Copyright © by Beniamin Muszyński, 2012.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2021.

Autor: Beniamin Muszyński

Tytuł: Przebudzenie

Grafiki: Arkadiusz Ostrycharz [okładka]

Korekta: Anna Lisiecka, Justyna Anna Maksoń

Redaktor techniczny: Beniamin Muszyński (wersja PDF, MOBI, EPUB)

W niniejszej publikacji wykorzystano czcionkę Old Standard zaprojektowaną przez Alexeya Kryukova. Czcionka użyta zgodnie z licencją Open Font Licence.

Niniejsza publikacja nie może być modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie, dystrybucja bezpłatna na licencji freeware oraz druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy.

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa nieformalna)

www.masz–wybor.com.pl

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

Wydawca oficjalny:

Redaktor Naczelny:

Beniamin Muszyński

ul. Sadowa 13/34

38–500 Sanok

www.masz–wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

ISBN 978-83-949612-3-7

Wydanie III (poprawione)

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje

[stan na Styczeń 2021]:

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca [wersja I], Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

33. Wyspa Zmierzchu, Jarosław Irzykowski. Fantastyka, horror.

34. Czarny Legion, Rafał Nowocień. Science fiction.

35. Lot Żółtej Orchidei, Igor Małyszczak. Science fiction.

36. Pewnej wilczej nocy, Jurij Charłamow. Fantastyka.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie [Weird fiction].

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań [Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction].

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść [Postapokalipsa].

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść [Groteska, Weird fiction].

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści [Political fiction, Weird fiction].

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H. P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań [Weird fiction].

Beniamin Muszyński

Przebudzenie

Spis treści

Prolog

I

II

III

Epilog

Prolog

Jednostajny szum pracującej maszyny wypełniał małe pomieszczenie. Poprzez przysłonięte żaluzje do środka wpadały cienkie strugi porannego słonecznego światła, w blasku których migotał unoszący się w powietrzu kurz. Młody mężczyzna pomyślał, że w najbliższym czasie będzie trzeba nieco tu posprzątać – obecne warunki zdecydowanie nie były korzystne dla elektroniki. Tymczasem poprawił przyczepione do głowy elektrody i rzucił okiem w stronę cyfr wypełniających ekran komputera. Jeszcze dwadzieścia sekund. Przekręcił się niespokojnie w głębokim, skórzanym fotelu, zerkając na identyczny mebel ustawiony obok. Siedzący w nim sędziwy Japończyk nerwowo pocierał kostki pomarszczonych dłoni.

– Od wyników testu będzie bardzo dużo zależeć – rzucił młodszy mężczyzna w rodzimym języku towarzysza.

Ten nie odpowiedział, zamiast tego poważnie kiwając głową. Obaj wiedzieli, że maszyna jest wciąż prototypem. Byli świadomi tego, iż pomimo wielu miesięcy prób, ich doświadczenia są w gruncie rzeczy skromne.

Cyfra jeden zniknęła, zastąpiona przez zero, a ekran przybrał uspokajający, zielony kolor. Znajomy lekki ból w skroniach i pogłębiające się uczucie zmęczenia poprzedziły zupełny zanik barw i dźwięków. Mężczyźni zamknęli oczy, pogrążając się w nieświadomości.

Podrażniający śluzówki swąd spalenizny wypełniał cały pokój. Mężczyzna, nie zważając na pokrywające jego koszulę wymiociny, pośpiesznie wklepywał na klawiaturze doskonale znane mu komendy. Dopiero gdy główny komputer zaczął mozolnie skanować swoje obwody, jego operator podszedł do okna i uchylił je, tłumiąc przy tym odruch wymiotny. Zapach spalonego naskórka zaczął z wolna wypływać na zewnątrz wraz ze strugami siwego, na szczęście niezbyt gęstego, dymu. Ten niecodzienny widok nie powinien zwrócić niczyjej uwagi, w najgorszym wypadku mógł zostać wzięty za efekt nieudanego eksperymentu kulinarnego.

– Nieudany eksperyment... – wymamrotał głucho Aleksander.

Spoglądał ponuro na wykręcone nienaturalnie w pośmiertnym skurczu ciało starca. Ściany były wytłumione, więc nawet jeśli nieszczęśnik wrzeszczał przed śmiercią, to żaden z sąsiadów nie miał prawa niczego usłyszeć. Stopione elektrody, oblepione resztkami tlących się jeszcze gdzieniegdzie włosów, przylegały do sczerniałej skóry głowy. Synchronizacja gorzej niż nieudana. W umyśle ocalałego testera natychmiast zalęgło się nieznośnie pytanie. Dlaczego? Dlaczego on przeżył, a Hiroshi Miyamoto zginął? Co zawiniło? Koncepcja? Sprzęt? Nie... Wszystkie wyliczenia musiały być prawidłowe, maszyna działała bez zarzutu. A mimo to zabiła swojego twórcę, zostawiając przy życiu asystenta tego szaleństwa, wciąż jeszcze pozostającego w stanie szoku. Ciągnące się niemiłosiernie minuty zaczęły powoli wracać do normalnego tempa. Oszołomiony umysł zaczynał nareszcie racjonalizować sytuację, której doświadczył, szukając rozwiązania dla zaistniałego problemu. A była nim konieczność pozbycia się ciała.

Zwłoki leżały spokojnie pośrodku niedużego salonu. Siedzący na kanapie Aleksander obserwował je bacznie, myśląc, jak pozbyć się truchła. Dla mieszkańca ósmego piętra betonowego bloku w prowincjonalnym miasteczku na południu kraju problemem ten mógł okazać się nie do rozwiązania. Poza tym był środek lata. Na szczęście Aleksander nie należał do ludzi specjalnie uczuciowych, dlatego też potrafił rzeczowo myśleć o „kłopocie” spoczywającym przed nim na podłodze. Martwy naukowiec przewidział, że tak będzie. Degeneracja fizyczna i moralna, pełne, chociaż stopniowe odczłowieczanie były niczym innym, jak skutkami ubocznymi jego wynalazku. Może właśnie dlatego urządzenie zostało skazane na zapomnienie i jedynie przypadek połączył dwudziestosześcioletniego podówczas Aleksandra Puka ze starszym o ponad cztery dekady Hiroshim Miyamoto?

Krytyczny artykuł, przeczytany w japońskim serwisie informacyjnym przez młodego, szlifującego język tłumacza i kilka wymienionych maili wystarczyło do realizacji tego szalonego pomysłu. Nie dalej jak tydzień temu obaj świętowali trzecią rocznicę przybycia naukowca do kraju podzielającego jego entuzjazm młodzieńca. Rok zajęło im dokończenie prac nad prototypem maszyny, której budowę sfinansowały skromne środki naukowca oraz pieniądze młodego asystenta, pochodzące ze sprzedaży odziedziczonego po rodzicach mieszkania. Dwaj mitomani, wychowani w miłości do nieistniejącego literackiego świata, wyobcowani jak tylko wyobcowany może być człowiek, potrzebujący innych ludzi jedynie do zaspokajania swoich potrzeb.

– Hiroshi, ty stary draniu – wymamrotał łamiącym się głosem Aleksander.

Musiał wziąć się w garść, zogniskować rozbiegane myśli w jednym punkcie. Dzięki przekazanej mu przez Japończyka wiedzy, orientował się co nieco w działaniu maszyny, która na całe szczęście przetrwała dzisiejsze „zwarcie”. A przynajmniej wydawało mu się, że potrafi ją naprawić. O jakimkolwiek rozwoju samego projektu nie mógł nawet marzyć – Japończykowi lata zajęło objęcie umysłem wiedzy potrzebnej do skonstruowania jego ukochanego dziecka.

Pozbawiony oficjalnego tytułu profesora samouk stygł właśnie tysiące kilometrów od ojczyzny, a jego uczeń, czy raczej wspólnik wielkich marzeń, nadal gorączkowo zastanawiał się, co począć. Na szczęście nikt nie wiedział o obecności „profesora” w jego mieszkaniu. Aleksander od lat żył samotnie, odizolowany od wszystkich na tyle szczelnie, iż prawie o nim zapomniano. Zgłoszenie tego wypadku wszystko by zniszczyło. Najpierw wyszłaby na jaw sprawa nielegalnego pobytu Japończyka w kraju, potem jakiś sztab specjalistów zbadałby maszynę i wykrył jej morderczy wpływ na układ nerwowy. Aleksander nie mógłby już więcej w niej śnić – nikt nie zrozumiałby koncepcji urządzenia tak destruktywnego dla użytkownika. Rodzima opinia publiczna, podobnie jak ta w Japonii, nigdy nie zaakceptowałaby idei „najpiękniejszego, wieloletniego samobójstwa”, jak brzmiałaby pełna nazwa tego wynalazku w dosłownym tłumaczeniu. Ostateczny indywidualizm, splot niczym nieskrępowanej kreacji i destrukcji samego siebie w jednym czasie... Wszystkie te stworzone na własny użytek hasła, którym od miesięcy nadawali mitologiczny wydźwięk, płynęły teraz przed oczyma mężczyzny.

Musiałby zdobyć kilkadziesiąt kilo soli, żeby wyciągnąć z ciała wodę. Odpada. Wapno może i stanowiłoby pewną alternatywę, ale zakup większej ilości wzbudziłby podejrzenia. Błąd. Myśli kłębiły się bezsilnie wokół nierozwiązywalnego problemu „zbrodni doskonałej”, właściwie bez samej zbrodni. Ukryć szczątki na jakimś cmentarzu! Pomysł jakże genialny w swojej prostocie, ale po raz kolejny nie do zrealizowania. Pocięcie ciała na kawałki nie wchodziło w grę. Byłby w stanie poszatkować kogokolwiek, ale nie człowieka, który był jego bogiem.

Problem. Analiza. Bezwładna gonitwa myśli.

– Trzeba zmienić taktykę – zawyrokował mężczyzna.

Może wyjść z plecakiem turystycznym? Marzenie ściętej głowy. Poza tym, niosąc w nim co najmniej pięćdziesięciokilogramowy ładunek, szybko padłby z wyczerpania. Nie, to nie mogło się udać. Zwłoki musiały zostać tutaj, nie było innego wyjścia. Teraz pozostawał jedynie problem, jak nie dopuścić do wykrycia ciała, które na pewno szybko zacznie gnić. Co zrobić, aby powstrzymać ten proces? Zakonserwować? Musiałby poszukać informacji w sieci, a ta nie była dla nikogo w pełni anonimowa. Strach przed wykryciem zmieniłby jego życie w koszmar. W myślach przeprowadził pośpieszny przegląd piwnicy, której nie odwiedzał już chyba od kilku miesięcy. Rozwiązanie! Znalazł je! Tak oczywiste, że aż śmieszne. Na jego ustach wykwitł nieśmiały, lecz triumfalny uśmiech.

W przeciągu kwadransa mężczyzna wniósł do swojego mieszkania plastikową wannę, w której był kąpany jako dziecko oraz cztery worki z ziemią pochodzącą z czasów, gdy jego matka zajmowała się ogrodem pośrodku ich blokowiska. Teraz nie było już ani jej, ani tego wiecznie zdewastowanego klombu. Mężczyzna rozebrał swojego martwego mentora, bezceremonialnie rozcinając jego ubranie długim, kuchennym nożem. Teraz, gdy znalazł odpowiedź na dręczące go pytania, czuł się znacznie spokojniejszy. Po prostu zakopie ciało, resztę zrobi natura. Praktycznie nikt go nie odwiedza, chociaż i tak dla pewności ukryje upiorną wannę w przepastnej szafie. Tu właśnie Hiroshi Miyamoto spokojnie przekształci się w szkielet, którego kości będzie można w przyszłości usunąć już znacznie łatwiej.

Jakże żałosny i niesprawiedliwy koniec spotkał tego wielkiego człowieka! Aleksander spojrzał na gotowego do pochówku starca, po czym przysiadł niezdarnie na kanapie i omiótł całe pomieszczenie pozbawionym wyrazu spojrzeniem. Zasłaniając spieczone wargi dłonią, zaczął – niespodziewanie dla samego siebie – cicho szlochać.

I

Cztery lata później.

Aleksander miotał się wściekle po pokoju, zataczając nieregularne kółka wokół postawionego na środku pomieszczenia stolika. Założone za plecy dłonie drżały spazmatycznie już od kilkunastu minut. Mężczyzna rzucił się na kanapę i bezsilnie przygryzł wargę. Ból w zesztywniałych kończynach był coraz większy, a nienaturalne gorąco doprowadzało go do pasji. Miał ochotę wejść pod prysznic i stać tam godzinami, smagany lodowatymi strumieniami wody, chociaż doskonale wiedział, że mogłoby to skończyć się dla niego tragicznie. Oblewający go pot, drżenie rąk oraz niepohamowany ślinotok były efektami uszkodzonego układu nerwowego. Położył się na podłodze, czując, jak ogarnia go histeria. Musiał jakoś przetrzymać ten atak, tak jak wszystkie poprzednie. Wstał gwałtownie i niezdarnie przeszedł kilka kroków, po czym ponownie położył się w pozycji embrionalnej pośrodku salonu. Jego myśli skupiły się na nieotwieranej od niemal czterech lat szafie, gdzie gnił jego bóg, ofiarodawca przeklętego błogosławieństwa.

Za zasłoniętymi oknami świeciło letnie słońce. To chyba będzie jego ostatnie lato. W przeciągu kilku miesięcy już kilkanaście razy myślał o tym, żeby ze sobą skończyć. Napady bólu i panicznego strachu nachodziły go teraz praktycznie po każdym użyciu maszyny. Czasem ten stan utrzymywał się przez kilka minut, lecz nieraz przeciągał się do godzin, a stany lękowe często towarzyszyły mu jeszcze przez kilka dni. Obecnie zrezygnował nawet z codziennego „śnienia” i do małego, wytłumionego pokoiku wchodził nie częściej niż raz na trzy, cztery dni. Jednostajny szum urządzenia sprawiał, że czasami zupełnie tracił odwagę i natychmiast wyłączał aparaturę, pośpiesznie opuszczając pomieszczenie. Niespodziewany, irytująco piskliwy odgłos dzwonka całkowicie zdezorientował mężczyznę. Aleksander wstał z podłogi, czując, jak znów ogarnia go strach. Mimo to podszedł do drzwi wejściowych i bez zastanowienia otworzył je, ścierając uprzednio z ust resztki śliny. Na betonowym korytarzu stała młoda dziewczyna z czarną opaską groteskowo zasłaniającą lewe oko.

– Jest dla ciebie paczka – oznajmiła dźwięcznym głosem, któremu najwyraźniej usilnie starała się nadać matowe brzmienie.

– Paczka…

Udręczony umysł mężczyzny powoli rozsupływał węzły skojarzeń w poszukiwaniu niezbędnych odpowiedzi. Hałaśliwa córka sąsiadki z naprzeciwka, samotnej kobiety. Jakieś niepasujące do niej imię. Mało istotne. Przesyłka!

– A tak…

– Nie było cię, więc listonosz zostawił u nas.

– Mhm… – wymruczał. – Dobrze, przynieś…

Czuł, że zaczyna bełkotać, palce lewej dłoni chaotycznie bębniły mu o udo. To nic, najważniejsze to powstrzymać ślinę. Dziewczyna zniknęła na moment za drzwiami mieszkania znienawidzonej – jak wynikało ze słyszanych zza ściany kłótni – matki. Wróciła z dosyć sporą paczką, którą natychmiast wręczyła sąsiadowi.

– Dziękuję – z trudem wymamrotał Aleksander, niezdarnie łapiąc pakunek.

Już niemal zapomniał, jak żałośnie egzystuje się w codzienności. Całkiem zamyślony nie zauważył, że paczka bezwładnie wysunęła mu się z dłoni. Przed niechybnym spotkaniem z podłogą uchronił ją jedynie refleks dziewczyny.

Ewa. Tak miała na imię.

Nie pasowało do czarnowłosej, stanowczo za krótko ostrzyżonej dziewczyny. Sapnęła gniewnie pod nosem i bez słowa wniosła opakowane w szary papier pudło do jego mieszkania, stawiając je niedbale na podłodze.

– Może odpoczniesz? – powiedziała raczej z przyzwyczajenia niż prawdziwej troski.

– Już niedługo – odparł bezwiednie.

Brązowe oko dziewczyny rzuciło mu karcące spojrzenie, a jej dłoń klepnęła go w ramię.

– Trzymaj się – rzuciła krótko na pożegnanie.

Mężczyzna szybko zamknął drzwi, niezdarnie przekręcając zamek. Spojrzał na oczekiwaną od dawna przesyłkę. Czeka go jeszcze sporo roboty.

Czasami żałował, że nie posiada praktycznie żadnej wiedzy medycznej. Nie wiedział, czym mógłby się wzmocnić, nie miał żadnych rytuałów połykania kolorowych pigułek z aptecznych pojemników. Nie szprycował się zastrzykami – ostatnio zabrakło mu nawet syropu na kaszel. Jego żałosna ucieczka od rzeczywistości ograniczała się do wizyt w małym pomieszczeniu pełnym sprzętu skonstruowanego przez właściwie obcego mu człowieka, z którego pracy od lat łapczywie korzystał. Nie zapisywał nawet wrażeń z wizyt w świecie wykreowanym przez własny umysł. A jednak ta rozpaczliwa szansa na krótkie zerwanie z realnym światem była dla niego bezcenna, a w każdym razie warta poświęconych jej siedmiu lat jego życia.

– Wiek chrystusowy… – wycedził przez zęby, przypominając sobie, że trzy dni temu miał urodziny.

Poczuł nagły zastrzyk energii. Atak minął. Musi wykorzystać ten moment i szybko zrobić zakupy, zanim kolejne ataki uniemożliwią mu opuszczenie mieszkania na kilka dni, jak to było ostatnim razem. Zabrał ze stojącej w przedpokoju szafki portfel i leżące obok klucze, po czym wyszedł na korytarz. Na wycieraczce leżał jakiś drobny batonik, którego omal nie rozdeptał. Prezent od niej.

– Głupia dziewczyna – warknął pod nosem, wsuwając słodycz do kieszeni.

***

Mężczyzna pchał przed sobą skrzypiący wózek, wypełniony do połowy różnej maści towarami, głównie paczkami makaronu, ryżu oraz licznymi konserwami. Fundusze zaoszczędzone jeszcze w czasach, gdy regularnie podejmował się tłumaczeń, starczą mu jeszcze na kilka lat życia w tej umierającej gospodarczo mieścinie. Chociaż prawdopodobnie i tak nie dożyje następnych urodzin. Lubił myśleć w ten sposób, mając przy tym skrytą nadzieję, że będzie w stanie dociągnąć jakoś do czterdziestki. Jego ciało, pomijając uszkodzenia neuronów, w gruncie rzeczy było w całkiem niezłym stanie, ostatnio nawet w miarę regularnie ćwiczył – o ile kilka minut dziennie przypadkowo dobranych ćwiczeń można było nazwać „treningiem”. Jego ręka bezwiednie chwyciła spoczywający w kieszeni batonik. Stosunkowo często dostawał takie prezenty, z początku bał się nawet, że nastolatka coś sobie ubzdurała. Jednak za każdym razem, gdy przypadkowo zdarzało mu się na nią trafić, w jej spojrzeniu znajdował jedynie współczucie. Najwyraźniej jednooka dziewczyna nieświadomie pocieszała się poprzez taką pomoc „komuś, kto ma gorzej”, jak bezdomni karmiący bezpańskie psy.

– Podać siatkę? – spytała szorstkim głosem kasjerka, wyrywając mężczyznę ze świata jego domniemań i niekończących się analiz otaczającego go świata.

– Tak.

Aleksander zapłacił i zapakował zapasy na najbliższe dwa tygodnie do rzuconej na produkty foliowej torby. Opuścił market z narastającym bólem głowy i szybkim krokiem ruszył w stronę swojego osiedla. Za każdym razem, gdy tylko opuszczał mieszkanie, natychmiast znikały wszelkie jego wątpliwości, a ich miejsce zastępowała wdzięczność dla martwego geniusza, dzięki któremu nie musiał wciąż tkwić w tym świecie.

***

Dziewczyna siedziała oparta o ścianę pomiędzy dwoma mieszkaniami, z książką w ręce. Nie oderwała wzroku od lektury nawet, gdy odgłosy ciężkich kroków na schodach stawały się coraz donośniejsze.

To był ktoś z dołu, albo jej wiecznie naćpany sąsiad. W każdym razie to nie były kroki matki. Ta będzie siedzieć w pracy jeszcze przez kilka godzin, więc dziewczyna mogła w spokoju czytać. Lubiła to miejsce, a w każdym razie wydawało jej się o wiele lepsze niż mieszkanie wiecznie zapracowanej, zgorzkniałej rodzicielki. Kroki stawały się coraz wyraźniejsze, ktoś wchodził już na półpiętro. Więc to ten ćpun, szaleniec, czy kimkolwiek był mężczyzna, który mieszkał obok. Zawsze wydawał się kimś nierealnym, jakimś tworem wyrwanym z napisanej strumieniem świadomości książki. Podniosła wzrok, witając bez słowa tajemniczego A. Puka, jak głosiła domowej roboty tabliczka na jego drzwiach. Ich spojrzenia skrzyżowały się na moment, po czym każde przeniosło się ku swoim sprawom – kartce papieru zadrukowanej myślami oraz zamkowi w drzwiach. Nigdy nie uciekał przed jej spojrzeniem, nie był nieśmiały. Nie znajdowała w nich współczucia, ciekawości czy też cichej drwiny. Była tam jedynie czysta, nieudawana obojętność kogoś, kto ma wystarczająco dużo własnych trosk, żeby nie zwracać uwagi na problemy innych. Dlatego lubiła, jak na nią patrzył, nawet przez te ułamki sekund podczas ich przypadkowych spotkań. Mężczyzna zniknął za drzwiami. Dziewczyna poprawiła opaskę ukrywającą jej martwe oko i ponownie w pełni skupiła się na czytanym tekście. Po chwili znów podniosła głowę, gdy drzwi „A. Puka” otworzyły się, a mężczyzna postawił na wycieraczce parujący kubek, po czym zniknął w swojej twierdzy. Tania, słabo posłodzona herbata, stwierdziła dziewczyna, próbując ofiarowanego jej napoju. Zamknęła książkę i sącząc powoli gorący napar, zatopiła się w rozmyślaniach.

***

Aleksander poprawił przymocowane do czaszki elektrody, uśmiechając się pod nosem. Miał nadzieję, że ten sympatyczny cyklop lubi herbatę. Skarcił się w myślach za takie porównanie i spojrzał na migające na zielonym tle liczby. Jeszcze piętnaście sekund. Nagle ekran przybrał żółtą barwę, a umykające cyfry zastąpił komunikat w języku japońskim. Mężczyzna wiedział co oznacza, chociaż już od prawie dwóch lat nie zdarzyło mu się go oglądać. Maszyna, korzystając z rezerwowych akumulatorów, zakończyła wszystkie swoje procesy, by po chwili uciszyć zupełnie swój szum. A więc nastąpiła przerwa w dostawie energii z zewnątrz. Nieopłacone rachunki? Niemożliwe, opłaty za prąd wnosił niezwykle skrupulatnie. Pozostała więc awaria sieci. Z niedowierzaniem odpiął od głowy kable i kilkakrotnie nacisnął włącznik światła, spoglądając na martwą żarówkę. Sprawdził jeszcze bezpieczniki, nim ostatecznie dotarło do niego, że nie ma prądu. Nieco spanikowany, wyszedł na korytarz i omal nie potknął się o kończącą właśnie jego herbatę dziewczynę, gdy nerwowo naciskał owalny przycisk odpowiedzialny za światło na klatce.

– Chyba szlag trafił energię – stwierdziła, nieco zdezorientowana.

Dając się ponieść ślepej furii, mężczyzna jeszcze kilkakrotnie wciskał włącznik, po czym zrezygnowany oparł się o metalową poręcz, stwierdzając:

– Wspaniale.

– Jakiś szalony eksperyment się nie uda?

Spojrzał nerwowo na rozmówczynię, lecz w jej oku nie dostrzegł drwiny. Dziewczyna speszyła się nieco, widząc, że jej ekscentrycznemu sąsiadowi rzeczywiście bardzo zależy na stałym dopływie energii.

– Chyba będzie przerwa gdzieś do wieczora, wczoraj było ogłoszenie na klatce – stwierdziła nieco przepraszającym tonem.

– Potem już wszystko będzie w porządku?

– Tak… Raczej tak… Proszę – dodała, podając opróżniony właśnie kubek. – Robiłeś coś ważnego?

– Powiedzmy.

Kłębiące się w umyśle mężczyzny myśli przeskoczyły niespodziewanie na zupełnie nowy tor, który wyrażony został przez jego pytanie:

– Chcesz zobaczyć ten mój szalony eksperyment?

– Jasne.

Aleksander przepuścił w drzwiach pierwszego od ponad siedmiu lat gościa w swoim mieszkaniu, zastanawiając się, jakie będą skutki jego pospiesznej, ale raczej nie pochopnej decyzji. Prędzej czy później i tak pewnie powiedziałby komuś o urządzeniu z nader oczywistego powodu – zwykłej pychy.

Dziewczyna z uwagą słuchała tłumaczenia rozentuzjazmowanego mężczyzny, który wskazując na wypełniającą pokój maszynerię, objaśniał zasady jej działania. Pomieszczenie, poza dwoma skórzanymi fotelami, ponad którymi na prymitywnych, metalowych wieszakach rozciągnięte były kable z elektrodami, przypominało serwerownię jakiejś małej firmy.

– Więc to wszystko jakby natychmiast wywołuje świadomy sen? – upewniła się, ostrożnie dotykając jednej z aluminiowych, przeszklonych szaf wypełnionych układami scalonymi.

– Tak, symuluje proces zaśnięcia, inicjuje paraliż senny i sztucznie podtrzymuje jedną wizję, nad którą ma się kontrolę. Z czasem można nauczyć się samemu tworzyć całość świata.

– Fantastycznie – stwierdziła z niekłamanym entuzjazmem. – Więc po prostu podpina się do tego i już można być w innym świecie?

– Tak, ale wcześniej oczywiście trzeba przestroić maszynę do odpowiednich częstotliwości. Czyli inaczej, przez kilkanaście nocy zasypiać tradycyjnie z podpiętymi elektrodami, żeby dać maszynie materiał do analizy i skorelowania takiej częstotliwości.

– Ona w ogóle ma jakąś nazwę?

– Raczej ciężko przetłumaczalną. Nie nadawałem jej żadnej naszej, mówiłem ci, że to nie mój wynalazek.

– Tak, tak. Więc ty od lat możesz uciekać od tego wszystkiego, kiedy zechcesz?

– Dokładnie. Ten naukowiec, może nie przyjaciel, ale na pewno mentor, zostawił mi to jako spadek. Długa historia.

– Mogłabym spróbować?

– Mówiłem, że to niszczy neurony.

– Ale mi to pokazałeś. Jeszcze tylko nie zabroniłeś mówić o tym komukolwiek.

– No tak. Zresztą to chyba oczywiste, mam wrażenie, że rozumiesz takie rzeczy.

– Uhm. Wiesz, zazdroszczę ci. Masz coś takiego… Jakby… Wiesz, spełnienie marzeń, możesz robić tam wszystko, co chcesz, a tutaj jakoś po prostu być. Chciałabym chociaż kilka razy doświadczyć czegoś takiego.

– Twój wybór. Na dłuższą metę to cudo zabija, taka jest cena tej wolności. Problemy z koordynacją, napady lęków, bóle, czasem lekki paraliż, niedowład, ogólnie wszystko, co tam się wiąże z układem nerwowym.

– Chyba też po prostu do tego wszedłeś, co? Dowiedziałeś się, spróbowałeś i ciągniesz to dalej.

– Tak. Chciałabyś podobnie?

– Nie – stwierdziła zdecydowanie dziewczyna. – Chyba jeszcze za bardzo mi na sobie zależy. Po prostu od czasu do czasu chciałabym się wyrwać od tego wszystkiego. A to chyba mniej wyniszcza człowieka, niż prochy.

– Badania to minimum dwa tygodnie, musiałabyś regularnie tu spać, podpięta do komputera.

– Rozumiem. Chyba dam radę, matka zawsze bierze coś na sen, mogę przychodzić po jej zaśnięciu i wychodzić rano. Raczej się nie zorientuje.

– Oby. Wiesz, jesteś chyba nieletnia, a ostatnie czego mi potrzeba to jakieś problemy, naloty policyjne czy coś...

– No tak – stwierdziła dziewczyna z uśmiechem. – Wiesz, naprawdę jesteś już mocno wycięty z rzeczywistości.

– Pewnie tak. Ciężko mi myśleć w kategoriach świata, nad którym nie mam pełnej kontroli.

– Rozumiem. Spokojnie, nie będzie żadnych problemów, potrafię być dyskretna. Już kilka razy tak wychodziłam. A do osiemnastki brakuje mi jeszcze… Kilku miesięcy… Więc rzeczywiście mógłbyś mieć trochę kłopotów. Wiesz, to bardzo medialne, takie wykorzystywanie biednej, kalekiej nieletniej. Jeszcze się okaże, że zabiłeś tego faceta.

Mężczyzna z trudem zamaskował uśmiechem swój niepokój. Chociaż właściwie był niewinny, to prawdopodobnie już po pierwszej wizycie policji zostałby zatrzymany. Niewinni nie trzymają w szafach minicmentarzy ze zwłokami swoich przyjaciół.

– Hej!

– Tak? – odpowiedział zdezorientowany.

– Gdzieś odleciałeś. Muszę wracać, więc powiedz, czy się zgadzasz?

– Skoro potrzebujesz takiej oficjalnej zgody. Tak, zgadzam się. Przyjdź dziś na pierwsze badanie.

– Może być koło jedenastej?

– Tak. Byleby nie po północy, musisz jakoś to sobie załatwić. W ogóle najlepiej jeśli będziesz między dwudziestą drugą a dwudziestą trzecią. Dla pewności badania potrwają trzy tygodnie, w tym czasie nie zażywaj żadnych leków, zero alkoholu, nie przesadzaj z wysiłkiem.

– Ok. To wszystko?

– Tak, drzwi zostawię otwarte.

– Wspaniale. No to mamy umowę, drogi doktorze Frankenstein. Aha, tak na marginesie, to jestem Ewa.

– Wiem. Dziewczyna z niepasującym imieniem – mężczyzna mimowolnie wypowiedział na głos swoje wcześniejsze przemyślenia.

– No zgoda. A ty w ogóle jak masz na imię?

– Aleksander. Tylko błagam, nie skracaj tego. W ogóle pozostańmy na formie bezosobowej.

– Ok. To do wieczora.

Mężczyzna uścisnął teatralnie wystawioną w jego kierunku dłoń, ostatecznie potwierdzając zawarty „kontrakt”. Odprowadził swojego gościa do drzwi, po czym spojrzał na przyniesioną mu niedawno paczkę. Skorzystanie z jej zawartości w najbliższych dniach może okazać się dla niego nieco kłopotliwe, mimo tego nie żałował podjętej decyzji. Przypominając sobie jedno z powiedzonek Hiroshiego, według którego każdy uczeń musi kiedyś stać się mistrzem, spróbował włączyć światło. Zdegustowany spojrzał na wciąż martwą żarówkę, postanawiając, że najlepszym rozwiązaniem będzie sen. Czekały go pracowite dni. Musiał jak najszybciej spełnić swój plan, w dodatku uważając przy tym na swoją nowo nabytą uczennicę. Lepiej będzie, jeśli dziewczyna nigdy nie dowie się, do czego posłuży jej mentorowi zawartość dostarczonej przez nią przesyłki. Jedynego środka, dzięki któremu mógł nareszcie definitywnie zerwać z kłopotliwą przeszłością…

***

Pochłonięty pracą mężczyzna ze zdziwieniem odkrył, że właśnie dochodzi czternasta. Wstał znad wanienki i mijając mały kopiec ziemi, piętrzący się na okrywającej znaczną część podłogi folii podszedł do zlewu. Obmył żółte rękawice kuchenne chroniące dłonie, po czym zdjął je i wyrzucił. Spojrzał krytycznie na stos pokrytych drobnymi, zasuszonymi włóknami kości ułożonych na gazecie, po czym przeniósł wzrok ku maszynie postawionej niedbale pośrodku stołu. Przysłana wczoraj kruszarka powinna bez trudu poradzić sobie z kośćmi. W końcu podobne maszyny stosowano w małych gospodarkach przy sporządzaniu mączek kostnych. Aleksander nie wiedział, czy krowie kości są wytrzymalsze od ludzkich, ale na szczęście maszyna sprawiała wrażenie naprawdę solidnej. Mógł zaczynać, czas naglił. Ewa zapowiedziała, że pojawi się ponownie dziś wieczorem na kolejnym badaniu, lecz mężczyzna skrycie obawiał się jej niespodziewanej wizyty. Zresztą już od rana z napięciem czekał na pukanie do drzwi. Oczyma wyobraźni widział poważne twarze stróżów prawa, którzy zakuwają go w kajdanki i odrywają od uniwersum, w którym żył przez ostatnie lata. Dawny, wciąż tłumiony, strach przed aresztowaniem powrócił ze zdwojoną siłą. Prawdopodobnie dziś nie skończy całej roboty, a w ziemi zapewne zostało jeszcze wiele drobnych kostek, lecz była to sprawa drugorzędna. Po skruszeniu najważniejszych „dowodów”, w najbliższych dniach zajmie się odsiewaniem gleby podczas spłukiwania jej w wannie. Już wcześniej przygotował zestaw środków do przeczyszczania rur, zatem jego działanie nie powinno przynieść żadnych odczuwalnych dla sąsiadów skutków. Zresztą przede wszystkim bał się reakcji dziewczyny, której ufał, lecz nie mógł mieć absolutnej gwarancji, że pozostanie w stosunku do niego lojalna. Założył kolejną parę rękawic i ostrożnie włączył urządzenie, ustawiając uprzednio przy jego wylocie garnek. Maszyna popracowała przez chwilę, wytwarzając przy tym stanowczo za dużo hałasu, toteż mężczyzna pośpiesznie ją wyłączył i ostrożnie przeniósł do wytłumionego pomieszczenia. Po chwili wrócił, zabierając ze sobą kilka kości ze stosu. Przez myśl przeszło mu pewne zabawne stwierdzenie. Oto po latach szkielet Miyamoto wrócił do miejsca, gdzie nieszczęsny geniusz wyzionął ducha. I właśnie tutaj, w otoczeniu jego dzieła, znikną doczesne szczątki tego wielkiego marzyciela. Urządzenie ponownie zahuczało i z głośnym chrzęstem rozpoczęło proces przemiany kości w szarawy pył.

Ostatnie promienie zachodzącego słońca wpadały do starannie wysprzątanego mieszkania. Aleksander z zadowoleniem spojrzał na efekt swoich starań. Nikt nie domyśliłby się, że jeszcze niedawno miała tu miejsce ekshumacja. Ziemia powróciła do wanienki, a ta ponownie zniknęła, zamknięta w przepastnej szafie. Jeśli cokolwiek mogłoby przykuć uwagę nastolatki, to chyba tylko porządek. Chociaż, jeśli w ogóle zwróci uwagę na ten fakt, powinna podświadomie złożyć to na karb swojej wizyty. Ot, mężczyzna posprzątał z myślą o mnie. Pewnie jej to schlebi. Albo wzbudzi jakieś podejrzenia. Nie, na pewno nie. Musiał skończyć z tworzeniem wszystkich tych wariantów. Był poza wszelkimi podejrzeniami, nikt nawet nie wiedział, że Japończyk mieszkał u niego. Natomiast Ewa najpewniej uwierzyła w historię umierającego geniusza, który zostawił „w spadku” całą maszynerię jej sąsiadowi i wrócił skończyć swój żywot do ojczyzny. Zresztą to nie miało już znaczenia. Najważniejsze było pomyślne zakończenie badań dziewczyny. Mimo jej zapewnień, mężczyzna bał się, żeby cała sprawa „nocnych wizyt” nie wyszła na jaw. Ludzie w oczywisty sposób tłumaczyliby sobie ich przyczynę, zresztą trzeba było przyznać, iż dziewczyna, pomijając ekscentryczną fryzurę i opaskę na oko, była naprawdę atrakcyjna i zapewne doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Zresztą to i tak było bez znaczenia, bowiem ich stosunki siłą rzeczy musiały pozostać jedynie „naukowe”. Mężczyzna już od dawna pozostawał impotentem, bowiem również ta przypadłość należała do długiej listy niewidocznych ran, jakie odniósł, korzystając z cudownego wynalazku sędziwego Japończyka. Kto wie, ile pożyłby sam konstruktor, gdyby nie fatalny wypadek przy próbie ich synchronizacji? Aleksander ruszył ospale do salonu i nastawiając staromodny budzik na godzinę dwudziestą pierwszą, położył się na kanapie. Musiał wypocząć. Dziś mijał już czwarty dzień niekorzystania z maszyny, a w dodatku rozpoczęcie badań Ewy dodatkowo komplikowało sprawę. Oczywiście prawdopodobnie mógłby korzystać z urządzenia bez żadnych przeszkód, przeskakując między różnymi trybami, lecz wciąż miał opory przed jakimkolwiek ingerowaniem w ustawienia zastosowane przez Hiroshiego. Ledwie przemógł się do przestawienia trybu użytkowania na moduł badania. Jego ignorancja i przyzwyczajenie do odtwórczego użytkowania wynalazku bez podejmowania jakichkolwiek prób zrozumienia jego działania mściły się teraz okrutnie. Nie miał ochoty zagłębiać się w skomplikowane materiały, pozostawione przez starca. Nikt nie chciał pomóc im w rozwijaniu tego projektu, toteż mieli moralne prawo do zatrzymania go jedynie na własny użytek. A przynajmniej miał je naukowiec. Aleksander właściwie był tylko jego pomocnikiem, niemal królikiem doświadczalnym, który teraz do woli korzystał ze schedy po mistrzu niczym złodziej. Złodziej i morderca. Musiał przestać myśleć w ten sposób, w niczym nie zawinił, a teraz w dodatku podzielił się tym sekretem. Zamknął powieki raz jeszcze, myśląc o tym, że powinien nabrać sił przed wizytą dziewczyny. Cóż, nie będzie śnił przed najbliższe trzy tygodnie. Trudno, może to nawet lepiej, da organizmowi czas na chociaż szczątkową regenerację. Przed oczyma stanął mu spotykany w snach widok odległego miasta. Tak, powinien odpocząć. Zbyt często trafiał ostatnio do tego miejsca, gdzie czuł się tak obco, niczym zwykły, bezsilny gość w rozległej krainie snów, rzucany tu i tam przez kaprysy podświadomości. Musiał odpocząć tutaj, w rzeczywistości, która teraz jawiła mu się równie fantastyczną, jak niegdyś strefa sennych majaków…

***

Ostatnia noc rozciągniętych niemal na cztery tygodnie badań minęła spokojnie, podobnie jak wszystkie poprzednie. Cały miniony miesiąc był dla mężczyzny bardzo udany! Zdecydowanie poprawił się stan jego zdrowia. Napady paranoicznego lęku i histerii praktycznie zniknęły, a poza lekkimi, sporadycznymi przypadkami chwilowego drętwienia kończyn, właściwie nic mu nie dolegało. Ciało Japończyka, podobnie jak ziemia, trafiło do ścieków, a cała operacja ani na moment nie przytkała rur, ostatecznie rozwiązując najpoważniejszy z problemów mężczyzny. Natomiast zebrane przez maszynę szczegółowe dane mogły praktycznie w każdej chwili umożliwić dziewczynie przejście do świadomego śnienia. Ta wolała jednak wstrzymać się z tym do następnego weekendu, wymigując się rozpoczętym właśnie rokiem szkolnym. Mężczyzna rozumiał jej obawy, niezbyt zresztą starannie maskowane. Sam miał opory przed pierwszym użyciem aparatury i Hiroshi niemal zmusił go do „skoku”. Zresztą później równie gorliwie próbował wyperswadować mu bezustanne użytkowanie maszyny. Aleksander uśmiechnął się do odległych wspomnień, jednocześnie spoglądając na tarczę zawieszonego na ścianie zegara. Była sobota, godzina siedemnasta trzydzieści i lada moment miała pojawić się Ewa. Jej matka była w pracy, więc teoretycznie nic nie powinno przeszkodzić dziewczynie w dokonaniu „skoku”.

Nerwową ciszę panującą w mieszkaniu przerwał odgłos otwieranych drzwi. W progu stanęła wyraźnie spięta „uczennica”, której „mistrz” teatralnym gestem wskazał drzwi prowadzące do doskonale znanego obojgu pomieszczenia. Zakładając elektrody stwierdził mentorskim tonem:

– Kiedy ogarnie cię silne zmęczenie, nie próbuj się bronić. Na początku nie będziesz w stanie tworzyć własnego „świata”, więc najprawdopodobniej twój umysł umieści cię w jakimś dobrze znanym miejscu, szkole, domu, podwórku czy czymś takim. Spróbuj wtedy wejść gdzieś wysoko i skoczyć albo rozpędzić się i uderzyć w jakąś ścianę. To będzie jeszcze stan półświadomy, kiedy zrozumiesz, że śnisz, organizm spróbuje cię rozbudzić.

– Ale maszyna to zablokuje.

– Dokładnie. Właśnie wtedy powstaje najwięcej uszkodzeń w neuronach. To tak, jakby komputer i mózg na raz tworzyły dwa różne sygnały, które się zwalczają.

– Jak będę się czuć po przebudzeniu?

– Nie myśl teraz o tym. Zrelaksuj się. Spójrz – mężczyzna wskazał na monitor – odliczanie włączone, za kilkadziesiąt sekund zapadniesz w sen. Postaraj się nie myśleć teraz o niczym, najlepiej zamknij oczy, będę tu czuwał.

– Dobrze.

Ewa posłusznie zwarła drżące nerwowo powieki i, oddychając głęboko, próbowała nieco się uspokoić. Nagle zadrżała spazmatycznie, po czym bezwładnie zwiesiła głowę, rozluźniając uścisk palców na oparciach skórzanego fotela.

– Miłych snów – wyszeptał mężczyzna, spoglądając uważnie na wypełniające ekran wykresy.

***

Aleksander w milczeniu podawał rozdygotanej towarzyszce kolejne kawałki papieru toaletowego, którymi niezdarnie ścierała ze swojej bluzki wymiociny. Wyglądała fatalnie; blada, z resztkami na wpół przetrawionego pokarmu na ustach i nerwowo dygoczącymi dłońmi.

– Boli cię głowa?

– Chooolernie… – wymamrotała z trudem.

– Chodź, wypłuczesz usta. Potem położysz się na trochę, ból minie za kilka godzin.

– Byłam w jakiejś stodole… Rozmawiałam z krową i właściwie… A tak, była tam jakaś krypta, w której mogłam jakby… przesuwać ściany.

– Spokojnie, musisz odpocząć. Przy większej praktyce zyskasz z czasem pełną kontrolę nad wszystkim.

– Mogę się umyć?

– Co? A, tak, jasne.

Mężczyzna doprowadził Ewę do łazienki i pomógł jej nalać do kubka ciepłej wody. Cierpliwie poczekał, aż wypłucze usta, po czym przyniósł z pokoju nowy ręcznik i wyszedł. Stanął w pewnej odległości od drzwi, wsłuchując się w miarowy plusk. Miał nadzieję, że wyczerpana swoją „podróżą” dziewczyna nie zasłabnie. Spała niecałą godzinę, o wiele krócej niż przypuszczał. Pamiętał, że on po pierwszym „skoku” czuł się znacznie lepiej. Może dla kobiet powinny być inne ustawienia? To już nie było ważne, na szczęście nie doszło do żadnego incydentu. Szum wody ustał, a po chwili w drzwiach ukazała się Ewa. Jej czysta, zaczerwieniona skóra nieprzyjemnie kontrastowała z brudnym ubraniem, które ponownie włożyła. Słaniając się na nogach, przeszła do salonu, gdzie natychmiast zwinęła się w kłębek na kanapie i po kilku minutach zasnęła. Aleksander westchnął przeciągle, pewny, iż cały proces mimo wszystko przebiegł zbyt gwałtownie. Nagle jego myśli przeskoczyły na zupełnie inne tory. Poczuł przemożną chęć skorzystania z wolnej już maszyny. Zmuszając się do wyłączenia aparatury, zabrał ze stolika klucze i pośpiesznie opuścił mieszkanie, chcąc jak najszybciej oddalić się od źródła pokusy. Musiał wytrzymać jeszcze tylko do jutra, dziś był bardziej potrzebny tu, niż w zakamarkach własnego umysłu. Ktoś musiał zadbać o Ewę, kiedy już dojdzie do siebie. Dobrze, gdyby zapisał obserwacje z tego „eksperymentu”, chociaż pewnie i tak nie miałby w sobie dość samozaparcia, żeby regularnie sporządzać takie raporty. Oczywiście jeśli dziewczyna jeszcze kiedykolwiek zdecyduje się na kolejny „skok”.

***

Przez kolejne siedem miesięcy jednooka nastolatka była częstym gościem w mieszkaniu swojego sąsiada. Zwykle korzystała z maszyny dwa, trzy razy w miesiącu, chociaż zdarzały się też okresy kiedy „śniła” po kilka wieczorów z rzędu. Jej przebudzenia były o wiele łagodniejsze od pierwszego, chociaż wyraźnie widać było negatywne skutki kolejnych „skoków”. Nieznaczne, chociaż dla wnikliwego obserwatora wyraźnie dostrzegalne, drżenie koniuszków palców i tik nerwowy polegający na pocieraniu o siebie nadgarstków na pierwszy rzut oka mogły podsunąć komuś myśl o początkach uzależnienia od jakichś chemicznych środków. Aleksander obawiał się skrycie, że ktoś w szkole jego „uczennicy” w końcu zwróci uwagę na te objawy. Na szczęście, jak dotąd, nic takiego nie miało miejsca. Dziewczyna wyglądała zdrowo, zapuściła nawet włosy, które obecnie sięgały jej nieco ponad połowę uszu. Właściwie mężczyzna bardziej obawiał się o siebie. Mimo, że z maszyny nie korzystał częściej niż raz w tygodniu, powróciły jego stany lękowe, przybierając do tego niespotykane wcześniej rozmiary. Coraz częściej zdarzało mu się nie zasypiać ze strachu albo zostawiać na noc włączone wszystkie światła w mieszkaniu. Kiedy już zaczynał świadomie śnić, czuł silne ograniczenia i coraz częściej zdarzało mu się pozostawać po prostu zwykłym obserwatorem swoich sennych spektakli. Próby przejmowania pełnej kontroli oczywiście zawsze kończyły się sukcesem, lecz po przebudzeniu jego stan psychiczny był tak fatalny, iż wolał unikać tego za wszelką cenę. Powracający motyw widzianej w oddali wieży nawiedzał go już od przeszło tygodnia. Był to koszmar, z którym bezskutecznie próbował walczyć. Pewnego wieczora już miał zainicjować start systemu, gdy nagle irracjonalny lęk kazał mu wybiec z wypełnionego szumem maszyn pomieszczenia i zaszyć się w łazience, gdzie spędził kilka godzin na ponurych rozmyślaniach. Jego stan najwyraźniej był na tyle zauważalny, że pewnego popołudnia, podczas kolejnej wizyty zaniepokojona dziewczyna spytała:

– Wiesz jaki dziś dzień?

– Jaki?

– Pytam ogólnie, wiesz, data.

– Chyba dwudziesty marca.

– Na pewno dwudziesty, sobota dokładnie.

– Dziś jest jakaś rocznica?

– Nie. Po prostu nie zauważyłam u ciebie żadnego kalendarza, poza tym w komputerze. W ogóle wyglądasz, jakbyś nie wiedział do końca, co się wokół ciebie dzieje. Wczoraj w nocy słychać było przez ścianę twoje krzyki, miałeś jakieś koszmary?

– A… Tak. W zasadzie tak. Właściwie spadłem z kanapy gdzieś koło czwartej nad ranem i już więcej nie spałem, nawet niezbyt pamiętam ten sen.

– Często ostatnio świadomie śnisz?

– Prawie w ogóle. To wszystko chyba nie ma związku z maszyną. To znaczny na pewno jakoś wiąże się z jej długoletnim użytkowaniem, wiesz, jakieś trwałe zaburzenia.

– Uważaj na siebie, dobra?

– Dobrze – przytaknął bez większego przekonania mężczyzna.

Szczera troska malująca się na twarzy dziewczyny zdziwiła go. Chcąc oderwać się od dziwnych myśli, zagaił:

– Śnisz dzisiaj?

– Nie. W tym miesiącu chyba zrobię sobie przerwę. Ale mogę przyjść, wiesz, coś ugotować, pogadać. Naprawdę kiepsko wyglądasz.

– W porządku, przychodź…

– Co to za sen?

– Co?

– Ten koszmar. Już jakiś czas temu miałam wrażenie, że słyszałam krzyki. Wczoraj były bardziej wyraźne i nawet matka je słyszała.

– A właśnie, co z nią? Nie domyśla się czegoś?

– Nie, albo udaje, że nie widzi. Może któraś z tych wścibskich bab z dołu doniosła jej o naszych spotkaniach. Takie przechodzenie z mieszkania do mieszkania jest chyba całkiem wyraźnie słyszalne, a przynajmniej zawsze miałam takie wrażenie, kiedy przesiadywałam na korytarzu. No, co to za sen?

– Nic specjalnie strasznego, chociaż ten motyw często pojawia się, kiedy zasypiam przez maszynę. Jestem na jakimś wzgórzu i widzę w oddali miasto z wysoką, szarą wieżą.

– Byłeś tam?

– W mieście? Nie. Zawsze się boję. Odwracam wzrok i idę gdzieś ścieżką, wtedy sceneria się zmienia. Gorzej, jeśli śnię normalnie. Wtedy nie mam kontroli, muszę tam iść. A im bardziej zbliżam się do bram, tym bardziej się boję.

– I budzisz się z krzykiem.

Dalszą rozmowę przerwało stanowcze pukanie. Mężczyzna zamarł, czując przyspieszone bicie serca. Gestem nakazał towarzyszce zostać na swoim miejscu i ostrożnie podszedł do drzwi wejściowych. Na progu zastał rumianą od panującego na zewnątrz chłodu dziewczynę, która wyraźnie zdezorientowana powiedziała pośpiesznie:

– Przepraszam, chyba pomyliłam mieszkania.

Aleksander kiwnął bez słowa głową i zamknął drzwi, słysząc, jak nieznajoma puka do przeciwległego mieszkania, czekając bezskutecznie na jakąkolwiek reakcję. Po chwili wahania sięgnęła do kieszeni i kilkoma sprawnymi ruchami wybrała jakiś numer. Kilka sekund później z salonu dobiegł mężczyznę krótki dźwięk skocznej melodyjki, która natychmiast umilkła zastąpiona przez cichy głos Ewy stwierdzający:

– Już jesteś? No nie ma mnie jeszcze, na zakupach jestem. Idź w stronę centrum, spotkamy się przy kasach. Cześć.

Chwilę po tym w przedpokoju pojawił się „zbieg”, niespokojnie pytając:

– Mógłbyś wyjrzeć przez okno, czy ta dziewczyna już poszła w stronę centrum?

– Oczywiście.

Mężczyzna spełnił prośbę swojego gościa meldując:

– Już idzie.

– No dobra, to ja lecę. Trzymaj się, wpadnę wieczorem.

– Jasne.

– Cześć!

Aleksander odprowadził swoją towarzyszkę rozbawionym spojrzeniem. Usłyszał niemal jednoczesne trzaśnięcie własnych drzwi i otworzenie tych od sąsiedniego mieszkania. Kilkanaście sekund później klatkę schodową wypełnił głośny szczęk zatrzaskiwanego zamka i odgłos zbiegania po betonowych schodach. Cały ten „rytuał” niespodziewanie wprowadził mężczyznę w dobry humor, chociaż takie właśnie błahe epizody codzienności z czasem zbrzydły mu do tego stopnia, że przed laty zdecydował się w pełni odrzucić realną egzystencję. Teraz, gdy zagrożenie dostrzegał „po drugiej stronie”, ta sama, znienawidzona rzeczywistość sprawiała wrażenie przytulnej przystani, w której chciał pozostać najdłużej, jak to tylko było możliwe. Kraina snów była teraz opanowana przez jego własne, bliżej niesprecyzowane lęki. Koszmary snute przez podświadomość przepłoszyły go z „królestwa”, którym do tej pory niepodzielnie władał. Niestety, nawet podczas tej „banicji” nie czuł się bezpieczny. Puste mieszkanie sprawiło, że uczucie niepokoju powróciło. Z niecierpliwością myśląc już o powrocie dziewczyny, ruszył w stronę kuchni i odpalił jeden z palników, wpatrując się w oplatającą go, uspokajającą, błękitną koronę płomieni.

***

Świt zastał mężczyznę siedzącego przy kuchennym stole. Uporczywy ból głowy, który dzisiejszej nocy nie pozwolił mu zasnąć, powoli ustępował. W milczeniu spożywał resztki, które zostały po kolacji przyszykowanej mu wczorajszego wieczora przez Ewę. Dziewczyna wróciła do domu późno, według niego nawet za późno. Prawdopodobnie natknęła się tam na swoją matkę, chociaż nie słyszał żadnych awantur. Przeżuwając wyjętego przed chwilą z lodówki naleśnika, myślał już tylko o tym, żeby chociaż na moment się zdrzemnąć. Po chwili namysłu pośpiesznie dokończył jeść i ruszył w stronę kanapy. Opadł bezsilnie na mebel i podkurczył nogi. Spojrzał na ścienny zegar. Dochodziła siódma rano. Zamknął powieki, wsłuchując się w szum pulsującej w skroniach krwi.

Tarcza zegara wskazywała godzinę dziewiątą pięć, gdy głośny dzwonek, powód, dla którego musiał przerwać swój wypoczynek, zaśpiewał raz jeszcze. Z niewypowiedzianym przekleństwem na ustach podszedł do drzwi, otwierając je gwałtownie. Na progu stała trzęsąca się ze złości Ewa, która bezceremonialnie minęła go i weszła do środka, zamykając drzwi na zamek dokładnie w momencie, gdy z przeciwległego mieszkania wyszła jej matka.

– Spław ją, proszę! – wysyczała łamiącym się głosem dziewczyna.

Zdezorientowany mężczyzna stał w przedpokoju, gdy ponownie odezwał się dzwonek, którego piskliwy dźwięk mieszał się z gwałtownym pukaniem, najwyraźniej rozjuszonej, stojącej na zewnątrz kobiety. Po chwili namysłu Aleksander ostrożnie uchylił drzwi i poprzez utworzoną w ten sposób szparę natychmiast został obrzucony słowotokiem ubranej w szlafrok sąsiadki.

– Niech pan powie tej idiotce, żeby w tej chwili wyszła i przestała odstawiać ten cyrk!

– Proszę zaczekać… – zaczął niezdarnie, lecz przerwał, gdy obok niego wcisnęła się Ewa, wrzeszcząc:

– Ani mi się śni! Będę tu siedzieć ile mi się spodoba, to lepsze niż gnić w tej parodii domu!

– Ty niewdzięczna szmato!

– Idź dalej zdradzać ojca!

– To on nas zostawił! Jeśli natychmiast…

– Nie!

Dziewczyna zatrzasnęła drzwi, po czym uciekła w głąb mieszkania. Już nie pukanie, lecz gwałtowne walenie pięścią zmusiło Aleksandra do ponownego otwarcia i wysłuchania potoku przekleństw. Gdzieś z dołu dało się słyszeć odgłos otwieranych drzwi, najwyraźniej mieszkańcy zwietrzyli już tak smakowity kąsek, jak kłótnia sąsiadki z udziałem osób trzecich.

– Niech pan mnie natychmiast wpuści! – zażądała kobieta, napierając ciałem w stronę wejścia.

– Spokojnie!

– Jakie spokojnie! Oddawaj mi córkę!

– Sama tu weszła! Niech się pani uspokoi…

– Wracaj tu, dziwko! – wrzasnęła w głąb mieszkania. – Natychmiast! A ty puszczaj mnie! Córkę mi pierdolisz pod nosem, a teraz wpuścić nie chcesz?

– Nikogo nie pierdolę, proszę się opanować!

– Wyłaź!

– Niech pani wróci za godzinę…

– Wyłaź!!! – wrzeszczała kobieta, kompletnie ignorując prośby rozmówcy.

Nagle, jakby przypominając sobie o jego istnieniu, stwierdziła:

– Ona nie ma jeszcze osiemnastu lat, niech wyjdzie albo wracam z policją!

– Czy ja ją trzymam?! – odwarknął coraz bardziej poirytowany mężczyzna. – Sama przyszła i sama wróci, jak się uspokoi!

– Co? Gówniara ma się słuchać, żre mój chleb i mieszka pod moim dachem!

– Zamknij ryj, stara wariatko – tym stwierdzeniem Aleksander brutalnie zakończył dalszą konwersację.

Ponownie zatrzasnął drzwi i przekręcił zamek, po czym odpiął kabel od piszczącego bez przerwy dzwonka, który natychmiast umilkł. Ignorując wściekłe łomotanie, zajrzał do salonu i kuchni. Zaniepokojony zerknął też do łazienki. Tu również nie zastał nastolatki. Pełen obaw wszedł do pokoju „śnienia”. Na skórzanym fotelu, z wyrazem błogiego zadowolenia na twarzy, siedziała nieprzytomna dziewczyna.

Nieprzyjemny dreszcz przebiegł po ciele mężczyzny, gdy ostrożnie podszedł do wypełnionego wykresami monitora. Swego czasu pokazał nastolatce kilka podstawowych komend, więc była w stanie samodzielnie uruchomić system. Niestety, cały proces był stanowczo zbyt skomplikowany, aby mogła prawidłowo przeprowadzić go do końca bez nadzoru. Chociaż bez wątpienia udało się jej zacząć śnić, to najistotniejszy problem stanowił dobór odpowiedniego „balastu bezpieczeństwa”. Bez tego próba przebudzenia mogła być dla młodego organizmu naprawdę zabójcza. Mężczyzna pośpiesznie sprawdził wprowadzone komendy, czując, jak oblewa go pot. Naszła go myśl, że pozbywając się zwłok Japończyka, niepotrzebnie pozbywał się również ziemi, która mogła posłużyć do ukrycia jeszcze jednego ciała. Musiał jak najszybciej wymyślić sposób na uratowanie dziewczyny. Wprowadzając się w świadomy sen niejako „z marszu”, sama zmniejszyła ilość dostępnych w tej chwili opcji. Nie można jej było obudzić przez działanie maszyny. Właściwie każda próba ingerencji w trwający proces snu mogła zakończyć się dla niej jeśli nie śmiercią, to na pewno trwałym kalectwem. A przy obecnych ustawieniach sama nigdy nie odzyska świadomości, co w szybkim tempie doprowadzi do śmierci choćby z odwodnienia. Aleksander popełnił kiedyś podobny błąd i jedynie interwencja Hiroshiego pomogła mu wrócić do realnego świata. Wtedy to po raz pierwszy – i niestety jedyny – udało się im zespolić ze sobą dwa sny. Naukowiec podpiął się wówczas pod wizję swojego towarzysza, aby pomóc mu ostrożnie zbudzić się, niejako oszukując system kontroli. Śniąc wspólnie jeden sen, znaleźli się niemal w obcym wymiarze, a przeżycie to tak na nich podziałało, iż obaj zapragnęli powtórnie go doświadczyć, co w rezultacie doprowadziło do tragedii. Mężczyzna odrzucił jałowe rozważania o przeszłości. Zamiast tego zaczął gorączkowo przekopywać pozostawione przez starca rękopisy w poszukiwaniu komend odpowiedzialnych za bezpieczne podpięcie się pod trwający już proces. W końcu dopiero próba synchronizacji przyniosła Japończykowi śmierć, zaś jego wcześniejsza „misja ratunkowa” uwieńczona została sukcesem. Kwadrans później Aleksander pośpiesznie studiował napisane starannym, niemal „maszynowym” charakterem pisma, notatki dotyczące interesującego go tematu. Od dawna nieużywany język sprawiał mu nieco kłopotów, mimo to stosunkowo szybko ciąg znaków ponownie zaczął do niego przemawiać. Pośpiesznie wprowadził kilka poleceń i nerwowo przygryzając wargi, spoglądał na ekran wypełniony obecnie równymi wierszami kodów. Wszystko wyglądało normalnie, w każdym razie Ewa nie została spektakularnie usmażona na jego oczach. Zainicjował proces startowy i spokojnie usiadł w drugim fotelu, przypinając sobie elektrody. Mocne, a przy tym dziecinnie łatwe do usunięcia przyssawki gładko przylgnęły do jego skóry. Paradoksalnie, stosunkowo dużo ich środków zostało spożytkowanych na te właśnie zaawansowane technologicznie „macki”, stosowane tylko w największych światowych klinikach. Sprzęt elektroniczny naukowiec uzyskiwał z wielu, sobie tylko znanych, źródeł za półdarmo. Dość wspomnień, musiał wyczyścić umysł. Na ekranie rytmicznie przeskakiwały cyfry. Zamknął oczy, czując jak świadomość zaczyna go opuszczać, jednak znacznie wolniej niż normalnie. Tonąc w odmętach własnego umysłu, przez kilka sekund słyszał jeszcze dziwnie odległy, rytmiczny szum pracujących mozolnie maszyn.

II

Dziewczyna rozglądała się zdumiona, próbując zrozumieć, co się stało. Chociaż nadal świadomie śniła, to nagle krajobraz wokół niej uległ całkowitej przemianie. Zniknęło gdzieś rozległe, zielone pastwisko, pojawili się ludzie i budynki. Wszystko to wydawało się jej tak obce, że przez moment nie była w stanie w żaden sposób zareagować. Wyglądało na to, że „akcja” jej snu przeniosła się do jakiegoś bliskowschodniego miasta. Spojrzała pod nogi. Podłoże na pierwszy rzut oka wyglądało, jak gdyby stanowił je ubity piasek. Spróbowała zrobić w nim stopą rysę, lecz but zagłębił się tylko niczym w na wpół zaschniętym błocie. Uśmiechnęła się szeroko, zadzierając przy tym głowę. Niebo było błękitne i bezchmurne. Nastolatka spostrzegła, iż mimo dobrej pogody nigdzie nie może dostrzec słońca. Czegoś takiego jeszcze nie doświadczyła, ta wizja była zupełnie inna niż wszystkie poprzednie. W dodatku wciąż czuła czyjąś obecność. Nie było to nieprzyjemne, wprost przeciwnie. Zupełnie, jakby ktoś nad nią czuwał. Nagle dostrzegła przed sobą grupkę osób w groteskowych, szarych maskach teatralnych na twarzach, idących powoli przed siebie. Podbiegła do jednej z nich i z zainteresowaniem spytała:

– Gdzie idziecie?

– Na święto – odparła matowym głosem osoba.

Wszystko to było tak realne, iż dziewczyna poczuła się mocno zdezorientowana. Wąskimi uliczkami nieustannie sunęło mnóstwo jednakowych postaci. Pozbawione okien, wyposażone jedynie w drewniane drzwi budowle zupełnie nie trzymały pionu, lekko chyląc się ku sobie płaskimi dachami. Ewa zapragnęła wejść na jedną z nich, podeszła więc do najbliższego domu dotykając ostrożnie ściany. Była twarda, lecz niezrażona tym nastolatka próbowała wyrwać z niej kawałek, pamiętając o instrukcjach udzielanych jej swego czasu przez Aleksandra. Wszystko tu było iluzją, dziełem umysłu i zależało od jej woli. Śmiało chwytając kolejne kawałki muru, zaczęła wchodzić do góry, mając przy tym wrażenie, jakby pełzła po olbrzymim, niezwykle stabilnym materacu. Gdy dotarła na szczyt, stanęła na płaskim dachu i z zachwytem spojrzała na panoramę rozpościerającego się pod nią miasta, zupełnie jakby pokonała odległość nie kilku, lecz co najmniej kilkudziesięciu metrów. Wszystko tonęło w groteskowej, białawej mgle i sprawiało wrażenie odnóg wychodzących z jednego wspólnego źródła, które stanowił rozległy, widoczny w oddali plac, pośrodku którego wznosiła się wysoka, okrągła, szara wieża. W jednej chwili pojęła dlaczego dane jej było to niezwykłe uczucie bliskości oraz zrozumiała, gdzie tak właściwie trafiła. Zyskując pełną świadomość, pojęła również, że jej wcześniejsze, lekkomyślne zainicjowanie programu „śnienia” musiało wywołać „tam” jakieś kłopoty. Aleksander tylko jeden raz napomknął o możliwości jednoczesnego „śnienia” i to w formie ostrzeżenia. Czyżby więc mimo wszystko „podpiął się” pod jej sen? Bez wątpienia tkwiła pośrodku koszmaru nawiedzającego go od dłuższego czasu, więc chyba była w jakimś stopniu więźniem jego umysłu. Jeśli naprawdę był on w stanie w każdym swym śnie tworzyć tak sugestywne, prawdziwe obrazy, to nic dziwnego, iż uparcie kontynuował „śnienie” przez wszystkie te lata. Zaczęła schodzić z myślą, że i ona pragnie dojść kiedyś do takiej perfekcji w tworzeniu nierzeczywistego świata. Czuła, że musi iść wraz z innymi pozbawionymi twarzy sylwetkami w stronę tej wielkiej wieży. Coś – może jej towarzysz – przywoływało ją tam z siłą tak wielką, że nie miała ochoty stawiać oporu. Musiała ulec.

***

Mężczyzna z niedowierzaniem spoglądał przed siebie z pozbawionego roślinności, skalistego wzniesienia. Znów tutaj trafił. Wszystko wyglądało tak, jak zazwyczaj. Odległe miasto, wieża, słoneczna pogoda, która natychmiast, gdy tylko człowiek przestawał o niej myśleć przemieniała się w mglisty wieczór.

– Nie… – wycedził wściekle przez zęby.

Ze wszystkich możliwych miejsc musiał trafić akurat tu, wprost do tego koszmarnego wytworu własnego umysłu, który zadręczał go od dłuższego czasu. Czegoś się tutaj bał, czegoś konkretnego. A mimo to, teraz uczucie tego paraliżującego strachu niemal go nie dotknęło. Wiedział, że gdzieś tu jest ktoś tak samo realny jak on sam. Musiał szybko odnaleźć zagubioną dziewczynę i pomóc jej odzyskać świadomość. Dzięki jej obecności czuł, że jest w stanie sprostać temu miejscu, chociaż z każdą chwilą jego pewność siebie malała. Spojrzał hardo przed siebie i wyciągnął dłonie, chwytając wiszące w powietrzu lejce. Mimo silnych oporów przed używaniem „mocy” w tym miejscu musiał z nich skorzystać. Przez lata swoich długich, niemal narkotycznych snów nauczył się w sposób niemal doskonały kontrolować otaczający go świat. Jego świadomość panowała nad wytworami fantazji i przy dobrej koncentracji mógł nawet – chociaż to udało mu się ledwie dwa razy – stworzyć przeciwnika, z którym stoczył prawdziwy pojedynek szachowy. Tutaj natomiast, w tym świecie czerpiącym wprost z zakamarków jego podświadomości, każda ingerencja napawała go obawą tak silną, jak na początku eksperymentów. Sunął w stronę bramy na swoim niewidocznym rydwanie, widząc przesuwający się po boku krajobraz, który sprawiał wrażenie kolorowych szmat, przyklejonych niedbale do ścian jakiegoś tunelu. Gdy tylko spróbował dostrzec to, co mija jego pojazd, natychmiast stawał, a on patrzył na jakiś fragment przestrzeni, gdzieś w okolicy miejskich murów. Panując nad odruchem rozglądania się na boki, wznawiał wtedy podróż, aż ostatecznie przekroczył rozwartą na oścież bramę i wjechał na wybrukowaną bladożółtymi cegłami ulicę. Puszczając lejce, pozwolił wizji niewidzialnego rydwanu rozwiać się w powietrzu, czemu towarzyszył dźwięk podobny do odgłosu toczenia czegoś po sypkim, chrzęszczącym śniegu. Aleksander ruszył śmiało przed siebie, instynktownie podążając w kierunku, gdzie stał główny obiekt tego miejskiego mirażu.

Wieża.

Cokolwiek skrywała, do tej pory nie był w stanie dotrzeć nawet w jej pobliże. Teraz nareszcie było to możliwe. Kto wie, może przy okazji ratowania dziewczyny uda mu się w końcu poznać treść pytań, które powinien zadać samemu sobie, aby uzyskać uspokajające odpowiedzi. Tymczasem wciąż priorytetem pozostawało odszukanie Ewy.

***

Dziewczyna spoglądała na wspartą o mur postać, która podobnie jak ona nie skrywała twarzy za maską. Kobieta, ubrana w jaskrawozieloną suknię, niedbale przeczesywała długie, kasztanowe włosy. Jej korpus opinał stanowczo za ciasny gorset, podobnie było z resztą stroju, który przypominał dziewiętnastowieczne suknie balowe. A może osiemnastowieczne? Ewa widziała takie stroje jedynie w filmach kostiumowych i właściwie nie była w stanie wskazać konkretnej epoki, z której pochodziłoby to ubranie. Była natomiast pewna, że nieznajoma jest prostytutką. Wiedziała o tym tak, jak w wielu wcześniejszych snach znała „fabułę” historii, w której akurat uczestniczyła.

– Hej, chodź tu! – zawołała Ewa.

Kobieta odpowiedziała perlistym uśmiechem, nie ruszając się przy tym z miejsca. Nastolatka po chwili namysłu sama podeszła, pytając:

– Kim jesteś?

– Przecież sama wiesz.

– Nie masz maski, nie idziesz na święto.

– Zazdrościsz mi śmiałości?

– Odpowiadaj na pytania.

– Mogłabym GO mieć. Ty tylko obserwujesz.

– Kim jesteś?!

– Sama wiesz najlepiej.

Nieznajoma delikatnie uszczypnęła dziewczynę w policzek, po czym powoli zbliżyła jej twarz do swojej, szepcząc prosto w usta:

– Chcesz go? – spytała, delikatnie dotykając językiem warg rozmówczyni.

Ewa odskoczyła gwałtownie do tyłu, wyrywając się tym samym z dziwnego letargu, który opanował ją, gdy tylko poczuła dotyk ulicznicy. Kobieta raz jeszcze przeczesała włosy dłonią, śmiejąc się przy tym z politowaniem. Dziewczyna zrozumiała nagle, że spogląda na swoją własną twarz. Przypomniała sobie marzenia, którym niegdyś się oddawała. Spoglądała na wyobrażenie samej siebie sprzed pewnego czasu. Kiedyś marzyła, by być właśnie taką śliczną „damą z epoki”, w pięknej sukni, o smukłej sylwetce, lśniących włosach i z parą zdrowych oczu. Świadomość tego, iż to wyobrażenie stoi teraz przed nią jako zwykła dziwka była naprawdę wstrząsająca. Zupełnie, jak gdyby ktoś wydarł z niej przed nikim nieodsłaniany dziecinny sekret, marzenie o pięknie i postawił go przed szeroką, wyjącą ze śmiechu publicznością. Została obnażona. Wrzeszcząc, skoczyła ku spokojnej kobiecie i próbowała zedrzeć z niej suknię, wrzeszcząc:

– To moje, suko!

– Sama jesteś małą suką. Nieposłuszna.

To były słowa jej matki. Istotnie, miejsce nieznajomej zajęła ona, matka, o wiele wyższa niż w rzeczywistości, bardziej butna, ubrana w paskudną parodię poprzedniego stroju. Dziewczyna pchnęła ją wściekle tak, iż kobieta uderzyła o ścianę budynku i z wyrzutem stwierdziła:

– Nie bądź niegrzeczna, bo tata nie wróci.

Stara, ohydna groźba stosowana przez całe dzieciństwo sprawiła, że Ewa odbiegła co sił w nogach w stronę widocznej w oddali grupki szarych postaci. Złapała jedną z nich za rękę i zamykając oczy, dała się prowadzić w stronę Wieży. Czuła się teraz bezpieczniej, chociaż paraliżujący strach nie pozwalał jej rozewrzeć powiek. Idąc w ciemności, niespodziewanie zaczęła tęsknić za „zieloną” prostytutką i jej łagodnym głosem. Chciała obudzić się z powrotem w fotelu, lecz jakaś siła nie pozwalała jej przerwać tego szaleńczego snu. W końcu podniosła jedną powiekę i zobaczyła sunący przed nią sznur szarych postaci w takich samych, głupawych maskach z pomarszczonego papieru. Ktoś podał jej płaszcz w kolorze betonu i sztywną, szorstką maskę wykonaną chyba z jakiegoś tworzywa sztucznego. Założyła na siebie te tajemnicze insygnia zjednoczenia z tłumem. Wraz z innymi tym samym, sennym, posuwistym krokiem podążała – jak teraz dopiero zauważyła – w dół skalistego stoku. Wszędzie dookoła świat skryty był w gęstej mgle, w której widniał jedynie odległy, czarny, pionowy kształt na horyzoncie. To musiała być Wieża. A ona szła na święto, tak jak wszyscy inni. Dziwnie uspokojona, poczuła jakby zasypiała, chociaż wciąż mozolnie kontynuowała ten dziwaczny, wspólny marsz anonimowych sylwetek.

***

Aleksander z trudem powstrzymywał się przed gwałtownym przebudzeniem. Wszystko wokół zatraciło już swoje kontury i powoli zaczynało tonąć w ciemności. Przed momentem czuł niknącą obecność Ewy, którą na szczęście udało mu się zatrzymać w świecie snu. Włożył w to tak wiele świadomego wysiłku, iż omal sam nie przerwał swojego snu. Z doświadczenia wiedział, że jego ciało musiało już kilkunastokrotnie się przebudzić, lecz czujna maszyna uśpiła je silnymi impulsami. To zdecydowanie nie wyjdzie mu na dobre. Czując, jak z wolna odzyskuje kontrolę nad otaczającą go rzeczywistością, ruszył przed siebie ku widocznej w oddali sylwetce Wieży. Wtem dostrzegł wspartego o ukośny mur starca, który obdarzył go szerokim, sprawiającym wrażenie nieszczerego, uśmiechem. Hiroshi Miyamoto we własnej osobie. Zaskoczony mężczyzna spytał gniewnie Japończyka:

– Co ty tu robisz?

– To chyba oczywiste, jestem wytworem twojego umysłu. Może nęka cię poczucie winy?

– Nic ci nie zrobiłem!

– Zmieliłeś moje kości, chyba można to uznać za „coś”.

– Nie miałem wyboru.

– Miałeś, po prostu wybrałeś jeden z wariantów. Zresztą jestem martwy, nie chowam do ciebie urazy. To ty się zadręczasz.

– Daj mi spokój!

– Jestem częścią ciebie z twarzą ofiary, nic więcej.

– Nie jesteś żadną ofiarą, zginąłeś w wypadku.

– O tak. I to miałem na myśli. To ty połączyłeś pojęcie ofiary z morderstwem.

– Nie mam czasu.

– Ta dziewczyna to twój klucz. Wykorzystujesz ją, tak jak zawsze robiłeś to z potrzebnymi ci ludźmi. Od reszty się odciąłeś.

– Dosyć.

Aleksander chwycił wyrosły właśnie z ziemi kostur i wymierzył cios rozmówcy. Ten stał spokojnie, patrząc jak drewno odskakuje od stłuczonej właśnie grubej szyby, która posłużyła mu jako tarcza.

– O proszę. Potrafisz materializować tu przedmioty, stworzyłeś sobie broń i szklaną tarczę. Nie możesz atakować samego siebie, to nic nie da. Ale efektownie wygląda, a ty zawsze lubiłeś takie rozwiązania.

– Idę.

– Do zobaczenia w Wieży.

Aleksander zignorował ostatnie słowa dawnego mentora. Puścił się biegiem po opadającej stromo, zasnutej mgłą uliczce. Tutaj mógł spotkać wszystko to, co codziennie podświadomie ukrywał nie tylko przed światem, ale i samym sobą. Każdą fantazję, uczucie, czy lęk. Jedynie świadomość, że ktoś jest tu razem z nim, dodawała mu sił. Inne istnienie, dzięki któremu nie czuł się tak przeraźliwie odsłonięty, sprawiało, iż mógł kontrolować w pewnym stopniu również tę rzeczywistość. Czując wyraźną bliskość dziewczyny, zwolnił kroku, widząc tłumy ubranych w jednakowe, szare szaty ludzi z maskami na twarzach. Musiał wkroczyć w sferę wizji, które tworzył umysł Ewy, próbujący jakoś odnaleźć się wewnątrz jego jaźni. Ostrożnie wszedł przez pozbawione wrót owalne przejście do wnętrza tajemniczej budowli.

Wieża sprawiała wrażenie olbrzymiej wbitej w ziemię rury. Nie posiadała dachu, przez co do środka wpadało mnóstwo niezwykle jasnego, niemal białego blasku, który wyglądał bardziej jak snop światła rzucany przez latarkę niż naturalne, słoneczne promienie. Kamienne ściany pokrywały realistyczne rzeźby pogrążonych w smutku ludzkich twarzy. Gdy mężczyzna próbował przyjrzeć się dokładniej konkretnemu obliczu, obraz tracił ostrość, a rysy przybierały karykaturalny kształt teatralnej maski. Jedyne, co udało mu się zaobserwować to fakt, iż wszystkie te podobizny nie wyrażały jednak smutku, lecz ekstazę. Dokładnie na środku pomieszczenia lśniła nienaturalnie błękitna woda, wypełniająca mały, kwadratowy basenik zbudowany z jakiegoś iskrzącego się białego kamienia. Mógł on pomieścić nie więcej niż jedną osobę na raz, a najwidoczniej wszyscy stłoczeniu tu ludzie zamierzali z niego skorzystać. Każda z szarych postaci podchodziła do niego i zdejmując szaty i maskę, wskakiwała tam, zasłaniając twarz dłońmi. Ich nagie ciała znikały w wodzie, aby już więcej nie wypłynąć, a ziemia pod stopami pozostałych zgromadzonych tu „wiernych” wilgotniała. Mężczyzna bardziej „wiedział o tym” niż to odczuwał, zgodnie z niepojętymi regułami rządzącymi nierzeczywistym światem sennych wizji. Nagle przy tym groteskowym basenie stanęła Ewa, mechanicznym ruchem zdejmując z siebie szaty oraz maskę.

– Hej! – krzyknął Aleksander, przedzierając się przez falujący tłum. – Tu jestem!

Wyszarpnął się z ludzkiej masy i stanął tuż przed kompletnie nagą dziewczyną, która powiodła wokół niewidzącym spojrzeniem. Długie, czarne jak smoła włosy sięgały jej aż do kostek, przypominając włosie końskiego ogona. Nieopadające mimo braku stanika piersi wyglądały bardziej na wytwór grafików odpowiedzialnych za pierwsze strony erotycznych magazynów, niż naturalne gruczoły. Opaska na oku znikła, zastąpiona przez migotliwą, skrząca się niczym śnieg w słońcu, białą masę. Chociaż zdawał sobie sprawę, że to z całą pewnością Ewa, nie mógł pozbyć się uczucia obcości, spoglądając na pogrążoną w dziwnym marazmie istotę. Czuł przy tym, iż jest obserwowany przez stojącego w tłumie sędziwego Japończyka. Musiał działać. Niczym maskę zdjął z dziewczyny jej wizerunek, sprawiając, iż ponownie stanęła przed nim w naturalnej postaci. Wciąż nago, choć tym razem widok ten zapewne w pełni odzwierciedlał naturalne kształty wydobyte wprost z jej umysłu, krzyknęła zdezorientowania, niezdarnie zakrywając się dłońmi. Mężczyzna, nie zważając na jej zaciekłe protesty, podniósł ją, przekazując bez użycia słów wiedzę na temat stanu, w jakim powinna się znaleźć. Przelewał te informacje wprost do podświadomości nastolatki, której ciało zaczęło szybować w górę. Aleksander myślał już tylko o zakończeniu tego lotu, samemu pozostając na ziemi z wzniesioną dłonią. W całym ramieniu czuł przeraźliwy ból, najwyraźniej zaczynał odzyskiwać świadomość. Chciał jeszcze spojrzeć na wnętrze pomieszczenia, lecz w tym momencie zrozumiał, że obserwuje pracującą wytrwale maszynę – wrócił do wytłumionego pokoju. Z niepokojem spojrzał na sąsiedni fotel. Na szczęście oszołomiona dziewczyna również odzyskała przytomność. Zupełnie roztrzęsiona, powoli zdejmowała z siebie elektrody, za wszelką cenę unikając jego wzroku. Chciał coś powiedzieć, lecz z jego ust wydobyło się jedynie słabo słyszalne charknięcie. Nastolatka stanęła przy nim, nieświadomie wykonując ruch, jakby chciała osłonić nagie ciało. Zarumieniona, poprawiła swoją bluzkę, pojmując w pełni, że powróciła do rzeczywistego świata.

– Chodź – zakomenderowała, pomagając Aleksandrowi zejść z fotela i ostrożnie prowadząc go do salonu.

Blady mężczyzna drżał spazmatycznie, nie mogąc powstrzymać dreszczy. Cały oblany potem, z wysoką temperaturą, wyglądał jakby miał zaraz zemdleć. Zaniechał prób mówienia, jedynie oddychał ciężko, szepcząc coś niezrozumiale. Ułożony na kanapie i nakryty kocem szybko zasnął. Dziewczyna przyglądała mu się przez dłuższą chwilę, po czym przeszła do kuchni, gdzie wypiła dwie szklanki wody i opłukała twarz. Dopiero teraz zaczynało docierać do niej, jak wiele zaryzykowała swoim spontanicznym „skokiem”. Najwyraźniej Aleksander musiał włożyć naprawdę dużo wysiłku, aby bezpiecznie wydobyć ją z tej sennej pułapki. Wróciła do salonu i ostrożnie poprawiła nakrycie na śpiącym nieszczęśniku. Wciąż był blady, lecz dreszcze ustały i wyglądał teraz jak ktoś odpoczywający spokojnie po ciężkim dniu pracy. Po dłuższej chwili wahania ostrożnie wcisnęła się obok niego, naciągając na siebie część szerokiego koca. Podkurczyła nogi i, grzejąc swój bok od pleców śpiącego mężczyzny, przymknęła oczy, czując, jak z wolna ogarnia ją fala zmęczenia. Tuląc się do tego dziwnie uspokajającego źródła ciepła, również zasnęła…

***

Gorzkawy smak zapijanej kawą wódki wypełniał usta wściekłej kobiety. Kiedyś raziła ją ta mieszanka, lecz przyzwyczaiła się do niej dosyć szybko. Jej zdaniem był to najskuteczniejszy sposób zamaskowania zapachu alkoholu, kiedy była zmuszona odbierać zapłakaną córkę ze szkoły. Na szczęście gówniara wyrosła na tyle, że mogła sama się sobą zajmować. I jak widać znalazła też kogoś, kto będzie mógł ją utrzymać. Ciekawe, czy teraz pieprzy się za ścianą z tym durniem? Nie... Musiała przestać myśleć w ten sposób. Jako matka poniosła klęskę. Cała ta sprawa rozwodowa, potem choroba małej, kosztowne, bezcelowe operacje oka, wszystko to wypaliło ją od wewnątrz. Miała teraz tylko tyle sił, aby co rano iść do biura i wypełniać stosy nikomu niepotrzebnych dokumentów statystycznych. Głośne pukanie wyrwało ją z ponurych rozważań. Wolnym krokiem podeszła do drzwi i rzuciła bełkotliwie:

– To ty?

– Nie. Policja.

A tak, wzywała ich jakiś czas temu. Godzinę, może dwie. Cholera, po co przyjeżdżali? W gruncie rzeczy nie chciała skandalu.

– Panowie po co?

– Mieliśmy wezwanie.

– Kłótnia z córką… Już nieważne.

– Wszystko w porządku?

– Tak... Przepraszam, poniosło mnie.

– No dobrze... Do widzenia.

Kobieta dla pewności zerknęła przez wizjer. Widząc odchodzącego funkcjonariusza, który niezdarnie wklepywał coś na ekranie dotykowym swojego nadajnika, uspokoiła się nieco. Nie było potrzeby mieszać kogokolwiek do ich rodzinnych spraw. Młoda za kilka dni będzie miała te swoje wymarzone osiemnaście lat. Może nawet wyniesie się do swojego „chłopaka”? Kto wie, to byłoby bardzo korzystne. Pociągnęła kolejny łyk z butelki, nie zawracając już sobie głowy kawą. Mimo wszystko jakoś wychowała córkę. Ostatecznie nie wybrała tak źle. Lepszy facet z własnym mieszkaniem, niż jakiś młodociany pijaczyna spod bloku. O tak, młoda dobrze się ustawiła. Szkoda, że ona nie była tak cwana w jej wieku. Miłość! Poleciał za inną, w dodatku starszą, jak pies, zostawiając żonę z córką. Sukinsyn... Alkohol krążył leniwie w żyłach ponurej kobiety. Zabierając butelkę ze sobą, ruszyła powoli w stronę sypialni. Postanowiła, że kiedy, jeśli w ogóle, młoda wróci, to nie będzie strzępić sobie języka. Da jej żreć i tyle, niech robi co chce, jest już wystarczająco dorosła. Ocierając się o przekrzywiony,  zakurzony obraz przedstawiający tandetny wiejski pejzażyk, dotarła do łóżka. Upiła jeszcze łyk, po czym niezdarnie nakryła szyjkę zakrętką i wpełzła pod kołdrę.

***

Aleksander wpatrywał się w kłęby powoli wypuszczanej ustami pary. Wieczór był naprawdę mroźny, a śnieg, który niedawno spadł, odbijał żółtawy blask latarni ustawionych przy kompletnie zasypanym chodniku. Było już późno, ten szalony dzień nareszcie miał się ku końcowi, chociaż nie oznaczało to niestety końca jego problemów. Gdy z silnym bólem głowy obudził się obok śpiącej jeszcze dziewczyny, zrozumiał, że oboje przekroczyli niezauważalną granicę określającą charakter ich relacji. Teraz, zabierając rozespaną Ewę na ten dziwaczny spacer, już od dłuższego czasu milczał, pogrążony w ponurych rozmyślaniach. Nastolatka posłusznie maszerowała przy nim, najwidoczniej również oddana własnym myślom. Błąkali się po okolicy już od dłuższego czasu i chyba do tej pory spotkali co najmniej dwójkę znajomych dziewczyny. Teraz zresztą nie miało to najmniejszego znaczenia. Musiał zdecydować o swoich priorytetach. Miał przed sobą realną szansę ostatecznego zamknięcia „sennego” etapu swojego życia i rozpoczęcia „wszystkiego od nowa”. Banalność tego stwierdzenia niezmiernie go intrygowała, a towarzystwo drugiego człowieka po latach samotności kusiło, by porzucić dotychczasowe marzenia. Kto wie, może jego pragnienia wyobcowania umarły już dawno wraz z sędziwym Japończykiem? To widmo martwego mentora stanowiło jednak kotwicę trzymającą go przy wyciszonym pokoju. Doświadczył czegoś naprawdę niezwykłego, obcował z własną podświadomością i prowadził z nią dialog. A raczej monolog. Nie mógł jeszcze w pełni tego pojąć. Ciekawość zżerała go z niezwykłą siłą, niemal równą tej z jaką przed laty podchodził do eksperymentów Miyamoto. Teraz nie mógłby po prostu „śnić”, każde skorzystanie z maszyny miałoby tylko jeden cel – odtworzenie tej cudownie nierealnej sytuacji. A tego, niestety, nie był w stanie osiągnąć bez Ewy. Musiałby więc korzystać z jej pomocy, co było naprawdę sporym ryzykiem. Zarówno on, jak i ona mogli ponieść przez to poważny uszczerbek na zdrowiu, nie wspominając już, że w takiej sytuacji dziewczyna służyłaby mu po prostu za rodzaj katalizatora, narzędzia. Znów korzystałby z drugiej osoby jedynie dla osiągnięcia własnych celów. Już teraz zaczynał myśleć w ten sposób.

– Hej, wracamy? – spytała dziewczyna.

– Tak, jasne – odparł natychmiast z niezamierzoną, dużą dawką czułości.

Teraz wyraźnie widział już w spojrzeniu swojej niedawnej „uczennicy”, jak wiele zaczął znaczyć w jej życiu. A więc znów to robił. Igrał z ludzkimi uczuciami, wszystko kalkulował. Wystarczyłoby jedno pytanie, na pewno by się zgodziła.

– Ewa… Pomożesz mi? – spytał ostrożnie.

– W czym?

– Wrócić. Chciałbym znów stawić czoła swoim lękom. Tam. W krainie Wieży.

– Naprawę tego chcesz?

Tak. Cholernie tego chciał. Nie mógłby dalej funkcjonować, gdyby choć raz nie spróbował tego powtórzyć.

– Tak. Nie osiągnę tego sam, nie bez ciebie.

– Dobrze – wymruczała, tuląc się do jego ramienia.

Objął ją ostrożnie, w myślach wymyślając sobie do najgorszych. Czuł przy tym, że jego gniew prawdopodobnie jest tylko pozą, maską, którą zwodził samego siebie. Co właściwie obchodziła go ta istota, która tak łatwo zgodziła się ryzykować życiem dla zaspokojenia jego pragnień? Oczywiście, zależało mu na niej, nawet bardzo. I cóż z tego? Hiroshiego również darzył ciepłymi uczuciami. Może staruszek nie zastępował mu wprost zmarłego ojca, lecz na pewno nieświadomie grał rolę „dobrego dziadka”. A mimo to złożył jego ciało do grobu w plastikowej wannie, by po latach zmielić kości zmarłego i najzwyczajniej w świecie spuścić je w kanał. Teraz wracał z wtuloną w siebie dziewczyną, która za kilka dni miała urzędowo stać się dorosła. Był tak zatrważająco przebiegły w swojej pozornej naiwności, niemal instynktownie traktując wszystko przedmiotowo.

Środek i cel.

Oczywiście nigdy nie myślał w ten sposób przy podejmowaniu decyzji, a mimo to rozwiązywał większość swoich dylematów tak, jakby przyjmował takie właśnie założenie. Niczym jakaś karykaturalna postać, będącą jednocześnie ofiarą i sprawcą, Humbertem i Lolitą. Westchnął ciężko. Znów myślał o sobie. Jak zawsze punktem wyjścia uczynił swój „wielki plan” i konkretną potrzebę, wszystko inne było tylko pochodną, czymś dopisanym do postawionego przez niego pytania. Spojrzał na promieniejącą szczęściem dziewczynę. Biedaczka, znalazła ten swój promyk nadziei. Nie chciał jej krzywdzić i był pewien, że zrobi wszystko, aby cała ta sprawa nie wywarła na nią istotnego wpływu. Wpuścił ją przecież do własnego, potajemnie egocentrycznego, świata. Była narzędziem. Znów się oszukiwał. Gdyby teraz ta jednooka, cudownie zarumieniona od mrozu istota poprosiła go o zniszczenie całej tej „sennej” maszynerii, zrobiłby to bez wahania. Tymczasem obiecał sobie w duchu, iż podejmie jedynie kilka prób, a potem, niezależnie od wyniku, rzeczywiście zdemontuje całe urządzenie. Zniesie je w częściach do piwnicy i zacznie starać się żyć „normalnie”. Pomoże jej we wszystkim, zrobi co tylko będzie można, żeby była szczęśliwa. Znów oszustwo, maska. Poprzez jej szczęście zapewni radość sobie, już ma przecież wizję tego związku. Wystarczy, że dopasuje do niej tę dziewczynę, co zapewne nie będzie specjalnie trudne. Przyśpieszył kroku, mówiąc:

– Pewnie zmarzłaś. Chodź, szybki marsz nas rozgrzeje.

Odpowiedziała mu przyjaznym pomrukiem. Była już jego. Narzędzie. Partnerka. Zawór bezpieczeństwa w eksperymencie. Czymkolwiek, a raczej kimkolwiek się okaże, musiał ją chronić. Dla swojego dobra. I jej szczęścia. Spróbuje tylko znów zamienić ze sobą kilka zdań, jeszcze jedna wizyta w „świecie Wieży”. To wszystko. Ostatni „wielki zryw” przed akceptacją normalności. Sprawa warta ryzyka jakie podejmie stawiając na szali życie własne i kroczącej u jego boku ufnej istoty, którą tak rozpaczliwe chciałby ochronić przed samym sobą.

III

Zaścielające blat stołu papiery sprawiały wrażenie bezładnie porozrzucanych, lecz każdy z nierównych stosików kartek został już odpowiednio posortowany. Aleksander z satysfakcją przyglądał się finalnemu efektowi ciężkiej pracy, którą włożył w stworzenie tego „papierowego chaosu”. Całymi dniami, przez niemal miesiąc, sortował i tłumaczył zapiski pozostałe po sędziwym Japończyku. Naukowiec prowadził swoje obserwacje naprawdę starannie, było tu wszystko poza czysto technicznymi informacjami. Tymi, póki co, tłumacz nie musiał zaprzątać sobie głowy. Miał już wszystko, czego potrzebował. Z kompletnym wykazem komend niezbędnych do bezpiecznego „dwuśnienia” mógł nareszcie wprowadzić swój plan w życie. Dzięki pomocy Ewy niebawem znów zyska szansę zgłębienia tej tajemniczej, wygenerowanej przez najgłębsze pokłady własnej podświadomości krainy. Odgłos kroków sprawił, że instynktownie obejrzał się za siebie. W drzwiach do kuchni stała rozespana dziewczyna, która obdarzyła go ciepłym uśmiechem.

– Znów pracowałeś pół nocy?

Spojrzał na zegarek, dochodziła piąta trzydzieści.

– Tak. Właśnie skończyłem.

– Uhm... To dobrze...

Nastolatka ziewnęła, po czym chwiejnym krokiem weszła do łazienki. Wprawdzie ostatnio praktycznie w ogóle nie miał dla niej czasu, mimo to dziewczyna sporadycznie wpadała zrobić mu coś do jedzenia albo zostawała na noc. Na szczęście matka dziewczyny nie stwarzała żadnych problemów i podobno była nawet w pewnym stopniu zadowolona, w końcu miała przez to „jeden kłopot z głowy”. Teraz, kiedy miał już pełen zestaw danych, praktycznie w każdej chwili mógł przetestować teorię w praktyce. Obiecał sobie, iż najpierw spędzi trochę czasu z Ewą, rekompensując jej okres swojej intensywnej pracy – zasłużyła na to. Do tej pory znosiła wszystko bez żadnych narzekań, pomimo że cała ta sytuacja wyraźnie ją przygnębiała. Szum spuszczonej wody przerwał jego rozmyślania. Wyłączył buczącą niespokojnie lampkę i podszedł do otwieranych właśnie drzwi łazienki.

– Wchodzisz? – spytała dziewczyna.

– Nie.

Ruszyli w stronę rozłożonej w salonie kanapy. Mężczyzna, śpiący do tej pory praktycznie gdzie popadnie, musiał na nowo przyzwyczaić się do łóżka. Zresztą od czasu rozpoczęcia tego związku musiał przypomnieć sobie, jak i zaakceptować wiele aspektów wspólnego życia. Nie narzekał, a właściwie było mu z tym nawet całkiem dobrze. Mimo to nadal nie potrafił w pełni się zaangażować, jego myśli zaprzątał teraz przede wszystkim nadciągający eksperyment. Zanurzył się w pościeli, ostrożnie układając się przy zasypiającej właśnie dziewczynie. Postanowił, że spróbuje tylko raz. Odpowiednio zmodyfikuje program dla Ewy, a gdy ta zaśnie, wykorzysta wytworzoną przez nią wizję jako „portal” do swojego wnętrza, tak jak to nieświadomie zrobił ostatnim razem. Zamknął oczy. Na analizowanie tego problemu będzie miał czas jutro, kiedy dziewczyna pójdzie do szkoły. Uśmiechnął się na myśl o tym. Z tego, co mu opowiadała, przez swój związek z nim była tam co najmniej „poważana” i przeskoczyła kilka poprzeczek w tej ich śmiesznej hierarchii dorosłości. Dziś był już piątek, więc w sobotę najpewniej gdzieś ją zabierze. Wypoczną, zrelaksują się. A w niedzielę dokona przeskoku, to będzie najlepszy termin. A potem demontaż całej maszyny. Jak fantastycznie to brzmiało. Aleksander był pewny, iż tego dokona. Rozkręci ten złom.

Delikatnie pogładził włosy śpiącej nastolatki, zahaczając przy tym o jej opaskę. Ciekawe jak bardzo przeszkadzał jej ten defekt? Do tej pory nie porozmawiali ze sobą szczerze, właściwie prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiali. Jej niepełnosprawność i jego impotencja, dwa tematy tabu. Może kiedyś mur niedopowiedzeń runie, ale jeszcze nie teraz. Na wszystko przyjdzie czas po niedzielnym eksperymencie, a teraz – pora spać. Mężczyzna, zmuszając się do niemyślenia, spróbował zasnąć. Na szczęście zmęczenie, późna godzina i ciepło drugiego człowieka ułatwiły mu to zadanie.

***

Półpustynny, skalisty świat iluzji rozpościerał się aż po horyzont przed oczyma uradowanego Aleksandra. Jak dotąd wszystko przebiegało bez jakichkolwiek problemów. Dokładnie poinstruował dziewczynę, jak ma się zachowywać, żeby uniknęła ponownego zdominowania przez wytwory swojego umysłu. To da mu czas niezbędny do załatwienia swoich spraw tutaj i bezpiecznego powrotu. Pewnym krokiem ruszył w stronę widniejącej w oddali budowli. Tym razem nie było to miasto, lecz jakieś ruiny. Na miejsce dotarł dosyć szybko. Dawno już zaprzestał prób obliczania czasu w miejscu, gdzie całkowicie tracił on na znaczeniu.

Budowla wyglądała naprawdę groteskowo. Dwie czarne, krzywe kolumny stanowiły swoistą bramę, chociaż terenu tego specyficznego „przybytku” nie otaczał żaden mur. Parę kroków dalej nad ziemią unosiła się jedna szara, betonowa płyta, a nieco powyżej niej – druga i trzecia. Na ziemi siedział jego półnagi sobowtór z nienaturalnie wygiętymi do tyłu łokciami. Miarowo zaciskał i rozkurczał place, nucąc coś przy tym niezrozumiale. Nagle zastygł w bezruchu, mówiąc pełnym smutku głosem:

– Teraz czujesz się panem sytuacji, co?

– Oczywiście. Gdzie Hiroshi?

– To jasne.

– Mam wejść po schodach?

– Nie powinieneś.

– Pasjonujące… – Aleksander uśmiechnął się rozbawiony. – Rozmawiam z samym sobą. W chwili zadawania pytania znam już na nie odpowiedź.

– Nie igraj z tym – odparł sobowtór, stając się jeszcze bardziej karykaturalny i wynaturzony. – Zniszczysz się.

Machnął w stronę schodów kościstą dłonią z długimi, zaropiałymi palcami, mówiąc „Idź”. Mężczyzna posłusznie spełnił swoją własną prośbę i wszedł na pierwszy stopień. Zaczął wbiegać do góry, bardziej „wiedziony senną intuicją”, niż widząc pojawianie się kolejnych betonowych brył o coraz bardziej wyrafinowanym kształcie. Ostatnie stopnie sprawiały wrażenie, jakby wyciosano je z szarego, chropowatego lodu. Zwieńczeniem tej groteskowej ścieżki był rozległy, brukowany plac. Na jego skraju stał sędziwy Japończyk, najwyraźniej oczekujący swojego gościa. Ten szybko pokonał dzielący ich odcinek i, stając twarzą w twarz z dawnym mentorem, zawyrokował:

– Wyglądasz dość dziwacznie.

– Zbyt wiele zmarszczek, słabo widoczne rysy, czego oczekiwałeś? W końcu minęło już kilka lat, zapominasz jak właściwie wyglądałem.

– Chcę, żebyś odpowiedział na kilka moich pytań.

– Wiesz.

– Tak, wiem. Rozmawiam z samym sobą. I muszę być wobec siebie absolutnie szczery. Ten stan jest jak głęboka hipnoza, muszę odpowiadać na zadawane mi pytania. A zadaję je sam.

– A mimo to nie masz odwagi zrobić tego bezpośrednio, ubrałeś maskę Miyamoto. Wszystkie odpowiedzi muszą przejść przez iluzję.

– Powiedzmy.

Młodszy z mężczyzn stanął na krawędzi placu i spojrzał ku rozległej krainie pod nimi. Krajobraz wyglądał jak wielka, blado-szara rzeka o powolnym, majestatycznym nurcie. Wszechogarniające uczucie marazmu niemal odciągnęło go od kontynuowania rozmowy. Czuł, że wszystko to zaczyna go coraz mniej obchodzić. Podekscytowanie znikło gdzieś bezpowrotnie, zastąpione przez znużenie. Właściwie mógłby skoczyć teraz i w locie doprowadzić do błyskawicznego – swojego i Ewy – przebudzenia.

– Dokładnie – stwierdził Japończyk.

– Zupełnie ją zignorowałem – przyznał Aleksander. – Prawie nie czuję już jej obecności.

– Chyba zaczynasz zdawać sobie z czegoś sprawę. Nie nadajesz się do tego, do świadomego wykorzystywania ludzi. Zmusiłeś się do tego eksperymentu. Nie jestem gotowy na szczęście, co? Głupiec.

Mężczyzna poczuł, że z wolna ogarnia go lęk. Teraz pojął, dlaczego nie trafił do „swojego” miasta z Wieżą. Cały ten świat był wizualizacją jego poczucia winy. Dryfujący w powietrzu plac zniknął, zastąpiony przez twardy grunt. Znów był na skalistej ziemi, w dodatku niedaleko klęczącej w małym leju dziewczyny, która ochrypłym, zupełnie obcym głosem oznajmiła:

– Stanę się śmiercią i zniszczeniem światów. W tym wypadku twojego.

Mężczyzna miał już stwierdzić „kiepski żart”, gdy wszechogarniające, jaskrawe światło całkowicie go oślepiło. Cały drżąc, omal nie wypadł z fotela, z trudem pojmując, że właśnie wrócił do rzeczywistego świata. Spojrzał na siedzącą obok, wciąż nieprzytomną Ewę. Czerwony ekran wyświetlał kilka ostrzeżeń, a niespokojne buczenie świadczyło, że maszyna pracuje na najwyższych obrotach. Czując narastające mdłości, z trudem podszedł do swojej towarzyszki, pytając:

– Jesteś już?

Nie uzyskując żadnej odpowiedzi, niespokojnie trącił jej ramię. Bez rezultatu. Przerażony przystawił do jej wpółotwartych ust dłoń. Oddychała. Pośpiesznie sprawdził wyświetlone przez komputer komunikaty. Bez wątpienia, mimo naprawdę gwałtownego przebiegu, proces przebudzenia udało się zakończyć sukcesem. Przeniósł wzrok na nieprzytomną dziewczynę, utwierdzając się w przekonaniu, iż mimo wszystko coś było mocno nie w porządku.

Mężczyzna krążył niespokojnie wokół nieruchomej nastolatki, już od kilkunastu minut bezskutecznie próbując ją ocucić. Zaczynała ogarniać go panika. W akcie rozpaczy i determinacji chciał nawet szukać pomocy u matki dziewczyny, lecz przypomniał sobie, że ta dzisiejszego popołudnia pracowała. W każdej chwili mógł oczywiście wezwać pogotowie, lecz paraliżowała go myśl o wyjawieniu lekarzom przyczyn tego „wypadku”. Mimo to musiał zrobić „cokolwiek”. Uczucie bezsilności niemal całkowicie odebrało mu siły do podjęcia działań. Właściwie mógłby przenieść dziewczynę do jej mieszkania, w końcu miała przy sobie klucze. Matka dość szybko zorientowałaby się, że coś dolega jej córce, wezwałaby lekarzy. Z drugiej strony, ktoś na klatce na pewno usłyszałby cały ten „zabieg”, nie brakowało tu „życzliwych”. Aleksander zacisnął wściekle pięści. Znów to samo. Zaczynał myśleć tylko o tym, aby nie zostać wykrytym. Troszczyć się tylko o siebie i tę przeklętą maszynę. Gniewnie podniósł słuchawkę stacjonarnego aparatu i szybko wklepał trzy cyfry, słysząc po chwili sygnał czekania.

– Pogotowiesłucham – wyrecytowała jednym tchem kobieta po drugiej stronie linii.

– Chciałbym zgłosić wypadek.

Mężczyzna niezdarnie wytłumaczył, że chodzi o „poważne, nagłe zasłabnięcie” i podał swój adres. Zakończył połączenie i ostrożnie przeniósł dziewczynę na kanapę, po czym zamknął drzwi do wyciszonego pokoju. Z trudem panując nad nerwowym drżeniem rąk, zasłonił żaluzje w oknach, odcinając ostatnim tego dnia słonecznym promieniom wstęp do wnętrza pomieszczenia. Zapalił światło i przez kilka sekund wpatrywał się pozbawionym wyrazu wzrokiem w rozżarzoną żarówkę. Spojrzał na otoczoną tańczącymi, żółto-fioletowymi plamkami Ewę. Trwał w tej pozycji dopóki z otępienia nie wyrwał go dźwięk dzwonka. Chwiejnym krokiem ruszył ku drzwiom, czując przy tym, że jego strach właśnie przekształca się w rozpacz. Pamiętał, że podobne uczucia towarzyszyły mu w pierwszych dniach po śmierci sędziwego Japończyka. Nie mógł pozwolić, by to okrutne deja vu pozbawiło go teraz możliwości działania. Przekręcił zamek, niespodziewanie tracąc ostrość widzenia. Otworzył drzwi i runął bezwładnie wprost na stojącego przed nim lekarza.

***

Szpitalna izba przyjęć wyglądała niemal tak samo, jak zapamiętał ją Aleksander, gdy wiele lat temu był tu jako dziecko. Poza ogólnym odświeżeniem pomieszczenia i obecnością kilku nowoczesnych sprzętów nikt nie pokusił się o gruntowną przemianę tego miejsca. Lekarz oznajmił mu właśnie, iż w jego organizmie nie znaleziono żadnych toksycznych substancji. Ostatecznie zawyrokował:

– Ogólnie – silne osłabienie. Miał pan ostatnio jakieś problemy z bezsennością?

– Powiedzmy…

– Pana znajoma jest w znacznie gorszym stanie. Zna pan jej dane personalne?

– Tak. To... Ewa... Mieszka naprzeciwko mnie – wyjąkał niezgrabnie mężczyzna uświadamiając sobie, że właściwie nie zna nazwiska dziewczyny. – Jej matka powinna niedługo wrócić z pracy...

– No dobrze... Poszukamy informacji w naszej bazie danych. A pan mieszka pod numerem sześćdziesiąt siedem?

– Zgadza się. Może mi pan coś powiedzieć o jej stanie?

– Kiedy przyjedzie jej matka i wyrazi zgodę, będę mógł pana poinformować. Zresztą na razie naprawdę niczego nie wiem, po prostu zapadła w śpiączkę.

– Ach tak...

Aleksander przygryzł wargę, chyba już wiedział do czego doszło. Otrzymawszy receptę na jakieś bogate we wszelkie możliwe witaminy i minerały kapsułki, opuścił szpital i szybkim marszem ruszył w stronę swojego mieszkania. Dobrze, że nie osłabł wcześniej. Najwidoczniej adrenalina, wytworzona podczas jego nerwowego krzątania się przy nieprzytomnej Ewie po jego „powrocie”, zniwelowała na jakiś czas efekt zmęczenia. Ich mózgi musiały zostać nafaszerowane naprawę sporą dawką impulsów. Czuł, że zaczyna dygotać na całym ciele i nagle zwymiotował wprost na chodnik. Nawet nie poczuł podchodzącej do gardła żółci. Powróciły też silne zawroty głowy. Mimo to uparcie kontynuował swój marsz, nie mógł pozwolić sobie teraz na odpoczynek. Prawdopodobnie prawdziwe obrażenia dopiero zaczęły się ujawniać. A przecież na pewno ucierpiał w mniejszym stopniu niż dziewczyna, która posłużyła mu jako „brama”. Bazował swoją wolą na jej umyśle, asekurował się nim w każdej sekundzie trwania eksperymentu. Eksperymentu, który nie przyniósł mu żadnych odpowiedzi. A przynajmniej nie takich, których oczekiwał.

– Cholera... – wychrypiał.

Był w opłakanym stanie, zaczynał już tracić ostrość widzenia. Świat zawirował, a przed oczyma ujrzał chodnik. A więc upadł. Ból w łokciu, którym nieświadomie się asekurował, powoli przywracał mu trzeźwość myślenia. Znów ogarniała go znajoma fala ciemności, chciał coś powiedzieć, lecz nie był w stanie nawet mrugnąć. Świat poszarzał, kontury zniknęły, a wszystko nagle ucichło. Nim opuściła go świadomość, poczuł się jak dziecko, które przegrało z jakiegoś idiotycznego powodu i w ślepej złości zdaje sobie sprawę z tego nieodwołalnego faktu.

***

Rozległe, wyłożone ciemnobrązowymi płytkami pomieszczenie tonęło w półmroku. Jedyne źródło światła w tej pozbawionej okien, nisko sklepionej hali stanowiło kilkanaście rozmieszczonych w znacznej od siebie odległości lamp neonowych, zwisających z sufitu na groteskowych łańcuchach. Aleksander przemierzał wolnym krokiem to miejsce, myśląc o wydarzeniach ostatnich tygodni. Całkowita bezsilność i poczucie absurdalnej prozaiczności swojej sytuacji doprowadziły go na skraj załamania nerwowego, wpychając w objęcia rozpaczy. Stamtąd szybko znalazł drogę do świata swoich sennych mar. Tylko tu mógł nie tyle zaznać spokoju, co zetknąć się ze znanymi już sobie koszmarami. Wciąż trafiał do tego samego miejsca, gdzie w każdej sekundzie towarzyszyło mu niemal namacalne przerażenie. W porównaniu z tym uczucie ze „świata Wieży” zdawało się tylko zabawnym wspomnieniem dawno przezwyciężonego strachu. Tutaj groza, niczym gotowy do skoku pies, człapała za nim po tej dziwacznej hali. Czasem bał się tak bardzo, że nie był w stanie iść. Zmuszał się do tego tylko dlatego, iż obawiał się aby „coś” nie zrównało z nim kroku. Wciąż męczyły go pytania, na które nie chciał udzielić sobie odpowiedzi. Właściwie potrzebował tylko pokuty. A więc udręczał się wędrówkami po swoim prywatnym piekle w towarzystwie niszczącej go, bezimiennej grozy.

Gdy tylko powracał do świata rzeczywistego, docierało do niego, że przed niespełna sześcioma tygodniami uczestniczył, a raczej przyglądał się z daleka, pochówkowi swojej młodej, jednookiej... Kogo? Partnerki? Wspólniczki? Zabił ją jakiś złośliwy krwiak w kilka godzin po przywiezieniu do szpitala. Przyczyna naturalna, ponoć miała predyspozycje do tego typu schorzenia. Jakimś cudem nikt się nim nie zainteresował, trafił więc do punktu wyjścia. Jeśli nie zabił, to wydatnie przyczynił się do śmierci bliskiej mu osoby. I to wszystko. Tym razem nie dzięki przebiegłości, lecz zwykłemu szczęściu uniknął odpowiedzialności. Matka dziewczyny zniknęła, chyba wyjechała gdzieś do swojej rodziny. Kto wie. Wszystko to było mu tak naprawdę obojętne. Odkrył nawet, że właściwie brakuje mu po prostu czyjegoś ciepłego ciała, skurczonego gdzieś obok w ciasnym posłaniu. Ciała, które miało sympatyczną twarz jednookiej nastolatki.

W realnym świecie nie był w stanie poradzić sobie z własną obojętnością, tutaj natomiast wszystko tłumił strach. Nie musiał się go wstydzić, nie był w stanie go zwalczyć. Przy każdej kolejnej próbie obiecywał sobie, że kiedyś przystanie pod jedną z neonowych lamp i obróci się, stając twarzą w twarz z wszystkim tym, co wygeneruje w takim momencie jego umysł. Rozpaczliwie potrzebował spojrzeć w to nieistniejące lustro i przerazić się na śmierć, stopić się w jedności z tymi ohydnymi, ciemnobrązowymi płytkami. Czasem, w przypływie zdrowego rozsądku i odwagi, zdawał sobie sprawę, że nigdy nie zdoła się obrócić. Przeczuwał, że gdyby tego dokonał, w jakiś sposób zaprzeczając przy tym swojej naturze, ujrzałby tylko pomieszczenie za sobą skąpane w mdłym świetle wytworzonych w jego umyśle neonów. Zwykłą przeciętność. I to właśnie prawdopodobnie by go zabiło. Toteż po prostu śnił, z dnia na dzień coraz dłużej, wędrując po nieskończonej hali otoczonej przez mrok, spełniając tym pierwotne zamierzenie, przyczynę powstania maszyny „najpiękniejszego, wieloletniego samobójstwa”. Spełnionego, szalonego marzenia Hiroshiego Miyamoto.

Epilog

Jednostajny szum pracującej maszyny wypełniał małe pomieszczenie. Poprzez przysłonięte żaluzje do środka wpadały wieczorne, cienkie strugi słonecznego światła, w blasku których migotał unoszący się w powietrzu dym. Swąd spalenizny wypełnił już cały pokój i zaczął wyciekać spod progu, aby pełznąć powoli po mieszkaniu. W końcu, poprzez otwarte w kuchni okno, uleciał gęstym kłębem na zewnątrz i znikł rozwiany przez wiatr.

Kraków, 2011.

Table of Contents

Prolog

I

II

III

Epilog