Copyright © by Maciej Rogoziński, 2023.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2023.

Autor: Maciej Rogoziński

Tytuł: Resymulacja

Grafiki: Justyna Bzdoń (okładka)

Korekta: Ewa Dusik-Krupa

Testy: Andrzej Betkiewicz, Krzysztof Firkowski

UWAGA!

Niniejsza publikacja nie może być adoptowana, modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie i dystrybucja bezpłatna na licencji freeware (w tym druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy).

Wydawca:

www.masz–wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

Aktualny skład Redakcji: www.masz–wybor.com.pl/redakcja/

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa niekomercyjna)

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

www.patronite.pl/MaszWybór

ISBN 978-83-959921-4-8

Kraków

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje

(stan na Wrzesień 2023):

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca (wersja I), Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

33. Wyspa Zmierzchu, Jarosław Irzykowski. Fantastyka, horror.

34. Czarny Legion, Rafał Nowocień. Science fiction.

35. Lot Żółtej Orchidei, Igor Małyszczak. Science fiction.

36. Pewnej wilczej nocy, Jurij Charłamow. Fantastyka.

37. Cybercop: Cena nieśmiertelności, Filip Wójcik. Cyberpunk.

38. Sąsiedzi Lonesbury, Jarosław Klofta. Horror.

39. Utopia, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

40. Wagabunda, Krzysztof Firkowski. Fantastyka

41. Resymulacja, Maciej Rogoziński. Science fiction.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie (Weird fiction).

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań (Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction).

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść (Postapokalipsa).

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść (Groteska, Weird fiction).

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści (Political fiction, Weird fiction).

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H.P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań (Weird fiction).

Maciej Rogoziński

Resymulacja

Spis treści

Zasady

Prolog

Zasady

Na początku przygotuj sobie coś do notowania.

Zasady gry są dziecinnie proste. W grach książkowych nie czytamy fragmentów po kolei, zamiast tego każdy paragraf kończy się alternatywną ścieżką do wyboru, prowadzącą do innych paragrafów. Wybierasz jedną z nich, następnie udajesz się do wskazanego fragmentu. Pamiętaj, że podejmowane przez Ciebie decyzje będą miały znaczący wpływ na dalszy przebieg rozgrywki. Niektóre ścieżki a czasem nawet całe wątki wykluczają siebie nawzajem. Dlatego zaleca się przechodzenie tego typu gier więcej niż raz. Jest to szczególne ważne w tym tekście, bowiem szybko odkryjesz, że nie wszystko jest tu takie, na jakie się wydaje. Niektóre połączenia mogą wydać Ci się błędne, a przynajmniej dziwaczne, ale zapewniam Cię – wszystko nabierze sensu już po pierwszym ukończeniu niniejszej gry książkowej.

I pamiętaj, aby nie czytać paragrafów, do których nie uzyskałeś dostępu, zepsułbyś tym sobie całą zabawę. Zapraszamy do Prologu!

Prolog

Kisa z hukiem wpada do pomieszczenia. Zimnego i sterylnego, choć za sprawą brygady dekoratorów wnętrz starającego się imitować neutralnie przyjemną atmosferę typowej stołówki w porządnym zakładzie pracy na Ziemi. Znowu tu jestem – przemyka mu przez myśl, co jest prawdą, bywał tutaj wielokrotnie, ale nie dziś. Skąd więc ta osobliwa refleksja? Trudno stwierdzić. Człowiek pod wpływem stresu doświadcza myślotoku, jakiegoś zwarcia wywołanego na skutek zbyt dużej ilości informacji przetwarzanych w zbyt krótkim czasie. A Kisa – a niech to! – jest w stresie jak się patrzy.

Niecodziennie bowiem jest się gonionym przez wściekłego potwora, zdolnego jednym kłapnięciem pozbawić głowy.

Kabała, w którą Kisa się wpakował, jest niebywale prosta do zrozumienia. Ot, kolejne ciało niebieskie odkryte przez dzielne zastępy brygad astroloratorów, astronauta + eksplorator, dla jasności, lata badań i wypełniania druczków, aż w końcu zatwierdzenie przez Radę Wolnej Planety Ziemi jednoznaczne z wysłaniem na Księżyc Górniczy 1 Układu Mezeusz – jak nazwane zostało znalezisko – brygad budowlano-inżynieryjnych. Ci kończą swoją robotę, to jest wznoszą pierwszorzędne moduły mieszkalne i przemysłowe, co otwiera drogę dla brygad wydobywczych, wśród których znajduje się nasz bohater. Lata mijają i nikomu nie przychodzi do głowy, iż odkryty tam surowiec, występujący pod postacią opalizujących, powykręcanych cudacznie słupów – stanowiący wyjątkowo kaloryczne paliwo dla bezustannie powiększającego się Układu Wolnych Planet – może być czyjąś własnością. No, może niezupełnie w takim sensie, w jakim rozumie się to w zbiurokratyzowanym pojmowaniu rzeczywistości Wolnej Planety Ziemi, ani też zdroworozsądkowym „To jest moje, więc nie twoje”, lecz sugerującym, że ktoś tu mieszka. Surowiec ów okazuje się bowiem odchodami osobliwych stworzeń, będących na Księżycu Górniczym 1 Układu Mezeusz gatunkiem dominującym, regulującym cykl biosfery całej planety (w istocie jest to planeta, a nazywanie podobnych odkryć Księżycami Górniczymi jasno wskazuje na przeświadczenie o wyższości Układu Wolnych Planet nad pozostałymi rejonami Wszechświata). Stworzenia te funkcjonują w fascynującym modelu podziemnej wegetacji przez dwie trzecie tutejszego roku, po której następuje przebudzenie i intensywne polowanie na wszystko, co znajduje się na powierzchni planety, czym skutecznie wpływają na kontrolę potencjalnej nadwyżki populacji innych gatunków. Kiedy kończy się czas łowów, podczas którego super-drapieżcy wydalają niemożebne ilości ekskrementów – tak, powtórzmy, wybornie kalorycznych dla ludzkości – zagrzebują się ponownie, czerpiąc dalszą energię z własnych odchodów. Pech chciał, że ekipa wydobywcza zaczęła pracę pod koniec tego cyklu – rok jest tu dłuższy od ziemskiego – przez co wszyscy zostali niemiło zaskoczeni. Największy lament słychać było w Centralnej Kontroli Badań i Rozszerzania Wpływów, gdzie ktoś srogo zebrał po głowie za niepowołanie dodatkowej brygady naukowców i badaczy, mających wykryć potencjalne niebezpieczeństwo.

Całe to tło Kisę niewiele obecnie obchodzi. Ucieka od dobrych dwudziestu minut przed przypominającym chodzącą dżdżownicę monstrum. Wydaje mu się, że był już niemal w każdym zakątku bazy i nigdzie nie poczuł się wystarczająco bezpiecznie, by poczekać na przylot brygady ratunkowej. A może jednak warto szukać dalej – w kwaterach kierowniczych? Nie sądzi, aby tamtejsze pomieszczenia różniły się od tych już odwiedzonych, ale…

Z drugiej strony zawsze można wyjść z bazy i szukać ratunku na zewnątrz. Może w którejś z jaskiń? Albo w lasach, tyle że lasy są na północy, tutaj znajdują się tylko skaliste pustkowia. Należałoby więc wskoczyć do jakiegoś pojazdu i tam pojechać. Tylko czy próba ukrycia się przed tymi bestiami na ich terenie byłaby rozsądna?

Przed takim oto dylematem stoi Kisa. Co zatem robi?

Mimo wszystko próbuje szukać schronienia w bazie. (27)

Ryzykuje i wychodzi na zewnątrz. (3)

1

Kisa już to zna – kiedy sięgnie po kartę, potwór wyskoczy niczym królik z kapelusza, przez co pościg znów się rozpocznie. Oczywiście, mało jest podstaw, by sądzić, że w ogóle się zakończył, ale zabranie karty będzie ponad wszelką wątpliwość bramką uaktywniającą.

Zupełnie jak w grze komputerowej.

Stwierdziwszy, że przejrzał swoje przeznaczenie, udaje się prosto w stronę kwater. Co do owego przejrzenia przeznaczenia, niestety nie do końca mu się to udaje. Kwatery kierownicze dostępne są tylko dla kierownictwa, aby się tam dostać, należy mieć identyfikator pełniący rolę elektronicznego klucza.

Ten sam, z zabrania którego zrezygnował.

Taki scenariusz również wydaje się znajomy. Zamknięte drzwi, konieczność powrotu do wcześniej odwiedzonego miejsca, a tam już czekać będzie to ohydne, ogromne, krwiożercze coś. Kisa jest właśnie w drodze ku sprawdzeniu tegoż, ponieważ stwierdza, że i tak nic innego uczynić nie może.

Kiedy na powrót znajduje się w pomieszczeniu, na moment przystaje, wsłuchując się w coś, co może wydać mu się podejrzane. Oczywiście zewsząd pełno jest podejrzanych dźwięków, łącznie z wyjącym alarmem, oprócz którego rozlegają się jeszcze odległe krzyki, odgłosy drapania czy coś wskazującego na nieudaną ucieczkę. Nic jednak, co sugerować by mogło obecność potwora bliższą niż kilka metrów. Ale kiedy Kisa decyduje się w końcu na pozyskanie karty, korytarz, z którego nie tak dawno wpadł do tego pomieszczenia za pierwszym razem, wypełnia dźwięk mozolnego człapania. Czyli dokładnie to, co przed momentem starał się dosłyszeć wśród kaskady innych dźwięków.

Potwór jest albo ranny, albo bardzo starannie węszy. To i tak cud, że Kisa zdołał owe kroki posłyszeć. Nie wie jednak, co w tej chwili uczynić, bo choć ma jeszcze trochę czasu na podjęcie decyzji, tak możliwości jakoś się przed nim skurczyły. Może to wynik stresu, a może siły wyższej, którą co bardziej lękliwi nazwać by mogli Wolą Wszechnarratora, Stworzyciela Wszystkiego.

Ale to nie tak, że Kisa zostanie pożarty. Bardzo tego nie chce, przez co jego umysł zasilony zostaje dodatkową porcją energii, pozwalającą na dojrzenie możliwych rozwiązań.

W tej sytuacji dostrzega jedno z nich. Stojąca w kącie szafa, zupełnie pusta (co się tam znajdowało i dlaczego nie znajduje się teraz?) – wygląda na idealną kryjówkę. Mężczyzna nie myśląc dłużej, kieruje się ku niej, wchodzi do środka, po czym zamyka drzwi. W samą porę, bo w tym samym momencie stołówka zaszczycona zostaje obecnością potwora.

Obserwując teraz świat przez wąską szparkę, Kisa żałuje, że zatrudniony tu jest na jednym z najniższych możliwych stanowisk. Gdyby był kierownikiem, wszedłby do kwater bez problemu, a najpewniej w ogóle by z nich nie wyszedł. Albo chociaż ochroniarzem. Albo członkiem załogi Zespołu Nadzorczego, która krąży sobie po orbicie, najpewniej nie wiedząc, jaki tu odstawia się bajzel. A najlepiej byłoby w ogóle pracować gdzieś indziej, na przykład na Wolnej Planecie Ziemi.

Potwór kręci się po pomieszczeniu, niebezpiecznie zbliżając do kryjówki Kisy. Już prawie ją szturcha, już prawie otwiera drzwi, częstując się jej zawartością, jak ludzie zwykli częstować się sardynkami w puszce – tak, mimo znaczącego postępu technologicznego, nadal coś takiego jedzą. Na szczęście jednak, ogromny stwór nieruchomieje, bo najwyraźniej zwęszył nowy tropy, być może bardziej kuszący. Obraca się przeto, znikając w korytarzu.

A Kisa dopiero teraz wypuszcza powietrze.

No dobrze – myśli – trzeba przeanalizować wszystko raz jeszcze. Tym razem na spokojnie.

Z nadzieją, że dojrzy nowe możliwości wybrnięcia ze tej nieciekawej sytuacji, opuszcza swą kryjówkę. (9)

2

Wpada do pomieszczenia, zimnego i sterylnego, choć za sprawą brygady dekoratorów wnętrz starającego się imitować neutralnie przyjemną atmosferę typowej stołówki w porządnym zakładzie pracy na Ziemi. Dzisiaj jest tu pierwszy raz, choć ma wrażenie, że jednak nie. To pewnie przez jeden istotny szczegół, niemogący zaistnieć w stanie normalności – goniącego go, śliniącego się ze wściekłości potwora.

Nagle nawiedza Kisę uczucie tak osobliwie, że jeśli miałby je komuś opisać, sprawiłoby mu to spore problemy. Odrealnienie? Wyobcowanie? Coś w tym stylu, lecz słowa te, choć w swej naturze oddają jego stan, w dalszym ciągu nie zawierają emocji, które dosłownie rozrywają jego umysł.

– Dobra – mówi sam do siebie, co okazuje się pomocne, bowiem owo odrealnienie znika – kosmiczna baza, katastrofa. Tu jestem. A zaraz będzie także monstrum rodem z filmów Davida Cronnenberga.

Rozglądając się pospiesznie za możliwymi drogami ucieczki – bo o niczym innym nie może być mowy – szybko stwierdza, że może…

A jeśli? – przemyka mu przez myśl z prędkością neuronu przekazującego szaleńcowi jeden z jego szalonych pomysłów. Jeśli jednak stanąć do walki? Być może skazane jest to na porażkę już u podstaw, ale patrząc na ogrom katastrofy, raczej nic poza walką nie zostaje.

Tak się składa, że w zajmowanym przez niego pomieszczeniu znajduje się cała galeria trupów: od zwykłych pracowników naukowych, po obsługę techniczną i ochroniarzy. Wszyscy, trzeba to przyznać, są do siebie złowieszczo podobni, to znaczy każdemu brakuje co najmniej jednej części ciała, i w przeważającej części pokryci są przeróżnymi wydzielinami, których zwykle próżno szukać poza miejscem innym niż wnętrze organizmu.

Ale co istotniejsze, ze względu na obecność wspomnianych ochroniarzy, jest tutaj także broń. Wielce prawdopodobnym jest, że nawet nieużyta, bo atak potworów nastąpił tak nagle, że pierwsze strzały rozlegają się dopiero teraz. Kisa sądzi więc, że byłoby dobrym pomysłem jej podniesienie, kiedy jego umysł oświecony zostaje nowym pomysłem: alarm!

Choć to niepojęte, alarm dotąd się nie włączył albo nikt nie zdołał go włączyć. Ma zatem niebywałą okazję do wciśnięcia guzika, o którym z jakiegoś powodu myślał, odkąd tu trafił. Podczas tych fantazji odezwała się w nim z pewnością dziecięca skłonność do robienia psot, a cóż mogło być większą psotą niż skąpanie całego ośrodka w migoczącej czerwieni?

Tak, migoczącej, warto podkreślić, a nie lepkiej i rozlewającej się.

A zatem, mając kilka sekund przed wizytą zmutowanej dżdżownicy, Kisa może sięgnąć po karabin (31) i próbować sił w starciu jeden na jeden, bądź podbiec do panelu bezpieczeństwa (10) celem włączenia alarmu, co aktywuje system obronny. Chyba. Ma nadzieję, że jedna z Czterech Inteligencji zarządzających tym miejscem przeskanuje bazę wystarczająco, by uznać, że to dobry pomysł.

Cóż zatem zrobi?

3

Zacisnąwszy zęby, Kisa postanawia wygramolić się przez niewielkie okno. Na szczęście panująca na zewnątrz atmosfera pozwala na swobodny oddech, bez konieczności wspomagania się specjalistycznym sprzętem. Widzi to, co spodziewał się ujrzeć, czyli plądrowaną bazę, pełno dymu niewiadomego pochodzenia oraz biegających tu i tam ludzi gonionych przez ogromne, gąsienicowate monstra. Nie ma czasu na niesienie pomocy rannym, bo tych też nie brakuje, trzeba zająć się sobą, co jest może dalekie od szlachetności, ale miłe zdrowemu rozsądkowi.

Przez konieczność podjęcia szybkich decyzji, Kisa gorączkowo próbuje uchwycić wzrokiem punkty, do których będzie mógł ruszyć. Miotanie się bez celu w tej sytuacji równać się będzie ze śmiercią, bo te potwory zdają się być wyczulone na taką zabłąkaną i przerażoną zwierzynę. Dostrzega jaskinię, jednak nie tę, z której jeszcze nie tak dawno czerpał największe złoża Surowca – choć ukrycie się tam może nie byłoby głupie; stwory jedzą swoją kupę, będąc pod ziemią, w stanie czuwania raczej tego nie robią – lecz dużo mniejszą, znajdującą się obok, do tego na pewnej wysokości. Mógłby wspiąć się tam i we względnym bezpieczeństwie poczekać na pomoc. Albo, i to drugi spostrzeżony przez niego punkt, pędem ruszyć do stojącego nie tak daleko transportera, po czym pojechać do stacji na północy. Raczej nie będzie tam bezpieczniej, ale istnieje pewne prawdopodobieństwo, że tamtejsza baza jest lepiej zaopatrzona, bo tutaj trudno nawet o przeklętą siekierę. Tak, tam mógłby się bronić. Albo przynajmniej spróbować.

Czas nie jest po jego stronie. Z każdą chwilą w oczach potworów robi się coraz bardziej pstrokaty, więc naprawdę niewiele brakuje żeby go zobaczyły. Co więc Kisa robi?

Biegnie do niewielkiej jaskini. Ma sporą szansę na zostanie insektem, który przeżyje zagładę dinozaurów. (13)

Rusza do transportera. Te monstra to nadrzędni drapieżcy, wytropią go wszędzie, więc nie ma sensu się ukrywać, trzeba walczyć. (7)

4

Kisa to dobry żołnierz, lojalny wobec Porozumienia – powiedziano mu bowiem, że służy całemu Porozumieniu – więc ostatecznie otwiera ampułkę, wypija żelowatą zawartość, a opróżnione opakowanie chowa do kieszeni. Wydaje mu się, że podobne rozterki dotykają go co miesiąc.

Teraz jednak wszystko wraca do normy.

Jak się rzekło, ostatni miesiąc przesiedział w tajnym pomieszczeniu, o istnieniu którego nie wiedzą zapewne nawet konstruktorzy bazy (może Atlas Star System go zatrudnia, ale to już nieistotne). Oczekiwać miał na sygnał w postaci stosownego komunikatu na niewielkim monitorze zawieszonym na ścianie. Owo pomieszczenie nie jest jakimś schowkiem na miotły, lecz całkiem niezłą, choć rzeczywiście niedużą, kwaterą z wyposażeniem pozwalających na spędzenie tu kolejnej połowy roku. Jest tu nawet dostęp do sieci ogólnej, co by nie popaść w depresję (o dostarczane treści dba Henney&Tack, więc może… nie, nie, koniec tego tematu).

Komunikat rozbłyska w sposób niemogący zostać niezauważonym. Kisa musiałby spać, i to snem wywołanym jakąś niedostępną akurat substancją, by przegapić migające litery i nie usłyszeć wybornie irytującego dźwięku. Oto więc nastał czas. Do roboty.

Przyodziewa części munduru, bez których wygodniej było przesiedzieć tu miesiąc, przewiesza przez ramię karabin, a na głowę zakłada hełm, upodobniając się do robota, bowiem zakrywa on też twarz. Na ekranie przełącza widok ukazujący mu wyjście z kryjówki, a po upewnieniu się, że nie zostanie zaskoczony przez nieoczekiwanych gapiów, albo raczej, że on nikogo nie zaskoczy swym pojawieniem się, wspina się po niesamowicie wąskiej drabince.

Wspomnianym wyjściem z kryjówki jest dosłownie schowek na miotły, a konkretniej niewielka przestrzeń znajdująca się za nim. Po znalezieniu się tam, Kisa bierze dwa wdechy, popycha lekko ustępującą z łatwością ścianę, wskakuje do schowka, a potem wybiega z niego na właściwą arenę działań, czyli główną bazę Księżyca Górniczego 1 Układu Mezeusz.

Tak jak mu powiedziano, trwa tutaj wielkie zamieszanie wywołane atakiem ogromnych, dżdżownicowatych potworów, dla których ludzie stanowią śmiesznie łatwą ofiarę. Nie musi się już obawiać, że ktoś go zauważy, w zasadzie nie musiał się tym przejmować nawet w momencie wyjścia, ponieważ nie jest to operacja wymagająca dyskrecji. Chodzi o szybkość.

Celem jest eliminacja członków jakiegoś tajnego stowarzyszenia, które w całym tym ataku upatruje szansy na „coś”. Na co konkretnie? To ma się dopiero okazać. Stowarzyszenie to podobno rozsiadło się tu nazbyt wygodnie i od dłuższego czasu działało pod przykrywką. Jest w tym pewna ironia, że on, jako członek sekretnej grupy, ma pozbyć się członków innej sekretnej grupy. Ciekawe ile takich grup jest w całym Porozumieniu? I która z nich jest najtajniejsza?

Problem polega na tym, że identyfikacja tychże członków jest bardzo trudna. Jedyną informacją pomagającą w tym zadaniu jest fakt, iż mniej więcej teraz powinni oni mknąć do szafek pracowniczych, z których pobierać będą… coś. Być może jakiś przedmiot, a może dalsze instrukcje zamknięte w kopercie ulegającej samozniszczeniu w kilka minut po odczytaniu, trudno orzec. Tym niemniej, ich zachowanie powinno być charakterystyczne, bo zwykli obywatele – no, może nie tacy zwykli, wszak Kisa znajduje się obecnie w kwaterach naukowych, bo to naukowcy są zamieszani w ten spisek – nie powinni się przejmować tym, by w obliczu rychłej śmierci popędzić po osobiste utensylia.

Ale jest jeszcze drugi trop. Spiskowcy mają gdzieś bazę, zapewne nie tak doskonale zamaskowaną jak kryjówka Kisy, lecz znajdującą się najprawdopodobniej gdzieś na zewnątrz kompleksu. Z przekazanych wskazówek wynika, że najsensowniejszym miejscem do ukrycia się byłby pobliski kompleks jaskiń, gdyż z raportu wynika, że wewnątrz nie stwierdzono obecności wydobywanego tu surowca, przez co nikt nie ma interesu tam zaglądać. Odkrycie ich głównej siedziby załatwiłoby sprawę niepoślednio lepiej, ale istnieje ryzyko, iż w ogóle do tego nie dojdzie, wszak trudno oczekiwać, by droga do kryjówki spiskowców była w jakikolwiek sposób oznakowana, a jaskinie wydają się ogromne. Eliminacja pojedynczych członków tej grupy wydaje się zatem pewniejsza, lecz poczynione w związku z tym straty, będą dla niej na pewno mniejsze.

Zważywszy na fakt, że w misji Kisy jest dużo niewiadomych, ma on pewną dowolność. Musi jednak działać szybko, bo zamieszanie robi się coraz większe. A więc: czy postanawia udać się na poszukiwania głównej siedziby spiskowców (16), czy może koncentruje się na wytropieniu jej pojedynczych członków (5)?

5

Zadanie nieco łatwiejsze, lecz nie mniej ważne. Kisa dokonuje trzeźwej kalkulacji, przedkładając pewne obcięcie łap bestii, nad nieoczywistą próbę pozbawienia jej głowy.

Co do bestii – potworów dalej nie widzi, ale do jego uszu docierają dźwięki, których przedtem nie słyszał. Złowieszcze ryki i odgłosy poruszania się jakiejś wielkiej bryły po ciasnych korytarzach – to na pewno sprawka istot, przed którymi ostrzegał wywiad. Ciekawostką jest to, że wiedzieli o tej sytuacji, to znaczy o zagrożeniu życia tutejszych pracowników, a i tak postanowiono zrealizować swoje cele. Kisa nie przypuszcza by to, czymkolwiek parała się tajna organizacja, której personel ma uszczuplić, stanowiło realne niebezpieczeństwo dla Porozumienia. Jeśli bowiem cokolwiek takowe powoduje, do akcji wkracza Reuteuber Köperschaft, a wtedy wywrotowe ambicje szybko się kończą.

Znając rozkład korytarzy, ale i tak pomagając sobie cyfrową mapką zamontowaną na przedramieniu, Kisa niespiesznie, lecz zdecydowanie kieruje się do prywatnej sekcji kwater. Niespiesznie, ponieważ nie wiadomo, jakie dziwo przyniesie kolejny zakręt, a zdecydowanie, bo czas jednak nie jest po jego stronie. Mijani naukowcy nie zwracają na niego większej uwagi, biorąc go najpewniej za członka ochrony wysłanego do walki z potworem. Będzie nieco gorzej, jeśli faktycznie spotka członka ochrony, choć oni być może uznają go za wojskowego działającego z polecenia Załogi Nadzorczej. A na takich to się tu ponad wszelką wątpliwość nie natknie.

Gdzieś daleko słychać rozbijane okno. Gdzieś indziej przeraźliwy, szybko urwany krzyk.

Sytuacja robi się naprawdę nieciekawa. Jest duża szansa, że większość spiskowców odebrała już swoje pakunki, lecz patrząc na odległość dzielącą sektor prywatny od przestrzeni pracy, wysnuć można przypuszczenie, że jednak nie i zmierzają tam równocześnie z Kisą. Póki co nikt nie zachowuje się podejrzanie, to znaczy nikt w obliczu pewnej śmierci nie mknie do swojej szafki, bo znajduje się tam coś bardzo ważnego. Wszyscy rozbiegają się w zupełnie losowych kierunkach.

Trudno stwierdzić ile czasu mija od opuszczenia kryjówki do dotarcia do wspomnianych sektorów, lecz oto poszukiwania dobiegają końca. Kisa wkracza do sporej przestrzeni, w której metalowe szafki tworzą nieskomplikowany labirynt. Nie ma ich dużo, bo i naukowcy to nie personel będący podstawą załogi Księżyców Górniczych. Co jest niepokojące to fakt, że nikogo tu nie ma. Od ataku minęło już chyba wystarczająco dużo czasu, by spiskowcy zaczęli realizować ten swój plan, więc albo jest po wszystkim, albo tak bardzo im się nie spieszy. Oczywiście, istoty terroryzujące bazę stanowią zapewne niemałą przeszkodę w realizacji jakichkolwiek celów – choć Kisa dalej żadnego nie widział, tylko słyszał. Pojawia się więc dylemat. Z jednej strony można zaczaić się gdzieś i poczekać, aż ktoś z tamtej grupy w końcu się pojawi, albo – zakładając, że ich scenariusz się spełnił – przeszukać szafki już teraz, bo istnieje duża szansa, że któryś ze spiskowców postradał życie, więc pakunek przeznaczony jemu, powinien tam pozostać.

Jak zawsze trzeba działać szybko. Czy Kisa powinien poczekać na pojawienie się jakiegoś zbuntowanego naukowca (14), czy może od razu sprawdzić, cóż takiego jest im w obliczu ataku potwora potrzebne (12), a eliminowanie spiskowców zostawić na później?

6

Powód, przez który Kisa decyduje się najpierw skontaktować z ekipą w jaskini jest jednocześnie powodem jego członkostwa w tejże ekipie. Oddanie sprawie, i to takie narażające własne bezpieczeństwo, nie jest cechą powszechną, a on wie, co jest w tej sytuacji ważniejsze.

Potwór zdaje się być zajęty, więc pobiegnięcie do komputera nie wydaje się być zadaniem trudnym. Kilku naukowców próbuje co prawda z kimś rozmawiać przez terminale, ale jedyną grupą zdolną poprosić o pomoc jest kierownictwo, ale oni zapewne też mierzą się z potwornymi najeźdźcami.

Gdyby tylko wiedzieli… Gdyby tylko znali szczegóły Projektu Gehennesis…

Kisa, zaczerpnąwszy powietrza, biegnie do najbliższego komputera. Szybko się loguje – całe szczęście połączenie działa, bo serwery bazy nie są dobrze zabezpieczone, a zwabione wonią znajdujących się tam pracowników piekielne dżdżownice z łatwością mogłyby odciąć całe zasilanie, co i tak się stanie – i włącza kanał prywatnego pokoju, do którego ze wszystkich znajdujących się w pomieszczeniu naukowców dostęp ma tylko on. Z tego co widzi, kilku członków jest zalogowanych. Tym lepiej. Nawet jeśli nie wiedzą jeszcze o inwazji, dowiedzą się szybciej.

Drżącymi palcami wstukuje na klawiaturze, z którego to narzędzia ludzkość mimo osiągnięcia poziomu technologicznego graniczącego niegdyś z magią jeszcze nie zrezygnowała, właściwe słowa. Słowa, które zgodnie z algorytmem wyskoczą w formie priorytetowego powiadomienia na prywatnych urządzeniach członków Projektu – kolejnego reliktu przeszłości: pagera – i które to spowodują ciąg zdarzeń zawartych w instrukcji. Pager, kanał w formie czatu; te wszystkie elementy wydawać się mogą co najmniej przestarzałe, by nie rzec niepraktyczne, ale prawdą jest, że jeśli uczestnicy misji Gehennesis porozumiewaliby się kanałem ogólnym, to jest głosowym, ich wiadomości zaraz zostały by przechwycone przez zarządzającą działaniem bazy Inteligencją firmy Atlas Star System, odpowiadającą za kosmiczną ekspansje ludzkości, jak również przez tę od Xiao Li ltd., nadzorującą procesy ekonomiczne, z którymi górnictwo jest ściśle związane. A o prywatnej sieci również nie może być mowy. Społecznościowa Inteligencja Henney&Tack zaraz by się o tym dowiedziała, bo akurat ona wie wszystko.

Dlaczego więc pisanie jest najbezpieczniejszą formą kontaktu? Być może dlatego, że nowoczesne, cyfrowe formy świadomości nie przypuszczają, by ktokolwiek jeszcze tracił czas na pisanie.

W każdym razie, wiadomość została wysłana. Zgodnie z oczekiwaniami Kisa również dostaje powiadomienie na swój pager. Naturalnie sięga do niego, bo nie lubi mieć nieprzeczytanych wiadomości.

Aktywować Protokół 4T4K. Najwyższa konieczność.

Ostatnich słów nie musiał dodawać. W zasadzie wystarczyło, że napisze 4T… a wszyscy wiedzieliby, o co chodzi.

Dobrze, więc zadanie wykonane, tajna maszyna w tym momencie otrząsa się z kurzu, jej nieco zastane tryby zaczynają się kręcić i z onomatopejami w stylu „Uch – jak gorąco! Puff – jak gorąco!” rozpoczyna swą misję zabezpieczenia wyników badań, zniszczenia niepożądanych śladów i organizowania ewakuacji.

A Kisa? Wygląda na to, że pozostaje mu pożegnać się z życiem.

Potwór rozszarpał kilkanaście członków kadry naukowców, cały oblepiony jest krwią i pozostałościami wnętrzności. Nie zjadł nikogo, bo nie jest mięsożercą.

Monstra te żywią się przemocą.

Na nieszczęście, jako następną ofiarę upatrzył sobie właśnie Kisę. Patrzy na niego swą rozbieganą wielością oczu, otwiera paszczę, w której krew i ślina zmieszały się tworząc jedno, po czym rusza.

Kisa nie jest wojownikiem, jest pracownikiem umysłowym, i być może właśnie umysł, a nie przysposobienie obronne podpowiada mu, że należy wziąć stojącą nieopodal gaśnicę i opróżnić jej zawartość prosto w pysk agresora. Dzieje się to nadzwyczaj sprawnie, tym bardziej, że szkolenie BHP miał dawno temu, a i nieszczególnie przywiązywał do niego wagę. Tym nie mniej, kupił sobie właśnie kilka dodatkowych minut – no, sekund.

Pytanie więc, co Kisa robi dalej? Wykonawszy misję wzorowo, biegnie do szafki, by spryskać się zapewniającymi bezpieczeństwo feromonami (15), czy może ucieka z bazy próbując od razu dostać się do jaskiń (20), by z pozostałymi brać czynny udział w realizacji Protokołu 4T4K?

7

Transporter przypomina nieco śmieciarkę, czyli pojazd dość powszechny w czasach Dawnych Nocy, kiedy Wolna Planeta Ziemia była po prostu Ziemią. Naturalnie, Kisa nie może tego wiedzieć, bowiem szczęśliwie urodził się w Nowych Dniach, a wtedy śmieciarek już nie było.

Znajduje się on stosunkowo blisko, jednak bieg ku niej i tak naznaczony będzie niewyobrażalnym stresem. Te wstrętne potwory mają chyba jakąś zdolność kamuflowania się, więc nie wiadomo, czy przypadkiem któryś nie znajduje się naprawdę blisko.

Ta myśl uruchamia w Kisie wszystkie procesy odpowiedzialne za przetrwanie, przez co wydolność jego organizmu niepomiernie wzrasta. Gotowy jest ruszyć, przypominając wystrzelony z czołgu – kolejny przestarzały pojazd z Dawnych Nocy – pocisk, co też czyni. Natychmiast siada na miejscu kierowcy, choć otwarte na oścież drzwi jakoś przez ułamek sekundy go zniechęcają, po czym odpala silnik. Dobrze, pojazd działa, czyli powód ucieczki poprzedniego właściciela to co innego niż awaria. No, powiedzmy, że dobrze.

Dotarcie do stacji na północy, jeśli Kisa utrzyma obecną imponującą prędkość, powinno zająć jakieś trzydzieści minut. Pół godziny nerwów i strachu, ale z pewnością będzie warto, bowiem tamci od zawsze wydawali mu się lepiej zorganizowani i jacyś tacy... przygotowani. Z pewnością znajdzie tam broń, a może nawet kogoś żywego, z kim nawiąże sojusz do walki z monstrami.

Z związku z powyższym już teraz można odliczać do zdarzenia, które w tym pięknym planie mu przeszkodzi.

Trzy.

Dwa.

Jeden.

Kisa słyszy najpierw głośne drapanie dobiegające ze środka pokaźnego kontenera. Po chwili tuż obok niego pojawia się rozdziawiona, śliniąca się paszcza ohydnego, gąsienicowatego potwora, dla którego metalowa ścianka nie stanowi żadnej przeszkody.

Jak on tam w ogóle wlazł?

Czasu na zastanowienie się nie ma, należy natychmiast przedsięwziąć jakieś działanie, co też Kisa czyni. Niewiele myśląc, otwiera drzwi z postanowieniem wyskoczenia z pędzącego pojazdu, nie bacząc na potencjalnie doznane obrażenia. Po tych, być może, jakoś się pozbiera, a po dalszej jeździe z pasażerem na gapę będzie można co najwyżej zbierać jego rozrzucone tu i tam szczątki.

Swój plan zatem realizuje. Zanim na dobre opuszcza pojazd czuje na plecach smagnięcie pazurów, po czym... (2)

8

Korzystając z okazji, że interesujący go fragment pamięci nie został wymazany przez pożerające wspomnienia nanoboty, Kisa postanowił skupić się na dowiedzeniu się, za sprawą czyjej woli się tutaj znalazł.

W dalszym ciągu leżał na podłodze, przypominając kadeta dotkniętego uzmysłowieniem sobie dramatu wynikającego z uczestnictwa w zbrojnym konflikcie, ewentualnie kogoś ciężko rannego. W takich więc okolicznościach rozpoczął myślową odyseję, trwającą nie dłużej niż ułamek sekundy, a prezentującą się następująco:

Pamiętam salę, w której oprócz mnie znajdowało się jeszcze… no, tego to nie pamiętam, ale było ich niewielu. Byliśmy młodzi, chcieliśmy przyłączyć się do jakiejś jednostki prowadzonej przez Reuteuber Köperschaft. A może to było w siedzibie ich firmy? Człowiek prowadzący spotkanie – starszy, starannie ogolony, przez co dobrze widoczne były jego blizny powstałe na skutek młodzieńczego trądziku – mówił powoli, ale dość niewyraźnie. Oddział specjalny? Elitarny? Wspominał o czymś takim. Potem włączył ogromny ekran znajdujący się za jego plecami, który z początku wziąłem za zwykłą suchościeralną tablicę. Chwilę potem pojawiła się na nim cyfrowa reprezentacja ich Inteligencji. O rany, to było coś. Móc posłuchać IR we własnej osobie. Oczywiście wiem, że jej wizerunek został starannie zaprojektowany, aby wzbudzać zaufanie, choć już wtedy uważałem, że cyfrowa świadomość zarządzająca całym segmentem zbrojeniowym Porozumienia, objawiająca się w postaci uśmiechniętej, młodej, energicznej kobiety jest zabiegiem nieco zastanawiającym.

A co uważam teraz? Prawdopodobnie to samo.

IR wspominała o… ach, o czymże ona mówiła? Coś o planach, o nowej strategii opracowanej wespół z Atlasem, przez co konieczne jest… konieczna jest nasza obecność.

Tak, już pamiętam. Reuteuber Köperschaft ogłosiło pobór do nowych oddziałów w związku z koniecznością ciągłego rozwoju, a ja, jako że byłem świeżo po Akademii, postanowiłem spróbować. W tym ogłoszeniu zastanowiła mnie jedna rzecz, jakiś drobny druczek… ale za nic w świecie nie przypomnę sobie szczegółów.

Mężczyzna prowadzący spotkanie podziękował Inteligencji, która poczęstowała nas słodkim uśmieszkiem, po czym ekran znów zamienił się w białą tablicę. Powiedział, że teraz możemy przejść do części drugiej.

Najpierw wypełnialiśmy jakieś kwestionariusze, z pytaniami tak dziwacznymi, że zbierało mi się na śmiech. Sprawdzić miały nasze uwarunkowania psychiczne, bo dotyczyły sytuacji bardzo nieoczywistych, coś w stylu kogo byś poświęcił w imię wyższego dobra, kobietę w ciąży, czy rodzinę alkoholików, w której jedno z dzieci wykazywało niebywałe zdolności intelektualne. Pamiętam, że podobnych dylematów było mnóstwo, a niektóre porażały wręcz swoją niedorzecznością. Ale były też takie, po których nie miałem ochoty się śmiać.

Zniesmaczony segmentem teoretycznym… ile on trwał? Siedzieliśmy tam bardzo długo, tak przynajmniej sądzę, a tym dłużej, że kwestionariusze sprawdzone zostały praktycznie od razu po oddaniu. Pamiętam, że części z osób podziękowano już wtedy, dając im na drogę jakieś pakunki. Czyżby fiolki z nanobotami? Nie wiem. Wiem jednak, że potem zmaterializował się przede mną poligon ćwiczeniowy. Oczywiście tak widzę to teraz, ale w międzyczasie musieliśmy tam przejść, którego to momentu nie kojarzę.

Tor przeszkód był bardzo trudny, dużo dymu, dużo ciemności, dużo wspinania się. A potem strzelanie. A jeszcze potem testy wytrzymałościowe. I znowu strzelanie. I…

Zaraz, poligon faktycznie się zmaterializował. W którymś momencie rozdano nam sprzęty do logowania się do intraversów, więc tak naprawdę przebywaliśmy w rzeczywistości wirtualnej. Musieliśmy. Bo w pewnym momencie znaleźliśmy się w samym sercu jakiegoś konfliktu. Były strzały, była krew… pamiętam. Nie sądziłem, że Porozumienie rozważa branie udziału w czymś takim, bo przecież do tego nie dopuszcza.

A może Inteligencja Henney&Tack nie dopuszcza do poznania tych informacji?

Ten konflikt… Wszystko było tak realne, niemal zbyt prawdziwe nawet jak na standardy najbardziej zaawansowanych intraversów. No ale byłem tam, znaczy wszyscyśmy tam byli. A wtedy rozpoczął się koszmar.

Czyli sprawdzenie udzielonych w kwestionariuszu odpowiedzi w praktyce.

Czy te wspomnienia zostały mi zabrane? Czy może mój umysł sam je wymazał, nie chcąc wracać do tamtych wydarzeń? Bo pamiętam tylko… emocje. Swój strach. I szok.

Wylogowaliśmy się z intraverse. Ale jakby w dalszym ciągu się tam znajdowaliśmy. Nie wiem, coś prawdopodobnie mieszam, bo dzisiejsza technologia mocno zaciera granice między fikcją a prawdą. I właściwie czemu myślę w liczbie mnogiej? Ja się wylogowałem, ja znajdowałem się na prawdziwej arenie walk, współkandydatów nie widziałem.

Ale zobaczyłem potem Inteligencję Reuteuber Köperschaft, w postaci tej młodej, atrakcyjnej kobiety.

Jak do tego doszło? Jak to w ogóle możliwe? Pomyślałem, że to jakaś modelka, osoba, która posłużyła jedynie jako inspiracja do zaprojektowania przyjaznego wizerunku. Może to dyrektora jakiegoś oddziału? A może całej Reuteuber Köperschaft? Nie dowiedziałem się tego. Przekonany byłem, że jednak stoi przede mną zmaterializowana sztuczna inteligencja

Rozmawialiśmy długo… w jakimś pomieszczeniu, w którym znaleźliśmy się – ja i ona – nie wiem kiedy. Najczęściej mówiła ona, niemal cały czas się uśmiechając, szczerząc te swoje wielkie, białe zęby. I pamiętam… że było tam okno, z takim zniekształcającym szkłem. A za nim znajdowała się jakaś rozmazana postać.

Być może za dużo gier i za dużo filmów, ale tak było. Ta postać przyglądała się i przysłuchiwała naszej rozmowie. Ja kiwałem tylko głową, bo w jej wnętrzu dalej kołatały mi się obrazy doświadczone podczas tych ćwiczeń. Czy naprawdę skłonny byłem spalić tamten dom? Czy naprawdę odwróciło to uwagę tego czegoś, co zamierzało pożreć tamte dzieciaki?

Czy byłem wystarczająco pewien, że ów dom jest niezamieszkany?

Zaproszono mnie do innego pomieszczenia, tego samego, w którym znajdowała się przyglądająca się postać. Był to zaawansowany wiekiem mężczyzna, jednak zaskakująco dobrze się trzymający. Na oko miał jakieś osiemdziesiąt lat. Ubrany w garnitur z lśniącymi guzikami. Jego twarz przyozdabiał zadbany zarost, a nad nim całym unosił się zapach czegoś, co skojarzyło mi się z lasem i fabryką samochodów. Uścisnął mi dłoń mówiąc, że to nasze pierwsze, ale zarazem ostatnie spotkanie. Jest jednak dumny, że może mnie poznać. Wyraził przekonanie, że podobne odczucia mieliby pozostali członkowie rodziny.

Rodzina. Moment, moment. To jest to, czego szukałem. Chciałem pracować dla Reuteuber Köperschaft, ale ostateczne zatrudniony zostałem przez jakąś rodzinę. Właścicieli tego konglomeratu? Nie. Znaczy nie wiem tego, ale na pewno nie.

Wyproszony zostałem na korytarz. Czekałem na dalsze instrukcje, a wtedy podsłuchałem strzępek rozmowy. Padło w nim nazwisko, które mnie zmroziło, choć zupełnie nic dla mnie nie znaczyło. Postanowiłem dowiedzieć się więcej. Szukałem, drążyłem, kopałem. Ostatecznie… ostatecznie odmówiłem współpracy z Reuteuber Köperschaft. Pamiętam, że siedziałem w domu, kiedy… ktoś wyważył drzwi. Zostałem zabrany. Ale czy się dowiedziałem?

Czy dowiedziałem się jaką rolę w Porozumieniu Wolnych Planet pełni rodzina Fortunetti?

Kisa zaprzestaje myślowych eskapad, w jednej chwili powraca do swego ciała, a czas znów wskakuje na właściwe tory; gaśnica ląduje na ziemi, a naukowcy uwolnieni zostają z niewidzialnego uścisku. On sam jednak się nie rusza. Czuje wilgoć w okolicach uszu, nosa i oczu, a usta wypełnia mu smak krwi. Swoje zadanie wypełnił, znaczy zadanie przypomnienia sobie tego i owego, jednak koszt okazuje się zbyt duży.

Kisa umiera na skutek bardzo poważnego uszkodzenia mózgu… (32)

9

Kisa stoi na środku pomieszczenia, które jeszcze niedawno było jego miejscem pracy.

To znaczy w dalszym ciągu jest, ale obecnie nie przypomina to laboratorium, w którym ubrane w kitle przedstawicielstwo naukowej kadry Księżyca Górniczego 1 Układu Mezeusz spokojnie zajmowało się analizowaniem, badaniem i opisywaniem wydobywanego tu surowca. Najpewniej najbardziej kalorycznego z odkrytych dotąd na terenie Porozumienia Wolnych Planet. Aktualnie miejsce to jest ucieleśnieniem chaosu, co nie odbiega od tego, co zastać można w innych częściach bazy. Niektórzy naukowcy uciekają w losowo obranych kierunkach, inni chowają się po kątach w nadziei, że te stwory, które zupełnie niespodzianie wychynęły spod ziemi, tu nie dotrą, a jeszcze inni próbują połączyć się z pozostałymi częściami ośrodka, z czego najsensowniejszy będzie kontakt z kadrą kierowniczą, zdolną do poinformowania o kłopotach Załogę Nadzorczą, prawdopodobnie jedynych ludzi mogących w jakikolwiek sposób pomóc.

A co do potworów – czy na pewno pojawiły się niespodzianie?

Kisa jako wzięty naukowiec, wysłany tu został w celu badania surowca jak i usprawniania procesów wydobywczych, jednak, jako nieliczny spośród tego szacownego grona, dołączył do grupy znającej prawdziwy cel tutejszej wyprawy. Surowiec surowcem, stanowił on tylko wartość dodaną do ekspedycji, ale prawda jest taka…

Włączenie alarmu potęguje tylko strach i panikę. Liczba przebywających w laboratorium ludzi maleje; niektórzy mają na pewno nadzieję na dostanie się do promów ratunkowych, inni po prostu uciekają, prowadzeni naturalnymi instynktami przetrwania.

Problem polega na tym, że promów nie ma, a przetrwanie jest stanem mocno niepewnym.

Jak się rzekło, Kisa stoi pośród tego wszystkiego, zastanawiając się, co faktycznie można uczynić, by efektywnie móc uczynić cokolwiek. Dobrze wie, że ucieczka nie ma sensu; przebudzone stwory, wedle analiz przeprowadzonych przez tę jego sekretną grupę, nie zaprzestaną łowów, a przynajmniej nie do czasu, kiedy na planecie będzie oddychać coś innego niż one same. Tak to tu wygląda. Regulują tutejszy cykl życia. Dla przedstawicieli innych gatunków zawiera się on w schemacie od eksterminacji do eksterminacji. I chociaż wiedział, że to się stanie, niesmak triumfuje.

Bo nie spodziewał się, że ekipa odpowiedzialna za podtrzymanie hibernacji tych bestii dobrze wykona swoją robotę.

A zatem w obliczu zaprzepaszczenia całej misji, jak i utraty cennego paliwa jakim jest tutejszy surowiec, czyli odchody potworów, czas przedsięwziąć drastyczne kroki. Po pierwsze, w pojęciu Kisy konieczne jest udanie się do jego szafki pracowniczej i pozyskanie z niej małego zawiniątka. Zawiniątkiem owym są bowiem feromony bestii, dzięki którym Kisa będzie traktowany jak jedna z nich. Nie sądzi, aby jego spokój, kiedy przechadzać się będzie wśród ćwiartowanych i zjadanych ciał, został przez kogoś zauważony, a nawet jeśli, byłby to najmniejszy problem. Należy zająć się projektem. Doprowadzić sprawę do końca.

Dobijanie się do drzwi zwiastuje rychłą wizytę potwora. Czyli rozpierzchły się szybciej, niż wskazywały na to obliczenia, to bardzo niedobrze. Należy działać więc…

Niestety owe drzwi również padły ofiarą błędu obliczeniowego, bowiem według tychże, powinny wytrzymać nieco dłużej, gdy tymczasem rozpadły się na kilkanaście fragmentów już teraz.

Dżdżownicowaty drapieżnik wskakuje do laboratorium, czując się zapewne jak głodujący od dawna jegomość na darmowym bankiecie. Kisa pierwszy raz widzi go ruszającego się, co jest na swój sposób piękne.

Przerażające, ale też piękne.

Nie ma jednak czasu na podziwianie widoków. Trzeba biec po feromony, albo zaryzykować i od razu skontaktować się z przebywającymi w jaskiniach innymi członkami sekretnej grupy, powiadamiając ich o konieczności wdrożenia procedury 4T4K. Im wcześniej, tym lepiej, bo nie wiadomo, ile czasu zajmie potworom dostanie się i tam. Tamtejsza ekipa również powinna użyć feromonów.

Kisę czeka zatem niełatwa decyzja i choć istnieje szansa, że wykonać można jedno i drugie w stosunkowo krótkich odstępach czasu, nie jest powiedziane, że czasu mu wystarczy. Niestety, konieczne jest powzięcie ryzyka. Czy więc Kisa biegnie najpierw po feromony (24), czy może kontaktuje się z ekipą w jaskini (6), nie ryzykując w ten sposób, że kiedy pobiegnie do szafki, komputer zostanie zniszczony?

10

Alarm, tak, to jedyne słuszne rozwiązanie. Tak jakby ktoś jeszcze nie wiedział, że cały ośrodek zostanie niedługo wyrżnięty.

Czym prędzej podbiega do niewielkiego panelu, ślizgając się przy tym na atrakcjach wzbogacających tutejszą podłogę. Na szczęście wciśnięcie guzika nie jest czynnością przesadnie skomplikowaną, przez co Kisa czyni to bez trudu.

Zgodnie z oczekiwaniami pomieszczenie, jak zapewne inne zakątki bazy, skąpane zostaje w czerwieni, która to znika i pojawia się w towarzystwie nieprzesadnie wyszukanej syreny. Niestety, wbrew oczekiwaniom z sufitu nie wyfruwają zastępy dronów strażniczych, a ściany nie otwierają się, robiąc tym samym przejście bojowym robotom. Po prostu alarm.

Ale do systemów obronnych z pewnością ma dostęp zarząd.

Tak się szczęśliwie składa, że korytarz prowadzący do kwater kierownictwa jest tuż obok. Można więc czym prędzej tam pobiec, tym bardziej, że goniące mężczyznę monstrum jeszcze się nie pojawiło – być może przestraszyło się nagłego wycia alarmu, choć trudno oczekiwać, że naczelny drapieżnik tutejszego środowiska boi się czegokolwiek. Albo, również wykorzystując brak potwora, podbiec do leżącego wśród innych członka kierownictwa i zabrać od niego kartę dostępu. Kisa nie jest pewien, czy kwatery są w jakiś sposób zabezpieczone (w zasadzie to dlaczego tego nie wie? Toż to powinna być wiedza podstawowa!), albo czy alarm nie blokuje jakoś drzwi, ale mając kartę będzie pewniejszy swego – dostania się do celu.

Pamiętając więc, że cisza – znaczy cisza z powodu nieobecności dżdżownicowego monstrum, bo alarm wyje na całego – jest zjawiskiem bardzo złudnym, może zrobić kilka kroków i sięgnąć po kartę (26), albo udać się wprost do kwater (1), licząc na pomyślne zrządzenie losu i niepostradanie po drodze życia.

11

Ołów sprawdził się wystarczająco dobrze, by z niego nie rezygnować.

Wziąwszy głęboki oddech, Kisa schyla się do trupa i nerwowo szuka magazynku. Potwory w tym czasie są na tyle uprzejme żeby go nie atakować; z pewnością udział w takim stanie rzeczy mają ich dotkliwe, bądź co bądź, rany. Mija dopiero kilka chwil, zanim bestie decydują się na kontratak, jednak kilka chwil wystarcza, by ich zwierzyna odnalazła to, czego szukała.

Warto w tym miejscu podkreślić, że Kisa nie jest żołnierzem, a pokładana w epinefrynie nadzieja okazuje się płonna. Ręce mu się trzęsą, ma problemy z wyjęciem starego magazynka, a o zamontowaniu nowego nie ma nawet mowy. Niestety, ale plan nie wypalił.

Potwory szykują się do skoku.

W tym momencie, kiedy mężczyzna zrozumiał, że wszystko na nic, przy ciele ochroniarza zauważa coś jeszcze.

Mianowicie granat.

Nie myśląc za wiele, a w zasadzie nie myśląc wcale, Kisa sięga po niego, odbezpiecza, co akurat wychodzi mu idealnie, po czym rzuca, choć uczciwiej należałoby powiedzieć, że turla jak zabawkową kulę do kręgli dołączoną gratis do zestawu dla dzieci (co nie jest takie oczywiste). Kula niepozornie się toczy, potwory są już w powietrzu, mężczyzna odskakuje nieco i kieruje się w stronę okna.

I następuje wybuch.

Jak na takie maleństwo, jest zaskakująco duży. Jeden ze stworów zostaje zamieniony w to, co wychodzi z należycie użytej maszynki do mięsa, a dwa pozostałe zostają odepchnięte – jednemu chyba coś się stało, ale Kisa dokładnie tego nie widzi.

Bo aktualnie to nic nie widzi. Eksplozja wyrzuciła go przez okno razem z okiennicą, i obecnie otoczony jest ciemnością, nie jest nawet pewien, czy w ogóle żyje.

Ale wygląda na to, że tak. Przygłuszone dźwięki, nad którymi dominuje okropne piszczenie, z wolna uwyraźniają się, a wzrok, zupełnie przysłonięty pulsującą czernią, powoli odzyskuje na moment utraconą sprawność.

Czy jeszcze mnie gonią? – pyta sam siebie. Czy zauważył mnie jakiś inny? Czy mam dokąd uciec?

By znaleźć rozwiązanie tych zagadek, Kisa musi odzyskać swe zmysły. Na szczęście następuję to stosunkowo szybko, więc wszystko staje się jasne… (17)

12

Decydując się na przeszukanie szafek, Kisa tłumaczy to sobie, że i tak widnieją na nich nazwiska właścicieli (najwidoczniej spółka zawiadująca tą kolonią nie przejmuje się za bardzo powszechnie obowiązującą ustawą o ochronie danych osobowych), a naukowcy również zaopatrzeni są w identyfikujące ich plakietki, więc istnieje szansa, że jeśli któraś z szafek zawierać będzie tajemniczy pakunek, Kisa mógłby odnaleźć tego, do kogo należy. To oczywiście teoria, do tego niedorzeczna, ponieważ w powstałym chaosie trudno przyglądać się nazwisku każdego napotkanego człowieka, ale pewne czyny wymagają po prostu dodatkowego wytłumaczenia.

Tak samo jak dodatkowego tłumaczenia wymaga wyjaśnienie, skąd Kisa wytrzasnął ręczną przecinarkę.

Otóż jako członek elitarnego oddziału, co podkreślane było wielokrotnie, korzysta z karabinu niedostępnego dla zwykłych wojskowych. Poza możliwością automatycznego namierzania celu i śledzenia go przy pomocy funkcji skanowania nawet pośród dużego tłumu, karabin ów ma wbudowaną rzeczoną ręczną przecinarkę, działającą nie na zasadzie alternatywnego strzału, lecz wbudowaną dosłownie, przypominającą wykałaczkę w dobrym scyzoryku. Wkomponowana jest w obudowę karabinu tak umiejętnie, że jedynym widocznym jej elementem jest drobna wypustka, którą należy nieco wcisnąć, przesunąć, a następnie cieszyć się można nowym wyekwipowaniem. Przypomina maleńki pistolet, lecz zamiast pocisków, wypuszcza wiązkę plazmy o krótkim zasięgu, rozgrzaną do tego stopnia, że jest w stanie poradzić sobie z większością materiałów stosowanych w Porozumieniu. Warto dodać, iż zasilająca ją bateria pozwala na około dwadzieścia godzin nieustannej pracy.

Tak więc Kisa sięga po ręczną przecinarkę i zabiera się do roboty.

Pierwsza szafka nie ujawnia pożądanego znaleziska, a raczej niczego, co mogłoby na nie wskazywać. Druga również. Warto podkreślić, że przecinarka spisuje się znakomicie, topiąc magnetyczne zamki z łatwością i wskazaną przez użytkownika precyzją. Naprawdę niezły sprzęt. Aż dziwne, że nie jest w powszechnym użytku.

Trzecia szafka, należąca do niejakiej Teresy Moss, także nie satysfakcjonuje pod względem zawartości, za to czwarta, przypisana do kogoś o nazwisku Trawski – imię na tablicy zostało wytarte, ten ktoś musi pracować w korpusie naukowców bardzo długo, a tę tabliczkę najwyraźniej wozić ze sobą – coś może skrywać. Kisa nie jest pewien, dlaczego w ogóle postanawia pogrzebać w niej bardziej, wszak pierwszy rzut oka ku temu nie skłania, ale to może być kwestia nazwiska, które wydaje mu się dziwnie znajome. Ktoś jeszcze tak się nazywał. Jakiś aktor? Piosenkarz?

Dywagacje pozostawia samym sobie; sprawdza kieszenie zawieszonej marynarki, przeszukuje wnętrze butów – od kiedy naukowcy mają zmienne obuwie? Pewnie jakiś nowy wymóg Atlas Star System – i oczywiście zagląda do niedużej, sportowej torby. W środku znajduje ubrania, kosmetyki, a nawet pudełko śniadaniowe, w kieszeni za to tabletki przeciwbólowe i te skracające męki wynikające z rozwolnienia. Inna kieszeń mieści portfel oraz niekiepskie narzędzie wielofunkcyjne, z którym z powodzeniem można wybrać się na miesięczną wycieczkę do lasu. Nic podejrzanego.

Kiedy Kisa reflektuje się, że powinien przeszukać w podobny sposób poprzednie szafki, ponieważ rzucił tylko pobieżnie na nie okiem, jakaś siła, być może żołnierski instynkt, każe zajrzeć mu do pudełka śniadaniowego. Widoczna przez półprzeźroczysty materiał kanapka w pierwszej chwili ku temu nie skłaniała, ale teraz, słuchając wewnętrznej przenikliwości, tenże pojemnik otwiera.

Dreszcz triumfu przechodzi przez ciało Kisy, bowiem pojemnik nie jest półprzeźroczysty, a jedynie obleczony materiałem mającym tę właściwość imitować.

Jak łatwo zgadnąć, w środku znajduje się coś znacznie bardziej interesującego niż kanapka z sałatą, pomidorem, serem i kurczakiem – grafika bogata jest w szczegóły – i z całą pewnością nie jest to jadalne. Oto bowiem Kisa odkrywa wisiorek, zawieszony na łańcuszku okrąg składający się z dwóch tarcz.

Jedna tarcza jest ruchoma, do tego posiada rowki ujawniające cyfry znajdujące się na tej drugiej. Być może po wpisaniu kodu, ów medalik się otworzy, ujawniając właściwy sekret, jednak teraz nie ma na to czasu. Na co natomiast jest czas, to sięgnięcie do portfela – choć nazwisko wystarczy, Trawskich może być tu więcej, a dobrze wiedzieć, kogo dokładnie należy zabić.

Kisa jednak tego nie czyni. W chwili otwarcia pudełka medalik zaczął cichutko tykać, co komandos uświadamia sobie dopiero teraz. Jest już wszak za późno na reakcje powstrzymującą wybuch… chociaż nie, wybuch nie następuje. W twarz Kisy wypuszczona zostaje chmura zielonego dymu, która rozrasta się do ogromnych rozmiarów.

Trujący gaz przedostaje się nawet przez maskę, bo najwyraźniej jego struktura molekularna na to pozwala. Opary penetrują nos, a potem płuca Kisy, czemu towarzyszy ból tak straszliwy, że rozerwanie na kawałki byłoby opcją znacznie lepszą.

Mężczyzna pada na ziemię, wykaszlując fragmenty wnętrzności. Całe ciało pali go żywym ogniem, jednak nie ma niczego, co mógłby uczynić. Nie jest nawet w stanie sięgnąć po karabin i skrócić swych mąk, bo kończyny odmawiają mu posłuszeństwa.

Tak zatem kończy się jego żywot. W bólu i cierpieniu, wypełniwszy swą misję do połowy… (32)

13

Trzy oddechy i świat Kisy ogranicza się do jaskini i wiodącej do niej drogi. Zaczyna biec, a robi to tak szybko, że nigdy nie podejrzewał się o podobne osiągi. Słyszy krzyki, warczenie, wyjący za plecami alarm, który z każdą chwilą cichnie, aż w końcu ucicha wszystko. To jest moment, w którym zza jakiegoś kamulca wyskakuje potwór, roznosząc jego wnętrzności po okolicy. Na całe szczęście, albo może ku największemu zdumieniu, nic takiego nie następuje. Kisa dobiega do celu, a w zasadzie uderza o kamienną ścianę z prędkością każącą zakładać, iż gdyby zrobiona była z czegokolwiek innego, z pewnością zostałaby przedziurawiona. Z prędkością światła się nań wspina, po czym wpełza do niewielkiego otworu, faktycznie wyobrażając sobie siebie jako uciekającego przed czymś robaka. I trzeba przyznać, że w swoich przemyśleniach się nie zagalopował.

To, co idzie nie tak – bo umówmy się, w takich chwilach zawsze coś się sypie – to nieoczekiwana wielkość pozornie małej jaskini. Cóż, małe to ona ma wejście, wewnątrz jest naprawdę ogromna.

Kisa odkrywa, że nie ma tam równego podłoża, toteż zsuwa się, jakby był w wątpliwej jakości aquaparku. Kiedy dociera na dno, żadnej cieczy tutaj nie ma, oszołomiony próbuje rozeznać się w aktualnym położeniu. W tym akurat nie pomogłaby mu nawet doskonała trzeźwość. Znalazł się w miejscu poza wszelkim wyobrażeniem.

Do jaskini przez jakąś szczelinę w górnej części wpadają rozświetlające jej wnętrze promienie światła, więc Kisa wszystko widzi doskonale. A widzi wygładzone ściany, przyozdobione fantastycznymi malowidłami, które mieszają mu w głowie bardziej, niż fakt występowania tu gąsienicowatych super drapieżników. Bo na malowidłach tych widnieją postaci wyraźnie ludzkie, które tym gąsienicowatym super drapieżnikom oddają cześć. Jeden z potworów stoi na jakimś ołtarzu, inny unosi się w powietrzu – dobry Boże, czy to lata?! – a ludzie, pociągnięci kreską zastanawiająco dokładną, korzą się przed nimi i oddają swe życie.

O ile Kisa wie, ludzie nigdy wcześniej nie zakładali tu kolonii, jednak teraz to już niczego nie jest pewien. Oszołomiony, w zasadzie śliniący się ze zdziwienia powoli rusza przed siebie, podziwiając monumentalną sztukę ciągnącą się w bezkresny mrok olbrzymiego tunelu. No bo właśnie, ponad wszelką wątpliwość jest to tunel. Im dalej, tym przedstawiane sceny są bardziej fantastyczne, coraz więcej w nich...

Niestety, nie jest mu dane bliższej się przyjrzeć. Zadzierając głowę w górę, nie widzi, że zmierza prosto do wielkiej dziury. Niechybnie w nią wchodzi i... (2)

14

Poczekanie wydaje się rozsądne, tym bardziej, że prywatne szafki tworzą labirynt, może nie przesadnie skomplikowany, ale wystarczający do ukrycia się i obserwacji.

Jako że Kisa ma doświadczenie w działaniach partyzanckich, wybiera sobie miejsce, z którego widzi większość pomieszczenia, a które samo dostrzec trudno.

Krzyki dobiegające z pozostałych części bazy nabierają na sile. Potwór się jeszcze komandosowi nie objawił, lecz sądząc po złowieszczych odgłosach, jest przeciwnikiem nielichym. Wywiad poskąpił informacji na jego temat; poza ostrzeżeniem, że baza zostanie zaatakowana, nie raczył powiedzieć nic więcej, choćby tego, z iloma adwersarzami przyjdzie się mierzyć biednym pracownikom bazy.

Albo może ilu adwersarzy rozerwie ich na strzępy.

Kisa ma zapewniony transport na orbitę w umówionym punkcie i ma ogromną nadzieję na skorzystanie z tego przywileju. Wie, że zaopatrzony jest świetnie; amunicja w jego karabinie nie jest w szerokim obiegu, poradzić sobie powinna z najgorszym nawet zagrożeniem, ale te krzyki… ten zgiełk… Dość powiedzieć, że nie miał jeszcze okazji walczyć z kosmitami. Wszak Porozumienie Wolnych Planet tworzą ludzie. A przynajmniej rozumną jego część.

Oczekiwanie przeciąga się, na co ma też wpływ stanie bez ruchu w okolicznościach postępującej masakry. Kisa powoli rozważa możliwość porzucenia swego zamiaru, wszak dźwięki zwiastują istny pogrom, a przebywanie w bazie z każdą sekundą robi się coraz niebezpieczniejsze. Na zewnątrz zresztą nie jest chyba lepiej. Trudno bowiem sądzić, by potwory za cel ataku wybrały sobie jedynie kompleks budynków; cały ten Księżyc jest zapewne ich terytorium łowieckim, więc ludzie, gdziekolwiek by się znaleźli, nie mogą oczekiwać spokoju. Ciekawe co na to Załoga Nadzorcza, krążąca sobie aktualnie po orbicie, zajmująca się nie wiadomo czym. Ciekawe co na to Centrala, jak i Cztery Inteligencje.

Ciekawe, jak to wszystko się skończy.

I wtedy, gdy Kisa faktycznie bliski jest zarzucenia czekania, do sektorów prywatnych wpada naukowiec. Spanikowany jak wszyscy pozostali, jego ręce drżą, a oczy bezładnie przeskakują po nazwiskach znajdujących się na niewielkich tabliczkach zawieszonych na każdej z szafek. Z początku wygląda to tak, jakby znalazł się tu przypadkiem, ale ostatecznie jego wzrok zatrzymuje się na jakimś punkcie, ku któremu czym prędzej zdąża.

Zdąża do szafki. Zapewne tej, na której widnieje jego nazwisko.

Kisa jeszcze nie zamierza strzelać, bowiem nic z reakcji naukowca jeszcze nie wynika, jednak broń ma w pogotowiu. Zmienia nieco swoją pozycję, wtapia się głębiej w niewielki labirynt, z uwagą obserwując rozwój wypadków. A prezentuje się on tak, że naukowiec nerwowo wklepuje kod potrzeby do otwarcia szafki, grzebie chwilę w znajdującej się tam torbie, a następnie…

Wyciąga pojemnik śniadaniowy.

Być może oszalał – myśli Kisa – że w obliczu śmierci zamierza przekąsić sobie kanapeczkę naszykowaną przez żonę, ewentualnie samodzielnie.

Okazuje się jednak, że ów pojemnik skrywa coś innego.

Osobliwie wyglądający wisiorek. Z pewnością nie jest to coś, o czym normalny człowiek myśli w chwili zagłady.

Być może jest to jakaś ważna dla niego pamiątka, ale wtedy Kisa dostrzega pewien szczegół na pojemniku sprawiający, że jego palec zbliża się do spustu. Otóż pojemnik ten jest półprzeźroczysty, tak że dostrzec można jego smakowitą zawartość, ale po jego otwarciu, kanapka dalej znajduje się w tym samym miejscu. Jasnym więc jest, że wyłożony jest grafiką jedynie imitującą posiłek, która ma za zadanie zamaskować prawdziwą zawartość.

Czyli wspomniany wisiorek. Czyli coś, co sprowadza na tego człowieka wyrok śmierci.

Kisa przykłada celownik do twarzy. Zaintrygowany funkcjonalnością tajemniczego przedmiotu, postanawia jeszcze chwilę mu się przyglądnąć, przybliżając sobie nieco obraz. Wisiorek to dwuwarstwowy okrąg, który być może się otwiera, ponieważ wygląda na to, że jedną z warstw można wprowadzić jakiś kod. Naukowiec najwyraźniej chce to zrobić, jednak jego rozedrgane palce skutecznie to uniemożliwiają. Chwyta ruchomą część wisiorka, próbuje przekręcić, ale potem chyba sobie o czymś przypomina, i szybko zamierza cofnąć swój ruch. Na jego twarzy, z każdą sekundą, widoczna jest coraz większa panika.

A w pewnej chwili po prostu ciska zagadkowy przedmiot, przeklinając głośno i szykując się do ucieczki.

Dzieje się tak, że wisiorek trafia niemal pod nogi Kisy. Wróci do niego później, najpierw musi zająć się naukowcem, szybko więc…

Nie, nie strzela. Nie zdąża tego zrobić. W jednej sekundzie z wisiorka wydobywa się chmura zielonego dymu, który przenika przez jego kombinezon i maskę. Gryzące opary przedostają się do nosa i płuc, a Kisa czuje, jak kolejne jego wnętrzności oddzielają się od przeznaczonych im miejsc, szukając ujścia wszystkimi otworami ciała. Zabójcza trucizna pochłania go w całości; naukowiec ostatecznie ucieka, ale nie jest to istotne.

Istotne jest to, że Kisa umiera w ogromnych mękach, przeklinając świat u podstaw, a najbardziej to, że zgodził się wziąć tę robotę. Kimkolwiek jest jego pracodawca… (32)

15

Po zadbaniu o sprawę, czas na zadbanie o siebie.

Szafki pracownicze znajdują się w pewnym oddaleniu, więc chcąc się do nich dostać, należy przemknąć obok potwora, pokonać niemały dystans, po drodze uniknąć zapewne spotkania z następnym agresorem, a potem wstukać kod i sięgnąć po drogocenny pakunek. Każdy jeden etap tej wymagającej podróży należy traktować jako potencjalnie ostatni, ale determinacja Kisy jest ogromna. Tym bardziej, że wykonując nadrzędne zadanie, oczyścił swój umysł, zatem całą uwagę poświęcić może własnemu przetrwaniu.

Zaczyna się bez większych problemów, jakkolwiek potwór miota się i rzuca, i nawet niechcący może zrobić dotkliwą krzywdę. Kisa zupełnie nieoczekiwanie zmienia się w wojownika ninja, unika ciosów i wierzgającego ogona z wprawą, której próżno by szukać nawet wśród pracowników tutejszej ochrony, co – szczerze powiedziawszy – nie jest czymś wybitnie trudnym do osiągnięcia. Porozumienie Wolnych Planet przykłada dużą uwagę do zagospodarowywania nowych znalezisk, ale owa uwaga bardziej dotyczy sprzętu i solidnego łańcuszka ekonomicznego niż pracowników, którzy całą tę machinę napędzają. Poza tym nie zdarzyło się jeszcze, by na jakimkolwiek Księżycu Górniczym natknięto się na agresywną formę życia zagrażającą ekspedycji. Ochrona wysyłana jest z reguły jako kurtuazja.

Tak było do tego momentu.

W każdym razie Kisa zręcznie omija przeciwnika, mknąc poprzez kwatery naukowe, w normalnych okolicznościach dosyć przestronne, jednak obecnie jakieś węższe i ciaśniejsze. Pocieszeniem jest fakt, że ludzie rozbiegli się, przez co nie stanowią oni dodatkowej przeszkody, choć kilka osób by się przydało. Na przykład po to, by odciągnąć uwagę potwora.

Sądząc po złowieszczych dźwiękach, rzeczony potwór doszedł do siebie, jednak zgubiwszy trop, postanowił chyba zapolować na zewnątrz, bowiem do uszu Kisy dochodzi odgłos rozbijanego okna. Oby to było to, a nie kolega dżdżownicy zwabiony wściekłymi powarkiwaniami, pomagający jej w zemście. Co się tyczy tego wątku, płeć potworów pozostaje tajemnicą. Projekt Gehennesis dostarczył wielu informacji na ich temat, jednak ta kwestia jest niezbadana. Całkiem możliwe, iż w ogóle nie posiadają płci. Z racji swego osobliwego odżywiania, niespotykanego u innych gatunków, przychodzić na świat mogą za pomocą abiogenezy, to jest z materii nieożywionej. Kisa wyraził nie tak dawno temu pogląd, że zaczątkiem ich istnienia może być negatywna energia pozostała po ich ofiarach, która na nieznanych częstotliwościach unosi się, potem wchłaniana jest w ziemię, a następnie za sprawą równie nieznanych procesów przeistaczana jest w te monstra. Nie jest to niemożliwe. W końcu ostateczna tajemnica funkcjonowania przyrody nie jest ludziom znana w dalszym ciągu.

Punkt pierwszy jest zatem zrealizowany, drugi – przebycie niemałego dystansu – również. Czyżby więc zaraz miał wychynąć spod ziemi kolejny potwór? Kisa wypatruje tego, jakby jego założenie było pewnikiem, jednak nic takiego nie następuje.

Droga do szafek jest wolna. A szafki są już w zasięgu wzroku.

I nie tylko szafki.

Kisa z początku sądzi, że dostrzeżona przez niego postać jest pracownikiem ochrony, posiada bowiem całkiem pokaźny karabin, choć osobiście nie zauważył, by ktoś z tej grupy z takowym się obnosił. Dziwne jest też umundurowanie tego człowieka, a nade wszystko hełm w formie maski okalającej całą twarz. Nie, nie jest to ochroniarz, raczej przedstawiciel wojska, który być może przybył tu za sprawą komunikatu; przecież nie tylko Kisa jest tu trzeźwo myślący. Ale kiedy ten uzbrojony jegomość za pomocą urządzenia przypominającego nieco spawarkę wyłamuje zamki do kolejnych szafek pracowniczych, jasnym się staje, że coś jest nie w porządku.

Pierwsza szafka, chwila obserwacji, potem kolejna. Znowu to samo. Zdaje się, że czegoś szuka. Kisa natychmiast się zatrzymuje, poważnie rozważając udanie się wprost do jaskiń, kiedy nieznajomy dostaje się do jego szafki. Tutaj chwila obserwacji trwa nieco dłużej. Wyciąga po coś rękę, a następnie z triumfem ją cofa. Dyndający w jego dłoni, ubranej w cienką lecz z pewnością wytrzymałą rękawicę, wisiorek z feromonami przypomina wahadło hipnotyzera, które swoje działanie skupiło na Kisie. Jest on zupełnie sparaliżowany. Otwiera tylko usta.

Dobra, cokolwiek się tu odstawia, wyjaśnione może być później. Teraz czas się zbierać; być może pozostali członkowie Projektu Gehennesis będą coś wiedzieć.

Ale żadne później nie następuje. W momencie kiedy Kisa się odwraca, coś przeszywa jego potylicę, a potem wychodzi spomiędzy oczu. Co interesujące, zanim życie ulatuje z niego ostatecznie, zdążył jeszcze zobaczyć fragmenty swojego mózgu, czym nie każdy mógłby się pochwalić. Uzbrojony nieznajomy mówi coś jeszcze, coś – zdaje się – o jakimś celu, ale szczegóły do Kisy już nie docierają.

Nie dociera do niego również to, że tajemniczy żołnierz ginie w potwornych męczarniach, ale to osobna historia.

Kisa jest wszak martwy, zanim jego bezwładne ciało dotyka podłogi… (32)

16

Postępujący chaos w dość jasny sposób komunikuje, że lepiej jest skupić się na nieoczywistej, bądź co bądź, próbie pozbawienia bestii łba, niż bezpiecznym odcinaniu jej łap. Bardziej ryzykowne, wymagające większego wysiłku, ale zdecydowanie warte przedsięwzięcia.

Kisa udaje się zatem prosto do wyjścia z bazy. Zna rozkład korytarzy i pomieszczeń na pamięć, lecz i tak posiłkuje się cyfrową mapką zamontowaną na przedramieniu. Napotyka na swej drodze dość dużo spanikowanych ludzi, ale co ważniejsze, żaden z nich nie jest goniony przez kosmicznego potwora. Przy odrobinie szczęścia misja zostanie wykonana bez bliższego kontaktu z monstrum, bo choć Kisa jest na takie spotkanie przygotowany, nie ma na nie ochoty.

Po kilku minutach poszukiwań – choć nie były to poszukiwania, bo żołnierz doskonale wiedział, dokąd ma się udać – główne wyjścia z bazy objawia się w całej swej glorii. Drzwi są otwarte, co spowodowane jest nieustannym przechodzeniem przez nie kolejnych grup tutejszych pracowników, z czego – co nieco zastanawiające – cześć z nich nie ucieka z bazy, a zmierza prosto do jej środka. Nie są to naukowcy, co natychmiast wyczuliłoby zmysły Kisy, ale ochroniarze, inżynierowie, a nawet członkowie kadry kierowniczej. Być może zamiast ucieczki próbują skontaktować się z krążącą po orbicie Załogą Nadzorczą, prawdopodobnie jedynymi ludźmi zdolnymi im teraz pomóc, a uczynić to należy przez terminale rozmieszczone wewnątrz ośrodka. Dziwne to rozwiązanie: żadnych komórek, jakichś personalnych nadajników, czy czegokolwiek, co zmieścić można w kieszeni. Prywatne telefony zdeponowano, co wytłumaczone zostało przez Inteligencję Atlas Star System jako standardową procedurę zminimalizowania ryzyka zakłócenia sieci. Sprzęty oddane mają zostać po zakończeniu misji.

Czyli, przez wzgląd na dziejące się wypadki, nigdy.

Nie zastanawiając się nad tym wszystkim, Kisa opuszcza bazę, wychodząc na przestwór Księżyca Górniczego 1 Układu Mezeusz. W innych okolicznościach można by się zachwycić rdzawo-pomarańczowym piachem oraz srebrzyście błękitnym niebem, ewentualnie przystanąć na chwilę i popodziwiać niewyraźne zarysy majestatycznych gór, a nawet opalizujące słupy Surowca, którego zbieranie zostało przerwane, gdy tymczasem na wykonanie czeka ważna misja. Kisa nie traci chwil na zachwyty nad okolicznościami przyrody, mknąc przed siebie w kierunku jaskiń. Na szczęście nie znajdują się one daleko od bazy, przez co bieg ów trwa stosunkowo krótko, choć i tak za długo biorąc pod uwagę grasujące wszędzie monstra.

Żadnego jednak Kisa nie spotkał.

Na moment do głowy przychodzą mu szalone myśli, że te potwory to tak naprawdę efekt halucynacji, metafora tego, co widzą wszyscy znajdujący się pod wpływem jakiegoś gazu rozpylonego w celu przykrycia prawdziwego znaczenia dziejącej się misji; to znaczy faktu, że to zwykłe morderstwo, do tego masowe. Czyżby nie bez znaczenia pozostawała jego maska? Wszak wszyscy zdają się uciekać przed czymś konkretnym, czego Kisa nie widzi, a owi wszyscy osłony twarzy nie posiadają.

To jednak efekt pracy rozedrganego umysłu napompowanego epinefryną, na roztrząsanie której szkoda czasu. Zagrożenie gdzieś tam się czai, zdolne pozbawić życia w sposób wysoce namacalny. Być może po zakończeniu zadania znajdzie się sposobność na wypytanie o szczegóły, bo Kisa nie wierzy, by jego pracodawcy naprawdę niczego nie wiedzieli o morderczych drapieżnikach. Gdy tylko dobiegnie końca… gdy tylko wróci do domu…

W tym samym momencie, podczas którego żołnierz przeczuwa spisek wewnątrz spisku, dociera do upragnionego celu. Jaskinie, a raczej nieduży, nieregularny otwór prowadzący do wnętrza pokaźnej góry skrywającej sekret będący nielichą pożywką dla wszystkich serwisów informacyjnych świata. Znaczy dla Inteligencji Henney&Tack. Kisa w pełnej gotowości wkracza w nieznane, oświetlając sobie drogę latarką, kiedy napotyka coś, co przed chwilą zrodzone konspiracyjne myśli rozbija w drzazgi.

Otóż w tunelu nieopodal wejścia znajduje się kolejny otwór, tyle że niepokojąco regularnie wypalony, do którego to procesu użyto najpewniej pomarańczowej substancji skapującej teraz z krawędzi, dymiącej i syczącej. Nie wygląda to na dzieło ziemskich naukowców, a raczej na coś organicznego, co naturalnie występować może w jakichś organizmach.

Konkretnie w organizmach gąsienicowatych potworów, którego jeden z przedstawicieli wyskakuje z cienia.

Kisa jako elitarny żołnierz dysponuje wyostrzonym refleksem, więc odskakuje szybko, unikając ciosu niosącego śmierć. Wypada on z tunelu, szykując się do oddania salwy z karabinu, co też czyni, lecz owa salwa nie czyni stworzeniu żadnej szkody.

Potwór prostuje się, jawiąc się jako robal z dna kosmicznego Piekła, w którego paszczy zmieścić by się mogło trzech rosłych mężczyzn.

Kisa nie zaprzestaje strzałów, choć wie, że nie przyniosą one skutku. Pora więc sięgnąć po inną broń, konkretnie po granat przymocowany do paska. Sięgnąwszy po niego, naciska zapalnik, a następnie…

Rzuca go sobie pod nogi. Potwór użył kolejnego atutu ze swego naturalnego przysposobienia, mianowicie potarł długimi czułkami znajdującymi się nad miejscem, w którym powinien mieć oczy. Wala dźwiękowego paraliżu opanowuje ciało Kisy, wnętrze jego głowy wypełnione zostaje jakby chlupoczącą, lżejszą od powietrza cieczą chcącą bardzo wydostać się na zewnątrz. Niezdolny o poruszania się, niezdolny nawet do pomyślenia o poruszaniu się może jedynie patrzeć, jak potwór zbliża się, otwierając paszczę jeszcze szerzej.

Ale nie on go zabija. Granat wybucha, zmieniając Kisę w coś trudnego do identyfikacji. Nie mógł wiedzieć, że w starciu z naczelnym drapieżnikiem nie miał szans już na wstępie. Szkoda, że nie złoży raportu swoim przełożonym.

Z pewnością byliby oni dumni, że przyczynili się do rozwoju najbardziej śmiercionośnego zwierzęcia we Wszechświecie… (32)

17

Kisa nie może uwierzyć, że plan, do realizacji którego przygotowywał się z taką skrupulatnością, właśnie jest realizowany.

Jako członek tajnej grupy uderzeniowej ostatni miesiąc przesiedział w specjalnie wybudowanym pomieszczeniu, konkretnie w podziemiach bazy, w której zastępy ludzi pracowały nad wydobywaniem osobliwego surowca, rozsianego po całej powierzchni Księżyca Górniczego 1 Układu Mezeusz. On został tutaj wysłany przed wszystkimi; tak w zasadzie zanim jeszcze dostarczono materiały potrzebne do budowy tejże bazy. Zapytany dla kogo właściwie pracuje, miałby problem z udzieleniem odpowiedzi, i to nie dlatego, że informacja ta jest tak tajna, że nie wspomina o niej nawet w myślach – choć jego pracodawcy zapewne oczekiwaliby takiej postawy – ale dlatego, że sam nie jest tego pewien. Swemu rozmówcy musiałby wyjaśnić, że proces włączania nowoodkrytych ciał niebieskich w obręb Księżyców Górniczych jest dość skomplikowany, przez co trudno stwierdzić, w którym ogniwie łańcucha pojawił się ten, kto zażyczył sobie skorzystania z jego usług. Bo tak, zaczynając od podstaw, Porozumieniem Wolnych Planet zarządzają Cztery Inteligencje, będące flagowymi produktami czterech najpotężniejszych firm w dziejach. Najpierw do gry wchodzi Atlas Star System, której Inteligencja odpowiada za kosmiczną ekspansję i badanie nieznanego. Od niej zależy też utrzymywanie łącz międzyplanetarnych, a nawet rozmieszczenie bloczków astratadowych, bez których pokonywanie milionów kilometrów w przestrzeni nie byłoby możliwe. Napędzane nią sondy Sparks fruwają sobie po Kosmosie w poszukiwaniu potencjalnie zdatnych do wydobycia surowców, oczywiście z pewnymi ograniczeniami, bowiem, na przykład, nie można zabierać czegoś z planety, na której rozwinięte jest życie poziomu cywilizacyjnego, choćby najbardziej prymitywne. Ale kiedy taki surowiec się znajdzie, sondy sporządzają wstępny raport, pobierają próbkę, po czym wracają do najbliższej Stacji Ładunkowej, gdzie pod okiem szych zwanych Załogą Nadzorczą dokonywane są dalsze badania.

Po pomyślnie zakończonych testach, zaprzęgnięta zostaje Inteligencja od Xia Lin ltd. zarządzająca całą ekonomią Porozumienia. To ona decyduje o sprzęcie, który ma być wysłany na nowy Księżyc, ustala łańcuch produkcyjny i organizuje transport urobku, jak również dalsze jego przetwarzanie. Ponadto określa ilość ludzi potrzebnych do uczestnictwa w całym procesie, odpowiadając także za budowę dla nich bazy – wbrew temu, co można by sądzić, ludzie są zawsze potrzebni. A skoro o tym mowa, do akcji wkracza Inteligencja Henney&Tack.

Dziedziną flagowego produktu tej najstarszej z całej czwórki firmy jest sieć społecznościowa, która wymknęła się spod kontroli na długo przed Kontaktem, czyli momentem, w którym ludzkość sięgnęła gwiazd, jednak w końcu została okiełznana, stając się osobnym obszarem wymagającym specjalnej uwagi. Społecznościowa Inteligencja Henney&Tack tworzy bazę komunikacyjną dedykowaną pracownikom danego Księżyca Górniczego, jak również, współpracując z Atlas Star System, podpina nowo powstałą bazę do sieci ogólnej, wszak nic nie może być odcięte od informacji. Dba również o morale, jak i – tym razem wespół z Xiao Lin – podsyłając odpowiednie reklamy, o napędzanie gospodarki, choć jest to inwestycja w przyszłość, mogąca się ziścić, kiedy pracownicy powrócą do domów.

No i jest czwarta Inteligencja, autorstwa konglomeratu zbrojeniowego Reuteuber Köperschaft. Jej rola w Porozumieniu Wolnych Planet jest nieco zagadkowa – znaczy oczywistym jest, że odpowiada za szeroko pojętą obronę, ewentualnie zdolność ataku – ale prawda jest taka, że Porozumienie nie toczy żadnych wojen. Ludzkość już dawno przekonała się o wyższości pokoju, więc żadne konflikty nie mają miejsca. Ale kto wie, być może kiedyś odkryta zostanie jakaś zaawansowana cywilizacja, która sądzić będzie zgoła co innego. Wtedy dzieło Reuteuber Köperschaft postrzegane będzie jako najważniejsze ze wszystkich.

Tak czy inaczej, w długiej procedurze przygotowującej wydobycie nowego surowca, ma ona za zadanie po prostu pilnować bezpieczeństwa.

Być może więc decydenci z ostatniego przedsiębiorstwa to pracodawcy Kisy. Wszyscy żołnierze im podlegają, jednak on nie jest zwykłym żołnierzem. Należy bowiem do tajnej jednostki, o istnieniu której nie mówi się nawet w ramach ciekawostek; obywatele Porozumienia Wolnych Planet dosłownie nie mają o nich pojęcia. A sam Kisa… nie pamięta nawet jak się w niej znalazł.

I to jest kwestia przy której się zatrzymuje. Kimkolwiek jest jego pracodawca, wymaga on, aby raz w miesiącu Kisa – jak i pozostali członkowie tego elitarnego oddziału – zażywał ampułkę z nanobotami, które… no właśnie, które co? Mówi się, że podnoszą wartość bojową, zwiększają siłę i koncentrację, ale Kisa wie, że chodzi raczej o wymazanie fragmentu wspomnień dotyczącego okoliczności przyłączenia się do niej, do tej jednostki. Pamięć nie jest bowiem czymś, co usunięte może być trwale, przynajmniej nie na życzenie; obraz każdej sytuacji gdzieś tam zostaje, a zadaniem nanobotów jest tymczasowe jego przysłonięcie. Dlatego wymagane jest, by korzystać z nich raz w miesiącu.

Kisa ampułek ma ze sobą cztery. Miał pięć, ale jedną zużył przed miesiącem, a teraz zbliża się czas, by otworzyć kolejną. Korzystanie z nich jest starannie monitorowane; po zakończeniu aktualnej misji i po powrocie do jednostki, poddany zostanie badaniu, czy nanoboty faktycznie krążą w jego krwioobiegu, a gdyby zaś było inaczej, nie mógłby pełnić roli tajnego agenta.

Nie mógłby pełnić żadnej roli, bowiem postradałby życie.

Tak czy inaczej, zanim przystępuje do wyczekiwanego zadania, jego umysł opanowuje szalona myśl. A gdyby ten jeden raz odpuścić? Po zakończeniu akcji sięgnie po ampułkę czym prędzej, ale może teraz wstrzymałby się, przynajmniej do momentu poznania jakichś jej szczegółów, choćby prawdziwego celu?

Ciężka przed nim próba. Czy zatem Kisa otwiera ampułkę i wprowadza nanoboty do organizmu (4), by te mogły chwilowo pożreć fragment jego pamięci, czy może nie czyni tego (22), z zamiarem przypomnienia sobie, co tu właściwie robi?

18

Nawet jeśli Kisa nie będzie miał zawieszonego pojemniczka z feromonami, mgiełka, którą się spryskał powinna zapewnić mu ochronę przynajmniej do pierwszego spotkania z przeciwnikiem. Pod warunkiem, że nastąpi ono w ciągu następnych sześciu minut. Sześć minut jednak to wystarczająco, by znaleźć się blisko komunikatora, polecić aktywacje Protokołu 4T4K, a potem niech się dzieje, co chce.

Zerwawszy wisiorek, mężczyzna kilkakrotnie macha nim nad głową, wypowiadając jakieś niedorzeczności wzięte wprost z mało wyszukanych filmów akcji, po czym ciska nim najdalej, jak potrafi. Zgodnie z przewidywaniem naukowcy – będący teraz jakby jedną, wielką, białą masą – wiodą za nim wzorkiem, a następnie rzucają się do miejsca upadku niczym stado wygłodniałych sępów. Trudno uwierzyć, że ludzie rozumu mogą zachowywać się w ten sposób, ale może stres i panika działa na takowych szczególnie. Zostawiając za sobą ten przykry obraz upadku, Kisa czym prędzej wyrusza na poszukiwanie komunikatora.

Pierwszy, jaki napotyka, jest zniszczony, drugi także. Ale trzeci wydaje się sprawny, choć skorzystanie z niego musi odbyć się natychmiast, zanim znajdująca się na nim krew wniknie głęboko w jego struktury, oblepiając wszystko i powodując zwarcie.

Ma się rozmieć, Kisa nie próżnuje.

Według ustalonych wcześniej procedur powiadomienie grupy powinno zaistnieć poprzez stosowny wpis na kanale, na którym zawsze ktoś jest obecny. Prywatny pokój, w którym członkowie mogą czatować sobie o tajnym, jednym z najważniejszych przedsięwzięć ludzkości okazał się rozwiązaniem najdogodniejszym, ponieważ inne formy kontaktu narażały na zdemaskowanie. W nowoczesnych, wysoce stechnologizowanych czasach pisanie nie jest najpopularniejszą czynnością, toteż czuwająca nad poczynaniami ludzi w Sieci Inteligencja od firmy Henney&Tack nie zaprząta sobie głowy czymś tak niszowym. Wykorzystują to oczywiście ludzie igrający sobie z prawem. W tym nade wszystko rząd.

Wystarczy się zalogować. Zanim krew zaleje wnętrze komputera.

Aktywować Protokół 4T4K. Najwyższa konieczność.

Powyższe słowa Kisa wpisuje, nie patrząc nawet, czy ktoś obecny jest na kanale, czy nie; ktoś być musi, bo takie są ustalenia. Natychmiast dostaje powiadomienie na swój pager – relikt przeszłości, który doskonale sprawdza się w konspiracyjnych zakusach przyszłości – odznacza przeczytanie wiadomości, po czym głęboko wzdycha. Dobrze, skoro on dostał wiadomość, dostali ją wszyscy zaangażowani w Projekt Gehennesis, można więc stwierdzić, że maszyna ruszyła po torach ospale.

Ale właśnie – czy na pewno? Prywatny pokój wydaje się pusty, przy nicku żadnego z użytkowników nie widnieje zielona kropeczka, nie licząc Kisy. Z jednej strony może to o niczym nie świadczyć, wszak nieprzestrzeganie reguł jest czymś, co w DNA każdego człowieka ma osobny łańcuch, ale z drugiej, nieprzestrzeganie reguł w tym wypadku jest karygodnym zaniedbaniem. Pocieszeniem pozostaje fakt, że wiadomość nawet jeśli nie przez czat, odebrana została przez pagery, czyli personalnie przez każdego. O ile oczywiście i tutaj nie nastąpiło zaniedbanie.

Kisa odczuwa niepokój, że mimo wykonania zadania, uczynił to za późno. Czy więc zamiast biec do szafek po feromony, od razu należało puścić komunikat? Może gdyby nie ta sytuacja z naukowcami, udało by się aktywować Protokół na czas? A może wszystko odbyło się jak należy, a szczegółowo ustalone procedury właśnie w tym momencie są uskuteczniane, przez co Projekt Gehennesis jest ocalony?

Trudno tak stać i dywagować, gdy w każdym momencie można stracić życie. Nie mogąc w związku ze swoją misją uczynić nic więcej, Kisa postanawia wydostać się z bazy i udać do jaskiń, gdzie członkowie jego ekipy zajmują się stosownymi przygotowaniami. Taką przynajmniej ma nadzieję. Udanie się tam jest tym sensowniejsze, że to prawdopodobnie jedyne miejsce na całym Księżycu, z którego można uciec. Wziąwszy zatem głęboki oddech, zmierza ku wyjściu.

Pewna otuchą dla Kisy pozostaje, że mgła powinna zapewnić ochronę jeszcze przez kilka chwil, być może właśnie tych, podczas których będzie biegł w stronę jaskiń. Nie będzie to wszak znaczna odległość, ale wystarczająca, by postradać życie; gąsienicowate monstra są szybkie, krwiożercze, a w dodatku potrafią się kamuflować.

No ale, nic innego mu nie pozostało. Biegnie w towarzystwie oddalonych krzyków i powarkiwań, a czyni to najszybciej, jak tylko potrafi.

Po opuszczeniu kwater naukowych, wpada do głównego holu. Nikogo tu nie ma, znaczy nikogo żywego, ani nawet nikogo, kto przypomina człowieka z dwiema nogami, rękami i jedną głową. Kolejny wdech, potem następny, aż w końcu otwiera drzwi.

Atmosfera pozwala na swobodny oddech, ale raczenie się nim jest obecnie ostatnią rzeczą, o którą Kisa mógłby zadbać. Po szybkim rozglądnięciu się i upewnieniu, że potwory znajdują się we względnie bezpiecznym oddaleniu, choć poczucie to jest złudne, gdyż kilkoma susami mogą znaleźć się blisko swej ofiary, Kisa całą swą moc zaprzęga do biegu. Stara się teraz nie rozglądać, zupełnie jakby skupienie na jednym punkcie mogło go tam przenieść, bez konieczności podejmowania wysiłku. Towarzyszą mu krzyki, powarkiwania, chrzęst wystrzeliwanych spod jego stóp kamieni, jak również pojedynczy dźwięk wystrzału.

Jeden strzał. Ktoś, najprawdopodobniej ulokowany gdzieś za Kisą, postanowił użyć broni, posyłając jeden, jedyny pocisk na spotkanie tajemniczego przeznaczenia. Czyżby jakiś ochroniarz dopadnięty został przez potwora i w desperackim akcie obrony zdążył wypalić? A może – znowu ochroniarz, bowiem tylko ochroniarze posiadają tu broń – jakiś nieszczęśnik zrozumiał, że sytuacja ta jest bez wyjścia, postanawiając skrócić sobie oczekiwanie na śmierć?

Kisa mógłby myśleć dalej, ale w jednej chwili zaprzestał tej szlachetnej czynności. I to nie dlatego, że dotarł do jaskiń, nie martwiąc się więcej o rozpierzchnięty chaos.

Ten pojedynczy pocisk, ten jeden, jedyny strzał dotarł do miejsca, którego zażyczył sobie jego inicjator. A miejscem tym jest mózg Kisy, który właśnie wyfruwa wysoko, z dala od jego głowy… (32)

19

Rozwiązaniem na zacieśniający się krąg otępiałych potrzebą przetrwania naukowców w pojęciu Kisy jest stojące nieopodal krzesło.

Mężczyzna chwyta przedmiot, po czym ciska nim w kierunku, w którym zamierza się udać. Naturalnie, krzesło nie wyrządza większych szkód nowemu rodzajowi przeciwnika, nie licząc tej, w wyniku której jedno z ogniw rządnego krwi łańcucha – Kisa podejrzewa, że właśnie o krew im chodzi, wisiorek z feromonami byłby zaledwie dodatkiem – rozłamuje się, odblokowując na krótka chwilę przejście. Czyli tak, jak miało być.

Przejście natychmiast znajduje zastosowanie, bowiem Kisa, zdumiony, że potrafi zaprząc do działa swoje mięśnie tak szybko, pędzi, jakby goniony był przez ogromnego drapieżnika potrafiącego pozbawić człowieka życia jednym kłapnięciem; zdanie to jest prawdą w połowie. Bo ów drapieżnik faktycznie się pojawia. Jednak Kisy nie goni.

Czyli szczęście mu dopisuje. Mając wsparcie w postaci kosmicznego potwora, Kisa ze spokojem – a przynajmniej ze spokojem możliwym do osiągnięcia w obliczu dziejącej się masakry – podąża ku komputerowi.

Już sięga po swój identyfikator pozwalający na zalogowanie się, już przykłada go do komputera, gdy otrzymuje powiadomienie na swój pager – starożytne urządzenie będące w wyposażeniu każdego zaangażowanego w Projekt Gehennesis, ponieważ tekstowa komunikacja okazała się najefektywniejsza w nowoczesnej rzeczywistości zarządzanej przez Cztery Inteligencje. Wiedząc, że oznaczać to musi coś ważnego, sięga po ów przedmiot, a tam na niewielkim ekraniku odczytuje słowa, które zamierzał napisać osobiście:

Aktywować Protokół 4T4K. Najwyższa konieczność.

Czyli ktoś go wyręczył. Powodzenie Projektu jest zabezpieczone. Nie musi ostrzegać znajdujących się w jaskini, strzegących i badających artefakty mogące posłużyć do znalezienia odpowiedzi na pytania o początek funkcjonowania ludzi – to ta druga część Projektu Gehennesis – ponieważ już o wszystkim wiedzą.

Dobrze, a zatem należy teraz zrobić coś ze sobą. Najsensowniejsze wydaje się udanie do jaskiń, bowiem jedna z procedur zabezpieczających zakłada zorganizowanie ewakuacji. Niebezpieczny to proces, bo zaangażowany w to ma być prywatny statek, który bez zwracania uwagi znajdującej się na orbicie Załogi Nadzorczej ma przedostać się do atmosfery Księżyca. Być może jednak Załoga również jest zaangażowana w to chwalebne przedsięwzięcie, przez co o problemach nie może być mowy. Kisa nie jest pewien, jak głęboko sięga spisek, choć nie lubi o tym myśleć w ten sposób. Jeśli bowiem próba odkrycia sekretów początków ludzkości ma być spiskiem, doprawdy ludzkość nie zasługuje na istnienie.

Tak więc, tym razem już nie biegnąc, Kisa przemieszcza się w stronę wyjścia. Dalej zachowuje szczególną ostrożność, jego zmysły są wyczulone jak nigdy przedtem, jednak cała ta uwaga nie jest skierowana przeciwko kosmicznemu najeźdźcy. Obecnie jego wrogiem są inni naukowcy, a przynajmniej ci, którzy przeżyli starcie z owym najeźdźcą.

Czyli aktualnie wrogów nie ma.

Gdy opuszcza kwatery naukowe, zastaje w głównym holu widok, który spodziewał się zastać. Spokojnie idzie w kierunku głównych drzwi. Dookreślając: jest tu pusto, jednak aktualny wystrój tego miejsca przypomina efekt pracy szalonego projektanta wnętrz, który praktyki zawodu odbierał w rzeźni.

Nagle, z jednego z korytarzy słychać kroki. Za spokojne na spanikowanych pracowników i za ciche na potwora. Ktoś bez wątpienia biegnie, jednak bieg ów nie jest naznaczony strachem.

O ile można coś takiego wywnioskować z samych dźwięków. Wykonujący rzeczone kroki czegoś szuka.

Osoba ta szybko znajduje się w głównym holu, w którym jednym rezydentem jest Kisa. Przybyszem okazuje się członek ochrony, choć jego umundurowanie i sprzęt wskazują raczej na przynależność do jakiegoś wyspecjalizowanego oddziału wojska. Cóż by jednak robiło tu wojsko? Jedynym wytłumaczeniem jest poinformowanie o tutejszej katastrofie Załogi Nadzorczej, która stanęła na wysokości zadania i zorganizowała pomoc.

Co do ostatniego, Kisa jest w błędzie. Załoga Nadzorcza nie została jeszcze poinformowana i nie zorganizowała pomocy. Błędem jest również konstatacja, że to członek ochrony. Półprawdą natomiast jest jego przynależność do wojska, a już całkowitą prawdą fakt, że czegoś szukał.

Albo raczej kogoś.

Uzbrojony osobnik, spozierając na Kisę przez sekundę, zerka potem na jakiś ekranik umocowany na przedramieniu, po czym podnosi broń i bez słowa wyjaśnienia wypala, zamieniając głowę poszukiwanego celu w dymiącą kulę z wypływającą zeń mięsistą substancją… (32)

20

Jak się rzekło, poświęcenie własnego bezpieczeństwa na rzecz powodzenia projektu było jednym z czynników decydującym o przyjęciu do niego Kisy. Teraz, po raz kolejny daje tego świadectwo, bo zamiast wykorzystać moment na zadbanie o przeżycie, podejmuje decyzję opuszczenia bazy i pognania wprost do jaskiń. I tak by się tam udał, ale nie mógł mieć pewności, że dotarcie do szafki i użycie feromonów na pewno zakończy się sukcesem, wszak należałoby się wtedy poruszać w głąb bazy, a trzymanie się ościennych jej granic jest w obliczu wdarcia się potworów do środka rozsądniejsze.

Tak przynajmniej mu się wydaje. Może po prostu spanikował, chcąc jak najszybciej znaleźć się w przyjaznym środowisku, które – niewykluczone – podzieli się drogocennymi feromonami.

Wobec tego wybiega z kwater naukowych. Stwór dalej jest pod wpływem białej mgły z gaśnicy, więc ucieczki swej upatrzonej ofiary nie zauważa. Kisa wyciąga nogi, jak tylko może. Do najbliższego wyjścia ma jakieś dwieście metrów.

Im bliżej jest upragnionego celu, tym spotyka więcej ludzi, którzy, podobnie jak on, ponad wszystko chcą opuścić bazę. Ciekawe, dokąd oni wszyscy zamierzają się udać? Raczej nie do jaskiń, bo nie wiedzą, iż znajduje się tam tajny ośrodek badań; dla nich są to zwykłe formacje, tym niebezpieczniejsze, że będące w ich świadomości siedliskiem drapieżników, które postanowiły stamtąd wyruszyć na łowy. Lądowiska? Ano są takowe, jednak przeznaczone do transportu surowca. Teoretycznie byłaby możliwość zabrania się wraz z nim, ale jeśli pomyśleli o tym wszyscy, to rozgrywające się tam sceny nie różnią się zapewne od tego, co zastać można we wnętrzu bazy.

Co do bazy: po jej opuszczeniu przed Kisą otwiera się przestrzeń Księżyca Górniczego 1 Układu Mezeusz, ze rdzawo-pomarańczową ziemią i zielonkawobrunatnym niebem. Atmosfera pozwala na swobodny oddech, ale radosne zaczerpywanie powietrza jest ostatnim, o czym Kisa mógłby pomyśleć, ponieważ biegający i wrzeszczący ludzie, potwory, które co jakiś czas pojawiają się w polu widzenia, jak i ogólna atmosfera pogromu jakoś ku temu zniechęcają. Jaskinie znajdują się dokładnie na wprost bazy, a odległość do nich nie jest szczególnie znaczna. Trzeba się tylko spiąć i dać z siebie wszystko.

Co też Kisa czyni.

Biegnie szaleńczym tempem, nie odbiegając pod tym względem od innych uciekających. Stara się nie rozglądać, ale widoki rozrywanych ciał i tak trafiają do jego oczu. Choć spodziewał się tego wszystkiego, najbardziej dziwi go własna reakcja, to znaczy emocjonalne poruszenie, które rozchodzi się w nim niczym jad. Co innego dyskutować o konieczności poświęcenia jakiejś liczby ludzi w imię wyższego dobra, a co innego przyglądać się temu. Ostatecznie jednak, to wyższe dobro triumfuje; Kisa opamiętawszy się, przypomina sobie, że Projekt Gehennesis to najważniejsze przedsięwzięcie w jakim ludzkość brała udział, za wyjątkiem, naturalnie, całej tej akcji z Kontaktem i zdobywaniem gwiazd. Projekt ów dzieli się na dwie części: jedna dotyczy samego surowca, oraz procesów, dzięki którym potwory mogą funkcjonować, co pozwoli wyhodować wyspecjalizowanych żołnierzy zdolnych do przeprowadzania akcji, o jakich współcześni nawet nie śnili, a druga…

Druga pozwoli na uzyskanie odpowiedni na palące pytania o początki życia na Ziemi i początkowe fazy rozwoju samych ludzi. Bo potwory te, jakkolwiek dzikie i nieokrzesane, miały najprawdopodobniej w tym swój znaczy udział.

Nieco wbrew logice, choć zgodnie ze swą nadzieją, Kisa dociera do jaskiń. Wejście jest wystarczająco duże, by nie musieć się schylać, natomiast jej wnętrze to kłębowisko korytarzy, w których zgubiłby się każdy, kto zwędrowałby tu przypadkiem i nie miałby w tym konkretnego celu. Kisa pamięta drogę do miejsca stacjonowania ekipy odpowiedzialnej za Projekt, a musi polegać wyłącznie na swojej pamięci, bowiem jaskinia, a przynajmniej ta jej część, nie jest w żaden sposób oświetlona. Idzie w lewo, potem w prawo, potem znowu w prawo, następnie po lewej stronie powinien znajdować się niewielki tunel, do którego należy wejść na czworaka – i jest – potem chwilę prosto, znowu w lewo, dwa razy w prawo, i w końcu pierwsze oznaki cywilizacji w postaci świetlnej łuny.

Kisa znajduje się teraz w dużym korytarzu, rozświetlonym porozmieszczanymi w dość sporych, lecz regularnych odstępach, lampionami przymocowanymi do ścian. Jeszcze kilkanaście kroków i znajdzie się w głównej komnacie, w której naukowcy…

No, dociera do tej komnaty. I widzi naukowców. Tyle że nie w stanie, w którym spodziewał się ich zastać. Z początku sądzi, że jakimś sposobem dotarły tu potwory, jednak szybko konstatuje, że za ich śmierć odpowiedzialni są ci żołnierze.

Zaraz, chwileczkę. Kto to jest? Co oni tu robią? I jak się tu dostali? I dlaczego… dlaczego zastrzelili każdego naukowca zaangażowanego w Projekt Gehennesis?

Kisa instynktownie kuca z zamiarem natychmiastowego opuszczenia jaskini. Odstawiło się tu coś bardzo dziwnego, na co nie zamierza dłużej patrzeć. I tak się składa, że patrzeć nie będzie. Tak jak na wszystko inne.

Któryś ze zbrojnych najpewniej czekał przy wejściu. Bez wątpienia spodziewał się, że stacjonujący na powierzchni konspiratorzy będą chcieli się tu schronić. Wygląda to zatem na dobrze zorganizowaną akcję, jednak Kisa nie ma okazji do wypytania o jej szczegóły.

Pojedyncza kula przelatuje mu przez głowę, zabierając ze sobą liczne fragmenty jego mózgu… (32)

21

Przytomnie stwierdzając, że dalsza walka nie ma sensu, tym bardziej, że do zranienia trzech potworów zużył cały magazynek, a teraz doszedł jeszcze czwarty, rzuca karabinem, celując w zęby jednego z przeciwników – dodajmy: nie trafiając – i pędem rusza do korytarza.

Potwory, chyba niespecjalnie zdziwione przedsięwziętą przez niego decyzją, wyszczerzają się w czymś, co nazwać można uśmiechem, i również ruszają za nim pędem. Naturalnie są szybsze, jednak zaślepione rządzą mordu taranują się nawzajem, przez co Kisa zyskuje dodatkowe sekundy na spokojne – to wielka dezynwoltura – dotarcie do celu.

Oczywiście korytarz nie stanowi tego celu, jest nim raczej to, co znajduje się na jego końcu, mianowicie wejście do kwater kierowniczych, lepiej zaopatrzonych i być może solidniejszych niż reszta bazy. Oraz, i to jest coś, o czym mężczyzna zapomniał, stosownie zabezpieczonych przed wizytą osób niebędących kierownictwem.

A jak łatwo się domyślić, Kisa kierownictwem nie jest.

Docierając do drzwi, wali w nie pięściami, a potem spoziera na niewielki czytnik znajdujący się obok. No tak, karty dostępu ma tylko personel nadzorczy, a zdaje się, że jednego z jego członków Kisa dostrzegł w pomieszczeniu, z którego właśnie uciekł, i do którego nijak nie może teraz wrócić. Cóż za ironia.

Cztery rozdziawione paszcze przysłaniają mężczyźnie widok całego świata.

Pocieszeniem, chociaż niezwykle marnym, może pozostać fakt, że wszystkie naraz się nie zmieszczą do niezbyt szerokiego tunelu, przez co do Kisy dostanie się tylko jeden. Aż strach pomyśleć, co by się stało, gdyby udało się to całej grupie, prawda? W każdym razie mężczyzna nie stoi bezczynnie, patrząc, jak zęby wielkości jego przedramienia pozbawiają go życia. Ostatnim aktem woli…

Znowu to uczucie, to odrealnienie. Jakaś mgła na ułamek sekundy zachodzi mu na oczy, jednak trwa to za krótko, by zrezygnował z powziętego zamiaru.

Zatem ostatnim aktem woli chwyta stojącą nieopodal gaśnicę, i choć wiedząc, że nic to nie da, i tak jej używa. Biała mgła, tym razem widziana nie tylko przez niego, wypełnia korytarz, a spod jej nieprzeniknionej gęstości słychać tylko wściekłe zawodzenie monstrum, które mimo niesprzyjających warunków łowieckich i tak łowy kontynuuje.

Kisa zamyka oczy, bowiem pieką go one okrutnie, zastanawiając się, co jeszcze może zrobić, by nie dać się pożreć. Ułożywszy namiastkę planu, najpewniej skazanego na porażkę już u podstaw, przepełniony wolą przetrwania, szybko je otwiera… (9)

22

Słuchając głosu, najpewniej tego samego, który nakazał mu przyłączenie się do tajnego oddziału super wyposażonych żołnierzy do zadań specjalnych – czyli podszeptów czystego szaleństwa – Kisa chowa ampułkę do kieszeni. Ten jeden raz, brachu, potem będzie po staremu, zdaje się mówić ten głos, co może być prawdą, ale też nie musi. Mężczyzna myśli sobie, że osiągnięta poprzez przywrócenie pamięci prawda albo go wyzwoli, albo całkowicie pogrąży, lecz nie zastanawia się nad sensem tych słów, bowiem na ściennym monitorze – kryjówka Kisy jest dość obszerna jak na standardy takich pomieszczeń – wybrzmiewa niemożliwy do przeoczenia komunikat, że oto nastał czas wkroczenia do akcji.

Kisa przyodziewa części munduru, bez których wygodniej było spędzać ponad miesiąc w jednym miejscu, na plecy zarzuca karabin, natomiast głowę ochrania hełmem, który oprócz setek różnych funkcji, ochrania także twarz, jako że ma wbudowaną maskę. Po ostatecznym upodobnieniu się do robota, podchodzi do wyjątkowo wąskiej drabinki, z której naturalnie korzysta. Po krótkiej chwili znajduje się w schowku gospodarczym, a żeby znaleźć się w bazie, to znaczy właściwej jej części, wystarczy pchnąć drzwi.

Co się dzieje w tej chwili.

Kisa nie przejmuje się, że ktoś zauważyć może uzbrojonego, dziwnie umundurowanego człowieka wyskakującego z pomieszczenia, w którym zazwyczaj trzyma się miotły, ponieważ wokół panuje tak wielki chaos, że jego obecność nie robi na nikim wrażenia. Ludzie biegają, jedni próbują łączyć się z krążącą po orbicie Załogą Nadzorczą przy pomocy terminali komunikacyjnych, a drudzy skuleni oczekują na zadanie śmiertelnego ciosu.

Ciosu zadanego przez potwora, ma się rozumieć, którego na szczęście póki co nie widać.

Sekcja, w której Kisa się znajduje, to kwatery naukowe. Jego misja polega na… zaraz, coś jest nie w porządku. Nie może sobie przypomnieć celu swojego zadania.

Ostry ból głowy przyćmiewa zmysły Kisy, a jest on tak potężny – ten ból – że szybko ogarnia całe ciało, przez co dumny i groźny przed sekundą żołnierz zmienia się w zwinięty na podłodze drżący kłębek. Czy jest to efekt niezażycia nanobotów? Czy na pewno wpływają one na pamięć, a nie na zahamowanie jakiejś krążącej w żyłach trucizny, która, choć w istocie zabójcza, odpowiednio skontrowana pozwala na wydobycie pełnego potencjału psychofizycznego?

Szalone myśli przelatują przez umysł Kisy, który niezdolny jest do wykonywania czegokolwiek. Gdyby ktoś go teraz zobaczył, albo raczej zainteresował się jego przypadkiem, być może zechciałby mu pomóc, natomiast gdyby zobaczyłby go jeden z tych dżdżownicowatych stworów, które wedle wywiadu powinny pustoszyć teraz bazę, stanowiłby on najłatwiejszy łup w historii łowów. Na szczęście jednak paraliżujący ból mija, przez co Kisa odzyskuje nad sobą władzę/kontrolę. A przynajmniej w pewnym stopniu.

Postanawia wstać, co udaje się w nieoczywisty sposób. Bo wstaje w istocie, znaczy zmienia się perspektywa postrzegania otoczenia prze Kisę, jednak jego ciało dalej znajduje się na ziemi, zwinięte i ściągnięte bólem. Spanikowani naukowcy wciąż biegają, choć w znacznej odległości od niego, lecz z jego perspektywy żaden z nich się nie rusza. Ktoś trąca zawieszoną na ścianie gaśnicę, która z hukiem upada na metalową podłogę, lecz tak naprawdę unosi się w powietrzu.

Kisa ze zgrozą uświadamia sobie, że czas zatrzymał się, lecz nie może on wiedzieć, że jest w błędzie – czas płynie po staremu, tyle że do jego mózgu dochodzą impulsy wcześniej blokowane przez rój nanorobotów, przez co doświadcza przebodźcowania, tak zatem każda jego myśl rodzi się niepojęcie szybko; szybciej niż jest to w stanie przeanalizować jego umysł. Całe to uczucie unoszenia się, ten powstały bezruch trwa nie dłużej niż trzy uderzenia serca, lecz ze względu na chwilowe uzyskanie czegoś, co nazwać można supermocą, daje złudzenie wymknięcia się czasowi.

Przez te kilka sekund Kisa wykonał jednak niemałą pracę. Z nadprodukcją impulsów mógł na spokojnie przyjrzeć się całemu swojemu życiu, przeanalizować traumy z dzieciństwa i rozważyć dokonane wybory, jednak – zachowując w tej absurdalnej sytuacji zdrowy rozsądek – postanowił skupić się na jednej z dwu kwestii najbardziej teraz istotnych.

Ale właśnie – jakiej konkretnie? Czy Kisa próbował sobie przypomnieć cel swojej misji (23), czy może, chwilowo to zostawiając, zaprząc neurony do wygrzebania jakichkolwiek informacji o swoich pracodawcach (8)?

23

Być może pod wpływem paniki, albo może wspomnianego zdrowego rozsądku, Kisa nie zamierza zaprzątać sobie myśli nieistotnymi szczegółami. Jest żołnierzem, członkiem jednego z najlepszych oddziałów do zadań specjalnych w całym Porozumieniu, a nie wie, na czym polega jego zadanie.

Stwierdza, że czas to zmienić.

Dobra… pamiętam, że byłem w jakiejś sali, a wraz ze mną… nie, to nie istotne, to element szkolenia, którego nie będę teraz przywoływał. Inna sala, inne okoliczności. Srogo wyglądający mężczyzna stoi nieopodal mapy przedstawiającej plan techniczny bazy tego Księżyca. Tłumaczy, że będą tam przystosowane dla nas pokoje, w których czekać mamy na sygnał. Będzie nim alarm, ludzie zaczną krzyczeć i panikować, i podczas trwania tego zamieszania mamy wyjść z owych pokoi i wkroczyć do akcji.

Muszę… kogoś wytropić. W tej bazie znajdują się przebierańcy podający się za naukowców… a może są to naukowcy, którzy zamieszani są w jakiś spisek przeciwko Porozumieniu? Tak, chyba tak. Muszę zatem ich znaleźć. Tylko jak?

Chwila, coś się rozjaśnia… mężczyzna w sali tłumaczył nam, że w momencie wybuchu paniki popędzą oni do szafek pracowniczych. Mają mieć tam ukryte jakieś przedmioty, albo może instrukcje dalszych działań, w sumie nie wiadomo czym to będzie. Najważniejsze, że ktoś martwiący się o prywatne rzeczy w momencie ataku potworów będzie łatwy do zauważenia.

Potwory… czym one są? A tak, naczelni drapieżcy… tej planety. Wywiad o nich wiedział od dawna, ale mimo to pozwolił na zbudowanie bazy i wydobywanie surowca. Podobnie tamci źli naukowcy. Nie zależy im na znalezieniu nowego źródła energii, chodzi o te monstra.

Potem z kimś rozmawiałem, już nieoficjalnie. Ten ktoś mówił, że dotarł do ciekawych informacji, mianowicie wszedł w posiadanie szczegółów misji, których nam nie przedstawiono. Potwory te mają jakiś związek… z nami, z ludźmi. Ale jaki dokładnie? Tego nie wiadomo. Spiskujący naukowcy zapewne chcą się tego dowiedzieć.

A jakkolwiek wygląda ten związek, najwyraźniej nie powinien zostać poznany powszechnie.

Czy możliwe zatem, że moi pracodawcy wiedzą więcej o pochodzeniu ludzi, niż ktokolwiek inny? O tym nie miałem okazji porozmawiać, ponieważ człowiek, który wyjawił mi ten strzępek wiedzy, zniknął następnego dnia.

Dobrze więc: moja misja polega na wytropieniu przedstawicieli jakiejś sekretnej grupy, których rozpoznam po biegu do prywatnych szafek, z których coś mają pobrać. Ale… ale to nie wszystko. Mają oni gdzieś bazę, mogę więc skupić się na jej odszukaniu, co z pewnością będzie większym ciosem zadanym tej organizacji. Tylko gdzie ona jest? Być może w jaskiniach. Nie ma tam surowca, potwory wyłażą bezpośrednio spod ziemi, więc to doskonałe miejsce. Tak, oto cała moja misja. O jej przebiegu mam zdecydować samodzielnie. Albo wytropienie pojedynczych członków spisku, albo wszystkich naraz. Dobra, czas się obudzić.

I rzeczywiście, czas wraca na swoje tory; na gaśnicę z powrotem działa grawitacja, a naukowcy uwalniają się z powszechnego bezruchu. Kisa, zdeterminowany i naładowany nową energią, podnosi się, chcąc przystąpić do realizacji określonych przed chwilą celów, choć nie zdecydował, na którym z nich skupi się najbardziej.

Dodać należy, że nie wypełnił ani jednego, ani drugiego.

W chwili podjęcia pierwszego kroku poczuł nieprzyjemną wilgoć w uszach, która potem ogarnęła jego nos oraz oczy. Potem jego usta wypełnił smak krwi, a jeszcze potem padł bez życia na ziemię.

Jego mózg nie wytrzymał wycieczki poza granice czasu, uznając, że rozsądniej będzie wymknąć się mu zupełnie, niż funkcjonować ze świadomością, że w ogóle jest to możliwe… (32)

24

To jest czyjeś poważne niedopatrzenie, że kontakt z sekretną grupą zachodzić może poprzez urządzenia ogólnodostępne. Wszyscy członkowie powinni mieć jakieś nadajniki albo prywatne komunikatory, a tak trzeba operować nie mówiącymi nic pozostałym hasłami, o które niewtajemniczeni na szczęście nie dopytują.

Naukowcy.

Niemniej jednak Kisa podejmuje decyzje pozyskania w pierwszej kolejności feromonów. Wszak nawet jeśli komputer zostanie w tym czasie zniszczony, będzie mógł spokojnie rozejrzeć się za innym, bo wszystkie chyba nie wybuchną w jednym momencie, a w najgorszym wypadku po prostu przejdzie się – no, przebiegnie – do jaskini osobiście. Oby tylko potwory go nie ubiegły…

Ale, ale, najpierw zawiniątko z szafki. Kisa zrywa się jak wystrzelony pocisk, upodabniając się w ten sposób do pozostałych. Potwór rozpoczął już krwawą ucztę, a niestety nie ma co liczyć, iż zadowoli się jednym osobnikiem. Badania wykazały, że drapieżniki te tak naprawdę nie pozyskują w czasie czuwania wartości odżywczych z białek, tłuszczy i innych substancji zawartych w mięsie, lecz pod wpływem zabijania wytwarzają w mózgach płyn pełniący właśnie taką rolę. Poprzez zabijanie karmią samych siebie. A kiedy rzeź dobiega końca, wydalają płyn już w zmienionej formie, którym znowu się odżywiają, przez co nasycają się agresją znajdującą ujście dopiero po przebudzeniu.

Samonapędzająca się spirala przemocy. Przyszłość wojska. I tylko jedna z części Projektu Gehennesis.

Kisa zrywa się natychmiast. Szafki pracownicze są kawałek stąd, ale droga wydaje się wolna, a potwór zajęty. Oby nie zjawił się drugi, co zwiększy szanse na przetrwanie komputerów, bo dla tych kreatur wszystko, co się tu znajduje, jest zaledwie domkiem z chybotliwie ułożonych kart.

Pędząc przed siebie, Kisa stara się omijać spanikowanych naukowców, ale i tak zderza się z nimi, przez co jego dotarcie do szafki opóźnia się. Ostatecznie jednak cel swój osiąga.

Dokładnie w chwili, kiedy do bazy wdziera się kolejna bestia.

Jak na złość pierwszym, kogo widzi potwór, jest właśnie Kisa, bo intruz wybrał drogę przez okno, to samo, które jest jedynym źródłem światła w sektorach prywatnych. Otwiera tę swoją najeżoną zębami gębę, wprawia dżdżownicowate ciało w ruch, a uzbrojone w pazury odnóża już szykują się do zadania śmierci. Naturalnie, na chęciach się kończy, a i te ulatują z niego wraz z feromonami, które nakazują rozpoznanie w Kisie swojego stronnika.

Kisa szybko otworzył zakodowaną szafkę, bijąc w ten sposób wszelkie rekordy prędkości, następnie ze zręcznością, o którą nikt by go nie podejrzewał, sięgnął do torby, wyciągnął z niej pudełko śniadaniowe – to znaczy imitację pudełka śniadaniowego, w rzeczywistości pojemnik z tak pożądanym przez niego skarbem – a z niego ów skarb wyciągnął, czyli zawieszony na łańcuszku okrąg składający się z dwóch tarcz. Aktywacja odbyła się poprzez przekręcenie pierwszej tarczy w celu uzyskania odpowiedniej kombinacji cyfr widniejących na tej drugiej – gdyby tego nie zrobił, jego historia skończyłaby się w tym miejscu – co uwolniło mgiełkę z feromonami. Ostatecznie wisiorek zawieszony został na szyi, skąd emitować będzie ochronną barierę przez dwa i pół tygodnia. Nie jest to czas, w którym nadrzędni drapieżcy powrócą do swoich leż, ale Kisa ma nadzieję, że on zdoła powrócić do swojego.

Potwór niemal skoczył, ale dosłownie w ostatniej chwili się zatrzymuje. Zbliża się do Kisy na odległość wyciągnięcia ręki, chyba węszy, choć nie posiada widocznego nosa, po czym odwraca się i idzie polować dalej. Podczas tej krótkiej chwili Kisa spocił się tak bardzo, że niewiele brakowało, a odór jego potu przyćmiłby rejestrowane jedynie przez bestie cząsteczki zapewniające przeżycie.

Niebezpieczeństwo ze strony potwora minęło, ale to ze strony współpracowników – niestety nie.

Cała ta sytuacja przyuważona zostaje przez kilku naukowców, którzy skuleni w kącie oczyma wyobraźni zobaczyli już swojego kolegę zamienionego w krwisty kolaż. Teraz, onieśmieleni cudownym specyfikiem, powoli zbliżają się ku Kisie z zamiarem wyrażenia prośby o podzielenie się ochronną mgłą.

Kisa jednak wie, że to nie będzie prośba.

Cofa się nieznacznie, ale naukowcy zaczynają tworzyć wokół niego krąg. Rany, ilu ich jest?! I skąd się tu w ogóle wzięli?

Gdzieś z głębi korytarzy dobiegają krzyki i charakterystyczne plaśnięcia organicznej tkanki o twardą powierzchnię. Ostatecznie wszystko stłumione zostaje przez ryk sprawcy tego wszystkiego. Kisa wie, że jak najszybciej musi powiadomić zespół w jaskini, ale wie również, że choć nie musi obawiać się potwora, przedsięwzięcie to nie będzie proste.

Ktoś coś mówi, ktoś inny krzyczy, a jeszcze ktoś inny po prostu wpatruje się w emitujący feromony wisiorek. W oczach tych ludzi obecne jest coś dziwnego, coś zwierzęcego. Kisa przypuszcza, że wdanie się z nimi w dialog nie ma większego sensu.

Ale coś zrobić trzeba. Choć ryzyko dotarcia do szafek opłaciło się, poważnie rozważa pozbycie się wisiorka poprzez ciśnięcie go w dal, by odciągnąć uwagę naukowców i skupić się na dotarciu do komunikatora, co równoznaczne będzie niestety z cofnięciem się do punktu wyjścia. Albo, przez wzgląd na i tak panujący chaos, po prostu może zacząć biec, siłą przedrzeć się przez zbliżające się w ubrane w kitle żywe trupy – bo tak oni teraz wyglądają – i liczyć na szczęście, że w drodze do komunikatora natknie się na dżdżownicowatego oponenta.

Zabawne jak zmieniają się priorytety w zależności od sytuacji.

Nadszedł więc czas podjęcia decyzji: czy Kisa pozbywa się wisiorka z feromonami (18), czy po prostu kontynuuje swą misję nie zważając na powstałe trudności (19)?

25

Nie mając pewności, jak system obronny zadziała – o ile w ogóle – Kisa postanawia skontaktować się z krążownikiem, który zgodnie z zachowaniem procedur wydobywczych powinien krążyć po orbicie.

Rola takich krążowników nie jest oczywista, ponieważ transport surowca odbywa się barkami na Stację Przeładunkową, a stamtąd, kolejnym transportem, przewożone są do różnych zakątków Porozumienia Wolnych Planet. Krążowniki zapewne nadzorują całość procesu, a w chwilach wymagających interwencji ich załoga służy pomocą. Przynajmniej taka jest teoria.

Kisa jest prostym człowiekiem, więc najbardziej interesują go własne obowiązki, i jakoś nigdy nie zagłębiał się w funkcjonowanie Porozumienia, choć zapoznać się musiał z obowiązującą powszechnie instrukcją. Wiadomo jednak, jak to wygląda. Instrukcję jedynie przekartkował.

Teraz jednak robi użytek ze strzępów wiedzy, którą posiadł mimochodem. Wie nawet, że kontakt z orbitą może zaistnieć poprzez panele porozmieszczanie w kwaterach kierowniczych, tych samych, z których aktywować można procedury obronne.

Nie ma jednak czasu na dwie czynności, potwór niebawem wedrze się do środka. Drzwi i tak wytrzymują zaskakująco długo.

Po przyłożeniu karty, pojawia się komunikat witający Boba Kimsky’ego oraz możliwe do wyboru opcje, wśród których widnieje oczywiście kontakt z ZN.

A, no tak: Zespół Nadzorczy.

Kisa czym prędzej wybiera tenże kontakt, po czym ze zgrozą wpatruje się w trzy to pojawiające się, to znikające kropeczki oraz napis łączę, proszę czekać.

I dokładnie w momencie, kiedy z wbudowanego gdzieś głośniczka odzywa się nieco znudzony męski głos, do kwater kierowniczych dostaje się potwór.

Kisa zdąża wyrzec jedynie kilka nieartykułowanych dźwięków, po czym musi odbiec od panelu, ponieważ dżdżownicowaty przeciwnik pojawia się przy nim dwoma susami. Plan zatem nie wypalił, lecz nie wszystko stracone.

Sam będąc ośmielony swoim pomysłem, Kisa sięga po krzesło, którym ciska prosto we wraży łeb drapieżnika. Ten, jako że krzesło jest metalowe, cofa się nieco i wydaje dźwięki wyrażające niezadowolenie, ale też okrutną wściekłość.

Ten brawurowy manewr zapewnia kilka dodatkowych sekund, z których dzielny bohater naturalnie korzysta. Planuje mianowicie pobiec do następnego panelu – bo kwatery kierownicze są całkiem spore, i takich paneli również jest sporo – i spróbować połączyć się z Załogą Nadzorczą raz jeszcze. Krzeseł jeszcze trochę zostało, więc tym bardziej stanowi to dobry pomysł.

Jego realizacja przebiega pomyślnie. Kisa faktycznie dociera do panelu, po drodze raz jeszcze ciska metalową, mało poręczną amunicją i triumfalnie przykłada kartę. Tyle że wraz z wykonaniem tej czynności dzieje się coś, co całą tę akcję kończy.

Na zmysły Kisy zstępuje czerń… (9)

26

Kisę znowu dopada odrealnienie.

Wraz z podjęciem zamiaru uzyskania karty dostępu jakaś część jego duszy wyłamuje się z oków rzeczywistości, zdając się dryfując w bezmiarze nieistnienia. Doprawdy dziwne to uczucie, budzące uzasadniony niepokój, ale nie ma czasu na jego roztrząsanie.

Znaczy jest czas, ponieważ potwór w dalszym ciągu nie zawitał do pomieszczenia, ale może się to zmienić w każdym momencie. Kisa jest tego świadom, więc – nie bacząc na rozdzierającą otchłań wewnątrz siebie – podbiega do zwłok członka kierownictwa, ściągając kartę w postaci identyfikatora zawieszonego na resztkach szyi. No i cóż.

Monstrum pojawia się teraz.

Wyważa drzwi z łatwością sugerującą, że zrobione są z podłej jakości tektury. Jego rozdziawiona paszcza, pełna ostrych zębów, gotowa jest przepołowić mężczyznę jednym kłapnięciem, jednak ten, przeanalizowawszy sytuację na tyle, by stwierdzić, że czym prędzej należy dać nogę, daje nogę.

Przeskakuje nad ciałami zabitych kolegów i koleżanek – swoją drogą nieco zastanawiające jest, dlaczego nie zostali oni zjedzeni; wydaje się, że potwory po prostu wszystkich zabijają, a potem ruszają zabijać dalej. Czyżby więc nie żywiły się mięsem, a samym aktem mordu? – i skupia w sobie całą moc, by jak najszybciej dotrzeć do korytarza wiodącego do kwater.

Dżdżownica w tym czasie wykonuje skok, jednak jest on zaskakująco nieporadny – gdyby Kisa miał chociaż dwie sekundy na przyjrzenie się bestii, dojrzałby, że została ranna – ale szybko podejmuje nowy pościg, gotując się do następnego skoku.

Kisa jednak dobiega do drzwi. Nie przykłada od razu do czytnika karty, licząc na jak najszybsze ich otwarcie, ale te okazują się zamknięte, więc dziękując czemuś, w co tam wierzy cieszy się, że podjął decyzję zabrania identyfikatora.

Naturalnie, działa on bez zarzutu.

Drzwi ustępują, mężczyzna wskakuje za nie, i może już tylko patrzeć, jak ogromna paszcza za moment zmieni go nie do poznania.

Tak się nie dzieje. Może nie w ostatniej chwili, ale moment przed, drzwi kwatery zatrzaskują się, gotowe do otwarcia się jedynie przed kimś, kto ma kartę dostępu.

Potwór wali tylko łbem, a w zasadzie całym sobą, w drzwi, które tym razem nie są jak z tektury. Ponawia próby siłowego wdarcia się do środka jeszcze kilkukrotnie, ale wkrótce – przynajmniej jak można sądzić – udaje się w poszukiwaniu innego wejścia albo łatwiejszej zdobyczy.

Kisa dopiero teraz łapie oddech.

Przez moment czuje się bezpiecznie, jednak nie zajmuje mu wiele czasu skonstatowanie, że to uczucie złudne, bowiem w innym wypadku po dotarciu do kwater spotkałby mnóstwo siedzących w spokoju i popijających herbatkę członków kierownictwa, którzy przekonani o niezdobywalności swej przestrzeni, czekaliby na ratunek. Fakt faktem, rozczłonkowanych ciał tutaj nie ma. Ale żywych również.

Kwatery kierownicze nie różnią się specjalnie od tego, co spotkać można w pozostałych częściach bazy. Wystrój jest raczej surowy; dominująca biel, metalowe krzesła i stoliki, szafki z drewnianymi akcentami i mnóstwo komputerowego sprzętu ze światełkami przywodzącymi na myśl luminescencyjne jaja radioaktywnego pająka.

Kisa nasłuchuje jeszcze przez moment dźwięków, a raczej ich braku zza drzwi, a po upewnieniu się, że potwora faktycznie nie ma, zaczyna nerwową eksplorację nowo odkrytej przestrzeni. Co tu robić? – pyta sam siebie, bowiem spodziewał się widoku innego, gdy tymczasem dostał więcej tego samego.

Jednak diabeł tkwi w szczegółach, jak zwykło się mówić jakieś milion lat temu. Kwatery kierownicze są bowiem wyposażone lepiej niż pozostała część kompleksu, wykluczając może sekcję naukową. Patrząc na te wszystkie komputery, porażony ilością pozornie bezsensownie migających lampek nie dostrzegł z początku, że oto ma do dyspozycji całkiem sporo możliwości poradzenia sobie z kryzysem.

Dlaczego więc nikogo tu nie ma?

Kisa nieco się uspokaja, i choć alarm dalej wściekle wyje, ukojony spokojem tego miejsca przygląda się wspomnianym możliwościom. Może mianowicie…

No nie, jednak nie dane jest mu przemyślenie i zastanowienie się, znów musi szukać rozwiązań gorączkowo, bo wygląda na to, że potwór nie zaniechał swego pościgu. Po prostu nabierał naprawdę dużego rozbiegu.

Nagłe walnięcie w drzwi powoduje, że Kisa mimowolnie podskakuje. Klęska urodzaju spada na niego gwałtownie i ze wszystkich możliwych do przedsięwzięcia akcji dostrzega teraz dwie, które wykonać może najprędzej.

Znowu walnięcie. Drzwi się wyginają.

Otóż zgodnie z pierwotnym założeniem, może aktywować systemy obronne, bowiem dostrzega odpowiadający za nie panel, albo też, co jest pomysłem interesującym, lecz nieco bardziej ryzykownym, może połączyć się dzięki stacji komunikacyjnej z krążącym po orbicie statkiem przedstawicielstwa Wolnej Planety Ziemi.

Kolejne uderzenie. Drzwi niemal ustępują. Jeszcze jedno, a drapieżnik z pewnością dostanie się do środka.

To jak? Czy Kisa aktywuje systemy obronne (28), czy może wzywa pomocy z zewnątrz (25)?

27

Decyduje się nie opuszczać bazy, co jest o tyle rozsądne, że na zewnątrz przed tymi potworami ukryć się nie sposób, a tutaj można chociaż spróbować. W stołówce znajduje się wejście, z którego mężczyzna dotąd nie korzystał, to jest korytarz kierownictwa. Z niepojętej przyczyny nie chcieli oni spoufalać się ze zwykłymi pracownikami, za to teraz – byłoby to śmieszne, jeśli nie byłoby tragiczne – nie mają wyboru, giną jak równy z równym.

Kisa szybko kieruje się, jak ma nadzieję, do miejsca swego ratunku. Popycha lekko drzwi, a one z łatwością mu ustępują. Korytarz nie obiecuje, iż na jego końcu znajduje się bastion, taki pokój w pokoju, w którym przeczekać można nuklearny holokaust, lecz i tak nie mając już innego wyjścia, zaczyna nim biec.

Naraz uświadamia sobie, iż jedynym co mu towarzyszy to odgłos własnych kroków. Znamienne jest to o tyle, że jeszcze niedawno nawiedzały go ryki, warczenie i szuranie pazurami po metalowej podłodze, a teraz – cisza. Nie bardzo wie jak to interpretować. Nie słyszy nawet krzyków mordowanych współpracowników.

Nagle wszystko skąpane zostaje w czerwieni, która to znika, to znów się pojawia. Włączyły się syreny alarmowe – na Boga, dopiero teraz! – a nieoczekiwane ich wybrzmienie jest wprost ogłuszające. Kisa biegnie więc dalej, bo na chwilę aż się zatrzymał, by nasycić się kojącym brakiem dźwięków.

Po dotarciu do drzwi spotyka go rozdzierające rozczarowanie. Aby wejść do kwater kierowniczych należy mieć identyfikator, który po przyłożeniu do czytnika je otworzy. A Kisa, jako zwykły kosmiczny górnik, takowego nie ma. Nie mijają trzy mignięcia alarmu, kiedy uświadamia sobie możliwe do przedsięwzięcia akcje:

W pobliskim otworze wentylacyjnym jest wystarczająco dużo miejsca, by się zmieścić. Z pewnością się dokądś dojdzie, lecz nie wiadomo dokąd. (30)

Zdaje się, że na stołówce leży zabity członek kierownictwa. Że też Kisa nie pomyślał wcześniej żeby przeszukać jego ciało. Można tam wrócić i pozyskać identyfikator. (29)

28

Trzymając się planu, Kisa podbiega do panelu ochrony.

Po przyłożeniu karty pojawia się komunikat witający Boba Kimsky’ego, a wraz z nim możliwe do wybrania opcje. Na szczęście nie ma potrzeby wbicia jakiegoś kodu autoryzującego, czego Kisa się obawiał, po prostu można wybrać interesującą użytkownika funkcję. A może Bob Kimsky był taką szychą, że nie musiał wbijać żadnego kodu? Trudno stwierdzić. Bohater tego całego zamieszania o nikim takim nie słyszał.

Łupnięcie w drzwi. A jednak jeszcze trochę wytrzymają.

Panel ogłasza, że można zlecić kontrolę instalacji – elektrycznych? Hydraulicznych? – sprawdzić stan techniczny wybranego sektora, a nawet wysłać ekipę sprzątającą do wybranego miejsca.

No, to ostatnie akurat miałoby sens.

Są też oczywiście opcje alarmowe, do których wchodzi się z osobnego menu. To właśnie Kisa czyni. Nieco nerwowo klika, a raczej dotyka…

ŁUP! Teraz to naprawdę zostało ostatnie walnięcie.

Dotyka pola alarm, a stamtąd wybiera opcję aktywacja systemu obronnego. Zauważa też możliwość uruchomienia zraszaczy na wypadek pożaru. Czy takie rzeczy nie powinny aktywować się samoistnie?

Z panelu jakaś przemiła pani informuje, że po aktywacji systemu obronnego odpowiedni sektor zostanie przeskanowany, a każdy, kto nie znajduje się w bazie zostanie potraktowany jako zagrożenie.

Zaraz, jak to przeskanowany? Czy to oznacza, że wszyscy tu mają jakieś chipy? Jeśli tak, to Kisa raczej nie przypomina sobie, aby ktoś mu takowy montował. I wyrażone zostało, że sektor, a nie cały ośrodek.

No tak. Globalną mobilizację może zarządzić pewnie dział ochrony, ale do niej jest stąd bardzo daleko. Kisa dostrzega pewne braki z dziedziny BHP w tym systemie, no ale taką sobie wybrał pracę.

Pojawia się też mapka pokazująca o jaki sektor chodzi oraz odliczanie, w trakcie którego można się z całego przedsięwzięcia wycofać. Ale na szczęście całą tę procedurę informacyjną można pominąć, co też Kisa bezzwłocznie czyni.

Syrena alarmowa się zmienia: teraz zamiast przerywanego wycia jest ciche postękiwanie, co zapewne odzwierciedlać ma proces skanowana. Bezosobowy głos komunikuje też, że cały personel powinien zachować spokój, i – jeżeli jest taka możliwość – udać się do możliwie bezpiecznego miejsca celem przeczekania procedury likwidacyjnej.

Mocne słowa, nie ma co. I wygłoszone w samą porę, bo demoniczne stworzenie właśnie wdziera się do kwater.

W tym samym momencie, dosłownie, otwierają się panele z sufitu, które okazują się skrywać bojowe drony, które natychmiast podlatują do potwora. Dronów jest trzy, a jeden z nich zbliża się nawet do Kisy, jednak szybko odfruwa – po czym traktują monstrum wiązkami prądu. Metoda cokolwiek mało spektakularna, ale choć Kisa życzyłby sobie, aby uzbrojone były w bazooki i miotacze ognia, rozumie, że w chwili zagrożenia innego niż atak naczelnych drapieżników tej planety, takie rozwiązanie bardziej licuje z podejściem Porozumienia Wolnych Planet do przemocy.

Ale zaraz, jakie inne zagrożenie? Czy ktoś się spodziewał kłopotów na zwykłym Księżycu Górniczym, że w ogóle zamontował taki system?

To nie ważne; ważne jest to, że wiązki prądu skutecznie unieruchamiają potwora. Znaczy nie dosłownie, bo ten miota się i rzuca, ale przynajmniej nie atakuje.

Teraz zapewne powinno nastąpić coś w stylu odprowadzenia niepożądanego gościa do kwater ochrony. W ogóle powinna być tu ochrona, i to wszystko nie powinno się zdarzyć. Kisa jednak sobie poradził. Zadowolony z siebie myśli, co dalej zrobić. Najlepiej będzie udać się do dalszych części kwater i tam również włączyć procedury obronne. Przyszłość w końcu zaczęła malować się w jaśniejszych barwach.

Tyle, że nie do końca. Jeden z dronów, ten sam, który podleciał wcześniej do Kisy na chwilę, teraz czyni to znowu. I tym razem zawieszony jest przed nim dłużej. Pewnie skanuje raz jeszcze, gdziekolwiek znajduje się chip, zostanie wykryty ponownie.

Ale najwyraźniej nie. Dron wypuszcza obezwładniającą wiązkę. Świat mężczyzny zamienia się w jedną, wielką czerń… (17)

29

Być może w alternatywnej rzeczywistości Kisa przedsięwziąłby decyzję rozsądniejszą, bowiem nie uchodzi za taką powrót do miejsca, z którego przed chwilą się uciekło, ale potwór swój pościg wyraźnie przerwał. Może wywęszył gdzieś inną ofiarę – łatwiejszą, mógłby pomyśleć górnik, co nieźle by mu schlebiło – albo przywołany został przez zew stada, czy jak tam te monstra funkcjonują. W każdym razie, już go tam nie ma.

Kisa cofa się więc do stołówki. Wygląda ona tak, jak poprzednio, to znaczy nie zaszła tu żadna zmiana w postaci dodatkowej partii przewróconych stołów czy odbitych na podłodze śladów. Teren czysty, co jest stwierdzeniem o tyle dziwnym, że mnóstwo tu rozczłonkowanych ciał oblepionych krwią i żółcią.

Czy znajdowały się tu poprzednio?

Kisa bez trudu dostrzega zabitego członka kierownictwa; jego charakterystycznego, żółtawego kitla nie można przeoczyć. Pozbawiony został głowy, lecz identyfikator w dalszym ciągu wisi na pozostałościach szyi. Wybornie – przechodzi mu przez myśl – wie już, że jeśli przeżyje ten koszmar, będzie zażywał leki uspokajające do końca życia.

Zdobycie karty nie jest zatem trudne. Znacznie trudniejsza jest ponowna ucieczka przed potworem. Kisa nie może bowiem wiedzieć, iż rządzący tu drapieżcy jeśli nie mogą czegoś dogonić, zmieniają taktykę i potrafią zlać się z tłem w oczekiwaniu na lepszą okazję. A taka właśnie nastaje.

Kisa natychmiast zaczyna biec, a pędzi w stronę kwater kierowniczych. Cały świat przed nim to obecnie czytnik, ku któremu wyciąga trzymającą identyfikator dłoń, a świat za nim stanowi otwarta paszcza piekielnego potwora.

Zupełnie wbrew oczekiwaniom udaje mu się dotrzeć do celu. Przykłada kartę, drzwi się otwierają, ostatni raz zerka za siebie i... (2)

30

Czując się jak bohater jakiejś budżetowej gry komputerowej, Kisa kopniakiem wywala kratkę zabezpieczającą i wczołguje się do wentylacji. Jest tam mnóstwo kurzu i pająków – zaraz, kto przywiózł ze sobą pająki, na tym Księżycu chyba naturalnie nie występują? – jednak w przeciwieństwie do korytarza daje obietnicę konkretnego celu. Naturalnie, korytarz też gdzieś prowadzi, a tutaj równie dobrze można natrafić na jedną z bestii, co równoznaczne będzie ze śmiercią. Lecz znów decyzja została podjęta. Kisa się czołga.

W środku jest więcej miejsca, niż nakazywałaby inżynieryjna przyzwoitość, co powala na nieodczuwanie zbyt wielkiego przytłoczenia. Mimo, iż mężczyzna ominął już dwa wyjścia, idzie dalej. Zdaje się, że porzucił zamiar dostania się do kwater kierowniczych, w zasadzie to porzucił zamiar dostania się gdziekolwiek. Brnie przed siebie, tak po prostu, wiedziony nadzieją i spokojem łatwej do przewidzenia przyszłości, to znaczy po pokonaniu metra, znajdzie się kolejny metr, a potem kolejny i jeszcze kolejny. Czekanie na brygadę ratunkową podczas tej jednostajnej, pewnej czynności będzie mu milsze, a już nade wszystko zbawienne dla jego poważnie nadwyrężonej psychiki.

Omija kolejne dwa wyjścia, a przy trzecim na moment się zatrzymuje. Jednak nie dlatego, że rozważa wejścia do znajdującego się za kratkami pomieszczenia.

Słyszy dochodzące stamtąd odgłosy mlaskania.

Wstrzymuje oddech i najdelikatniej jak potrafi zmierza naprzód. Znajduje się na wysokości kratki, zza jej zębów dostrzega ruszające się, niewyraźne kształty, jednak nawet przez myśl mu nie przychodzi, by próbować się temu przyjrzeć. Ominąwszy wejście do piekła, nieśmiało wypuszcza powietrze, by zaczerpnąć go znowu.

Doprawdy, cóż ten głupiec sobie myślał wchodząc do tego ciasnego kanału?

Kratka z hukiem zostaje wyważona, a do kanału wentylacyjnego przedostaje się ohydne monstrum, którego najeżony zębiskami pysk przysłania wszystko, co znajduje się za Kisą. Ten momentalnie zrywa się, jednak bez nadziei, że coś to da. Dostrzega jednak wyjście, z którego tym razem postanawia skorzystać. Dosłownie w ostatniej chwili wykopuje kratkę i... (2)

31

Jak to było? Starcie jeden na jeden? No to sprostować trzeba, że jeden na trzech.

Kiedy Kisa podbiega do truchła rozczłonkowanego ochroniarza i podnosi karabin – z którego na szczęście potrafi korzystać, żeby była jasność – do pomieszczenia wpada potwór, zgodnie z oczekiwaniami.

A zaraz za nim kolejny.

A potem jeszcze jeden.

Przerażenie malujące się na twarzy mężczyzny jest czymś, co znaleźć by się mogło na obrazie Krzyk Edwarda Muncha. Ostatki poczytalności jednak nie pierzchają z niego doszczętnie, więc – kierowany silnym instynktem przetrwania – pociąga za spust, wypuszczając salwę za salwą.

Owe strzały są żenująco niecelne, jednak kilka kul trafia jednego ze stworów w coś, co przypomina oczy. Potwór miota się i wije, a wydaje z siebie dźwięki przywodzące na myśl torturowane koty – nie żeby Kisa słyszał coś takiego, ale spanikowany umysł dostarcza nieraz niezwykłych porównań. W każdym razie, dwa pozostałe monstra, widząc swego cierpiącego ziomka, nie są już tak chętne do ataku kończącego życie mężczyzny.

A mężczyzna, oprzytomniawszy po zobaczeniu dokonanych zniszczeń, wypala jeszcze raz.

Tym razem celność ulega poprawie; kilka zębów zostaje złamanych, drugi potwór dostaje w oczy i prawdopodobnie gardło, wiele kul dziurawi ich ciała. Kto by pomyślał, że taki karabinek – bo dodać należy, że nie jest to broń spektakularnych rozmiarów – jest w stanie wyrządzić tyle szkód.

Stwory są zatem ranne, ale nie umierają. Nie rzucają się już na Kisę, jednak powoli się ku niemu czołgają, więc w dalszym ciągu konieczne jest strzelanie.

Tyle że w karabinie nie ma już amunicji.

Ochroniarz, przy którym Kisa stoi – on na pewno ma gdzieś dodatkowy magazynek. Można by się po prostu schylić i go poszukać, licząc przy tym, że epinefryna krążąca w organizmie mężczyzny w stopniu zatrważającym, pozwoli na szybkie dokonanie tej czynności, bowiem potwory, choć ranne, dalej bardzo by się chciały przywitać. Albo, nie polegając w takim stopniu na pobożnym życzeniu, po prostu uciec. Niestety ta zdroworozsądkowa czynność nie może się ziścić poprzez rozbicie okna, ponieważ – niespodzianka! – przełazi stamtąd właśnie czwarty potwór. Jakiś taki pokiereszowany i krwawiący, ale wciąż stanowiący zagrożenie. Jedyną drogą ucieczki będzie zatem korytarz wiodący do kwater kierownictwa.

Mężczyzna ma zatem nielichy orzech do zgryzienia, tym bardziej, że ma na to jakieś osiem sekund. A więc, czy Kisa podnosi magazynek i częstuje najeźdźców – choć w tym przypadku to raczej on jest najeźdźcą, te potwory tu mieszkają – dodatkową porcją ołowiu (11), czy też rzuca karabin, z nadzieją na zadanie jeszcze kilku ran, i umyka korytarzem do kwater kierowniczych (21)?

32

Na zwyczajnym szpitalnym łóżku leży mężczyzna, do głowy którego podłączono mnóstwo kabli, rur i przewodów. Wokół niego rozstawiono kilka komputerów, a nad nim góruje wielki monitor, będący obiektem zainteresowania innego mężczyzny oraz kobiety. Na łóżku wisi stalowa ramka opasająca kartkę z napisem Kisa Trawski, nieautoryzowany dostęp do tajnych informacji.

– Nowoczesna resocjalizacja – mówi kobieta tonem nauczycielki, takiej, której wszyscy się w szkole boją – nie ma na celu przemiany skazanego poprzez jego ukaranie. Polega ona na wykształceniu w nim naturalnego odruchu podejmowania dobrych względem życia w społeczeństwie decyzji. Nowoczesna resocjalizacja to nauka dokonywania właściwych wyborów, by już nigdy nie dokonywać tych złych.

Stojący obok niej mężczyzna, odziany w skrojony na miarę garnitur, rozgląda się po niewielkim pomieszczeniu z fascynacją i cieniem przestrachu. Nieco nerwowo poprawia ogromne okulary. Chce zadać jakieś pytanie, lecz kobieta zabiera głos ponownie:

– Skazany zamknięty jest w pętli, składającej się z określonych segmentów i zdarzeń. Za każdym razem kiedy dochodzi do jej końca, rozpoczynając nową, dostrzega więcej możliwości rozstrzygnięcia danego problemu. W pewnym momencie pojawia się opcja prowadząca do szczęśliwego zakończenia. Mimo, iż nie ma świadomości uczestnictwa w zaprogramowanym cyklu, jego podświadomość rejestruje wszystkie porażki, przez co prędzej czy później dokonuje właściwego wyboru. Nie ma też znaczenia, że nasi programiści zamykają go w zupełnie fantastycznych światach, będących tak obcymi dla rzeczywistego, jak to tylko możliwe. To jedynie, że pozwolę sobie tak to określić, fanaberia z naszej strony. Chodzi o reprezentatywność przestępstwa, które mózg doskonale rozpoznaje, przez co, zdając sobie sprawę z konsekwencji, po przebudzeniu więcej go nie popełni. Wszystko zachodzi głęboko w psychice. Dosłownie zmieniamy człowieka na lepsze.

Mężczyzna odchrząknął. Ktoś mu kiedyś powiedział, że dyrektor Simms jest szalona, a ten cały jej ośrodek jest niczym więcej ponad wariatkowo. Być może.

– Lecz w tym przypadku… Ten przypadek jest inny…

Okularnik stwierdza to niepewnie, nie chcąc urazić tej diabolicznej kobiety zmianą tematu, bowiem przeczuwa, że ma ochotę ona opowiadać o tym jeszcze długo.

A jeśli Margaret Simms czegoś chce, musi stać się wedle jej woli.

– Tak. W istocie – odpowiada z mikrym uśmiechem. – W przypadku pana Trawskiego nie chodzi o resymulowanie popełnionego przestępstwa, a o jego realne odtworzenie. Wie pan, panie sekretarzu, że jest to zupełna odwrotność tego, co tu robimy?

Nazwany sekretarzem kiwa jedynie głową. Margaret Simms kontynuuje:

– Rzeczywiście, nie jest on zamknięty w naszej kreacji, a raczej we własnej pamięci. Rodzi to pewne problemy, bowiem łatwiej jest coś włożyć do głowy niż z niej wydobyć. Zwłaszcza jeśli chodzi o poznanie tożsamości, bo wspomnienia to kłębowisko chaosu.

– Jednak pan Fortunetti…

– Niech pan Fortunetti nie martwi się o wyniki naszej pracy. Ważniejsza jest w tej chwili kwestia wyciszenia tego, co zdarzyło się na tamtym Księżycu. A czegokolwiek dowiedział się ten dżentelmen, dowiemy się i my.

– Lecz… Czy może pani… powiedzieć…

–Wkrótce – rzecze stanowczo dyrektor Simms.

Dyskusja zostaje zakończona. Sekretarz przełyka ślinę, chcą jak najszybciej zabrać się do wypełnienia raportu z wizyty w Ośrodku Nowej Resocjalizacji. Ma dziwne wrażenie, że jeżeli zostanie tu dłużej, sam trafić może do cyfrowego świata, gdzie w nieskończoność powtarzać będzie bliżej nieokreślone czynności mające przybliżyć go do wolności. Ostatecznie więc kiwa głową, podając przy tym pani dyrektor dłoń. Odwzajemnia ona ten gest, a jej uścisk jest lekki, by nie rzec słaby. Sekretarz odprowadzony zostaje przez pracownika, który pojawił się nie wiadomo skąd.

A Margaret Simms zaplata ręce za plecami i wpatruje się w swojego najcenniejszego osadzonego, a może raczej pacjenta. Cokolwiek przeżył na Księżycu Górniczym 1 Układu Mezeusz, stanowić musi nie lada kąsek. Znaczy, coś tam już się ujawniło, jednak pani dyrektor wie, że to nie koniec. Wszak wiedzy nigdy za wiele.

Skinieniem głowy daje znak obserwującym przez kamery salę Kisy Trawskiego technikom, by załączyli kolejną sekwencję rekonstrukcyjną.

Bo któraś z nich musi być przecież prawdziwa.

KONIEC

Table of Contents

Zasady

Prolog

27

3

9

31

10

13

7

16

5

14

12

15

20

2

32

24

6

26

1

17

4

22

23

8

18

19

28

25

30

29

11

21