym mógł Cię zabić. Wściekła na ten pokaz braku zaufania, po prostu odwróciłaś się i ruszyłaś do „Żółtej Orchidei”.

Przejdź do paragrafu 535

534

– Świetnie. Już raz zapewniła mi pani władzę, spychając na margines ludzi pokroju pani adiutant. Mam nadzieję, że pamięta pani, dlaczego?

– Pamiętam doskonale. Sowita nagroda i nowe życie daleko stąd.

– I tego się proszę trzymać! Wierzę, że za drugim razem pójdzie pani równie dobrze!

Skinęłaś głową i poszłaś w stronę swojego statku.

Przejdź do paragrafu 535

535

Po drodze wybierałaś ludzi, którzy wyglądali na najmniej wyczerpanych bitwą i kazałaś im iść za sobą. Będziecie walczyć w ciasnych pomieszczeniach, więc wasza liczba wcale nie będzie tak istotna jak wypoczęcie i gotowość bojowa. Gdy stanęliście przed wejściem, wytłumaczyłaś im krótko, jak wygląda sytuacja. Na szczęście odpowiedzieli entuzjazmem na kolejne starcie. Nie masz pojęcia, jak Orso przekonał ich do tak silnego zaangażowania w sprawę tak absurdalną jak wywoływanie wojen, ale to już nie Twoja sprawa. Wkroczyliście do „Żółtej Orchidei” i po przejściu przez hol weszliście do sektora żywnościowego. Widok był niewesoły. Wasz przyczółek, czyli pomieszczenie umiejscowione strategicznie w centrum sektora, był oblężony, a buntownicy ostrzeliwali go. Gdy zobaczyli, że przychodzi odsiecz przestali i uformowali obronny szyk.

Jeśli posiadasz Informację #12, ale nie posiadasz Informacji #30, przejdź do paragrafu 536

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 537

536

Wśród ich szeregów była Aryssa Ventis, co jakoś szczególnie Cię nie zdziwiło, biorąc pod uwagę fakt, że ona też postanowiła się przed Tobą ukrywać. Nawet postanowiła Cię przywitać:

– Popatrzcie, kto stoi na czele terrorystów, których sama wcześniej wrzuciła do więzień, a potem wypuściła! Nasza marionetkowa kapitan, wielkie brawa dla niej!

Buntownicy oczywiście zaczęli się śmiać.

Przejdź do paragrafu 537

537

– Niech przybędzie moja zaginiona adiutant! – krzyknęłaś. – Wydaje mi się, że mamy dużo do omówienia.

Przez moment bałaś się, że Natra postanowi nie przyjść i od razu dojdzie do bitwy, ale po chwili wahania jednak wyłoniła się z szeregu. Za nią szła Cressina.

– Skoro tak szybko udało wam się opanować sektor żywnościowy, to nic dziwnego, że doktor Lateri jest po waszej stronie – stwierdziłaś.

– Po naszej stronie są absolutnie wszyscy na statku, poza żołnierzami Jamina – odparła Natra. – Z tym że większość boi się na tyle, że nie miała odwagi chwycić za broń.

– Wątpię, byś miała broń dla całej załogi – powiedziałaś. – Ale przejdźmy do konkretów. Skoro moje wojska są tutaj, a przyczółek nadal nie jest w waszych rękach, już przegraliście. Nawet jak teraz uda wam się nas odeprzeć, co nie jest prawdopodobne, to zadamy wam zbyt duże straty byście mogli całkowicie opanować sektor medyczny, więc po prostu tu wrócę z większą siłą. Jeśli chcesz oszczędzić życia swoich ludzi, to pora na negocjacje, podoficer Buho.

Usta Natry wykrzywił grymas, ale po chwili odpowiedziała:

– Od razu muszę zaznaczyć, że o kapitulacji nie ma mowy. Nie po to tyle czekałam na dogodny moment, by teraz się poddać. Ale przyznam, że faktycznie chyba powinnyśmy jednak coś omówić przed bitwą. Tyle, że na osobności.

Ta propozycja wywołała szepty u zwolenników was obu.

– Skoro nie chcesz kapitulować, to nie trać mojego czasu na rozmowę. Będziemy walczyć. (538)

– Przyjmuję tę propozycję. Gabinet doktor Lateri jest tuż obok i jest pusty. (539)

538

Natra pokręciła głową.

– Zmieniła się pani, kapitan Kuano. Ale niech będzie, pora pani pokazać, jak wielkim błędem było przejście na stronę szaleńców ze „Szklanej Igły”!

Po tych słowach obie wróciłyście do swoich armii i kazałyście przygotować się do starcia.

Przejdź do paragrafu 546

539

– W takim razie chodźmy – powiedziała Natra.

– Jesteś pewna? – spytała ją Cressina. – Może powinnam pójść z tobą?

– Nie ufasz mi, doktor Lateri? – spytała Buho. – Poradzę sobie.

Cressina skinęła głową, a Ty i Twoja była adiutant udałyście się do gabinetu Lateri i zamknęłyście drzwi.

– Wiem, że cię nie przekonam, ale daj mi chociaż jeszcze raz spróbować – powiedziałaś. – Jestem pewna, że ty chcesz umrzeć w głupiej walce, ale pomyśl o naiwnych ludziach, których przekonałaś, że możecie wygrać. Ich też chcesz poświęcić w imię porażki?

– Z pani ust ten argument brzmi całkowicie absurdalnie. Ja nie szanuję ludzkiego życia? A czy pani właśnie nie pomaga przypadkiem wywołać wojny, która może pochłonąć populacje całych planet! I w imię czego?

– Mam ci się tłumaczyć z moich motywów? Nie zamierzam!

– I nie musi pani, ja je doskonale znam. Okazała się pani zwykłą oportunistką, która postanowiła zdradzić własny kraj i własną załogę dla własnej korzyści. Brzydzi mnie ta postawa.

– Szczerze mówiąc, to nie do końca prawda. Z chęcią przyjmę pieniądze, ale ideologia „Szklanej Igły” także do mnie przemówiła! Dzięki wojnie, którą wkrótce wywołam, Trauncja w końcu pokona odwiecznego rywala i wyniesie się na szczyt! (540)

– Zgadza się, jestem oportunistką, jak każdy rozumny człowiek. I ja wkrótce otrzymam wygodne życie, a ty szybką śmierć, więc nie widzę powodu do wstydu. (541)

– Jak możesz tak mówić! Ja tylko robiłam to, co musiałam, by przeżyć! Współpraca z Jaminem była dla mnie jedyną szansą, by móc wyrwać się z bagna, w jakim się znalazłam! (542)

540

Natra patrzyła na Ciebie osłupiała. Nie spodziewała się takiej odpowiedzi.

– Nie sądziłam, że to możliwe, ale to nawet gorzej! Znacznie gorzej! Jest pani tak samo obłąkana jak Jamin!

– Jaka z ciebie ignorantka! Zarzucasz mi brak honoru, ale prawdziwy honor, czyli chęć do walki, mylisz z szaleństwem!

– Dość tego! Nie będę słuchać bzdur! Ta rozmowa była błędem, z przyjemnością zakończę żywot pani i wszystkich innych terrorystów na „Żółtej Orchidei”!

Po tych słowach Natra gniewnie wyszła z gabinetu. Ty również wróciłaś do swoich żołnierzy.

– Rozmowa była krótka – zauważył jeden z nich.

– Bo i nie miałyśmy tematów do rozmowy. A teraz gotować się do bitwy!

Przejdź do paragrafu 546

541

– Naprawdę? Jeśli plan Jamina się powiedzie, to ta wojna przejdzie do historii, a pani zostanie na wieki zapamiętana jako zdrajczyni, której na pieniądzach zależało bardziej, niż na czymkolwiek lub kimkolwiek. To jest cel, do którego pani dąży?

– Nie obchodzi mnie, co o mnie powiedzą i napiszą. Jedyne czego chcę, to święty spokój. A to uzyskam dzięki mamonie.

Przejdź do paragrafu 543

542

– A jakim prawem stawia pani swoje życie ponad życiem innych? Ponad życiem Fredricka, całej załogi i wszystkich, którzy zginą w wojnie z Falurią!

– Prawem natury! Każdy dba tylko o siebie i o własny byt. Tak było, jest i zawsze będzie. Jesteś naprawdę głupia, wierząc, że jest inaczej.

Przejdź do paragrafu 543

543

Natra pokręciła głową z dezaprobatą.

– A kiedyś miałam panią za wzór. Dlatego byłam taka lojalna.

Nieco Cię ta wypowiedź zabolała.

– Wygląda na to, że źle trafiłaś.

– Wiem. Początkowo czułam ogromny gniew, ale potem się uspokoiłam i zaakceptowałam fakt, że pani nas zdradziła. To było nieuniknione, jest pani zgniła w środku. Dzięki tej rozmowie mam już pewność.

– I właśnie to chciałaś mi powiedzieć?

– Tak. Ale uważam, że ma pani jeszcze szansę zejść z tej drogi.

– Nie za późno przypadkiem?

– Nigdy nie jest za późno! Niech pani wróci do nas i ponownie pomoże wsadzić Orso za kraty! Mam plan, jeśli pani kapitan się na niego zgodzi, razem możemy zdobyć przyczółek terrorystów za dziesięć minut! Nie gwarantuję, że wszyscy pani wybaczą, ale na pewno pomoże to pani zmazać swoje winy. Niech pani dobrze się zastanowi.

– Masz rację, Natro, cały czas błądziłam. Pora w końcu zrobić coś dobrego, zrealizuję twój plan. (544)

– Ja już dawno zdecydowałam, przecież wiesz. Ty natomiast masz jeszcze szansę zdecydować się na kapitulację, inaczej czeka cię śmierć. (545)

544

Natra wydawała się zadowolona.

– To wspaniały czyn, naprawdę. Z panią po naszej stronie z pewnością uda nam się odbić statek, a potem uciec z rąk piratów.

– Gratulować będziesz mi potem, teraz czas na ten plan.

– Dobrze, już tłumaczę.

Od razu po tym jak poznałaś szczegóły, przystąpiłaś do realizacji. Wyszłyście z gabinetu Cressiny, a Natra kazała Cię przepuścić do drzwi przyczółka terrorystów. Zapukałaś.

– Wasza kapitan, przynoszę rozkazy od Jamina! Wpuśćcie mnie!

– Żaden rebeliant za panią nie wejdzie? – usłyszałaś pytanie.

– Nie, zgodzili się odsunąć. Otwierać, przecież i tak znam kod do drzwi, więc jak mnie nie wpuścicie, to sama wejdę.

Zgodzili się. Jak tylko weszłaś zatrzasnęli za Tobą drzwi.

– Co planuje nasz dowódca? – spytał jeden z ludzi Orso. – Skoro przybyłaś z odsieczą, to nie możecie po prostu uderzyć na ten motłoch?

– Zaraz uderzymy, ale najpierw muszę włączyć pewną sekretną opcję w systemie umocnień przyczółka. Nie mogłam was o niej powiadomić przez radio, bo buntownicy zakłócają sygnał.

Otrzymałaś dostęp do komputera sterującego lokalnym systemem zabezpieczeń. Jego poprzedni użytkownik był podejrzliwy i patrzył Ci na ręce, ale wszystko wykonałaś bardzo szybko. Wpisałaś znany Ci tajny kod (byłaś kapitan, więc znałaś je wszystkie, a na szczęście Orso nigdy nie pomyślał żeby je zmienić), ale nie na żadną nieistniejącą funkcję, tylko na dezaktywację przyczółka i otworzenie drzwi do niego. Gdy to zrobiłaś rozległ się alarm, a Ty zastrzeliłaś terrorystę najbliżej siebie. Zanim którykolwiek inny zdążył Cię zabić, do pomieszczenia wbiegła masa żołnierzy Natry, którzy szybko rozprawili się z garstką wojowników „Szklanej Igły”. Przyczółek był wasz. Oczywiście nadal pozostał problem wojsk, które przyprowadziłaś. Gdy tylko dowiedzieli się, że ich zdradziłaś, a twierdza, którą mieli pomóc obronić, padła, rzucili się do ataku na was. Jednak zrobili to wściekle i spontanicznie, więc ten atak nie był tak groźny, jak mógłby być, gdybyś to Ty nimi dowodziła. Walczyłaś w tej bitwie ramię w ramię ze swoją adiutant. Ostatecznie odparliście terrorystów i zmusiliście ich, by wycofali się z sektora medycznego, ponosząc duże straty.

Zdobywasz Informację #34

Przejdź do paragrafu 606

545

– To jest właśnie powód, dla którego będę lepszą kapitan niż pani była, już wolę śmierć od hańby – powiedziała Natra.

– To jest właśnie powód, dla którego nigdy nie zostaniesz kapitan niczego – odparłaś chłodno.

Po tych słowach rozmowa się skończyła. Wróciłyście do swoich oddziałów i rozkazałyście im rozpocząć bitwę.

Przejdź do paragrafu 546

546

Mimo Twoich początkowych obaw, okazało się, że wszystko w tej bitwie zadziałało na waszą korzyść. Wasi wrogowie byli ostrzeliwani nie tylko przez was, ale jeszcze przez system ochrony przyczółka, co zapewniło wam przewagę ognia. Pośród żołnierzy Natry tylko nieliczni byli ocalonymi z armii Fredricka, większość stanowili tylko niezadowoleni członkowie różnych sekcji, których podoficer zwerbowała. Nie wątpiłaś w jej umiejętności szkoleniowe, ale dwa tygodnie to za mało, by zmienić informatyków i pielęgniarki w żołnierzy i to było widać, bo doświadczeni ludzie Jamina rozbijali nawet liczniejsze oddziały buntowników. Na koniec jeszcze wyszedł prawie całkowity brak doświadczenia praktycznego Twojej byłej adiutant w przeprowadzaniu bitew. Wiedziała, jak ustawić ludzi, by szyk wytrzymał jak najdłużej, ale nie zorientowała się, kiedy nadszedł moment na wycofanie się, więc gdy jej ludzie zostali całkowicie rozbici, zaczęli po prostu uciekać w popłochu. Rezultat mógł być tylko jeden, całkowita rzeź. Członkowie „Szklanej Igły” byli okrutni, bo nie widzieli w mordowaniu wszystkich wrogów niczego niewłaściwego. Po prostu nie brali jeńców, każdy kto nie uciekł (a uciekli nieliczni), został rozstrzelany. Nie brałaś w tym udziału, ale w sumie to miało to też dobre strony, zwiększała się szansa na to, że reszta załogi będzie na tyle przestraszona konsekwencjami, że już nie zbuntuje się przeciwko rządom Jamina i Twoim. Gdy było po wszystkim, przeszłaś się po pobojowisku. Znalazłaś to, czego szukałaś. Twoja była adiutant leżała martwa, miała na ciele bardzo wiele ran. Nie pomoże Ci już w żadnej sprawie, ale także nie podniesie już broni przeciw Tobie. Wyglądało na to, że spełniłaś swoją ponurą obietnicę.

Jeśli posiadasz Informację #12, ale nie posiadasz Informacji #30, przejdź do paragrafu 547

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 548

547

Wśród stosu trupów znalazłaś także młodą Ventisównę. Ona miała rany postrzałowe na plecach, co oznaczało, że próbowała uciekać. Ciekawiło Cię, czemu postanowiła przyłączyć się do Natry, przecież była ona na tyle praworządna, że na pewno nie pozwoliłaby jej na realizację marzeń o dołączeniu do Królowej Piratów. Jednak skoro obu ich się pozbyłaś, to i tak nie miało to znaczenia.

Przejdź do paragrafu 548

548

Natomiast Cressina starcie przeżyła. Właściwie to nie uczestniczyła w walce, tyko stała na uboczu, a po bitwie była jedyną osobą, którą ludzie Jamina postanowili oszczędzić, z uwagi na jej pozycję. Przyprowadzono ją do Ciebie. Była związana i na kolanach.

– Czemu pomogłaś buntownikom? – spytałaś.

– Z tego samego powodu co wszyscy! I powodu, którym pani też kiedyś się kierowała! Jamin musi zostać powstrzymany! Nikt nie chce wojny, którą on sprowadzi na galaktykę!

Wyjęłaś pistolet laserowy i przyłożyłaś go Cressinie do skroni. Pochyliła się ze strachem i zamknęła oczy.

– Nikt nie chce wojny? A mi się wydaje, że wszyscy jej chcą! Ja i Jamin tylko wywołamy wybuch góry prochu sypanej już od dziesięcioleci. Zrobię to, bo jest to dla mnie korzystne, i nie powstrzymasz mnie. Więc słuchaj uważnie, masz ostatnią szansę. Teraz będziesz dbała tylko o to, czy jedzenie jest odpowiednio konserwowane, a służba medyczna ma wystarczający standard, a nie o to, w którym kierunku lecimy. Prawda?

– Tak, pani kapitan.

– Świetnie. W takim razie zajmij się sprzątaniem tego bałaganu, w końcu to twój sektor. A jeśli choć raz usłyszę plotki, że podburzasz kogokolwiek do buntu, będziesz martwa.

Twoja mowa zrobiła wrażenie na ludziach Jamina. Może po niej wreszcie zaczną traktować cię jak sojuszniczkę, a nie potencjalne zagrożenie. W chwale sukcesu wróciłaś do Jamina siedzącego cały czas w hangarze „Czarnego Tytana”.

– I jak, poszło bezkrwawo? – spytał.

– Nie, poszło bardzo krwawo. Ale na szczęście wyłącznie po ich stronie. Przeceniliśmy ich, zwycięstwo przyszło bez poważnych strat.

– To kapitalna wiadomość! Co z pani adiutant?

– Nie żyje.

– Nie mogę powiedzieć, że jest mi przykro, bo nie jest. Teraz mamy do rozegrania już tylko jedną bitwę! Przebijamy się przez blokadę umieszczoną przy wyjściu z hangaru i zdobywamy pomieszczenie z generatorem pola przyciągania!

– I wtedy będziemy wolni – dokończyłaś. – Ale przebicie się przez bramę może nie być łatwe.

– Ważne, żeby było możliwe – powiedział Orso. – Jaki pani sposób preferuje?

– Ustawimy „Żółtą Orchideę” działami w stronę tej bramy i wystrzelimy. Jeśli nie przesadzimy z ogniem, to nie zrobimy w statku dziury, która by nas wszystkich zabiła. (549)

– Zabierzemy wszystkie ładunki wybuchowe, jakie mamy i ruszymy pod bramę, broniąc ich przed ogniem karabinów maszynowych. Gdy tam dotrą, wszystko wysadzimy. (550)

– Dajmy sobie chwilę, jestem pewna, że Myrtanna pała żądzą odbicia swojego hangaru. Ustawimy nasze wojska w miarę blisko bramy, po obu jej stronach, ale poza zasięgiem widzenia jej obrońców, a gdy piraci spróbują zrobić wypad, rzucimy się na nich. (551)

– Klasyczny szturm. Zadaliśmy im już tak duże straty, że nie będą w stanie obronić bramy, jeśli zaatakujemy ich pełną parą. (552)

549

– To bardzo odważne – stwierdził Orso. – I znowu niekonwencjonalne.

– To chyba lepiej?

– Jasne! Szkoda, że nie będzie się mogła pani wykazać w nadchodzącej wojnie, byłaby pani świetnym oficerem Trauncji!

– Zobaczymy, czy znowu nam się uda.

– Oczywiście, już zaczynam planować to przesunięcie.

Mimo że hangar olbrzyma, w jakim zostałaś uwięziona, był ogromny, to jednak „Żółta Orchidea” nie była małym statkiem, więc manewrowanie nią było mocno ograniczone. Ale Orso znalazł na to sposób. W hangarze znajdowały się sporych rozmiarów maszyny, służące do wbijania haków głęboko w kadłuby statków. Zapewne piraci używali ich, by rozdzierać osłony porwanych statków i móc dostać się bez kosztownego szturmu do ich środka. Jamin natomiast wbił te haki w lewy bok waszego okrętu i kazał swoim ludziom pchać maszynę, a ona ustawiła „Żółtą Orchideę” tak, jak tego chciałaś. Wszyscy bali się, że nawet jeden potężny wystrzał może zniszczyć starą podłogę „Czarnego Tytana”, ale na szczęścia ona wytrzymała. Za to zapora, która trzymała was w hangarze, była w zgliszczach. Teraz nastał czas na atak.

Zdobywasz Informację #35

Przejdź do paragrafu 554

550

– A czemu sądzi pani, że tam dotrą? Karabiny w tej bramie wyglądają na potężne, obawiam się, że przebiją się przez pole ochronne, jakie umieścimy na ładunkach.

– Nie, jeśli razem z ładunkami pójdą ludzie, którzy będą ostrzeliwać bramę. Wtedy to na nich będzie musiał skupić się ostrzał i zdążymy przetransportować materiały na miejsce.

– Cóż, muszę uwierzyć, że pani sobie poradzi.

– To do dzieła.

Początkowo wszystko szło zgodnie z Twoim planem. Operatorzy dział skupiali się na ludziach, nie materiałach wybuchowych. Terrorystom udało się nawet zniszczyć kilka karabinów dzięki wytrwałemu ostrzeliwaniu ich. Ale, niestety, w końcu straty, jakie ponosiliście, okazały się tak duże, że wielu waszych zaczęło uciekać, by uratować życie. To skończyło się tak, że po przerzedzeniu waszych szeregów, piraci w końcu zaczęli strzelać w ładunki. Wysadzili je, zabijając resztę waszych sił, która nadal próbowała iść w kierunku twierdzy. Po tej upokarzającej klęsce, okazało się, że to nie koniec! Piraci natychmiast otworzyli bramę do hangaru i sami ruszyli z kontratakiem.

Przejdź do paragrafu 553

551

– To ma szansę się udać – powiedział Orso. – Ale gdy tylko zobaczą, że są flankowani, mogą od razu spróbować uciec za bramę i ją zamknąć. Z pewnością spróbują, ale jeśli nasz atak rozpoczniemy do wystrzelenia pocisków dymnych, to rozpocznie się chaos, w trakcie którego powinno nam się udać przejąć bramę.

– W najgorszym wypadku nasi żołnierze będą stali na próżno. Próbujemy.

Twój plan okazał się skuteczny. Wprawdzie nieco nie doceniłaś piratów, bo najpierw postanowili wysłać zwiadowców, ale Twoi snajperzy w mig ich zestrzelili. Widząc to, uznałaś, że zapewne piraci po czymś takim nie będą już wychylać nosa z własnego terenu, ale widocznie tylko ich zdenerwowałaś, bo mimo braku zwiadu, rozpoczęli zmasowany atak. Potem wszystko poszło tak, jak powinno, nad polem bitwy została rozpylona zasłona dymna, a gdy opadła Twoi ludzie już szturmowali bramę hangaru. Gdy umieszczone na niej karabiny maszynowe przestały do was strzelać, oznaczało to, że jest już zdobyta, więc teraz należało poprowadzić ofensywę głębiej w statek.

Zdobywasz Informację #35

Przejdź do paragrafu 554

552

– Skończyły się pani kapitan sprytne pomysły, prawda? – zażartował Orso.

– A ty masz jakieś?

– Nie, bo i nie ma potrzeby. Też sądzę, że moi ludzie są w stanie zdobyć ścianę bronioną przez bandę niedobitków.

– To niech ruszają – oznajmiłaś.

Mieliście rację, ale wiele dobrego wam to nie przyniosło. Szturm okazał się skuteczny, jednak niezwykle kosztowny. Twoi ludzie atakowali z zapałem i było ich kilkudziesięciu, więc udało im się przebić przez bramę. Problem w tym, że okazało się, iż liczba piratów po drugiej stronie wcale nie była tak mała, jak oczekiwałaś. Zmęczeni walką ludzie Jamina po opanowaniu bramy szybko ją stracili, gdy nadszedł kontratak żołnierzy Myrtanny. Ku Twojej zgrozie na tym się nie skończyło, bo za waszymi wycofującymi się siłami pognała horda piratów, chcących odbić swój hangar.

Przejdź do paragrafu 553

553

Niestety nie zdążyliście odpowiednio przegrupować swoich sił, a to oznaczało, że czeka was całkowita klęska. Piraci bezlitośnie wdarli się w wasze szeregi i rozerwali je. Jedyną nadzieją była natychmiastowa ucieczka do „Żółtej Orchidei” i zabarykadowanie się tam. Jednak nie dostaliście wystarczająco czasu, by się przygotować, piraci zaczęli szturmować bramę statku i mimo dużych strat wdarli się do środku. Broniłaś holu, ale w którymś momencie zostałaś ogłuszona przez jednego z napastników. Obudził Cię ktoś kubkiem zimnej wody. Zostałaś związana i razem z całą resztą swojej załogi popędzona w głąb „Czarnego Tytana”. Jednak gdy wszyscy inni zostali wsadzeni do jakiejś olbrzymiej celi, razem z innymi nieszczęśnikami, którzy już tam byli, Ciebie zabrano gdzie indziej, to Twojego własnego więzienia.

Przejdź do paragrafu 528

554

Postanowiłaś sama poprowadzić to decydujące uderzenie. Musiałaś mieć pewność, że zostanie dobrze przeprowadzone. Jedyne czego teraz potrzebujecie, to dostać się do pomieszczenia z generatorem pola przyciągania. Korytarz, jaki dzielił was od celu, był szeroki i pełen odnóg, z których wypadali piraci. Bitwa była bardzo chaotyczna, nie mogłaś w pełni zapanować nad swoimi oddziałami. Niektórzy tak bardzo bali się oflankowania, że ścigali piratów w głąb ich statku, a Ty nie mogłaś wszystkich powstrzymać, choć próbowałaś. Ostatecznie uznałaś, że zgarniesz grupę kilkunastu żołnierzy i korzystając z ferworu starcia, przedostaniesz się z nimi do celu. Gdy dotarliście na miejsce, zaczęłaś się obawiać, że schwytany pirat was oszukał, bo wejście do pomieszczenia z generatorem wcale nie było bardzo silnie strzeżone. Ale gdy rozprawiliście się z jego strażnikami, to ostatni z nich wyznał, oczywiście z lufą przy skroni, że to jest odpowiednie miejsce, po prostu większość obrońców uciekła, gdy zobaczyła, jak agresywnie przecie naprzód. To oznaczało, że po tylu porażkach morale piratów musiały być zdruzgotane. Zapytałaś waszego jeńca, czy w środku jest pułapka. Stwierdził, że nie, więc kazałaś mu iść pierwszemu. Na tyle pewnie szedł prosto na mikrominę, że faktycznie musiał nie wiedzieć, że się tam znajduje. Wybuch nie tylko go zabił, ale także zniszczył drzwi i kawałek ściany pomieszczenia. Weszliście bardzo ostrożnie i okazało się, że czeka tam na was komitet powitalny, z samą Królową Piratów na czele.

– Leży tu więcej min, czy miałaś na stanie tylko jedną? – spytałaś.

– Obawiam się, że musisz sama to sprawdzić – odparła Myrtanna. – Chętnie popatrzę na twoje kłamliwe usta, gdy będą rozrywane razem z resztą ciebie.

Postąpiłaś naprzód trzy kroki.

– Dalej na pewno ich nie ma, bo zraniłyby też ciebie i generator – powiedziałaś pewnie.

– Doceniam odwagę – stwierdziła Myrtanna. – Chociaż nie wiem, czy docenią ją też ci, którym zostaniesz sprzedana w niewolę dla mojego zysku.

– Myślisz, że po tylu porażkach nadal odpowiednim jest grożenie mi?

– Jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa. Skoro słyszę szum generatora za moimi plecami, to znaczy, że cały czas jesteście w moim potrzasku.

Jeśli posiadasz Informację #35, przejdź do paragrafu 555

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 556

555

– Skoro dałaś radę nas zatrzymać, to pewnie zdążyłabyś także uciec przed rozpoczęciem wojny trauncko-faluriańskiej – stwierdziłaś. – Tak trzeba było zrobić.

– Prawie wszyscy piraci w Pasie Szal-Diba już zaakceptowali moją władzę i płacą mi haracz. Miałabym z tego zrezygnować?! Właśnie po to zdobyłam „Czarnego Tytana”, by móc walczyć, a nie uciekać jak tchórz!

– Wcale nie zdobyłaś tego statku, ty go ukradłaś. Nie mam ci tego za złe, ale ewidentnie zapomniałaś, gdzie jest twoje miejsce. Piraci uciekają, gdy robi się gorąco. Ja też ucieknę. Jak tylko wywołam wojnę, zostanę hojnie wynagrodzona i polecę jak najdalej stąd. Ty natomiast mogłaś po prostu stracić zyski, a stracisz życie.

Przejdź do paragrafu 557

556

– Wiesz co, chyba muszę ci podziękować – powiedziałaś. – Dzięki tobie udało mi się odzyskać władzę na „Żółtej Orchidei” i powstrzymać „Szklaną Igłę” przed wywołaniem wojny.

– Nie ciesz się za bardzo. Może faktycznie nie złamałaś celowo naszego porozumienia, ale teraz to już nie ma znaczenia. Obiecałam twojej załodze, że wszyscy skończą albo w łańcuchach, albo w trumnach, więc tak się stanie!

– Cały czas udajesz, że piraci mają honor i muszą dotrzymywać słowa?

– Piraci nie, ale królowe tak. A ja nią jestem, nawet jeśli ty usilnie nie chcesz tego zaakceptować.

– Jesteś zwykłą dezerterką i morderczynią. I właśnie taki będziesz miała koniec.

Przejdź do paragrafu 557

557

– To się jeszcze okaże – Po tych słowach piraci mocno ścisnęli swoją broń. Zaraz rzucą się do ataku. – Ty również możesz otrzymać dzisiaj śmierć zamiast chwały. Ewentualnie oba.

– Chętnie się przekonam, na co zasłużyłam. I na co ty zasłużyłaś. (558)

– Nadal możesz się poddać. Uciekaj na swój mostek, to daruję ci życie i odlecę. (559)

558

– Ja również. – W tonie Myrtanny słyszałaś silną determinację.

Potem zaczęła się strzelanina.

Przejdź do paragrafu 560

559

– Ty mi darujesz życie!? Jak śmiesz tak mówić! – Myrtanna była wściekła.

Wszyscy to słyszeli. I wszyscy zaczęli strzelać.

Przejdź do paragrafu 560

560

Początkowo było brutalnie. W pomieszczeniu z generatorem nie było wielu osłon, więc szybko posypały się trupy. Zarówno wy, jak i wrogowie, skupialiście ogień na dowódcach, ale to niewiele dawało, bo tak samo jak Ty, Królowa Piratów wiedziała, jak skutecznie prowadzić walkę na krótki dystans, by nie dać się zabić. Nic dziwnego, w końcu skończyłyście te same kursy na najlepszych traunckich akademiach wojskowych. Wasze drużyny były wyrównane liczebnie i bardzo nieliczne, bo prawie wszyscy żołnierze obu stron byli zajęci bitwą na korytarzu. Problemem było to, że Myrtanna ewidentnie trzymała w swojej gwardii najlepszych ludzi, natomiast Twoi byli zaangażowani, ale niewystarczająco doświadczeni. Co chwilę któryś z nich ruszał zrobić jakiś odważny wypad w stronę wroga i szybko ginął. Piraci zaczęli zdobywać przewagę. Myrtanna uznała, że zaryzykuje i zaczęła przypierać was do ściany. Nie wiedziałaś, jak długo wytrzymacie.

– Poddajemy się! Wygrałaś! (561)

– Stać odważnie! Zaraz nadejdzie odsiecz! (562)

561

Ostrzał został przerwany.

– Przyłaź tu! Z rękami w górze! – krzyknęła Królowa.

Posłuchałaś jej i podeszłaś nieuzbrojona do swojej przeciwniczki. Ona zaczęła się śmiać.

– I to tyle? Myślałam, że stać cię na więcej, oficer Kuano!

Po tych słowach przyłożyła Ci pięścią w twarz tak, że zachwiałaś się i upadłaś. Wszystkich Twoich pojmanych ludzi potraktowano podobnie, a potem skuto. Zostałaś chwycona przez Myrtannę za włosy i zmuszona do wstania. Z pistoletem przy Twojej głowie zaprowadziła Cię z powrotem na korytarz, gdzie toczyła się bitwa i zawołała do Twoich ludzi:

– Słuchajcie kmioty! Mam waszą przywódczynię! Zgniotłam ją w bezpośredniej konfrontacji, a ona nawet nie chciała umrzeć odważnie, tylko wolała się poddać, by uratować swój nędzny żywot! Mam nadzieję, że pójdziecie za jej przykładem!

Wiedziałaś, że Twoi ludzie jej nie posłuchają, bo wiedzą, jaka jest stawka, ale ich morale musiały zostać zdruzgotane. Natomiast piraci zareagowali radosnym rechotem i nową wolą walki za swą zwycięską przywódczynię. To oznaczało, że zapewne poniesiecie klęskę. Myrtanna już nie kazała Ci na to patrzeć. Zabrała Cię do windy, a potem - cały czas szydząc z Ciebie i wpatrując się z satysfakcją - poprowadziła przez wąski korytarz. Na jego końcu zostałaś wepchnięta do celi i zatrzaśnięta.

Przejdź do paragrafu 528

562

Nie myliłaś się. Gdy wy broniliście się przed Myrtanną, Twoi ludzie na zewnątrz pomieszczenia zyskiwali przewagę i postanowili przybyć sprawdzić jak się sprawy mają. W samą porę! Z tymi posiłkami to Ty uderzyłaś na Królową, która już nie mogła się wycofać na swoją w miarę bezpieczną pozycję przy generatorze. Zamiast tego zepchnęłaś ją z dala od niego, do rogu pomieszczenia.

– Zostawmy już piratów w spokoju! Po prostu skupmy się na generatorze, jak go zniszczymy, możemy wracać do hangaru! (563)

– Nacieramy na nich! Musimy zakończyć to starcie! (565)

563

Kilku Twoich nadal trzymało piratów na dystans, ale całej reszcie kazałaś rozpocząć ostrzał generatora pola przyciągania. To była ogromna maszyna, ale wystarczyły dwie minuty ognia, by zaczęło w niej iskrzyć i przestała działać. Nawet jeśli Myrtannie uda się ją naprawić, to na pewno nie w czasie, jaki potrzebujecie, by uciec z „Czarnego Tytana”.

– Po robocie. Zwijamy się!

– Niedoczekanie! – usłyszałaś zza prowizorycznej barykady Myrtanny. – Możesz uznać to za remis!

Najpierw nie zrozumiałaś o co chodzi, ale potem zobaczyłaś, jak na środek sali leci drobny biały obiekt. Potem był już tylko błysk.

Przejdź do paragrafu 564

564

To był potężny granat fuzyjny. Nie sądziłaś, że Myrtanna może mieć taką broń ani że będzie chciała jej użyć do samobójstwa. Wybuch musiał zabić wszystkich w pomieszczeniu, a także doszczętnie zniszczyć generator. Wyglądało na to, że Królowa Piratów wolała pozwolić uciec Twojej załodze, niż dać żyć kobiecie, która ją pokonała. Teraz Twoja załoga otrzymała szansę na ucieczkę z „Czarnego Tytana”, ale Ty już nie dowiesz się, czy ją wykorzystają.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Błysk. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

565

Wasze zwycięstwo było już przesądzone, ale uznałaś, że należy dokończyć porachunki z samozwańczą królową. Nie przerywaliście zmasowanego ostrzału wszelkimi rodzajami broni, tak by nie mogli spróbować żadnej innej taktyki niż desperacka obrona. W końcu, gdy zostało ich zaledwie kilku, wszyscy upuścili broń i unieśli ręce. Wszyscy, poza ich przywódczynią. Myrtanna, walcząc sama, szybko oberwała i upadła na ziemię, mocno krwawiąc.

– Pani oficer m... – Próbowała jeszcze coś powiedzieć, ale nie była w stanie.

Jeśli chcesz ją zignorować, przejdź do paragrafu 566

Jeśli chcesz do niej podejść, przejdź do paragrafu 567

Jeśli chcesz ją dobić, przejdź do paragrafu 568

566

Odwróciłaś się do niej plecami. Nie była już godna Twojej uwagi. Teraz skupiłaś się na generatorze. Chciałaś jak najszybciej pozbyć się tej bestii trzymającej „Żółtą Orchideę” na smyczy. Jednak usłyszałaś krzyk jednego z piratów, a potem odwróciłaś się. W ręce Myrtanny coś zaczęło błyszczeć.

Przejdź do paragrafu 564

567

Uznałaś, że uklękniesz przy swojej przeciwniczce i wysłuchasz, co ma do powiedzenia. Wątpiłaś, czy ona też potraktowałaby Cię tak honorowo, ale Ty w końcu byłaś lepsza. Uklękłaś przy niej, niestety Królowa Piratów nie potrafiła już wydusić z siebie ani słowa. Zamiast tego pokazała Ci, co trzyma. A potem wyciągnęła zawleczkę, a Ciebie oślepił błysk.

Przejdź do paragrafu 564

568

Przeczuwałaś podstęp, więc skierowałaś swój karabin na umierającą Myrtannę Wrach i przeszyłaś ją kolejną serią. Szybko przestała się ruszać. Najpierw uznałaś, że może jednak to nie było potrzebne i przesadziłaś z gniewem, ale to uczucie szybko minęło, gdy zauważyłaś, że kobieta miała w ręce biały granat.

– To granat fuzyjny! – krzyknęłaś. – Mamy wielkie szczęście, że nikt w niego nie trafił! Mógłby zabić wszystkich w pomieszczeniu. Jest wyśmienity przy rozrywaniu nieopancerzonych celów.

Z najwyższą ostrożnością zabrałaś granat i schowałaś go do kieszeni. Już wiedziałaś, jak zamierzasz go użyć, jednak ważniejszy był generator. Ta maszyna była duża i wyglądała na wytrzymałą, ale gdy wszyscy Twoi ludzie zaczęli ją ostrzeliwać, szybko przestała działać. Strzelaliście jeszcze chwilę, by upewnić się, że popsuliście ją na dobre, albo chociaż na tyle, by piraci nie zdążyli jej naprawić do czasu, aż uciekniecie. Chociaż po tym, co im zaraz zrobisz, raczej chętnie was wypuszczą. Wróciliście do bitwy na korytarzu. Jeden z Twoich ludzi miał przenośny granatnik z laserowym celownikiem, więc zabrałaś go, a potem wystrzeliłaś granat fuzyjny w dużą grupę piratów. Potężny wybuch mógł zabić ich nawet dwudziestu i wywołał przerażenie wśród reszty. Postanowili wycofać się i przegrupować. To dało czas także wam na bezpieczny powrót do hangaru „Czarnego Tytana”. Potrzebowaliście jeszcze chwili, by przejrzeć czy „Żółta Orchidea” po bitwie w hangarze jest zdatna do lotu, więc rozkazałaś swoim ludziom zająć bramę do hangaru, na wypadek gdyby piraci chcieli spróbować ataku - było to bardzo mało prawdopodobne, ale nie ma co ryzykować. Wyglądało na to, że znowu Ci się udało.

Jeśli posiadasz Informację #35, przejdź do paragrafu 569

Jeśli posiadasz Informację #34, przejdź do paragrafu 654

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 655

569

Ruszyłaś w stronę statku. Orso przywitał Cię, gdy tylko Cię zobaczył.

– Słyszałem, że wszystko poszło wzorowo! – zawołał.

– Tak, generator zniszczony, a piraci rozbici. No i jeszcze Wrach nie żyje.

Przywódca skasskiej „Szklanej Igły” poklepał Cię po ramieniu.

– Wie pani, gdy powstrzymała pani mój bunt i zamknęła mnie za kratami, uznałem, że jest pani skałą, na której rozbije się fala mojego chwalebnego ruchu. Teraz widzę, że jest pani prawdziwym błogosławieństwem!

– Miło mi, że mogłam pomóc. W końcu szczytny cel. (570)

– Skoro tak uważasz, to lepiej, żebyś dopilnował, bym dostała całość mojej nagrody. (571)

570

– Wiedziałem, że skrycie nas pani popiera! Jest pani odważną kobietą, która nie boi się przelewać mórz krwi, jestem przekonany, że właśnie tacy ludzie zasługują na decydowanie o losach galaktyki!

– Chyba mi starczy decydowania. Teraz czas na odpoczynek.

– Jest pani pewna? Pieniądze, jakie pani otrzyma, można by przeznaczyć na nowe wielkie projekty! Kto wie, ile wspaniałych starć możemy jeszcze sprowadzić na nasz wszechświat!

– Zdecyduję, gdy zobaczę moje pieniądze. Na razie dokończmy robotę z tym jednym starciem.

– Prawda. Niech pani odpocznie, ja sprawdzę stan techniczny okrętu, a potem ruszamy.

Przejdź do paragrafu 572

571

– Tak się bez wątpienia stanie! Nie sądzę, by ślepe podążanie za dobrami materialnymi dało pani takie szczęście, jakie mam ja, gdy spełniam swoją życiową misję, ale skoro tego pani chce, to proszę bardzo.

– Tak, właśnie tego chcę. Fortuny, która starczy mi do końca życia.

– To kwestia czasu. Teraz musimy tylko ostrzelać tę kolonię górniczą, a to już będzie formalność. Niech pani odpocznie, ja sprawdzę stan techniczny okrętu, a potem ruszamy.

Przejdź do paragrafu 572

572

Od tamtej chwili wszystko szło, jak iść powinno. Jamin szybko przygotował statek do podróży, a piraci już nie odważyli się wam przeszkodzić. Wszyscy żołnierze wrócili na „Żółtą Orchideę” i wystartowaliście. Miałaś jeszcze przez chwilę obawę, że w akcie zemsty załoga „Czarnego Tytana” może spróbować was zestrzelić, ale ewidentnie mieli już dość potyczek z wami. Po ciosie, jaki otrzymali, będą musieli desperacko uciekać z układu Zetty-Trychonii i zapomnieć o wszystkich przywilejach, jakie mieli pod władzą Królowej Piratów. Zgodnie z planami Jamina, przez resztę lotu przestrzenią kosmiczną Trychonii nikt was nie zatrzymał. Cressina i Sandryk grzecznie współpracowali, pewnie z uwagi na upokorzenie, jakie spotkało ich, gdy okazali bunt. Trochę było Ci żal ich i reszty załogi, ale zamiast o nich, starałaś się myśleć o olbrzymich pieniądzach.

Przejdź do paragrafu 573

573

W końcu dolecieliście do Kappy 18, faluriańskiej kolonii górniczej, która stanowiła prawdziwy cel waszej podróży od samego początku. Zabawnym był dla Ciebie fakt, że skoro od ratowania jednej kolonii zaczęły się Twoje kłopoty, to zniszczenie drugiej je zakończy. Rozsiadłaś się dumnie na swoim kapitańskim fotelu na mostku, wiedząc, że tak zostaniesz sfotografowana przez satelity obserwujące przestrzeń Kappy 18. Orso Jamin stał u Twojego boku.

– To jest dzień, na który czekałem całe życie! – oznajmił. – Właśnie wchodzimy na odpowiednią odległość, z której możemy ich ostrzelać. Cele są już wyznaczone, a pociski załadowane.

– W co strzelamy? – spytałaś.

– Oczywiście w najważniejsze punkty infrastruktury, ale punkty mieszkalne górników także. O, widzę na radarze satelity obserwacyjne, na pewno już nas spostrzegły i nagrywają mostek. Pani twarz wkrótce znajdzie się na okładkach wszystkich gazet w całym regionie. Teraz wystarczy tylko nacisnąć przycisk i zaczynamy.

Nie było już mowy o wycofaniu się. Nacisnęłaś przycisk, co dało sygnał do rozpoczęcia bombardowania. Tony laserów cieplnych i torped kosmicznych, jakie przenosiłaś cały lot, w końcu zostały użyte. „Żółta Orchidea” zamieniła olbrzymią część kolonii górniczej w proch, a jej mieszkańcy nie mieli żadnych szans się obronić. Ta akcja będzie idealnym pretekstem do wojny. Jak tylko skończyliście, Jamin powiedział Natalinowi, w jakim kierunku ma teraz lecieć. Waszym celem miała być bezpieczna, tajna planeta w sąsiednim układzie, do której będzie można dotrzeć, unikając jakichkolwiek statków i na której będą czekać obiecane wam pieniądze. Udało wam się opuścić okolice Trychonii, zanim dogonił was pościg, więc pewnie uda wam się dolecieć we wskazane miejsce, o ile oczywiście na statku nie wybuchnie kolejny bunt. Nie macie dostępu do najnowszych wieści, ale jesteś pewna tego, co się stanie. Dumny kanclerz Falurii po waszym ataku uzna go za działanie zaczepne Trauncji i wypowie wojnę, a wasze dwie partie, „Ręka Rozsądku” i „Czysta Sprawiedliwość” zjednoczą się w celu odpowiedzenia Falurianom jak najbrutalniej. Ciebie jednak ominie cała wojenna zawierucha, bo z dala od wielkiego konfliktu, będziesz mogła rozpocząć nowe życie, takie jakie chcesz. O ile oczywiście Twoi mocodawcy postanowią dotrzymać obietnicy, a nie pozbyć się Ciebie w dyskretny sposób.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Wojna. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

574

Tak mijały Ci kolejne dni. W upokorzeniu i nudzie. Nie miałaś opcji snucia żadnych planów ucieczki, bo każdy Twój ruch był śledzony. Nie miałaś także pojęcia o tym, co rozgrywa się na pokładzie „Żółtej Orchidei”, i tylko ze stałej obecności strażników Orso wnosiłaś, że zdobył i umocnił swoją władzę. Chociaż równie dobrze mogłoby się okazać, że wywołał ognisty konflikt, który doprowadzi okręt do nieużywalności i zabije was wszystkich. Dla Ciebie to już w sumie bez różnicy, byłaś praktycznie martwa, nie miałaś pojęcia, czemu buntownicy nadal pozwalają Ci żyć. Po pewnym czasie - nie jesteś w stanie określić, jak długim, ale dla Ciebie był on koszmarnie długi - zostałaś zaszczycona wizytą nowego kapitana Twojego niegdyś statku.

– Zostawcie nas samych – rozkazał Orso swoim strażnikom, a potem przysunął sobie krzesło obok krat Twojej celi i tam usiadł. – Jak pani mija uwięzienie, oficer Kuano?

– Najgorzej jak tylko może. I dobrze o tym wiesz, bo sam o to zadbałeś.

– Co prawda to prawda. Proszę nie brać tego do siebie, zarówno ten fakt, jak i wszystko, co o pani mówiłem publicznie, było tylko na pokaz. Musiałem jakoś zadowolić tę część moich popleczników, która autentycznie uwierzyła, że jest pani zdrajczynią.

– A ta druga część, to...?

– To osoby, które od początku ze sobą zabrałem. Chyba pamięta pani, że mogłem dowolnie skompletować zespół techniczny, prawda? No więc tak się składa, że większość mojej załogi stanowią członkowie „Szklanej Igły”.

– Do których ty też się zaliczasz?

– Oczywiście! Jestem przywódcą skassiego oddziału tej organizacji.

– Organizacji terrorystycznej. O obłąkanej ideologii. Moje gratulacje.

– Właściwie to nie przeszkadza mi nazywanie mnie terrorystą, gdyby pani lepiej zaznajomiła się z naszymi ideami, wiedziałaby, że nie uznajemy terroru za coś niewłaściwego. – Jamin mówił o tym zupełnie spokojnie i kulturalnie. O tym, że popiera zamachy, które kosztowały życie tysięcy ludzi.

– No to proszę, wytłumacz mi sekrety twojej ideologii. Widzę, że masz na to ochotę. (575)

– Nie mam zamiaru rozmawiać z szaleńcami. Precz mi z oczu, zbrodniarzu! (576)

575

– Jasne, że mam! Ale mam też w tym inny cel.

– Zamierzasz mnie zwerbować?

– Zamierzam nakłonić panią, by pani coś dla mnie zrobiła. Właśnie dlatego nadal pani żyje. Ale o tym będzie pod koniec.

Przejdź do paragrafu 577

576

– Mógłbym panią zostawić, by pani tu sobie gniła, albo od razu wpakować kulę w łeb, ale tak się składa, że jednak czegoś od pani chcę.

– Myślisz, że coś dla ciebie zrobię?

– Tak. Bo inaczej pani zginie. Ale o tym powiem pod koniec naszej rozmowy, najpierw niech pani posłucha uważnie, co mam do powiedzenia.

Przejdź do paragrafu 577

577

– To od czego w takim razie zaczniesz? – spytałaś.

– Od podziękowań.

– Za co?

Jeśli posiadasz Informację #9, przejdź do paragrafu 578

Jeśli posiadasz Informację #10, przejdź do paragrafu 579

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 580

578

– Za zamknięcie Quaffa w celi! Obawiałem się, że on będzie najpoważniejszą przeszkodą w objęciu przeze mnie władzy. Był ślepo lojalny Trauncji, a jednak posiadał spryt i nie uwierzyłby w moją bajeczkę o pani zdradzie, więc zrobiłby wszystko, bylebym nie został kapitanem. Ale pani rozwiązała ten problem za mnie! I na dodatek popchnęła wielu jego żołnierzy w moje ramiona!

– Co z nim zrobiłeś?

– Był zbyt niebezpieczny, więc zginął w tajemniczych okolicznościach. Część jego ludzi wtedy przejrzała na oczy i odwróciła się ode mnie, ale i tak musiałbym się ich prędzej czy później pozbyć.

– Ja nie jestem już tak niebezpieczna jak Fredric? Mnie nie musisz się pozbywać?

– Jest pani, wokół pani też mogą gromadzić się ludzie chcący mnie obalić. Ale pani jeszcze potrzebuję, już mówiłem.

Jeśli posiadasz Informację #5, przejdź do paragrafu 581

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 582

579

– Za zostawienie Quaffa na „Harpii Prime”! Obawiałem się, że on będzie najpoważniejszą przeszkodą w objęciu przeze mnie władzy. Był ślepo lojalny Trauncji, a jednak posiadał spryt i nie uwierzyłby w moją bajeczkę o pani zdradzie, więc zrobiłby wszystko, bylebym nie został kapitanem. Ale pani rozwiązała ten problem za mnie! I na dodatek popchnęła wielu jego żołnierzy w moje ramiona!

– Skoro wygrałeś, to mógłbyś sobie odpuścić śmianie się ze mnie. Już zrozumiałam, że przydałby mi się podczas twojego buntu.

– Oj, tak. Ale jest też opcja, że i tak by wam się nie udało, więc bym go zabił. A tak chociaż przeżył i będzie miał okazję wziąć udział w wielkiej wojnie z Falurią, jaka wkrótce nadejdzie.

– Pod warunkiem, że Ventis nie postanowił go wsadzić do celi za wydumane pomaganie mi w ucieczce.

– Faktycznie, tak też mogło być. Cóż, już się nie dowiemy.

Jeśli posiadasz Informację #5, przejdź do paragrafu 581

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 582

580

– Za zrażenie do siebie załogi! Wystarczyło utrzymać przy sobie lojalność trojga ludzi: Quaffa, Natalina i Lateri, a ja byłbym bezsilny!

– To wcale nie było takie proste, ich oczekiwania wobec mnie zupełnie rozminęły się z tym, jaką byłam kapitan.

– Doprawdy? Mnie się zdawało, że kilka lepiej poprowadzonych rozmów i nikt nie poparłby mojego buntu.

– Możliwe. Ale teraz i tak już jest za późno na takie rozważania. Ciekawe czy tobie lepiej idzie utrzymywanie ich zaufania.

– Utrzymywanie zaufania nie, już mnie nienawidzą. Ale za to trzymanie w ryzach idzie zdecydowanie lepiej, bo boją się przeciwko mnie wystąpić.

– To też jest jakaś metoda. Ech, biedni głupcy.

Jeśli posiadasz Informację #5, przejdź do paragrafu 581

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 582

581

– Do podziękowań należy dołączyć te za okazane zaufanie. Nie wie pani, jak mi się serce radowało, gdy słyszałem, że nie uwierzy pani żadnym plotkom i pozwoli mi swobodnie działać.

– Nie sądziłam, że dobra kapitan powinna kierować się plotkami.

– Może powinna lepiej sprawdzać swoich ważnych współpracowników.

– To na pewno. Ale jest już za późno, a ja nie mam zamiaru płakać nad błędami.

– Słuszna postawa. Skoro to już mamy wyjaśnione, wróćmy do tematu, który porzuciliśmy.

Przejdź do paragrafu 583

582

– Skoro już mówimy o pani błędach, to muszę wspomnieć o nieuwadze. Bardzo się obawiałem, że pani czujne oko zobaczy spisek za wcześnie, bym mógł go wdrożyć w życie, ale pani oko nie było czujne.

– Ten lot i tak był największym wyzwaniem w mojej karierze. Nie sprawiałeś wrażenia, jakbyś był zagrożeniem.

– A jednak to ja panią zwyciężyłem.

– I musisz się tak tym chwalić?

– Nie muszę, ale chcę. Chociaż to przyjemne, wróćmy na główne tory naszej konwersacji.

Przejdź do paragrafu 583

583

– Czyli czas na wytłumaczenia mi, dlaczego twoja organizacja zabiła dziesiątki tysięcy ludzi w zamachach?

– Owszem, czas najwyższy. Wspomniała pani o naszych zamachach. Większość ludzi sądzi, zgodnie z tym, co mówią w wiadomościach, że jesteśmy organizacją Falurian, którzy nienawidzą Trauńczyków, i dlatego ich mordujemy. To kłamstwo! W naszych szeregach służy również wielu pani rodaków.

– Jak byś w takim razie określił wasz cel?

– Wierzymy w siłę. Chcemy, by nad wszechświatem kontrolę sprawowali ci, którzy bardziej na to zasługują. Podobny tok myślenia od stuleci dominował zarówno w Trauncji, jak i Falurii, ale teraz znika, a to wielka tragedia! Nasze narody od wielu pokoleń zmagają się ze sobą w licznych wojnach, by określić, który ma prawo do dominacji nad galaktyką, ale teraz, gdy może w końcu nadszedł czas na finałową konfrontację, do władzy doszli tchórze! Mimo że wzajemna wściekłość wręcz unosi się w powietrzu, to nikt nie ma odwagi dokonać pierwszego kroku! „Szklana Igła” chce w końcu doprowadzić do oczyszczającej wojny, która wyłoni chwalebnych zwycięzców i godnych pożałowania przegranych. Rozumie pani moją filozofię?

– Tak. I jest obrzydliwa. Nie masz żadnego szacunku dla ludzkiego życia? (584)

– Powiedzmy. Jednak to jest bardzo odległe od tego, czego nauczyło mnie społeczeństwo. (585)

– Nie, ale dla mnie wszystkie filozofie to bzdura, ja dbam tylko o przeżycie. Jeśli twoim celem życia jest wywoływanie wojen dla zabawy, to dla mnie jest to cel jak każdy inny. (586)

584

– Ludzkie życie ma znaczenie tylko wtedy, gdy jego posiadacz wykorzystał je dla zdobywania chwały! A nie ma nic bardziej chwalebnego niż wojna! Ona jest prawdziwą kuźnią ludzi wartościowych, do których mam szacunek. Jeśli dla osiągnięcia jej mam poświęcać życia plebsu, który żyje tylko by konsumować, to zrobię to z przyjemnością.

– Brzydzę się tobą.

– Jak tam pani woli. Dla mnie to nie ma znaczenia.

Przejdź do paragrafu 587

585

– Wykształciliśmy bardzo dziwne społeczeństwa, które tłumią w nas naturalną i piękną agresję, a wpychają bezwartościowe ochłapy, jak życie bez większego celu czy niekrzywdzenie nikogo.

– Niekrzywdzenie nikogo jest przydatne, gdy chcesz zbudować społeczeństwo, które nie zniszczy się samo.

– Najwspanialszych czynów dokonują ludzie silni, więc najwspanialszym społeczeństwem byłoby takie, gdzie radzą oni niepodzielnie i eliminują z niego wszystkich słabeuszy! Droga do tego jest jeszcze bardzo daleka, ale wyłonienie zwycięscy trauncko-faluriańskiego konfliktu chociaż wskaże naród godny siłowego opanowania galaktyki.

Przejdź do paragrafu 587

586

– Nie mogę powiedzieć, że szanuję takie podejście, bo wręcz nim gardzę, ale skoro pani tak uważa, to pani sprawa. Tacy ludzie też są potrzebni.

– Jako chłopcy do bicia dla wielkich zwycięzców?

– Dokładnie.

Przejdź do paragrafu 587

587

– Jak ty w ogóle znalazłeś się na moim statku? – spytałaś zrezygnowana.

– Już dokańczam tłumaczenie. Moi przyjaciele na innych planetach dokonali tych zamachów, ponieważ liczyliśmy, że wtedy trauncki rząd obwini Falurię i zaatakuje ją. Niestety spośród waszych dwóch partii tylko „Czysta Sprawiedliwość” spełniła nasze oczekiwania, bo „Ręką Rozsądku” zawetowała wniosek o wypowiedzenie wojny i nasze działania spełzły na niczym.

– W takim razie twoja organizacja zupełnie niepotrzebnie zabiła dziesiątki tysięcy ludzi.

– Nie do końca niepotrzebnie, bo jednak udało nam się zaognić sytuację i nieco przybliżyć do zrealizowania nasz plan. Uznaliśmy, że skoro traunccy politycy są tak tchórzliwi, to do wypowiedzenia wojny musimy zmusić tych faluriańskich. W naszym systemie na wojnę musiałby zgodzić się kanclerz, a on, niestety, też został zarażony pacyfistycznym myśleniem. Ale jednak kiedyś był dumnym człowiekiem, więc gdyby trauncki statek ostrzelał jego obywateli, wspaniałe starcie narodów byłoby pewne! Obraliśmy na cel „Żółtą Orchideę”. Pani odgrywa ważną rolę w naszym planie. By uniknąć oskarżeń o to, że pani statek został przejęty, faluriańskie satelity zrobią zdjęcia pani, traunckiej oficer, która dumnie siedzi na fotelu kapitańskim i wpatruje się w ostrzeliwaną kolonię górniczą.

– Tego ode mnie oczekujesz? Że po tym, jak wsadziłeś mnie do lochu, dobrowolnie pomogę ci wywołać galaktyczną wojnę?

– Nie daję pani wyboru.

– Dlaczego akurat mnie wybrałeś? Dlaczego „Żółtą Orchideę”?

– To nie ja obsadziłem panią w tej roli. Zrobił to pani własny przełożony.

– Carmag z wami współpracuje!?

– Tak. Nie jest w naszej organizacji, ale widocznie też zależy mu na wojnie, bo niedawno się z nami skontaktował i pomógł nam dostać się na pokład „Żółtej Orchidei”. Zaoferował nawet tony złota za przejęcie władzy nad statkiem, a potem ostrzelanie Kappy 18. Gubernator ma kontakty wśród klanów Zetty, twierdził, że jest nam w stanie zapewnić bezpieczną ucieczkę daleko od miejsca konfliktu.

– Nie lubiłam go, ale o to bym go nie podejrzewała. Czemu wam pomaga?

– Nie mam pojęcia. I nie pytałem. Całkiem możliwe, że stoi za nim ktoś jeszcze, bo cały nasz plan musiał zostać zatwierdzony przez jeszcze jednego wspólnika, a ja nawet nie wiem, kim on jest.

– Pewnie jesteśmy tylko pionkami w ich grze.

– Oczywiście. I mi to nie przeszkadza, bo w końcu mam szansę zrealizować moją życiową misję! Od czasu zamknięcia pani wszystko idzie po mojej myśli! Zdławiłem wszelki opór i zmusiłem groźbą śmierci Natalina i Lateri do współpracy. Nie są zadowoleni, ale oni i ich załogi spełniają moje rozkazy i nie zbuntowali się, gdy skierowałem „Żółtą Orchideę” w stronę Trychonii. Ci, którzy popierali mnie, bo uwierzyli w pani zdradę, zrozumieli swój błąd, ale nie dałem im go naprawić i skończyli albo martwi, albo w celach. Jedyną władzę wojskową na statku stanowią moi ludzie ze „Szklanej Igły”. Wczoraj przekroczyliśmy granicę Falurii i już jesteśmy na ich terenie. Będziemy lecieć obrzeżami, by nikogo nie spotkać i niezauważeni dotrzemy do Kappy 18, gdzie wykonamy mój plan. Sukces jest na wyciągnięcie ręki! Gdy nadejdzie czas, będzie pani współpracować?

– Nie, prędzej umrę niż zrobię dla ciebie cokolwiek. (588)

– A co potem się ze mną stanie? (589)

588

– Szkoda. Ale niech pani nie myśli, że w czymkolwiek mi przeszkodzi. Po prostu tego dnia odurzę panią narkotykami i siłą zaprowadzę na mostek.

– A jak będę się szarpać i to sfotografują satelity obserwacyjne? Jeśli Faluria zobaczy, że trauncka oficer jednak nie chciała brać w tym udziału, to może jednak do wojny nie dojdzie.

– Zawsze znajdzie się sposób na zmuszenie pani do uległości. Jeśli poprzedniego dnia zostanie pani solidnie obita przez moich ludzi, to następnego nie będzie mieć siły. Oczywiście nie w twarz, a resztę zakryje mundur.

– Jesteś bydlakiem.

Jamin uśmiechnął się perfidnie.

– Żegnam. Prędko się nie zobaczymy.

Przejdź do paragrafu 591

589

– Wypuszczę panią. Po tym jak wojna już się rozpocznie, a ja i moi ludzie uciekniemy, by móc zaplanować jakąś nową akcję, nie będzie mi pani potrzebna, więc odstawię panią na jakąś planetę. Nie będę miał żadnego powodu, by panią zabić, w końcu mnie zależy tylko na wojnie, a pani nie będzie w stanie cofnąć jej wypowiedzenia.

– Skąd mam wiedzieć, że nie oddasz mnie w ręce tego, który ci zapłaci za wywołanie całego tego zamieszania?

– Ma pani na to tylko moje słowo.

– Już raz mnie okłamałeś.

– Wiem. Ale nie mam żadnego sposobu na danie pani wiarygodnej gwarancji. Ale mogę obiecać, że dzięki współpracy ze mną pani los będzie bez wątpienia lepszy, niż gdybym musiał panią zmusić do pomocy. Więc jak, przyjmie pani propozycję?

– Za żadne skarby. Nie kiwnę dla ciebie nawet palcem. (588)

– Tak, przecież i tak nie mam dużego wyboru. (590)

590

– Miło mi to słyszeć. Naprawdę. Pewnie pani tego nie doceni, ale stanie się pani kimś naprawdę ważnym w historii!

– Czy to oznacza, że mnie wypuścisz?

– Niech pani będzie poważna, nie mogę ryzykować, że teraz spróbowałaby pani odebrać sobie życie albo wywołać bunt, w którym musiałbym panią zabić. Dopóki nie nastąpi ostrzelanie Kappy 18, będzie pani tutaj, zamknięta. Potem wypuszczę panią i oddam z powrotem kapitańską kwaterę.

– A do tego czasu zacznę dostawać chociaż lepsze jedzenie, czy nawet to jest za dużo?

– Tyle mogę zrobić, oczywiście. No, skoro wszystko mamy ustalone, to ja już będę się zbierać. Do zobaczenia.

Zdobywasz Informację #36

Przejdź do paragrafu 591

591

Po tych słowach Jamin wstał i wyszedł, za to wrócili Twoi dwaj strażnicy. Wasza rozmowa dała Ci kilka nowych powodów do rozmyślań. Wygląda na to, że admirał Ventis jednak nie mylił się, zarówno co do Carmaga jak i Twojej załogi. Oczywiście pod warunkiem, że Orso mówił prawdę, bo równie dobrze mógł kłamać, by zachęcić Cię do współpracy. Wyglądało też na to, że terrorystom faktycznie udało się przejąć całą władzę na „Żółtej Orchidei”. Nie miałaś pojęcia czy tę sytuację w ogóle da się naprawić, więc uznałaś, że musisz poczekać, bo może zdarzyć się coś co odmieni wszystko.

Los się do Ciebie uśmiechnął. Minął kolejny nieciekawy okres. Nie wiesz jak długi, ale prawdopodobnie krótszy niż ostatnio. Pewnego dnia po prostu nikt nie dał Ci jedzenia. Gdy odważyłaś się zapytać strażników dlaczego, usłyszałaś tylko, że wszyscy na statku mają ważniejsze sprawy na głowie niż Ty. Nie wiedziałaś, co to oznacza, ale brzmiało intrygująco. A potem ktoś wyłonił się z korytarza.

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 592

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 593

592

Były to dwie osoby, Natra i Aryssa. Obie oddały po jednym strzale w kierunku Twoich strażników. Oba były śmiertelne.

– Jak wam się to udało? – spytałaś. – Jamin stracił władzę?

– Pracujemy nad tym – odparła pogodnie Aryssa.

Twoja adiutant miała poważniejszą minę.

– Zaraz wszystko pani wytłumaczę, ale najpierw panią uwolnię – powiedziała.

Przejdź do paragrafu 594

593

O dziwo była to Twoja adiutant. Natra błyskawicznie wystrzeliła dwa razy, oba pociski przeszyły serca Twoich strażników.

– Natra? Co się stało, że przybyłaś mnie uwolnić?

– Zaraz wszystko opowiem, ale najpierw panią wyciągnę.

Przejdź do paragrafu 594

594

Na szczęście przy ciele jednego z terrorystów był klucz do celi. Gdy Natra Cię uwolniła, usiadłaś na krześle.

– Ile byłam zamknięta? – spytałaś.

– Trzy tygodnie. Straciła pani siły?

– Trochę.

– To niedobrze, bo będą pani potrzebne. Pora wyjaśnić sytuację. Gdy doszło do buntu, mnie udało się uniknąć aresztowania. Uciekłam ludziom wysłanym, by mnie schwytać i ukryłam się u znajomego z sekcji medycznej. Ponieważ pani trafiła tutaj, uznałam, że to ja muszę zająć się przygotowaniem ludzi do zbrojnego oporu wobec władzy Jamina. Udało mi się zwerbować i wyszkolić potajemnie sporą grupkę, ale większość panicznie boi się oprychów rządzących teraz statkiem, więc mój oddział nie jest bardzo liczny. Nie mielibyśmy szans w starciu z buntownikami, więc uznałam, że poczekam z powstaniem na lepszy moment. I dziś się zdarzył! Nikt nie wie, jak to się stało, ale rano okazało się, że Królowa Piratów wyprzedziła nas i zastawiła pułapkę, w którą Jamin wpadł. „Czarny Tytan” ma skomplikowaną funkcję maskowania, a także przyciągania do swojego hangaru statków, które podlecą za blisko. Taki los spotkał nas! Z jakiegoś powodu Myrtanna postanowiła wrócić i się z nami rozprawić.

– Ja chyba jako jedyna na statku wiem dlaczego – odparłaś. – Zawarłyśmy umowę, że przepuści nas, jeśli obiecam, iż nie skieruję „Żółtej Orchidei” do Falurii, by rozpętać wojnę, bo to popsułoby jej interesy. Wygląda na to, że złamałam umowę i Królowa Piratów chce mnie powstrzymać i się zemścić. Tylko ciekawe, jak nas wyśledziła.

– To nieistotne. Skoro terroryści walczą z piratami, to możemy to wykorzystać – kontynuowała Twoja adiutant. – Gdy zostaliśmy zamknięci w hangarze „Czarnego Tytana”, Orso wysłał wszystkie swoje siły do bitwy i, o dziwo, wygrał. Udało mu się opanować hangar, a piratów zmusić do wycofania się głębiej w ich statek. Ale teraz do akcji wkroczymy my. Prawie wszyscy żołnierze wroga są w hangarze poza statkiem, więc mamy szansę błyskawicznie odbić „Żółtą Orchideę”. Opanujemy sektor wytwarzania żywności, on sąsiaduje z holem, więc jeśli będzie w naszych rękach, to ludzie Jamina zostaną odcięciu od statku, który wróci pod pani władzę. Dobry plan?

– Pewnie, ale potem będziemy musieli sobie poradzić zarówno z Jaminem, jak i z Wrach, bo nie chcemy wpaść w łapska żadnego z nich. Wiedz, że ludzie zdradzieckiego inżyniera to terroryści „Szklane Igły”, będą potrafili walczyć.

– Damy im radę. Ma pani jakieś pytania?

Jeśli posiadasz Informację #12, przejdź do paragrafu 595

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 596

595

– A ty, Ventisówna, co tu robisz? – spytałaś.

– Uczestniczę w rebelii, oczywiście. Dlaczego pani kapitan sądziła, że będę grzecznie siedzieć, gdy Jamin przejmuje władzę?

– Przepraszam, nie sądziłam, że będziesz ryzykować za cudzą sprawę.

– O mojej sprawie jeszcze pogadamy. Ale gdy skończy się bitwa.

Natra po usłyszeniu tych słów spojrzała na was ze zdziwieniem, ale uznała, że nie będzie się dopytywać.

Przejdź do paragrafu 596

596

– Możemy już ruszać – powiedziałaś. – Nie powinniśmy teraz tracić czasu.

– Zgadzam się – przytaknęła Natra. – Chodźmy na spotkanie z doktor Lateri. Terroryści siłą zmusili ją do dostarczania im żywności i opieki medycznej, ale teraz, gdy nadarzyła się okazja, postanowiła nam pomóc.

Ruszyłyście do sektora medycznego, gdzie mieli się zebrać ludzie Natry i Cressina.

– Czemu na korytarzu nie ma żadnych patroli? – spytałaś.

– Jamin zabrał wszystkich do walki z piratami. Zostało kilku, których bez trudu po cichu wyeliminowałam razem z kilkoma rekrutami.

Dotarłyście do szpitala. Zobaczyłaś tam wasze wojsko. Była to grupa kilkudziesięciu członków różnych załóg, niestety większość bez żadnego doświadczenia bojowego.

– Jak zdobyłaś broń? – spytałaś.

– Gdy Jamin przejmował władzę, wiernym pani ludziom udało się ukryć przed nim dużą część arsenału zbrojowni, którą potem przekazali mnie.

– Rozumiem.

Spojrzałaś na drzwi po Twojej lewej. Właśnie przybyła do was Cressina.

Jeśli posiadasz Informację #24, przejdź do paragrafu 597

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 598

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych informacji, przejdź do paragrafu 599

597

– Witam panią kapitan! Cieszę się, że ponownie widzę panią na wolności – zaczęła. – Szkoda, że to wszystko tak paskudnie się rozwinęło. Mam nadzieję, że pani pamięta, że ja podczas buntu panią wspierałam.

– Pamiętam. Gdyby tylko Natalin nie dał się omotać, to wszystko mogłoby wyglądać inaczej.

– Nasz pilot bardzo szybko zrozumiał swój błąd i go żałował. Myślę, że gdybyśmy go potrzebowali, to by się do nas dołączył.

– Może i szybko, ale nie na tyle, by powstrzymać Jamina – mruknęła Natra. – Powinien był od razu przejrzeć kłamstwo, a nie kierować się osobistą niechęcią.

– Obawiam się, że pani kapitan też tamtego dnia popełniła poważny błąd – powiedziała Cressina, patrząc Ci w oczy. – Powinna była pani zaryzykować bitwę, a nie oddawać Jaminowi władzę. Nawet gdybyśmy przez to wszyscy zginęli, i tak lepsze to, niż doprowadzenie do wojny z Falurią. Zresztą do przelewu krwi i tak dojdzie. Dzisiaj.

– Może masz rację – odparłaś. – A może nie, to i tak już nie ma znaczenia. Patrzmy w przyszłość.

– Zgadzam się – powiedziała Twoja adiutant. – Teraz pora na opracowanie planu działania.

Przejdź do paragrafu 600

598

– Witam panią kapitan! Przepraszam, że nijak nie pomogłam pani tamtego dnia, w którym Jamin aresztował panią i przejął władzę, ale działał zbyt szybko, bym cokolwiek wskórała.

– Wiem, przez moje błędy zyskał chwilowe poparcie żołnierzy ochrony statku. Wtedy sytuacja była nie do uratowania. Mam nadzieję, że dzisiaj jest inaczej.

– To już zależy od nas – powiedziała Natra. – Więc postarajmy się i opracujmy odpowiedni plan.

Przejdź do paragrafu 600

599

Podchodziła do Ciebie powoli i starała się unikać Twojego wzroku. Wiedziała, że teraz pora na okazanie skruchy. Gdy w końcu zebrała się na odwagę, spojrzała Ci prosto w oczy i powiedziała:

– Wiem, że w tym, co się stało, jest moja wina. Fatalnie oceniłam panią i sytuację, a władzę przejął szaleniec.

– Owszem, tak było – odparłaś. – Ale chyba muszę ci wybaczyć, w końcu rozumiesz błąd i nadal jesteś potrzebna na statku. Zresztą wina była także w dużej części moja, powinnam była wcześniej przejrzeć plany Jamina.

– Dziękuję za wybaczenie – powiedziała Lateri.

– Skoro tę sprawę mamy już zamkniętą, możemy przejść do przygotowania planu działania – stwierdziła Natra.

Przejdź do paragrafu 600

600

– Kierujemy się do sektora wytwarzania żywności – zaczęła. – W opanowaniu go nie powinno być problemu, w końcu doktor Lateri świetnie go zna, a siły wroga powinny być szczątkowe, bo wszyscy ruszyli do hangaru „Czarnego Tytana”, walczyć z piratami. Jest jedno „ale”.

– Przyczółek – dokończyłaś za nią, bo wiedziałaś, co powie. – Prawda?

– Tak. Gdy terroryści przejęli władzę, pozajmowali po kolei przyczółki ludzi Quaffa we wszystkich sektorach. Na terenie, który chcemy opanować, jest to małe pomieszczenie chronione systemem zabezpieczeń zbrojnych.

– Szturm na nie będzie nas kosztował wielu ludzi – stwierdziłaś. – I będzie trwać, więc terroryści będą mieli czas, by wezwać posiłki stacjonujące poza statkiem.

– Wiemy to – powiedziała Cressina. – Jest jednak nadzieja. Mam powody przypuszczać, że Jamin nie nakazał zmienić kodów otwierających dostęp do przyczółków.

– Dlaczego? – spytałaś zdziwiona.

– Prawdopodobnie nie wie nawet, że to możliwe – stwierdziła Lateri z uśmiechem. – Byłam przy tym, gdy nakazał Natalinowi przekazanie mu wszystkich ważnych kodów z komputera. Nasz pilot dał mu je, ale nie powiedział, że na „Żółtej Orchidei” jest możliwość zmieniania tych kodów w trakcie lotu, a nie tylko podczas postoju za wyłączną zgodą właściciela.

– Wiem, że tak jest – powiedziałaś – a to, że Jamin nie wie, to świetna sprawa.

– Już pani kapitan rozumie, jaka będzie pani rola w bitwie, prawda? – spytała Natra. – Pamięta pani nadal wszystkie te kody?

– Oczywiście, wykucie ich jest obowiązkiem kapitana.

– W takim razie niech pani nam otworzy drzwi do przyczółka, wtedy się wedrzemy i go przejmiemy. A potem będziemy mogli ruszać zdobyć hol i zamknąć bramę statku. Oczywiście sposób, w jaki chce pani kapitan dotrzeć do tych drzwi, zostawiam pani.

– A jakie widzisz możliwości? – spytałaś.

– Możemy zaatakować ich z zaskoczenia, w nadziei, że zanim zdążą nas odpowiednio przetrzebić, pani dotrze do drzwi przyczółka i je otworzy, ale nie mam pojęcia czy to wystarczy, by wygrać. Inną opcją jest ustawienie defensywnej pozycji i powolne przesuwanie się w kierunku przyczółka. To może się udać, ale nie wiem czy moi żołnierze, którzy nie są doświadczeni, nie załamią się, będąc pod ciągłym ostrzałem. Możemy też spróbować podstępu. To niehonorowe, ale stawka jest wysoka. Uda się pani niby to na negocjacje, a gdy znajdzie się pani blisko drzwi, rzuci się na nie i otworzy. Co brzmi dla pani kapitan najlepiej?

– Zaskoczenie trzeba wykorzystywać, idziemy ofensywnie. (601)

– Skoro nasi ludzie byli na tyle zdeterminowani, że chcą ryzykować życie, to nie przestraszą się ostrzału. (602)

– Myślę, że jestem w stanie sprytnie ich podejść. (603)

– Nic. Wszystkie te plany są złe, nie potrzebujemy przyczółka, ruszajmy prosto do holu. (604)

601

– Myślę, że to jest dobra decyzja – stwierdziła Twoja adiutant. – Ludzie Jamina padną pod naszymi pociskami bardzo szybko.

– Skoro już wszystko ustalone, wyruszajmy – zarządziłaś.

Początkowo wasz pomysł działał. Nieliczni członkowie „Szklanej Igły” błyskawicznie byli eliminowani lub rozbrajani w kolejnych pomieszczeniach sektora. Nie zdołali nawet zawiadomić przyczółka o waszej rebelii, więc wyglądało na to, że jego załoga zostanie zaskoczona. Ale jednak się przeliczyłaś. Jamin musiał zdawać sobie sprawę, że bunt jest tylko kwestią czasu, bo jego ludzie doskonale wiedzieli, co robić i od razu zareagowali. Grad pocisków z broni maszynowej i laserowej zalał was, jak tylko kilku waszych ludzi znalazło się w zasięgu przyczółka. Wszyscy byli napaleni na bitwę i dostali już rozkaz, więc nie mogłaś ich wycofać. Rzucili się w ogień wroga, ale połowa szybko padła. Wielu zaczęło wtedy uciekać. Dostałaś się pod przyczółek zaledwie z kilkoma osobami. I tak chciałaś wykonać swoją misję, więc zaczęłaś otwierać dostęp do środka fortecy wroga, ale zanim zdążyłaś, ludzie Orso wyskoczyli z niej i zaatakowali was pierwsi. Nie zdążyłaś im odpowiedzieć, dostałaś pocisk w nogę i upadłaś. Patrzyłaś, jak ludzie wokół Ciebie są wyrzynani w pień przez terrorystów. Na koniec jeden z nich wziął karabin i uderzył Cię kolbą, ogłuszając.

Przejdź do paragrafu 605

602

– Dobrze, że ma pani kapitan w nich wiarę – stwierdziła Natra. – Cóż, raz się żyje, wykonamy ten plan.

– W takim razie do dzieła – powiedziałaś.

Z uwagi na to, że postawiliście na ostrożność, a nie błyskawiczną akcję, nie zdołaliście schwytać wszystkich ludzi wroga w sektorze żywnościowym. To oznaczało, że przyczółek, a zaraz i cała armia Jamina poza statkiem, zostaną zaalarmowani. Ale teraz oczywiście nie było odwrotu. I dobrze, bo okazało się, że defensywna postawa jest skuteczna. Powoli przesuwaliście się w stronę drzwi przyczółka, tracąc relatywnie niewielu ludzi. Oczywiście i tak straty były dotkliwe, bo twierdza wroga dysponowała sporą siłą ognia, ale Ty i Twoi ludzie nie przestraszyliście się i parliście dalej. W końcu dotarłaś do celu i otwarłaś wrota przyczółka. Razem z Twoimi żołnierzami wparowałaś do środka i szybko zrobiłaś tam porządek. Gdy ostatni człowiek Jamina padł martwy na ziemię, cały sektor żywnościowy był już wasz.

Przejdź do paragrafu 606

603

– Ja w panią wierzę – powiedziała Natra. – W „Harpii Prime” udało się pani wszystkich oszukać na przyjęciu, więc teraz też na pewno się uda.

– Wkrótce się przekonamy – stwierdziłaś. – Ruszajmy.

Przez większość sektora przebiliście się zbrojnie. Chcieliście dać załodze przyczółka wiadomość, że jak nie zechcą negocjować, to zostaną zaatakowani. Gdy dotarliście w pobliże zasięgu ich dział, wstąpiłaś w niego unosząc ręce do góry. Drobnymi krokami zbliżałaś się do przyczółka, mówiąc jego załodze, żeby byli spokojni, bo jesteś tu, by dojść do porozumienia. Gdy znalazłaś się już całkiem blisko celu, usłyszałaś jedno pytanie:

– Zamierzacie całkowicie skapitulować?

– Nie, ale mam dla was inną ofertę. Myślę, że...

Twój optymizm przed misją okazał się zbyt duży, oni po prostu nie dali Ci skończyć. W Twoją stronę poleciał jeden strzał, prosto w brzuch. Padłaś na ziemię silnie krwawiąc. Ryk za Twoimi plecami sugerował, że widząc Twój los, żołnierze rzucili się do wściekłego ataku, który zapewne zakończy się porażką. Przez tę ranę byłaś wyczerpana samym utrzymywaniem świadomości, więc po prostu zamknęłaś oczy.

Przejdź do paragrafu 605

604

Natra była bardzo zdziwiona. Nie pomyślała o takiej taktyce.

– Czy to na pewno rozsądne? – spytała. – Niebezpiecznie będzie mieć niekryte plecy podczas walki o hol.

– Owszem, ale skoro aktualnie wszystkie oddziały Jamina są poza statkiem, to ważniejsza jest szybkość. Jak wrócą, to nie będziemy mieli szans.

– To pani tu dowodzi – stwierdziła Natra.

– W takim razie ruszamy – oznajmiłaś.

Pokonaliście oddziały terrorystów w sektorze żywnościowym, i to na tyle szybko, że żaden z przeciwników nie zdążył uciec, by zawiadomić dowódcę o waszej rebelii. Potem spróbowaliście ominąć przyczółek. Udało się, ale jednak ze stratami, bo wielu ludzi zginęło od pocisków z systemu obrony. Gdy dotarliście do holu, okazało się, że Jamin jednak postanowił zostawić tam drobną załogę. Nie mogła was pokonać, ale udało im się na tyle was spowolnić, by dać czas części terrorystów z hangaru na powrót na „Żółtą Orchideę” i dołączenie się do bitwy. Byliście wyczerpani trudną przeprawą, a oni bitwą z piratami, więc początkowo walka była wyrównana, a nawet zyskiwaliście przewagę, ale potem okazało się, że Twój plan jednak nie był dobrym posunięciem. Załoga przyczółka z sektora żywnościowego opuściła swoją twierdzę, by móc zaatakować wasze plecy, gdy byliście zajęci walką o hol. Oflankowanie sprawiło, że mnóstwo Twoich ludzi wpadło w popłoch i walka z waszej strony stała się chaotyczna. Pętla na waszej szyi się zacieśniała. Wiedziałaś już, jak to się skończy, jednak nie było Ci dane tego zobaczyć, bo jeden z ludzi Jamina potraktował Cię potężnym uderzeniem kolby. Straciłaś przytomność.

Przejdź do paragrafu 605

605

Obudziłaś się w celi. Znowu. Przez chwilę pomyślałaś, że cały poprzedni dzień był snem, ale miałaś na sobie świeże rany. Na szczęście opatrzone. Strażnik nie chciał z Tobą zamienić nawet słowa, ale Ty już wiedziałaś, co się stało. Bunt Natry upadł i „Żółta Orchidea” cały czas jest w rękach Orso. Nie wiesz, czy uda mu się wydostać się z pułapki Myrtanny, ale którekolwiek z nich wygra tę konfrontację, Ty będziesz tylko łupem dla zwycięzcy. Czas podejmowania decyzji o własnym losie się zakończył.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Marionetka. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

606

Po tym zwycięstwie musieliście oczywiście ruszyć za ciosem. Teraz należało tylko opanować hol przed powrotem do niego wszystkich sił „Szklanej Igły” i zamknąć bramę statku, a będzie wasz. W holu znajdowały się bardzo nieliczne siły wroga, ale starcie z nimi zabrało wam cenny czas, co wykorzystali terroryści w pobliżu wejścia do „Żółtej Orchidei” Zaczęli ładować się jak największą liczbą przez rampę, byleby powstrzymać was przed opanowaniem pomieszczenia i zamknięciem im dostępu. Mimo że atakować mogła tylko ograniczona ich liczba, to nadal mieli przewagę liczebną, więc pewnie by wygrali, gdyby nie byli wyczerpani długą i trudną bitwą z piratami. Fakt, że wasi wrogowie wzajemnie się osłabili, był bardzo korzystny, bo tylko dzięki temu udało się wam przegnać ludzi Jamina z holu, a potem uruchomić procedurę zamykania wejścia do okrętu. Gdy ta się zakończyła, wygraliście. Teraz, by liczne siły Jamina znajdujące się poza statkiem, mogły go odbić, musiałyby szturmować bramę, co nawet gdyby się udało, (w co wątpisz) byłoby zbyt kosztowne, by potem pokonać piratów. Odetchnęłaś z ulgą, być może właśnie udało wam się ocalić galaktykę od wojny.

Jeśli posiadasz Informację #34, przejdź do paragrafu 607

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 608

607

Po bitwie odnalazłaś Natrę.

– To co dalej? – spytałaś. – Kto teraz jest kapitanem? Po tym, jak współpracowałam z Jaminem, już mnie chyba nikt na tym miejscu nie widzi.

– Pewnie nie – zgodziła się Buho. – Myślę, że ja mogę zająć tę pozycję, ewentualnie doktor Lateri. Ale tym zajmę się później.

– A czym zajmiesz się teraz?

– Natalinem. Dam mu gwarancję, że wszystko między nami dobrze i że chcę, by nadal był pilotem. No i muszę mu powiedzieć, że wróciła pani do nas, bo może nie być z tego powodu zadowolony.

– Zobaczymy.

Zostawiłyście silną straż, by pilnowała wejścia do statku, i ruszylłyście na mostek. Sandryk tam na was czekał. Rozpromienił się, gdy usłyszał, że „Szklana Igła” została wypchnięta ze statku (poza ich kilkoma przyczółkami) oraz, że on, jak i reszta jego ludzi, mają wybaczoną współpracę z Jaminem, bo była ona pod groźbą. Jednak gdy usłyszał o Twojej roli w zwycięstwie, zdenerwował się.

– Jak w ogóle jeszcze możesz jej zaufać choćby na sekundę?! – pytał Natrę, patrząc na Ciebie. – Jeszcze kilka godzin temu stała tu i razem z Jaminem knuli plan mający na celu wojnę z Falurią!

– To co mam z nią zrobić? – spytała Natra. – Niezwykle pomogła nam w odzyskaniu „Żółtej Orchidei”, a jej militarne doświadczenie jest nam niezbędne w przyszłej bitwie. Teraz, gdy nasza była kapitan wróciła na dobrą drogę, już z niej nie zejdzie, prawda?

– Oczywiście – odparłaś, chociaż wiedziałaś, że to nie uspokoi Sandryka.

On kiedyś coś do Ciebie czuł, więc zapewne teraz czuł się zdradzony podwójnie. Ale będzie musiał Cię tolerować.

– Niech już będzie – powiedział. – Zgadzam się na to, w końcu ja też pomagałem Jaminowi. Ale ja dlatego, że mnie zmusił, a nie dla pieniędzy.

Przejdź do paragrafu 612

608

Po bitwie Natra podeszła do Ciebie.

– Pani kapitan, to było wspaniałe zwycięstwo!

– Owszem, chociaż to chyba tobie należą się większe gratulacje, w końcu ty zwerbowałaś i wyszkoliłaś całe nasze siły.

– Tak, ale obawiam się, że bez pani to i tak wszystko skończyłoby się naszą rzezią.

– Nie ma co teraz o tym myśleć, ważne, że wygraliśmy. Ustaw tutaj stały garnizon, by odparł atak, gdyby terroryści siedzący na zewnątrz spróbowali odbić statek.

– Już to zrobiłam.

– Świetnie. To co teraz?

– Myślę, że Natalin.

– Racja, powinniśmy się upewnić, że z powrotem jest po naszej stronie.

Jeśli posiadasz Informację #25, przejdź do paragrafu 609

Jeśli posiadasz Informację #16, przejdź do paragrafu 610

Jeśli nie posiadasz żadnej z tych Informacji, przejdź do paragrafu 611

609

Gdy Sandryk zobaczył, jak wkraczasz na mostek na czele żołnierzy, odetchnął z ulgą.

– Zawsze wierzyłem, że uda się pani wrócić na należne pani miejsce! – zawołał.

– Właśnie dlatego kierowałeś „Żółtą Orchideą” w kierunku, jaki ci pokazał Jamin? – spytałaś ironicznie.

Pilot oczywiście się zmieszał.

– Wydaje mi się, że nie miałem wyboru, w końcu gdybym się sprzeciwił, zabiliby mnie i kazali kierować komuś innemu. Niech mi pani wybaczy, przecież podczas buntu stałem za panią murem!

– Powiedzmy, że uznam ci to za okoliczność łagodzącą.

– Przysięgam, że już nigdy nawet nie podam Jaminowi kubka wody – powiedział.

Przejdź do paragrafu 612

610

Gdy przybyłaś na mostek, Sandryk był wyraźnie podenerwowany. Pewnie myślał, jak wybrnąć z pomagania terrorystom. Gdy tylko na niego spojrzałaś, od razu odgadł, co masz na myśli, więc zaczął jąkać:

– Wie pani kapitan, przecież cała załoga jakoś współpracowała z tym zwyrodnialcem, prawda? Zmusił nas, ja nie pomagałem mu zostawać kapitanem!

Popatrzyłaś na niego z politowaniem.

– Możesz się uspokoić, zapiszę w raporcie, że z nim współpracowałeś, ale nic więcej – powiedziałaś. – Nie pochwalam tego, ale ratowałeś własne życie, więc nie wsadzę cię do więzienia.

– Dziękuję – odparł krótko pilot. – I obiecuję, że nigdy nie powtórzę tego błędu.

Przejdź do paragrafu 612

611

Gdy przybyłaś na mostek, okazało się, że pilota wcale tam nie było. Gdy spytałaś członkinię jego załogi gdzie jest, ta odpowiedziała, że uciekł, bo boi się, że postanowisz go rozstrzelać za to, iż w dniu buntu poparł Jamina. Rozkazałaś swoim ludziom go znaleźć. To nie zajęło im długo. Przyprowadzili go na mostek zakutego w kajdany.

– To mój koniec, prawda? – spytał. – Skazuje mnie pani kapitan na śmierć?

– Pewnie powinnam, uwierzenie w łgarstwo zdradzieckiego inżyniera było idiotyzmem – oparłaś. – Ale ktoś przecież musi pilotować ten statek.

– Może pani wybrać kogoś z mojej załogi – powiedział niepewnie Sandryk.

– A będą lepsi od ciebie?

– Nie, ale może pani nie zdradzą. – W głosie Sandryka słychać było żal.

– Przecież przez te całe trzy tygodnie, które spędziłam w więzieniu, oni wszyscy też słuchali rozkazów Jamina, więc są równie winni. Poza tym, wiem, że drugi raz mnie nie zdradzisz.

– Nie zrobię tego – powiedział z pełną powagą.

– W takim razie jesteś wolny. Rozkujcie go.

Przejdź do paragrafu 612

612

– Skoro tę kwestę mamy już wyjaśnioną, to mam do ciebie pytanie, pilocie Natalin – powiedziała Natra.

– Słucham.

– Kiedy będziemy mogli opuścić „Czarnego Tytana”?

– Moglibyśmy praktycznie od ręki, ale cały czas działa pole przyciągania, które trzyma nas w tym hangarze.

– A jak długo Królowa Piratów może je utrzymywać? – dopytywała się Buho.

– Ile jej się żywnie podoba. Żeby uciec, musielibyśmy albo ją przekonać, aby nas wypuściła - co może okazać się niemożliwe, bo w swojej rozmowie z Jaminem obiecała, że wszystkich nas zabije lub zakuje w łańcuchy - albo ruszyć w głąb statku i zniszczyć generator pola przyciągania.

– Co też na razie jest niemożliwe, bo hangar „Czarnego Tytana” jest opanowany przez ludzi Jamina – skonkludowałaś. – Więc tak czy tak musimy się z nimi rozprawić.

– Racja – zgodziła się Natra. – Cóż, teraz, gdy odzyskaliśmy statek, na pewno uda mi się zwerbować więcej ludzi. Musimy ich zebrać, a potem zaatakować.

– Komputer odbiera właśnie sygnał radiowy – powiedział Sandryk. – Wygląda na to, że nasz były inżynier chce rozmawiać.

Jeśli posiadasz Informację #34, przejdź do paragrafu 613

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 616

613

– Połącz nas – zarządziła Natra. – Jestem ciekawa, co ma do powiedzenia.

Nie widzieliście twarzy Orso, ale po głosie od razu rozpoznałaś, że to on.

– Witam szanowne panie Kuano i Buho! Kto by się spodziewał, że role się odwrócą i to wy będziecie buntowały się przeciwko mnie!

– Różnica jest taka, że ci się nie udało i musiałeś potem być ratowany z więzienia – stwierdziła Natra. – Więc jesteśmy chyba bardziej kompetentne w tej robocie.

– Cóż, oficer Kuana jest na pewno bardzo kompetentna w zmienianiu stron, nieprawdaż?

– Popełniłam błąd, pomagając ci, ale go przejrzałam i postanowiłam naprawić – powiedziałaś. – Dopiero gdy pomogłam wygnać twoich ludzi z „Żółtej Orchidei”, mogę ponownie spojrzeć w lustro.

Jeśli posiadasz Informację #31, przejdź do paragrafu 614

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 615

614

– Właściwie to pani posunięcie było imponujące – powiedział Orso. – Nie spodziewałem się, że się pani na to odważy. Nie, skoro wiedziała pani o konsekwencjach.

– O czym on mówi? – spytała Cię Natra, ale nie odpowiedziałaś.

– Mohmad zmusił mnie do uległości, ale ty i on jesteście tak zgnili, że nie mogłam już wytrzymać bycia waszą marionetką – powiedziałaś. – Wolę chociaż umrzeć na własnych warunkach.

– Godna podziwu odwaga, szanuję ludzi gotowych umrzeć za własne wartości, ja sam też umarłbym za sprawę, której przewodzę. Skoro taka jest pani wola, żegnaj, pani kapitan.

Odsunęłaś się na bezpieczną odległość od wszystkich na mostku. To Twojej byłej adiutant przypadnie zaszczyt zmierzenia się z piratami i terrorystami. Sandryk i Natra patrzyli na Ciebie ze strachem. Widok ich twarzy był już Twoim ostatnim. Jamin nacisnął przycisk.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Ostatnia odważna decyzja. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

615

Orso się roześmiał.

– Pani tok myślenia jest absurdalny! Przecież miała mnie już pani w garści! Tamtego dnia mogła pani po prostu zostawić mnie w celi i nie wypuszczać, po co pani to zrobiła?

– Zmyliłeś mnie wizją bogactwa i groźbą utraty bezpieczeństwa. Ale z tobą koniec! Naprawię mój błąd i odeślę cię z powrotem do celi. Albo na cmentarz.

– Odważne słowa – stwierdził przywódca „Szklanej Igły”. – Wkrótce przekonamy się, czy pani się uda.

– Powiesz nam w końcu, po co ta rozmowa? – spytała Natra.

– Owszem. Mam dla was ofertę. Jest ona dosyć oczywista, patrząc na nasze obecne położenie. Zarówno ja jak i wy chcecie się wydostać ze statku, a jego właścicielka żywych nas nie wypuści. Jeśli chcecie mieć jakiekolwiek szanse na przeżycie, powinniście połączyć ze mną siły i ruszyć zniszczyć więżący nas generator. Dopiero po tym rozwiążemy nasz spór.

Tym razem to Buho się roześmiała.

– Fakt, że prosisz nas o pomoc, świetnie ilustruje, w jak beznadziejnej pozycji jesteś! – oznajmiła. – Wolimy zginąć, niż zaryzykować, że ponownie przejmiesz „Żółtą Orchideę”.

Przejdź do paragrafu 620

616

– Połączyć się z nim? – spytał pilot.

– Nie, mam już dość wysłuchiwania jego bełkotu. (617)

– Tak, posłuchajmy, co ma nam do powiedzenia. (618)

617

– Jak pani woli – powiedział Sandryk i odrzucił połączenie.

– Skupmy się na ważniejszych sprawach – powiedziałaś. – A najważniejszą sprawą teraz jest pokonanie go, a nie rozmawianie z nim. Czas na kolejne planowanie.

Przejdź do paragrafu 621

618

Nie widzieliście twarzy Orso, ale po głosie od razu rozpoznałaś, że to on.

– Witam szanowne panie Kuano i Buho! Kto by się spodziewał, że role się odwrócą i to wy będziecie buntowały się przeciwko mnie!

– Ty powinieneś – stwierdziłaś. – Twoi ludzie byli zupełnie nieprzygotowani. Mimo twojej przewagi, zostałeś całkowicie odcięty od statku.

– Owszem, ale to dlatego, że ja skupiłem się na rzeczy ważniejszej niż nasze wewnętrzne porachunki.

– To znaczy? – spytałaś.

– To znaczy na ucieczce stąd! Chcecie skończyć jako niewolnicy Królowej Piratów? Wiecie chyba przecież, że skoro przysięgła, że nam nie odpuści, to tego nie zrobi. Musimy ją pokonać i się stąd wydostać. A zrobimy to, tylko jeśli będziemy współpracować, a nie walczyć. Bitwę o przyszłość „Żółtej Orchidei” powinniśmy stoczyć dopiero po ucieczce z „Czarnego Tytana”.

– Chcesz, by nasze siły do ciebie dołączyły? – spytałaś.

– Tak. Tylko tak zwyciężymy.

– Nie robię tego z chęcią, ale masz rację. Pokonajmy Wrach, to będzie ostatni raz, jak stoimy ramię w ramię. (619)

– Nie ma takiej opcji. To, że proponujesz coś takiego, tylko pokazuje twoją desperację. (620)

619

– Niech pani tego nie robi, pani kapitan! – przestraszyła się Natra. – Przecież to pułapka.

– Jamin to zdrajca, ale nie jest głupi – stwierdziłaś. – Wie, że jeśli nas zabije, to Wrach zabije jego.

– To prawda – zgodził się Orso. – Jeśli pani nie zmieni zdania, to proszę jak najszybciej przyprowadzić na hangar „Czarnego Tytana” swoje oddziały, mam już opracowany plan uderzenia na pomieszczenie z generatorem pola.

Po tych słowach się rozłączył.

– Niech pani powie, że tylko wprowadzała go w błąd – błagalnym tonem przemówiła do Ciebie adiutant.

– Nie, podoficer Buho. Uważam, że tylko jeśli najpierw razem z nim pokonamy Królową Piratów, a potem jego w bezpośrednim starciu, to mamy szanse wyjść z tego cało.

Twoja adiutant westchnęła ciężko.

– Oby pani miała rację. Każę zebrać wszystkie nasze siły.

Gdy wszyscy żołnierze się zebrali, wyszłaś razem z Natrą na ich czele do hangaru. Zgodnie z umową, nikt do was nie strzelał. Stanęłyście naprzeciwko Orso, który na was czekał.

– Miło mi, że posłuchałyście głosu rozsądku – powiedział. – Niestety mam dla was złe wieści.

– Jakie? – spytałaś.

– Ja nie posłuchałem. Jestem pewien, że poradzimy sobie bez was.

Nie zdążyłaś nawet odpowiedzieć na jego słowa, a już snajper postrzelił Cię w nogę. Zapewne zrobił to celowo. Natra nie otrzymała tyle łaski, jej została przestrzelona klatka piersiowa. Padła na ziemię, umierając. Twoi żołnierze zostali zaatakowani przez siły Jamina. Patrzyłaś, jak próbują uciec z powrotem do statku, ale z marnym skutkiem. Jamin był okrutny, kazał Ci patrzeć, jak Twoi ludzie są wybijani w pułapce, w którą wpadłaś, a dopiero potem ogłuszył Cię kopniakiem.

Przejdź do paragrafu 605

620

– O czym ty mówisz!? – zdenerwował się Jamin. – To wasza pozycja jest znacznie gorsza! Jesteście w statku, który ja oblegam i posiadacie mniejsze ode mnie siły!

– Ale ty jesteś pomiędzy nami a armią piratów – powiedziałaś. – To oznacza, że wkrótce zostaniesz zmiażdżony z dwóch stron.

– O nie, to się nie zdarzy! Mi pisanie jest zwycięstwo! Jeszcze znajdę sposób, by ponownie przejąć władzę nad „Żółtą Orchideą” i wtedy już nie będę tak łagodny, jak za pierwszym razem!

– Poczekamy – powiedziała z uśmiechem Natra.

Po tych słowach Orso się rozłączył.

– To oznacza, że czeka nas kolejna bitwa z nim – powiedziała Buho.

– Tak – zgodziłaś się. – Powinniśmy teraz ją zaplanować.

Przejdź do paragrafu 621

621

– Tu chyba nie ma wiele do planowania – stwierdziła Natra. – Oczywistym jest, że mają przewagę, więc powinniśmy poczekać, aż piraci ich zaatakują, a następnie uderzyć w ich plecy.

– Tu też jest ryzyko – stwierdziłaś. – Atakując pierwsi, piraci zdobędą większy teren hangaru, który jest nam potrzebny. Po bitwie moglibyśmy spróbować z nimi negocjować, ale raczej nie będą chętni, jeśli zostaniemy okrążeni.

– To pani jest doświadczonym taktykiem, niech pani decyduje – powiedziała Natra.

– Atakujemy pierwsi. Niech nasi żołnierze odpoczną po dzisiejszej bitwie, a potem zaczynamy. (622)

– Dajmy Myrtannie rozpocząć. Najważniejszym jest otrzymanie jak najmniejszych strat w ludziach. (623)

622

Następnego dnia Natrze udało się zrekrutować spośród załogi kolejnych kilkunastu ludzi. W jednodniowym szkoleniu otrzymali podstawowe informacje, dzięki którym mieli nie zabić siebie ani towarzyszy, a na bitwę zostaną przydzieleni na tyły, bo na pierwszej linii od razu by dostali. Z tymi nowymi posiłkami ruszyłaś zaatakować pozycje terrorystów w hangarze „Czarnego Tytana”. Atak był kosztowny, bo Jamin zdążył już postawić pewne umocnienia przed bramą statku, więc byliście w trudnej pozycji. Na szczęście, zgodnie z waszymi oczekiwaniami, piraci postanowili skorzystać z okazji i też ruszyli na „Szklaną Igłę”. To, co was zaskoczyło, to jak dobrze terroryści przygotowali się na walkę z dwóch stron. Wprawdzie wycofywali się na środek, ale robili to powoli i zadając wam duże straty. Szczególnie wam, bo ponieważ zaatakowaliście pierwsi, to na was skupiła się ich większa siła ognia. Ostatecznie jednak oczywiście przegrali, a wy zagarnęliście większość hangaru. Jednak zanim zdążyliście się ucieszyć, piraci znowu zaszarżowali, tym razem na was. Nie chcieli dać wam nawet chwili oddechu. A wy byliście już zmęczeni trudną bitwą z ludźmi Jamina i niegotowi na kolejną, na dodatek teraz na równych warunkach. Twoi ludzi szybko poszli w rozsypkę. Razem z kilkoma żołnierzami przy Tobie zostałaś otoczona. Postrzelili Cię w ramię, a potem związali. Z jakiegoś powodu chcieli, żebyś przeżyła. Twoja rana była na tyle lekka, że nawet nie postanowili jej leczyć, jedynie zabandażowali, a potem zabrali Cię w głąb swojego statku. Podczas drogi myślałaś o tym, że hangar jest stracony, więc „Żółta Orchidea” pewnie też niedługo padnie. W końcu doszliście do ciasnego więzienia, do którego zostałaś wtrącona i zamknięta.

Przejdź do paragrafu 528

623

– W takim razie trzeba ustalić jeszcze jedną rzecz – stwierdziła Natra. – Sądzi pani, że lepiej pozwolić piratom zacząć bitwę z Jaminem.Tylko co po tym, jak z naszą pomocą ją wygrają? Powinniśmy od razu ich zaatakować czy poczekać i spróbować się dogadać?

– To są piraci, nie możemy dać im szans. Gdy dojdzie do bitwy, musimy pokonać zarówno Jamina jak i Wrach, więc zaatakujemy także piratów. (624)

– Podczas mojej pierwszej rozmowy z Myrtanną udało mi się dojść do porozumienia, wierzę, że tak będzie i tym razem, więc nie powinniśmy zbyt pochopnie palić szans na pokojowe rozwiązanie. (625)

624

– Zgadzam się – stwierdziła Natra. – To nie są żadne złożone założenia na bitwę, ale powinny starczyć. Zajmę się rekrutacją jeszcze kilku osób. Czekajmy na ruch Królowej Piratów.

Zdobywasz Informację #37

Przejdź do paragrafu 626

625

– Niech będzie – powiedziała Natra. – Jestem sceptyczna co do tego, czy się uda, ale warto spróbować. Zajmę się rekrutacją jeszcze kilku osób. Czekajmy na ruch Królowej Piratów.

Przejdź do paragrafu 626

626

Następnego dnia Natrze udało się zrekrutować spośród załogi kolejnych kilkunastu ludzi. W jednodniowym szkoleniu otrzymali podstawowe informacje, dzięki którym mieli nie zabić siebie ani towarzyszy, a na bitwę zostaną przydzieleni na tyły, bo na pierwszej linii od razu by dostali. Trochę obawiałaś się, że może Myrtanna też spróbuje rozegrać tę bitwę ostrożnie, jednak po krótkim czasie to ona zaatakowała siły Orso. Przygotowaliście się, a potem także na nich uderzyliście. Wprawdzie Jamin zdążył już wybudować umocnienia przed wejściem do statku, ale większość jego ludzi była zaangażowana w walkę z piratami, więc szybko je zdobyliście. To co was zaskoczyło, to jak dobrze terroryści przygotowali się na walkę z dwóch stron. Wprawdzie wycofywali się na środek, ale robili to powoli i zadając wam duże straty. Bardziej jednak ucierpieli piraci, bo to z nimi walczyło więcej terrorystów. Ostatecznie oczywiście wygraliście, a wszyscy ludzie Orso zginęli lub zostali schwytani. Piratom udało się odbić większość hangaru, a wam pozostała niewielka część. Należało zdecydować, co robić dalej.

Jeśli posiadasz Informację #37, przejdź do paragrafu 627

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 628

627

Zgodnie z rozkazami, Twoje wojsko od razu rzuciło się na piratów. Tak jak liczyłaś, oni odnieśli już duże straty i byli zmęczeni ścieraniem się z ludźmi Jamina. Dzięki temu udało wam się bardzo sprawnie przełamać ich opór. Zaczęli się wycofywać tam, skąd atakowali, czyli za bramę, która oddzielała hangar od reszty „Czarnego Tytana”. Nie było sensu ścigać ich dalej, bo musielibyście zniszczyć bramę, a to byłoby problematyczne. Gdy ostatni pirat uciekł, cały hangar był w waszych rękach!

Przejdź do paragrafu 629

628

Nie zaatakowaliście piratów, czekaliście, czy oni to zrobią. Ale oni byli zbyt wyczerpani rozprawieniem się z siłami Jamina, nie chcieli kolejnej konfrontacji. To oznaczało, że chwilowo macie spokój. Musiałaś to wykorzystać.

Przejdź do paragrafu 629

629

Po bitwie spotkałaś się z Natrą.

– Co z naszym ulubionym inżynierem? – spytałaś.

– Siedzi w lochu. Sama go pojmałam i tam zaprowadziłam. Wpadł w nasze ręce, a nie piratów, bo trzymał się tyłów.

– Gratulacje!

– Dziękuję. Najlepsze jest to, co przy nim znalazłam. Miał mapę „Czarnego Tytana” sporządzoną przez pojmanego pirata! Dzięki niej wiemy, jak pokierować nasze wojska, by zdobyć i zniszczyć generator pola przyciągania! Wystarczy zdobyć bramę do hangaru, a potem przebić się przez jeden korytarz!

– Może najpierw jednak spróbujemy negocjacji z Myrtanną?

Jeśli posiadasz Informację #37, przejdź do paragrafu 630

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 631

630

– Sądzi pani, że będzie chciała z nami rozmawiać po tym, jak zabiliśmy jej ludzi i zabraliśmy hangar? – spytała Natra.

– Nie zaszkodzi spróbować. W końcu to piraci, wątpię, czy szanują siebie nawzajem. Pewnie i tak do niczego nie dojdziemy, ale jestem ciekawa dlaczego Królowa Piratów tak się na nas uparła.

– Skoro tak stawia pani sprawę, chodźmy na mostek.

Jeśli posiadasz Informację #34, przejdź do paragrafu 632

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 633

631

– Oczywiście, że musimy tak zrobić – zgodziła się Natra. – W końcu pokonanie piratów w hangarze, a potem tych wszystkich przeszkód byłoby nie lada wyzwaniem.

– Owszem, zacznijmy od dyplomacji.

– W takim razie chodźmy na mostek.

Jeśli posiadasz Informację #34, przejdź do paragrafu 632

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 633

632

– Podoficer Buho, wiem, że już nie jestem kapitan, ale myślę, że to ja powinnam poprowadzić tę rozmowę – powiedziałaś.

– Dlaczego? – spytała Natra.

– Bo Królowa Piratów już raz ze mną rozmawiała i uważa mnie za przywódczynię. Jeśli na początku rozmowy będziesz musiała ją przekonywać, że teraz to ty nią jesteś, stanie się jeszcze bardziej podejrzliwa.

– Właściwie to słuszny argument. Zgadzam się. A teraz chodźmy przeprowadzić tę rozmowę.

Przejdź do paragrafu 633

633

Przybyliście na mostek i kazaliście Sandrykowi spróbować połączyć się z Myrtanną. Nie odbierała na tyle długo, że już straciliście nadzieję, ale ostatecznie zgodziła się zaszczycić was rozmową. Zaczęła od groźby.

– Niech wam nie uderzy do głowy wasze zwycięstwo. To już było ostatnie.

– Nie sądzę – powiedziałaś. – A co do tego, że to nie było taktowne przywitanie, tu już jestem pewna.

Królowa Piratów wyglądała na rozwścieczoną.

– O co chodzi? – spytałaś. – Przecież ostatnio ustaliłyśmy, że jesteś kobietą interesu, a walka z nami przynosi ci tylko straty. Broń, jaką zdobędziesz, nie jest warta tylu ludzi, ilu stracisz.

– Przecież wiesz o co chodzi, pani kapitan. Złamałaś obietnicę, więc ty i cała twoja załoga zapłacicie.

Jeśli posiadasz Informację #34, ale nie posiadasz Informacji #38, przejdź do paragrafu 634

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 635

634

– Zresztą nie rozumiem, po co ta rozmowa – kontynuowała Myrtanna. – Gdy ostatnio rozmawiałyśmy, wszystko zostało wyjaśnione.

– Sprawy się zmieniły. Teraz Jamin jest nie na mostku, tylko w więzieniu.

– Dla mnie nic się nie zmieniło – zakończyła wątek Myrtanna.

Jeśli posiadasz Informację #37, przejdź do paragrafu 637

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 636

635

– To nie była moja wina – powiedziałaś. – Zostałam zdradzona przez mojego inżyniera, który przejął władzę. Gdyby to ode mnie zależało, „Żółta Orchidea” nigdy nie znalazłaby się w przestrzeni kosmicznej Trychonii.

– I to ma mnie uspokoić? – jeszcze mocniej zdenerwowała się Twoja rozmówczyni. – Wiesz, ile razy ktoś próbował mnie obalić? Dziesiątki! I zawsze sobie radziłam! Ale ty jesteś słaba i nie potrafiłaś utrzymać władzy. Może patrzysz na to inaczej, ale w mojej opinii złamałaś umowę, więc czuję się oszukana. A gdy Królowa Piratów jest oszukiwana, to oszuści giną. Albo lądują w łańcuchach. To są wasze dwie alternatywy.

– Przecież widzisz, że już wróciłam do władzy. Jak mnie wypuścisz, nie polecę do Trychonii psuć ci interesów.

– Teraz już za późno. „Żółta Orchidea” została połknięta przez „Czarnego Tytana”. Ja nigdy nie pozwalam moim zdobyczom uciec.

– A powiesz nam chociaż, jak nas namierzyłaś? – spytałaś zrezygnowana.

– Powiem, bo to tylko dobitniej pokazuje twoją naiwność. Gdy dogadałyśmy się w Pasie Szal-Diba, sądziłaś, że już nigdy mnie nie zobaczysz, ale gdy my sobie rozmawiałyśmy w twojej maszynowni, na waszym statku instalował się mój satelita szpiegowski. Od tamtej pory wysyłał mi co jakiś czas sygnały, gdzie się znajdujecie. Zauważyłam, gdy skierowaliście się w niewłaściwą stronę, więc postanowiłam ponownie schwytać was w moje sidła i tym razem nie wypuścić.

– Czyli sprawa jest przesądzona? – spytałaś. – Nie ma szans na pokój?

– Dokładnie.

Jeśli posiadasz Informację #37, przejdź do paragrafu 637

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 636

636

– A co z twoimi ludźmi w hangarze? – wtrąciła się Natra. – Mamy teraz tak po prostu ich zaatakować?

Myrtanna uśmiechnęła się szeroko.

– Nie, skądże. To oni właśnie rozpoczęli atak na was. I są wdzięczni za to, że dostali wystarczająco czasu, by zebrać siły.

Po tych słowach, Królowa Piratów się rozłączyła. Byliście zdruzgotani. Od razu skierowaliście się w stronę wyjścia ze statku, ale bitwa już od dawna trwała. I ją przegrywaliście. Pozycja, jaką piraci zdobyli podczas poprzedniej bitwy, teraz pozwoliła im błyskawicznie okrążyć wasze siły i je zniszczyć. Nie mogliście nic poradzić. Musieliście zabrać tylu niedobitków, ilu byliście w stanie i zamknąć się w statku. To było tylko odroczenie waszego losu, wiedzieliście, że na „Żółtej Orchidei” nie ma wystarczająco żołnierzy, by ją obronić, gdy piraci wedrą się do środka. A zrobili to całkiem szybko. Mieli armaty plazmowe, które ostrzelały bramę i ściany statku, niszcząc je. Walczyłaś w pierwszym szeregu, odpierając napastników, ale wszystkie wasze siły straciliście w hangarze, więc teraz przegraliście bardzo szybko. Jeden z piratów zaszedł Cię od tyłu i ogłuszył ciosem kolby. Obudziłaś się związana. Próbowałaś się uwolnić, ale Ci się nie udało. W końcu jakiś pirat się Tobą zainteresował, więc Ci przyłożył, a potem kazał wstawać. Wyglądało na to, że cała Twoja załoga wpadła w ich ręce, bo widziałaś w hangarze związane tłumy. Ty zostałaś zabrana w głąb „Czarnego Tytana” i umieszczona w jednoosobowej celi.

Przejdź do paragrafu 528

637

– Tym gorzej dla ciebie – stwierdziłaś. – Wyparliśmy cię z hangaru, więc teraz możemy ruszać dalej. Wkrótce twoi ludzie zapłacą krwią za twoją głupotę.

– Nie mogę się doczekać! – wykrzyknęła Myrtanna. – Moi sobie poradzą, za to twoi wykrwawią się, próbując im sprostać.

Po tych słowach, pirat zakończyła rozmowę.

– Dobrze, że nie przepuściliśmy piratom i zajęliśmy cały hangar – stwierdziła Natra. – Tej kobiety i tak nie obchodzi los jej żołnierzy, a nawet gdybyśmy ich oszczędzili, i tak nie pozwoliłaby nam uciec.

– Damy jej radę, mamy mapę, więc wkrótce możemy zaplanować atak na generator – powiedziałaś. – Ale teraz chyba zarówno nam jak i naszym siłom przyda się odpoczynek.

– Prawda – zgodziła się Natra.

Po zakończonej rozmowie, wróciłaś do swojej kapitańskiej kajuty. Miałaś wielką ochotę na sen.

Jeśli posiadasz Informację #12, ale nie posiadasz Informacji #30, przejdź do paragrafu 638

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 649

638

Niestety Twój sen nie trwał długo. Zbudził Cię dźwięk otwieranych drzwi.

– Przepraszam, że nie pukałam, tylko się włamałam, ale jest noc, a nie chciałam nikogo obudzić – powiedziała Aryssa, bo to ona była włamywaczem. – To, o co chcę panią poprosić, nie może być przez nikogo usłyszane.

– Co się stało? Czemu teraz?

– Teraz jest najlepszy moment. Przecież mówiłam pani, że po bitwie porozmawiamy o mojej przyszłości, prawda? Porozmawiajmy teraz.

Wyszłaś z łóżka i usiadłaś w swoim fotelu. Byłaś zdenerwowana na Ventisównę, ale jej głos był w pełni poważny, więc postanowiłaś jej wysłuchać.

– Powiedzmy sobie szczerze, nie otrzymam ani grosza z pieniędzy jakie miałam obiecane – zaczęła.

– Niestety, ale to chyba prawda. Ale nie tylko ty zostałaś oszukana, cała załoga nic nie otrzyma. Obawiam się, że cała ta misja była przykrywką, a broń, którą przewozimy, miała zostać wystrzelona w faluriańskie cele.

– Wiem to. Ale teraz Jamin wszystko stracił i siedzi w więzieniu, a pani odzyskała władzę. I nadal może pani spłacić dług, jaki wobec mnie ma. Tyle, że w nieco inny sposób. A najlepsze w tym jest to, że to pani na tym zyska najwięcej.

– Podejrzewam, w jaką stronę zmierzasz, Arysso. Ale to mi się nie podoba. Chcesz dołączyć do Myrtanny, prawda?

– Nie do końca. Chcę, żeby to pani dołączyła.

– Oszalałaś?! Ona chce mnie zamordować!

– Teraz tak, ale przecież może jej pani podarować „Żółtą Orchideę” i złożyć hołd. To będzie dla niej nawet lepsze niż zniszczenie pani. A mi ufa, jeśli ja panią zarekomenduję, uwierzy, że to nie podstęp.

– A co ty na tym zyskasz?

– Zostanę pani adiutant na „Żółtej Orchidei”. Razem będziemy pracować dla Królowej Piratów! W ten sposób spełnię swoje marzenie.

– Wiesz przecież, że większość żołnierzy, których zrekrutowała Buho, jest bardziej lojalna wobec niej niż mnie. Nie zdradzą jej, jeśli im tak rozkażę.

– Znam takich, co zdradzą. Przez ostatnie tygodnie, wcześniej trochę także, sprawdzałam, którzy członkowie załogi podzielają mój punkt widzenia i chcieliby wieść pirackie życie. Jest ich naprawdę niemało! Są rozczarowani, że zaciągnęli się na lot, który nic nie da, a mogą zginąć. Wielu z nich jest teraz w oddziałach, którymi dowodzi pani razem z Natrą. Rozmawiałam z nimi, zgodzą się na bunt i dołączenie do piratów, jeśli ich pani poprze!

– Ja?

– Tak! Nadal ma pani kapitan autorytet! Oni wierzą, że bez pani nie dadzą rady opanować statku. Cały plan mam już opracowany, wytniemy pani adiutant taki sam numer, jaki ona zrobiła Jaminowi. To na pewno się uda! Ale pani musi dołączyć, tylko o to proszę.

– Nie, Arysso. To zdrada. To ty zawsze chciałaś dowodzić piracką hałastrą, nie ja. (639)

– W takim razie zgoda. W obecnej sytuacji pirackie życie może być tym, czego potrzebuję. (642)

639

Aryssa zamilkła i spojrzała w okno. Wyglądała na wystraszoną.

– Chcesz pokonać Myrtannę, tak? I co dalej?

– Powrót do Trauncji.

– Powrót do Trauncji, no tak. Przecież wiesz, co to dla mnie oznacza. Do tego czasu mój ojciec na pewno zorientował się, czym się zajmowałam w jego bazie – powiedziała smutnym tonem Aryssa. – Jeśli wrócimy do kraju, to mnie dopadnie i wsadzi za kraty albo zabije.

– Żądasz ode mnie zostania morderczynią. Tym są piraci.

– Żądam wywiązania się z obietnicy!

– Honor to skomplikowana sprawa. Ale wygląda na to, że skoro kiedyś mi pomogłaś, muszę się odwdzięczyć. Zgadzam się na twój plan. (640)

– Odmawiam. Są rzeczy ważniejsze niż moja słowność. Na przykład ludzkie życie. (641)

640

Aryssa się uspokoiła. Od razu wrócił jej dobry humor.

– Dobrze, bardzo dobrze. W takim razie niech się pani przebierze, mój plan należy zrealizować od razu.

Przejdź do paragrafu 643

641

Aryssa nie wytrzymała.

– Tak mi się odpłacasz! Jak tylko stąd wyjdę, każesz mnie aresztować, prawda?! Już nie zdołasz!

Młoda Ventisówna była diabelnie szybka, więc gdyby strzeliła od razu, zamiast mówić, mogłoby jej się udać. Ale dopiero po swoich ostatnich zdaniach skierowała dłoń w stronę broni, a Ty miałaś pistolet laserowy bliżej, w otwartej szufladzie. Zanim niedoszła pirat w Ciebie wycelowała, już miała dziurę w sercu. Z wyrazem szoku na twarzy, upadła, by natychmiast umrzeć. Patrzyłaś na to ze smutkiem. Po chwili przyszedł strażnik, zaalarmowany strzałem.

– Pani kapitan, co się stało! – spytał.

– Poślij po Natrę Buho – odpowiedziałaś.

Gdy przyszła, też miała pytanie.

– Nic pani nie jest?

– Nie. Ale to nie powinno tak się skończyć.

– Zapewne. Co ona robiła w pani gabinecie?

– Włamała się. Przewodziła ruchem chcącym przejść na stronę piratów. Miałam dołączyć, a jak się nie zgodziłam, próbowała mnie zabić.

– No tak, ona zawsze była podejrzana. Wygląda na to, że nie wdała się w ojca.

– W ogóle. Pilnuj dobrze naszych żołnierzy Natro, by ci, którzy ją popierali, nie spróbowali się zbuntować.

– Tak zrobię. A pani powinna odpocząć. Znajdę pani jakiś inny pokój.

– Chętnie się wyśpię. I zapomnę o tym dniu.

Przejdź do paragrafu 649

642

– Tak, jeszcze pani się przekona, jak wspaniałe może ono być!

– Skąd ta pewność? Ty jak na razie tylko pomagałaś piratom, a nie byłaś jedną z nich.

– Nie wiem, skąd ta pewność, ale jest we mnie głęboko. No, ale nie mamy czasu na kolejną dyskusję, noc nie będzie trwać wiecznie. Niech się pani przebierze, a potem ruszajmy.

Przejdź do paragrafu 643

643

Gdy już byłaś gotowa, razem z Aryssą opuściłyście statek. Tuż przed bramą czekała na was spora grupa jej popleczników.

– Mówiłam wam, że kapitan mnie popiera – oznajmiła.

Z ich twarzy wyczytałaś, że przyjęli to z ulgą. Jednak nadal wyglądali na nieco przestraszonych.

– To zaczynamy teraz? – spytał jeden.

– Oczywiście – powiedziała Ventisówna. – Za mną.

Nie niepokojeni weszliście do holu „Żółtej Orchidei”. Tam jednak wasza liczebność wzbudziła niepokój strażników. Ale zanim zdążyli zareagować, już w nich wycelowaliście i musieli się poddać. Po tym błyskawicznym zwycięstwie, zamknęliście bramę „Żółtej Orchidei”, odcinając się od całej armii na zewnątrz.

– Proste, prawda! – ucieszyła się Aryssa. – To nie wymagało ani jednego strzału!

– To jeszcze nie koniec – powiedziałaś. – Na statku nadal jest Natra, a z nią ludzie jej wierni. Jest ich niewielu, ale nas także. A musiała zauważyć zamknięcie bramy i teraz przygotowuje się na najgorsze.

– Poradzimy sobie z Buho. Zostawmy tu grupę obrońców i ruszajmy ją dorwać.

– A jak znowu się ukryje? – spytałaś. – Jamin nie dorwał jej przez trzy tygodnie.

– Nie zrobi tego. Sądzi, że ma przewagę. Ale się myli.

Aryssa miała rację, mówiąc, że Natra się nie ukryje. Ale to niekoniecznie była dobra wiadomość, bo zamiast tego Twoja była adiutant zebrała żołnierzy, jakich miała na statku i zablokowała wam drogę w sektorze medycznym. Wasze oddziały stanęły naprzeciw siebie.

Jeśli posiadasz Informację #34, przejdź do paragrafu 644

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 645

644

– Czy ja dobrze widzę, oficer Kuano? – spytała z niedowierzaniem Twoja była adiutant. – Czy pani właśnie trzeci raz zmienia stronę!?

– Zgadza się. Myślisz, że uwierzyłam w twoje brednie o odkupieniu win? Zdradziłam Jamina, bo nie traktował mnie uczciwie i powinien za to zapłacić. Ale potem Ventisówna zaproponowała mi lepszą ofertę niż ty.

– Oportunistyczna szumowina! – oceniła Cię Natra. – Tym razem nie będzie przebaczenia! Do ataku!

Przejdź do paragrafu 646

645

– Co pani robi, pani kapitan? – spytała Natra. – Przecież ja walczę dla pani! Co to w ogóle ma oznaczać!?

– Nie sądzę, że nadal walczysz dla mnie – powiedziałaś – bo od dzisiaj ja walczę dla Królowej Piratów.

– Dlaczego?

– Bo piraci żyją wolni – odpowiedziała za Ciebie Aryssa.

– Na tym pokładzie, piraci umierają – stwierdziła Natra. – Do ataku!

Przejdź do paragrafu 646

646

Natra, będąc pewna, że nie dojdzie do żadnego przewrotu wewnątrz statku, wszystkich już doświadczonych nieco żołnierzy wystawiła poza „Żółtą Orchideę”, na wypadek ataku Myrtanny. To skutkowało tym, że teraz walczyliście z samymi amatorami, i mimo że wasi ludzie też nie byli zawodowcami, to jednak szło im o wiele lepiej. Ta bitwa nie trwała długo, wojska Natry rzuciły się do ucieczki, a ona sama została postrzelona w nogę i nie mogła się ruszać. Podeszłyście do niej z Aryssą.

– Jak mogłyście! – wściekała się jeszcze Buho. – Mam nadzieję, że Wrach tylko zaśmieje się wam w twarz, a potem wsadzi do lochu i sprzeda do pracy na plantacji!

Natra była wściekła, ale także zrozpaczona. Wiedziała już, że przegrała.

– Jestem przekonana, że to skończy się inaczej – powiedziała chłodno Ventisówna, a potem przestrzeliła głowę Natry Buho.

– Mogłyśmy po prostu ją aresztować – powiedziałaś. – Ale pewnie dobrze, że ją zabiłaś. Była wojowniczką, dla niej śmierć to lepszy los niż niewola.

– Zgadzam się. No, teraz „Żółta Orchidea” jest w naszych rękach. Chodźmy na rozmowę z Wrach.

Ruszyliście na mostek. Już nikt nie stawiał wam oporu. Sandryk nie chciał z wami współpracować, ale nie potrzebowałaś go, wiedziałaś, jak zaproponować rozmowę. Gdy oznajmiłaś Królowej Piratów, że chcesz dla niej pracować, a Aryssa za Ciebie ręczy, ona tylko się roześmiała, ale powiedziała, że gdy już odzyska swój hangar, to porozmawiacie w cztery oczy. Nie wyglądało Ci to zbyt wesoło, ale Aryssa zapewniła Cię, że nie ma powodów do obaw. Po kilkunastu godzinach piraci zaatakowali. Wojska, którymi niedawno dowodziłaś, były odcięte od statku i pozbawione dowództwa, więc piraci urządzili rzeź. Niedobitki zostały wzięte jako niewolnicy. Bolała Cię strata dużej części załogi, ale to oznaczało, że reszta może pozostać Ci posłuszna ze strachu. O ile oczywiście uda Ci się przekonać Myrtannę, by Cię wypuściła. Piraci odzyskali swój hangar i otoczyli „Żółtą Orchideę”, ale jej nie zaatakowali. Po pewnym czasie do bramy statku przybył poseł i oznajmił, że jesteś wzywana na rozmowę z ich przywódczynią. Wyszłaś, a Aryssa poszła razem z Tobą. Myrtanna stała na czele swoich wojsk.

– To zaszczyt poznać cię osobiście – zaczęła rozmowę Ventisówna.

– Witaj Arysso. Czyżbyśmy się nie umawiały, że pozostaniesz w „Harpii Prime” i będziesz dalej dostarczać mi okręty do łupienia?

– Tak było, ale sprawy przybrały inny obrót. Lepszy, zamiast ofiar, teraz dostarczyłam ci sojuszniczkę, Królowo.

– Doprawdy? – spytała z uśmiechem Myrtanna. – A mi się wydawało, że przysięgłam oficer Kuanie śmierć, a nie sojusz.

– Tak było – powiedziałaś. – Ale wcale nie musi tak pozostać. Udowodniłam swoje umiejętności, pokonując w polu zarówno wojska mojego zbuntowanego inżyniera, jak i twoje. A potem zdusiłam na moim statku opozycję, która nie chciała do ciebie dołączyć. Możesz mnie zabić, ale nic na tym nie zyskasz, natomiast jeśli pozwolisz miodlecieć i dla ciebie pracować, obie wiele na tym zyskamy.

Jeśli posiadasz Informację #19, przejdź do paragrafu 648

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 647

647

– Może i mogłabym wam zaufać, ale zbyt wiele razu pokazywałyście swoje krętactwo. Z jedną umawiałam się, że będzie dla mnie dostarczać okręty kupców, a z drugą, że jej statek nigdy nie znajdzie się na terenie Falurii i obie zmieniły plany. Takie osoby nie zasługują, by stać się moimi poddanymi.

– To nieporozumienie! – próbowała bronić się Aryssa. – Jak da mi królowa czas, wszystko wyjaśnię!

Ale Myrtanna po prostu wyciągnęła pistolet i przestrzeliła pierś Ventisówny. Potem patrzyła, jak się dusi.

– Zawiodłam się na tobie – powiedziała. – A byłaś bardzo obiecująca. – A teraz zająć „Żółtą Orchideę”!

Piraci ruszyli w stronę Twojego statku, a Ty nadal stałaś naprzeciw okrutnej władczyni.

– Mnie też zabijesz? – spytałaś. – Tego chcesz?

– Nie, co do ciebie mam inne plany. Zabrać ją do celi!

Zostałaś związana i zabrana w głąb „Czarnego Tytana”. Piraci wrzucili Cię do małego więzienia, śmiejąc się, że oto jest Twój nowy dom.

Przejdź do paragrafu 528

648

– W swoim liście pisałaś, że chcesz nadal mi służyć, ale twoje ambicje są wysokie, prawda Arysso? – powiedziała Myrtanna. – Widzę, że nie udało ci się zdobyć własnego statku, więc chcesz rządzić na statku oficer Kuany.

– Chcę być druga po niej – oznajmiła Ventisówna. – Jestem pewna, że wiele się mogę od niej nauczyć.

– To na pewno – zgodziła się Myrtanna. – Ale czy pozostaniecie mi wierne?

– Tak – zapewniłaś Królową Piratów.

– Powiedz: „tak, Królowo” – odparła.

– Tak, Królowo.

– Wspaniale! Jak wszyscy widzą, oficer Kuana złamała naszą umowę, ale pragnie to odpokutować, służąc mi, a ja się zgadzam. Witajcie u mojego boku, drogie panie!

Przejdź do paragrafu 490 w Akcie IV

649

Gdy już wypoczęłaś, wiedziałaś, że nadszedł czas na opracowanie strategii dla finałowego starcia. Spotkałaś się z Natrą, by ustalić, jak powinien przebiegać wasz atak.

– Jak już wcześniej mówiłam, najważniejszym jest zdobycie bramy hangaru – powiedziała. – Jest silnie obsadzona, więc to może być trudne zadanie. Musimy ustalić odpowiednią metodę.

– Ustawimy „Żółtą Orchideę” działami w stronę tej bramy i wystrzelimy. Jeśli nie przesadzimy z ogniem, to nie zrobimy w statku dziury, która by nas wszystkich zabiła. (650)

– Zabierzemy wszystkie ładunki wybuchowe, jakie mamy i ruszymy pod bramę, broniąc ich przed ogniem karabinów maszynowych. Gdy tam dotrą, wszystko wysadzimy. (651)

– Dajmy sobie chwilę, jestem pewna, że Myrtanna pała żądzą odbicia swojego hangaru. Ustawimy nasze wojska w miarę blisko bramy, po obu jej stronach, ale poza zasięgiem widzenia jej obrońców, a gdy piraci spróbują zrobić wypad, rzucimy się na nich. (652)

– Klasyczny szturm. Zadaliśmy im już tak duże straty, że nie będą w stanie obronić bramy, jeśli zaatakujemy ich pełną parą. (653)

650

– To brzmi jak wyzwanie! – oznajmiła Natra.

– Owszem. Ale jeśli nam się powiedzie, zniszczymy twierdzę wroga, nie tracąc ani jednego człowieka.

– To wspaniały pomysł. Już biorę się do pracy.

Mimo że hangar olbrzyma, w jakim zostałaś uwięziona, był ogromny, to jednak „Żółta Orchidea” nie była małym statkiem, więc manewrowanie nią było mocno ograniczone. Ale Natra znalazła na to sposób. W hangarze znajdowały się sporych rozmiarów maszyny, służące do wbijania haków głęboko w kadłuby statków. Zapewne piraci używali ich, by rozdzierać osłony porwanych statków i móc dostać się bez kosztownego szturmu do ich środka. Buho natomiast wbiła te haki w lewy bok waszego okrętu i kazała swoim ludziom pchać maszynę, a ona ustawiła „Żółtą Orchideę” tak jak tego chciałaś. Wszyscy się bali, że nawet jeden potężny wystrzał może zniszczyć starą podłogę „Czarnego Tytana”, ale na szczęście wytrzymała. Za to zapora, która trzymała was w hangarze była w zgliszczach. Teraz nastał czas na atak.

Przejdź do paragrafu 554

651

– A czemu sądzi pani, że tam dotrą? Karabiny w tej bramie wyglądają na potężne, obawiam się, że przebiją się przez pole ochronne, jakie umieścimy na ładunkach.

– Nie, jeśli razem z ładunkami pójdą ludzie, którzy będą ostrzeliwać bramę. Wtedy to na nich będzie musiał skupić się ostrzał i zdążymy przetransportować materiały na miejsce.

– Nie jestem pewna, co do tego planu, ale nie mam także lepszego pomysłu. Chyba musimy go wykonać.

– To do dzieła.

Początkowo wszystko szło zgodnie z Twoim planem. Operatorzy dział skupiali się na ludziach, nie materiałach wybuchowych. Żołnierzom Natry udało się nawet zniszczyć kilka karabinów dzięki wytrwałemu ostrzeliwaniu ich. Ale niestety, w końcu straty, jakie ponosiliście, okazały się tak duże, że wielu waszych zaczęło uciekać, by uratować życie. To skończyło się tak, że po przerzedzeniu waszych szeregów, piraci w końcu zaczęli strzelać w ładunki. Wysadzili je, zabijając resztę waszych sił, która nadal próbowała iść w kierunku twierdzy. Po tej upokarzającej klęsce okazało się, że to nie koniec! Piraci natychmiast otworzyli bramę do hangaru i sami ruszyli z kontratakiem.

Przejdź do paragrafu 553

652

– To brzmi jak świetny pomysł – powiedziała Natra. – Atakowanie piratów z zaskoczenia może kolejny raz dać nam świetny efekt. O ile uda się ich znowu zaskoczyć.

– Ja wierzę, że się uda.

– W takim razie ja także. Pora rozpocząć przygotowania.

Twój plan okazał się skuteczny. Wprawdzie nieco nie doceniłaś piratów, bo najpierw postanowili wysłać zwiadowców, ale Twoi snajperzy w mig ich zestrzelili. Widząc to, uznałaś, że zapewne piraci po czymś takim nie będą już wychylać nosa z własnego terenu, ale widocznie tylko ich zdenerwowałaś, bo mimo braku zwiadu rozpoczęli zmasowany atak. Potem wszystko poszło tak, jak powinno, nad polem bitwy została rozpylona zasłona dymna, a gdy opadła, Twoi ludzie już szturmowali bramę hangaru. Gdy umieszczone na niej karabiny maszynowe przestały do was strzelać, oznaczało to, że została zdobyta, więc teraz należy poprowadzić ofensywę głębiej w statek.

Przejdź do paragrafu 554

653

– Nie szanuje pani życia naszych żołnierzy? – spytała z niepokojem Natra. – Przecież olbrzymia ich liczba zginie!

– Toczymy właśnie wojnę z Królową Piratów, ludzie zginą, to nieuniknione. Ale jeśli rzucimy na nią z impetem wszystkie siły, to zdobędziemy bramę.

– A ci, którzy przeżyją, będą mogli bezpiecznie wrócić do domu – dokończyła Natra. – Cóż, chyba musimy spróbować.

Mieliście rację, ale wiele dobrego wam to nie przyniosło. Szturm okazał się skuteczny, jednak niezwykle kosztowny. Twoi ludzie atakowali z zapałem i było ich kilkudziesięciu, więc udało im się przebić przez bramę. Problem w tym, że okazało się, iż liczba piratów po drugiej stronie wcale nie była tak mała, jak oczekiwałaś. Zmęczeni walką wasi ludzie po opanowaniu bramy szybko ją stracili, gdy nadszedł kontratak żołnierzy Myrtanny. Ku Twojej zgrozie na tym się nie skończyło, bo za waszymi wycofującymi się siłami pognała horda piratów, chcących odbić swój hangar.

Przejdź do paragrafu 553

654

Szczęśliwa wracałaś do „Żółtej Orchidei”. Wydawało Ci się, że po tym zwycięstwie już na pewno wróciłaś do łask załogi. Jednak się myliłaś. Przed wejściem do statku czekał na Ciebie komitet powitalny. Byli to Natra, Sandryk, Cressina oraz kilku żołnierzy. Żołnierzy, którzy wycelowali broń w Ciebie.

– Co to ma znaczyć? – spytałaś. – Przecież wygraliśmy!

– Owszem – powiedziała Buho. – I pani rola w tym zwycięstwie nie zostanie zapomniana. Ale obawiam się, że pani zbrodnie też nie.

Natra była przygnębiona. Jej słowa bolały ją, ale nie miała zamiaru się z nich wycofać.

– Dlaczego? – spytałaś. – Przecież mówiłaś, że jak ci pomogę, to odpokutuję!

– Tak. Ale to jeszcze nie wszystko. Przykro mi, ale zdradziła nas pani, pani kapitan, więc musi zostać osądzona przez niezależny sąd. Zabierzemy panią do Trauncji bezpiecznie, ale w lochu.

– O nie, na to się nie godziłam! Wszyscy współpracowali z Jaminem! Łącznie z tą dwójką, która teraz stoi za twoimi plecami!

– To przez panią musieliśmy mu pomagać! – wtrącił się Sandryk. – To pani wypuściła go z więzienia i dała władzę!

– Proszę, Natalin, uspokój się – mówiła smutnym głosem Natra. – Pani oficer, nadal pamiętam, jak z pełnym wyrachowaniem mówiła mi pani, że Fredric Quaff jest zdrajcą i należy go pojmać. Ale to pani była zdrajczynią, a przez panią Fredric oraz dziesiątki innych członków załogi zginęli. Mimo wszystko dziękuję, że w godzinie próby zawróciła pani ze ścieżki zdrady, ale wtedy było już za późno. Muszę panią aresztować, po prostu nie mam innego wyjścia.

Zrozumiałaś, że Twoja była adiutant miała rację. Oddałaś jej broń, a potem dałaś się zaprowadzić do celi. W końcu to Ty w niej wylądowałaś. Wygląda na to, że przechodząc ze strony na stronę, zraziłaś do siebie wszystkich i takie są konsekwencje. Ale dobrze było chociaż wiedzieć, że jesteś w tej celi, a nie daleko i w bogactwie, dlatego, bo postanowiłaś uratować swój honor.

Oto finał tej historii. To zakończenie nosi tytuł: Podwójna zdrajczyni. Nie jest ono jednak ostateczne. Możesz jeszcze nie raz zagrać w Lot Żółtej Orchidei i przekonać się, gdzie doprowadzi Cię fabuła, jeśli nadasz jej inny bieg. Zakończeń jest 13, a każde inaczej pieczętuje losy głównej bohaterki. Gratuluję ukończenia i dziękuję za zagranie w moją grę książkową.

Igor Małyszczak

655

Ruszyłaś w stronę swojego okrętu. Patrząc na niego, odczuwałaś dumę, że wyszarpałaś go zarówno z łap terrorystów jak i piratów. Ale również niepokój, co się stanie po tym, jak zabierzesz ten statek z powrotem na Skassę. Nie masz w końcu żadnych twardych dowodów na zdradę Carmaga, a on jest potężny i będzie mógł próbować Cię zniszczyć. Z zamyślenia wyrwała Cię adiutant, która do Ciebie podbiegła.

– I jak, pani kapitan? To była wspaniała bitwa?

– Oczywiście. Chwalebne zwycięstwo. (656)

– Żadne bitwy nie są wspaniałe. To tylko wzajemne mordowanie się. (657)

656

– Cieszę się. Już słyszałam, że generator zniszczony, a Królowa Piratów nie żyje. Teraz już wiem, że moją pierwszą wielką misję zapamiętam do końca życia.

– Ja też ją zapamiętam. Oj tak.

Przejdź do paragrafu 658

657

– Nie podzielam pani pesymizmu, pani kapitan. Ta bitwa dała nam wolność.

– W takim razie życzę ci, Natro, żebyś z biegiem lat zachowała takie podejście.

– Dziękuję. Nie zawiodę pani.

Przejdź do paragrafu 658

658

– Pani kapitan, uważam, że mamy jeszcze jedną kwestię do rozwiązania – powiedziała Natra. – Konkretnie, kwestię Jamina. Wiem, że tylko pani może wydać wyrok śmierci, ale muszę panią poprosić o zrobienie tego. On jest bardzo niebezpieczny, nie wiemy, ilu jeszcze ludzi w załodze pociągają jego idee, a jeśli ktoś przekupiony go wypuści, to mogą rozpętać się kolejne wewnętrzne walki!

– Masz rację, Natro. Zajmij się tym. (659)

– Myślę, że najpierw powinnam z nim porozmawiać, a potem zdecyduję. (660)

659

– Miałam ochotę już ani razu nie patrzeć na tego zbrodniarza, ale ten jeden raz chyba jeszcze przeżyję. Już idę.

Wiedziałaś, że Natra zabije Jamina humanitarnie, ona nie była okrutna. Gdy to zrobiła, jego ciało zostało dołączone do tych zmarłych w bitwie, a wasz problem zniknął.

Przejdź do paragrafu 668

660

– Tak, to brzmi uczciwie – zgodziła się Twoja adiutant. – W takim razie niech pani kapitan tak zrobi.

Ruszyłaś w stronę celi Orso. Okazało się, że to była ta sama, w której on trzymał Ciebie. Wyprosiłaś strażników, a potem usiadłaś na krześle obok celi.

– Akurat ta cela? Chodziło o sprawiedliwość? – spytał Jamin.

– Nie ja wybrałam celę, tylko Natra. Ale tak, zapewne o to jej chodziło.

Twój więzień się uśmiechnął.

– No tak, to pewnie faktycznie jest sprawiedliwe. Pokonała pani Myrtannę, prawda?

– Tak. Wkrótce opuszczamy „Czarnego Tytana”. I przestrzeń kosmiczną Trychonii także.

– Wiedziałem, że jest pani do tego zdolna. Wielka szkoda, że nie znaleźliśmy się po tej samej stronie.

Jeśli posiadasz Informację #36, przejdź do paragrafu 661

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 664

661

– Ale może jeszcze nie jest za późno? – spytał Cię Jamin.

– To znaczy? Zaskakujesz mnie.

– Jak rozmawialiśmy w odwrotnej konfiguracji, mówiłaś, że zgodziłabyś się na ostrzelanie Kappy 18.

– Chyba rozumiesz, że wszystko się zmieniło.

– Tak. Ale moja oferta nie wygasła. Mogę pani oddać wszystkie pieniądze, jakie oferował mi Grunatti, przecież wie pani, że ja to robię dla idei! Jeśli teraz tak po prostu wróci pani na swoją planetkę, to ten człowiek będzie panią nienawidził i zrujnuje życie! Ale jeśli odda mi pani wolność i razem polecimy w stronę Trychonii, to otrzyma tyle pieniędzy, że nigdy ich pani nie wyda! Cały plan, jaki ostatnio przedstawiłem, nadal można wdrożyć w życie, wystarczy, że uwolni pani mnie i moich zamkniętych ludzi. Przecież rozłożyła pani wojsko tak samo jak wcześniej, prawda? Nie ma za dużo żołnierzy w „Żółtej Orchidei”?

– Dlaczego sądzisz, że ci pomogę?

– Bo wiele pani na tym zyska! Spokój i bogactwo, tego właśnie pani chce, prawda?

– Tak. Dobrze, że w końcu dajesz mi szansę dołączyć do ciebie na równych warunkach. (662)

– Od ciebie nie chcę niczego. Pogódź się z tym, że przegrałeś. (663)

662

– Tak, wyśmienicie! – ucieszył się Jamin. Wie pani, co robić?

– Wiem doskonale.

Więźniów pilnowało tylko sześciu strażników, bo wszyscy inni ruszyli walczyć z piratami. Poszłaś do konsoli operacyjnej części więziennej. Był tam tylko jeden strażnik. Musiałaś go zastrzelić. Nie spodziewał się tego, więc nie zdołał się obronić. Potem otworzyłaś wszystkie cele. Terrorystów było może ze trzydziestu, bo zdecydowana większość zginęła w walce z wami, ale byli doświadczonymi wojownikami i błyskawicznie zaatakowali i znokautowali strażników. Pomogłaś im, zabijając jeszcze jednego. Żaden nie uciekł, by poinformować Natrę.

– Generator pola przyciągania zniszczony, tak? – spytał Jamin.

– Tak. Ruszajmy natychmiast na mostek, zanim żołnierze Natry wrócą na statek.

– Właśnie o to mi chodziło! – zgodził się Orso. – Moi ludzie, od dziś przyjmujecie rozkazy od kapitan Kuany. To jedna z nas!

Zabraliście broń zabitych ludzi i pobiegliście na mostek. Po drodze zostaliście zauważeni, ale to już nie miało znaczenia. Wbiegliście do siedziby Sandryka. Było tam kilku ludzi Natry, ale zastrzeliliście ich, tracąc tylko jednego terrorystę.

– Co się stało? – spytał Sandryk. – Dlaczego pani kapitan uwolniła tego zbrodniarza?

– Później wyjaśnię. Teraz startuj, Natalin – rozkazałaś.

– Przegląd jeszcze nie dokończony.

– Po prostu startuj!

– O nie! – zbuntował się pilot. – przysiągłem nie pomóc w niczym Jaminowi, to tego nie zrobię. Jeśli pani myśli, że...

Orso nie dał mu dokończyć. Jednym celnym ruchem go zastrzelił, tak samo jak kiedyś zrobił to z Fredrickiem. Potem skierował swój wzrok na zastępczynię Natalina.

– Umiesz poprowadzić statek? – spytał.

– Nie tak dobrze, jak Sandryk.

– Nieważne. Startuj.

Udało się wam. Tych trzydziestu ludzi wystarczyło, by przejąć władzę nad „Żółtą Orchideą”. Twoja adiutant i wszyscy żołnierze, których wyszkoliła zostaną na „Czarnym Tytanie”, zdani na łaskę piratów. Natomiast znając los Sandryka, Cressina i cała reszta będzie posłuszna. Z radością patrzyłaś, jak Twój statek opuszcza piracki okręt i kieruje się w kosmos. Wkrótce rozpoczniesz oczyszczającą wojnę, której tak chce Jamin i zgarniesz za to fortunę.

Przejdź do paragrafu 573

663

Jamin westchnął.

– Jeszcze ostatni raz chciałem spróbować, chyba nie ma mi pani tego za złe.

– Nie, teraz wiem, że nawet w takiej sytuacji nie porzucisz swoich celów.

– Zgadza się.

Przejdź do paragrafu 665

664

Po tych słowach chwilę milczał. Był wyraźnie zamyślony.

– Obiecasz mi, że już nie spróbujesz mnie obalić ani uciec z więzienia? – spytałaś.

– A uwierzy mi pani?

– Nie.

– W takim razie nie obiecam.

– Tak myślałam. Jesteś niereformowalny.

Przejdź do paragrafu 665

665

– Co się teraz ze mną stanie? – spytał.

– Zanim ci odpowiem, ty mi na coś odpowiesz. Jak się czujesz, wiedząc, że zmarnowałeś życie na cel, którego nigdy nie osiągniesz?

– Źle. Ale pocieszam się myślą, że przecież wojna jest tylko kwestią czasu, jeśli ja jej nie wywołam, to zrobi to ktoś za mnie. Wtedy na niego spadnie chwała, ale jakoś to przeżyję.

– Nie znasz przyszłości. Może stosunki między Trauncją i Falurią się polepszą.

– Jest taka możliwość. Ale ja w nią nie wierzę. To jak w końcu będzie? Przecież widzę, nad czym się pani zastanawia. Zabije mnie pani?

– Tak. (666)

– Nie. (667)

666

– Niech tak będzie.

Orso był pogodzony ze śmiercią, nie stawiał się. Po prostu wycelowałaś w niego i nacisnęłaś spust. Następnie wyszłaś z pomieszczenia i kazałaś żołnierzom zabrać jego ciało do innych zabitych. Wyglądało na to, że wszystkie porachunki masz już zakończone. Przynajmniej te na statku.

Przejdź do paragrafu 668

667

– Cieszę się. Gdy do mojego więzienia dotrą wieści o rozpoczęciu wojny, będę wiedział, że w jakimś sensie wygrałem.

– W starciu ze mną z pewnością przegrałeś.

– Tak, chyba na to wychodzi.

– Widzę, że tu się zgadzamy. W takim razie, miłej odsiadki.

Wyszłaś od Jamina, zostawiając go żywego. Nie sądziłaś, by mógł jeszcze stanowić zagrożenie, był pokonany. Natra będzie musiała to zaakceptować. Pewnie nie do końca to zrobi i cały czas będzie na niego uważać, ale to jeszcze lepiej.

Przejdź do paragrafu 668

668

Minął kolejny dzień. Piraci nie atakowali. Wyglądało na to, że macie spokój i pora ruszać. Spotkałaś się ze swoją adiutant, by określić, jak poszedł przegląd statku.

Jeśli posiadasz Informację #15, przejdź do paragrafu 669

Jeśli nie, przejdź do paragrafu 670

669

– Jak „Żółta Orchidea”? – spytałaś.

– Gotowa do lotu. Kilku naszych zaniepokoił fakt, że ma sporo dziur po kulach, ale wyjaśniłam im, że one są przecież jeszcze z „Harpii Prime” i już dawno zostały określone jako niegroźne.

– No tak. Szkoda, że nie są z tutejszej bitwy, lepiej byłoby powiedzieć, że twój statek ucierpiał w walce z piratami niż z innymi żołnierzami Trauncji.

– Owszem, ale stało się jak się stało. Najważniejsze, że możemy ruszać.

– Racja.

Przejdź do paragrafu 671

670

– Jak „Żółta Orchidea”? – spytałaś.

– Niedraśnięta. Wygląda na to, że mieliśmy szczęście.

– Ale to oznacza, że piraci byli na tyle celni, że wszystkie pociski szły w nasze wojska, a nie statek.

– To tylko pokazuje, jakie nasze wojska są zdolne! A to przecież tylko rekruci, którzy teraz zapewne wrócą do swoich dawnych robót.

– Tak, to jest ciekawa myśl. Ale z rozmyślaniem koniec, ruszajmy już.

Przejdź do paragrafu 671

671

Cała załoga wróciła na „Żółtą Orchideę” i ruszyliście. Mimo Twoich obaw, oddalając się od „Czarnego Tytana”, nie zostaliście przez niego ostrzelani. Piraci, po przegranej bitwie klasycznej, już chyba nie chcieli ryzykować jeszcze bitwy kosmicznej. Mimo dużych strat w załodze, nadal byliście w stanie sprawnie funkcjonować. Oczywiście największe braki mieliście wśród mechaników, bo większość stanowili ludzie Orso, ale ta garstka, jaka została, wystarczała, by lot nie zakończył się katastrofą. Unikając wykrycia, opuściliście teren Falurii, kończąc tym samym zagrożenie wywołania wojny.

Przejdź do paragrafu 446 w Akcie IV

Table of Contents

Wprowadzenie

Wstęp

Akt I

Akt II

Akt III

Akt IV

Akt V

2

3

4

5

6

9

7

8

10

11

13

12

14

15

16

17

22

18

19

21

20

23

24

25

28

26

27

29

30

31

32

35

33

34

36

37

38

39

40

41

43

42

77