Copyright © by Jarosław Klofta, 2007.

Copyright © for this edition by Masz Wybór, 2021.

Autor: Jarosław Klofta

Tytuł: Sąsiedzi Lonesbury

Grafiki: Justyna Bzdoń (okładka), Jarosław Klofta (ilustracje)

Korekta: Anna Lisiecka, Michał Ślużyński

Redaktor techniczny: Beniamin Muszyński (wersja PDF, MOBI, EPUB)

Testy: Andrzej Betkiewicz, Michał Rosiński, Michał Ślużyński

W niniejszej publikacji wykorzystano czcionkę Old Standard zaprojektowaną przez Alexeya Kryukova.

Czcionka użyta zgodnie z licencją Open Font Licence.

Niniejsza publikacja nie może być modyfikowana ani odsprzedawana bez pisemnej zgody Wydawcy. Dozwolone jest jej kopiowanie, dystrybucja bezpłatna na licencji freeware oraz druk na papierze w dowolnej liczbie egzemplarzy.

Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru

(grupa nieformalna)

www.masz–wybor.com.pl

wydawnictwo@wydawnictwoww.pl

Wydawca oficjalny:

Redaktor Naczelny:

Beniamin Muszyński

ul. Sadowa 13/34

38–500 Sanok

www.masz–wybor.com.pl

magazyn.masz.wybor@gmail.com

Wydanie II

ISBN 978-83-951564-9-6

Nakładem Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru ukazały się dotąd następujące pozycje

[stan na Maj 2021]:

Gry książkowe:

1. Szklana Twarz, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

2. Zaginiony, Beniamin Muszyński. Horror.

3. Tajemne Oblicze Świata, Mikołaj Kołyszko. Horror.

4. Janek – Historia Małego Powstańca [wersja I], Beniamin Muszyński, dr Maciej Słomczyński. Edukacyjna.

5. Pokuta, Beniamin Muszyński. Thriller.

6. Tajemne Oblicze Świata II: Piekielny Szyfr, Mikołaj Kołyszko. Horror.

7. Tło, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

8. Uwikłana, Beniamin Muszyński. Sensacja.

9. Incydent, Beniamin Muszyński. Horror.

10. Przesyłka, Michał Ślużyński. Fantastyka.

11. Callista, Przemysław Pociecha. Fantastyka/Baśń.

12. Prywatne Śledztwo, Beniamin Muszyński. Detektywistyczna/Historia alternatywna.

13. Marsz Hańby, Piotr Bąkowski. Fantastyka/Historia.

14. Marcewo, Beniamin Muszyński. Sensacja.

15. Plaga, Beniamin Muszyński. Sensacja/Weird fiction.

16. Wilcza Siostra, Ewa Bednarek, Dominik Matusiak. Dark fantasy.

17. Afrykański świt, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

18. Za wszelką cenę, Adam Jankowski. Katastroficzny.

19. Pompeja, Wojciech Kowalczyk. Wojenna.

20. Ten Dom, Agnieszka Wiatrowska. Horror.

21. Chwała, Beniamin Muszyński. Fantastyka/Społeczna.

22. Ostatni kurs, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

23. Dinara: Prastare szczyty, Beniamin Muszyński. Przygodowa.

24. Oni, Beniamin Muszyński. Edukacyjna.

25. Jestem, Beniamin Muszyński. Weird fiction

26. Pierścień lorda Hatifnata, Andrzej Betkiewicz. Fantastyka.

27. Amelia, Dominik Matusiak. Thriller.

28. Koniec, Dominik Matusiak. Horror.

29. Ręka Pana, Paweł Bogdaszewski. Horror.

30. Vae victis, Beniamin Muszyński. Fantastyka.

31. Skafander, Paweł Bogdaszewski. Horror.

32. Akty (samo)zagłady człowieka (nad)wrażliwego, Beniamin Muszyński. Weird fiction.

33. Wyspa Zmierzchu, Jarosław Irzykowski. Fantastyka, horror.

34. Czarny Legion, Rafał Nowocień. Science fiction.

35. Lot Żółtej Orchidei, Igor Małyszczak. Science fiction.

36. Pewnej wilczej nocy, Jurij Charłamow. Fantastyka.

37. Cybercop: Cena nieśmiertelności, Filip Wójcik. Cyberpunk.

38. Sąsiedzi Lonesbury, Jarosław Klofta. Horror.

Inne:

1. Przebudzenie, Beniamin Muszyński. Opowiadanie [Weird fiction].

2. Groza jest święta, Mikołaj Kołyszko. Rozprawa naukowa.

3. Witraż, Beniamin Muszyński. Zbiór opowiadań [Groteska, Fantastyka, Horror, Weird fiction].

4. Hipoteza, Beniamin Muszyński. Powieść [Postapokalipsa].

5. Fantasmagorie, Beniamin Muszyński. Powieść [Groteska, Weird fiction].

We współpracy:

1. Moja Mała Trylogia, Beniamin Muszyński. Zbiór powieści [Political fiction, Weird fiction].

2. Dziecięce koszmary i fantazje, H.P. Lovecraft (tłum. Mikołaj Kołyszko, Radosław Jarosiński). Zbiór opowiadań [Weird fiction].

Jarosław Klofta

Sąsiedzi Lonesbury

Gra paragrafowa oparta na motywach opowiadań H.P. Lovecrafta

Spis treści:

Zasady gry

Od Redakcji

Paragraf 1

Zasady gry

Oto oddaję w Twoje ręce grę książkową. Co to oznacza? Otóż przyjdzie Ci dzielić na czas lektury podwójną rolę: bohatera i czytelnika zarazem. Historię, którą dla Ciebie przygotowałem, opowiesz sobie na różne sposoby, w zależności od podjętych w jej trakcie decyzji. Abyś w pełni zrozumiał, jak grać – czytając, zapoznaj się z poniższymi wytycznymi.

Zasady nie są trudne, ich pojęcie z pewnością nie sprawi Ci żadnego problemu. Na początku uzbrój się w kawałek kartki i coś do pisania, to jedyne „wymagania sprzętowe” (prócz chwili wolnego czasu, rzecz jasna). Całość podzielona jest na numerowane paragrafy. Nie czytasz ich jednak według kolejności numeracji! W każdym paragrafie znajdziesz jeden (lub kilka do wyboru) odnośników do innych paragrafów. Podejmujesz decyzję, którą z dróg chcesz obrać i udajesz się do wskazanego numeru.

Podczas lektury niejednokrotnie spotkasz się z następującym zapisem: „Zdobywasz Informację #N”, gdzie „N” zastępować będą różne liczby lub litery. Oznacza to, że w danym paragrafie właśnie uzyskałeś Informację oznaczoną stosownym numerem (#). Zapisuj je na kartce, przydadzą Ci się podczas dalszej gry, bowiem dostęp do niektórych paragrafów zależny będzie od numeru posiadanych Informacji. W zależności od podjętych przez Ciebie decyzji, w pewnym momencie fabuły przyjdzie Ci z nich skorzystać, bądź też ukończysz grę w ogóle nie zwracając uwagi na to oznaczenie.

Zasady opracowane przez Redakcję

Od Redakcji

W świecie polskich gier paragrafowych rok 2007 zwiastował nadchodzący renesans tego gatunku literackiego. Ukazały się wówczas trzy pamiętne gamebooki, z których każdy odwoływał się w jakiś sposób do dorobku Howarda Phillipsa Lovecrafta. Były to „Tajemne Oblicze Świata”, „Ręka Pana” i „Sąsiedzi Lonesbury”. Ale dopiero ostatnia z nich naprawdę odnosiła się w pełni do świata wykreowanego przez Cienia z Providence, naśladowała jego styl i jej autor położył duży nacisk na to, by fabuła przypominała klasyczne opowieści z cyklu „Mitów Cthulhu”. Chyba wszyscy miłośnicy gamebooków w owym czasie zagrywali się w to niezwykłe dzieło, siedząc w ciemnościach nocy, oświetlanych jedynie mdłym blaskiem monitora z buczących pecetów bądź niemiłosiernie przegrzewających się laptopów.

Jej autorem był człowiek tyleż nieprzeciętny, co tajemniczy (dla członków środowiska miłośników gier książkowych), Jarosław Klofta, bardziej znany pod pseudonimem „Obywatel J.”. Niewiele mówił o sobie, za to aktywnie współtworzył podwaliny grupy, z której ostatecznie wyłoniły się Wydawnictwo Wielokrotnego Wyboru oraz strona/zin Masz Wybór. Wracając jednak do „Sąsiadów Lonesbury”, fanów urzekła nie tylko intrygująca fabuła osnuta wokół twórczości H.P. Lovecrafta, ale też niezwykłe, stworzone przez autora grafiki ASCII-Art i wartka, przygodowa akcja… Byliśmy oczarowani cyfrowym światem utkanym ze słów Jarka. Cyfrowym, ponieważ pierwotnie „Sąsiedzi Lonesbury” dostępni byli w wersji podlinkowanych plików HTML. Fani od samego początku wspominali o potrzebie stworzenia wersji przeznaczonej do wydruku, snując sugestywne wizje, jak przy blasku świec będą oddawać się lekturze swojego ulubionego gamebooka. Niestety, nigdy nie udało się zrealizować tego pomysłu. Jarek w pewnym momencie wycofał się z życia fandomu, a wielu uznało to za kolejny przypadek człowieka, którego pochłonęła codzienność. Prawie nikt już nie został z ludzi, którzy przed ponad dekadą zaczynali kłaść niepewne podwaliny pod przyszłe, aktywne promowanie idei literatury interaktywnej w naszym kraju. Jednak „Sąsiedzi Lonesbury” wciąż pozostawali w pamięci wielu, a nowe fale zaciekawionych fanów poznawały ten tekst z entuzjastycznych opowieści „starej gwardii”. Jakiś czas temu, realizując redakcyjny plan wydawania poza nowymi tytułami również klasyki sprzed lat, także niekomercyjnej, postanowiliśmy odnowić kontakt z Jarkiem. Po długich i skomplikowanych próbach dotarcia do niego... okazało się to niemożliwe.

Jarosław Klofta zmarł w 2014 roku, pokonany przez okrutną chorobę. Kiedy udało nam się skontaktować z jego rodziną, uzyskaliśmy zgodę na ponowne wydanie „Sąsiadów Lonesbury”. Tekst ten jest pamiątką po Jarku, dowodem na jego istnienie, śladem, który pozostawił on w sercach i umysłach wielu z nas. Teraz Jarek będzie mógł dotrzeć do jeszcze szerszego grona odbiorców. Życzymy Wam miłej i ekscytującej lektury! Jarek nigdy już niczego nie napisze, to fakt, ale to WY możecie sprawić, że pamięć o nim NIGDY nie zagaśnie!

Na koniec chcemy przywołać jeszcze słowa samego Lovecrafta, zawarte w jednym z jego najlepiej rozpoznawalnych tekstów, „Zewie Cthulhu”. To wprawdzie złowieszczy dwuwiersz z bluźnierczego „Necronomiconu”, przepowiadający powrót Cthulhu, lecz jakże trafny:

Nie jest umarłym ten, który spoczywa wiekami,

nawet śmierć może umrzeć wraz z dziwnymi eonami.

Beniamin Muszyński

Mikołaj Kołyszko

1 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

Nazywam się Frederick Stevenson i Bóg mi świadkiem, że przez cały okres swojego pobytu w Lonesbury nawet najmniejszym swoim działaniem nie zamierzałem rozbudzać w otaczających miejscowość lasach tego, czego rozbudzać nie powinien nikt nigdy. Coś czekało na przebudzenie przez cały okres swojego snu, trwającego niezliczone przez ludzi eony...

Przejdź do paragrafu 9.

2 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

...O 10.23 rano wsiadłem w pociąg do Arkham i ruszyłem na wyprawę, która odcisnęła na mnie piętno szaleństwa.

Niestety, podróż nie przebiegła bezproblemowo. Między stacjami Solvery a Minfolt pociąg zahamował tak gwałtownie, że bagaże siedzących z tyłu osób z hukiem rozbiły się o przednią ścianę wagonu. Maszynista wypatrzył uszkodzone tory i wszyscy musieliśmy czekać na przybycie ekipy naprawiającej. Zanim zjawiła się cztery godziny później, poznałem pewnego człowieka, którego – o zgrozo! – wziąłem wtedy za szaleńca...

Przejdź do paragrafu 4.

3 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Wewnątrz pociągu

Po stromych schodkach dostajesz się do pociągu. W Twoim przedziale siedzi obecnie tylko małżeństwo. Oboje wyglądają jeśli nie na przerażonych, to na pewno zmartwionych. Mężczyzna, którego na dworze kobieta nazwała Charlesem, trzyma na kolanach walizkę i ściska ją kurczowo, jakby chciał ją przed czymś obronić. Domyślasz się, że to w niej musi się znajdować owa tajemnicza książka. Zastanawiasz się też, kto chciałby mu tę walizkę odebrać.

Rozmawiasz z parą. 7

Siadasz na swoim miejscu i czekasz na przybycie pomocy. 8

Wychodzisz z pociągu. 10

4 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Kiedy tracisz nadzieję na rychłe przybycie pomocy, postanawiasz wyjść z pociągu i rozprostować kości.

Zatrzymaliście się na otoczonej lasami polanie. Wszędzie walają się powynoszone przez ludzi bagaże, których takie pozbawione opieki pozostawienie w jakiejkolwiek innej sytuacji byłoby szczytem nierozwagi. Na nieszczęście dla zmuszonych do bezczynnego oczekiwania pasażerów – w tym Ciebie – zbliża się południe i upał zaczyna się robić nieznośny. Część z ludzi ucieka od niego z powrotem do wagonu, ale spora grupka pozostaje jeszcze na zewnątrz. Wśród nich rozpoznajesz parę, która w wagonie zajmowała miejsce przed Tobą. W oddali dostrzegasz też grupkę bawiących się dzieci. Też chciałbyś umieć tak korzystać z życia nawet wtedy, kiedy nie dzieje się nic szczególnego.

Porozmawiaj z kobietą w kapeluszu. 6

Porozmawiaj z mężczyzną patrzącym na zegarek. 14

5 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

Szept mężczyzny na siedzeniu przede mną stawał się coraz głośniejszy. Złowieszcze słowa, wśród których regularnie powtarzało się Cthulhu, dobiegały do mnie z całkowitej ciemności, wydawały się otaczać mnie w pustym wagonie jak wataha szczerzących kły wilków.

Wtedy usłyszałem, że coś ogromnego uderzyło w lewy bok pociągu.

Mężczyzna nasilił głos jeszcze bardziej.

Coś, co uderzyło w bok pociągu, wspinało się teraz na jego dach.

Co to mogło być?

Kiedy usłyszałem, że tamto zaczęło uderzać z całej siły w klapę znajdującą się w suficie, byłem przerażony. Nie znałem żadnego stworzenia, które byłoby w stanie wskoczyć na pędzący pociąg i bić w metal z taką siłą!

Przejdź do paragrafu 11.

6 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Ubranej elegancko kobiecie najwyraźniej znudziło się stanie, bo usiadła na jednym ze swoich bagażów. Obecnie posila się kanapką. Zaczynasz rozmowę:

– Dzień dobry i smacznego.

Kobieta patrzy na Ciebie przez wąska szparę utworzoną przez rondo kapelusza i kanapkę.

– Dziękuję. To czekanie wykańcza mnie coraz bardziej. Mogę pana poczęstować, jeśli pan chce.

– Nie, dziękuję. Jeszcze nie zgłodniałem... ale jeśli zgłodnieję, to będę pamiętał o pani propozycji.

W odpowiedzi kobieta uśmiecha się i wraca do jedzenia.

Przejdź do paragrafu 4.

7 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Wewnątrz pociągu

Rozpoczynasz rozmowę, ale już po pierwszych słowach czujesz, że nie powinieneś był tego robić: kobieta patrzy na Ciebie karcącym wzrokiem, a mężczyzna wydaje się w ogóle Cię nie słyszeć.

– Przepraszam za wścibskość, ale czy mogę wiedzieć, co tak państwa przestraszyło tam na zewnątrz?

– Niech pan nie pyta o nic – odpowiada kobieta głosem tak pozbawionym emocji, że aż strasznym. – Mąż... mąż poczuł się gorzej.

– Ale...

Kobieta ucisza Ciebie, przykładając sobie palec do ust.

Z niepokojem dostrzegasz, że przez cały czas rozmowy mężczyzna ani na chwilę nie spuścił wzroku z walizki. Nie wiesz, co dokładnie spowodowało to przerażenie, ale od czasu rzekomego spostrzeżenia czegoś na skraju lasu, aura otaczająca parę zrobiła się jakaś... dziwna?

Siadasz na swoim miejscu i czekasz na przybycie pomocy. 8

Wychodzisz z pociągu. 10

8 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Wewnątrz pociągu

Siadasz na swoim miejscu i patrząc przez okno, czekasz na pomoc. Twoją uwagę wciąż zwraca jednak zatopiona w nienaturalnej zadumie – jakby na coś oczekująca? – para na siedzeniu przed Tobą. I ta walizka…

Przejdź do paragrafu 12.

9 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

...jestem także świadomy, że po wysłuchaniu tej historii, moje nazwisko z pewnością będzie się kojarzyć większości z Was z osobą niezrównoważoną psychicznie, ale zupełnie rzeczywiste i racjonalne dowody na potwierdzenie prawdziwości mojej historii można po dziś dzień odnaleźć we wspomnianej miejscowości. Dlaczego policjanci i naukowcy z Arkham czy Aylesbury – oprócz znakomitego doktora Henry’ego Armitage’a z Uniwersytetu Miskatonic, którego niebagatelną rolę pozwolę sobie wyjaśnić w czasie trwania opowieści – porzucili myśl ich analizowania, nie jestem w stanie powiedzieć. Z nielicznej korespondencji, jaką prowadziłem swojego czasu ze wspomnianym doktorem Armitage'em, wynikało, że ślady tych nieludzkich istot, ich słyszane przez licznych świadków wśród diabelskiej kakofonii lelków głosy oraz tajemnicze zniknięcia mieszkańców Lonesbury zostały uznane przez władze za mistyfikację.

Wszystko zaczęło się w lipcu 1928 roku. Po zakończeniu roku akademickiego w Massachusetts, postanowiłem odwiedzić swojego dawno niewidzianego kolegę w Arkham...

Przejdź do paragrafu 2.

10 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Wracasz na polanę. Poruszenie spowodowane krzykiem dzieci i ich rzekomą obserwacją opadło już na dobre – oczekujący na pomoc ludzie zajmują się już swoimi sprawami. Tylko palacz wydaje się ciągle przeżywać tamto wydarzenie. Po wizycie w wagonie zaczynasz poważnie zastanawiać się, czy faktycznie to było tylko przywidzenie.

Czekasz na przybycie pomocy. 8

Wracasz do pociągu. 3

11 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

Wtedy mężczyzna przerwał obłąkańczą mantrę i podbiegł do mnie. Nie widziałem go, ale na twarzy czułem jego oddech, czułem, jak opierał się o moje kolana.

– Niech pan odnajdzie w Arkham doktora Armitage'a w Bibliotece Uniwersyteckiej i da mu to... Niech pan powie, że to od Charlesa Slopewatera, będzie wiedział, co z tym zrobić... Proszę pod żadnym pozorem tego nie otwierać! To... to grozi bezpieczeństwu...

Klapa uderzyła z brzękiem o podłogę. Usłyszałem niesamowity bulgot, jakiego nie byłoby w stanie wydać żadne ziemskie zwierzę.

Żona mężczyzny zaczęła krzyczeć.

– CHAAAAAAAARLEEES!

Nie jestem w stanie powiedzieć, co takiego ją spotkało, ale podejrzewam, że to, co wyważyło klapę w suficie, musiało dźwignąć ją przez otwór na dach pociągu, bo źródło krzyku podnosiło się nieustannie.

– Ramona! Ramona! – zawołał mąż, ale krzyk jego żony właśnie ustał. – Niech pan to da Armitage'owi... Niech pan uważa!

Po omacku rzucił mi na kolana walizkę i wtedy to coś, co porwało żonę Charlesa, przyszło również po niego. Oślizgła dłoń, macka, odnóże, czy cokolwiek to było, owinęło się wokół jego rąk tuż przy mojej twarzy. Czułem rybi odór, słyszałem niesamowity bulgot wyraźniej niż dotychczas i omal nie zemdlałem. Nie jestem w stanie nawet opisać, jak bardzo bałem się, kiedy część tego niepojętego przez ludzki rozum czegoś znajdowała się kilka centymetrów od moich oczu...

Przejdź do paragrafu 15.

12 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

Pomoc przybyła jakieś czterdzieści minut później. Drezyna zatrzymała się obok lokomotywy i zeskoczyło z niej pięcioro opalonych na brązowo, potężnie zbudowanych mężczyzn. Wymienili kilka słów z maszynistą i zabrali się do pracy. Godzinę później tory były gotowe, lokomotywa gwizdnęła i pociąg ruszył ku swojej destynacji: ku Arkham.

Nie wiem, czy było to dziełem przypadku, czy jedną z wielu ingerencji tych dziwnych istot w życie ludzi, ale za stacją Minfolt wagon, w którym jechałem, opustoszał prawie zupełnie. I o ile wśród innych pasażerów obecność dziwnej pary nie przykuwała mojej uwagi, o tyle siedząc z tymi ludźmi sam na sam, nie mogłem przestać o nich myśleć.

Tym bardziej, że wkrótce mężczyzna zaczął szeptać sam do siebie dziwne słowa.

Nie był to żaden znany mi język nowożytny i chociaż nie jestem ekspertem od starożytności, to śmiem twierdzić z całą powagą, że nie był to także język starożytnych Greków czy Rzymian. Sposób wymawiania poszczególnych słów, jak i samo ich brzmienie, miały w sobie coś odrażającego, groteskowego... Kiedy słyszałem pojedyncze słowa, po plecach przechodził mi dreszcz: Cthulhu... nfgh'an... kat'alrbn... Hye trenkt' Cthulhu...

Słowa szalonego mężczyzny, który wkrótce wraz z małżonką miał zostać porwany przez to coś, do dzisiaj przyprawiają moje ciało o mrowienie. Oby nikt nigdy nie musiał już wymawiać zakazanego imienia boga Cthulhu... Oby nikt nigdy...

Przejdź do paragrafu 18.

13 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Zaczynasz rozmowę z poddenerwowanym człowiekiem.

– Mówi pan, że tam coś było?

– Nie wiem... Nie wiem... To musiało być przywidzenie, to przez ten upał... Niech pan sam powie, to przecież niemożliwe, żeby zobaczyć... połączenie jaszczurki z człowiekiem, które nagle znika, jakby zapadło się pod ziemię?!

– Jaszczurki z człowiekiem?

– Tak to chyba właśnie wyglądało... Ale to musiało mi się przywidzieć, to niemożliwe... To miało takie duże oczy... – mówi roztrzęsiony – Ogon, łuski... Ale przecież takie stworzenia nie żyją na ziemi!

– Może warto będzie komuś o tym powiedzieć? Choćby maszyniście? Może on będzie wiedział o tym coś więcej?

– Nie... niech pan nikomu o tym nie mówi... Nie chcę wyjść na... rozumie pan.

Rozumiesz – nie chce wyjść na niezrównoważonego psychicznie.

Przejdź do paragrafu 19.

14 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Elegancki, wąsaty mężczyzna, który w wagonie zajmował siedzenie przed Tobą, co chwila spogląda nerwowo na zegarek. Szkoda, że Twój czasomierz zapodział się w czasie zdradliwego hamowania.

Podchodzisz i zaczynasz rozmowę:

– Dzień dobry, widzę, że ma pan zegarek... Mógłby mi pan powiedzieć, która godzina?

– Już 13.40 i jeśli pomoc nie zjawi się szybko, to w Arkham będziemy dopiero po 17.00! A wtedy równie dobrze będziemy mogli z żoną wracać do domu!

– Są państwo gdzieś umówieni?

– Wieziemy z żoną do Arkham pewną książkę – kobieta w kapeluszu, która najwidoczniej jest jego żoną, szturcha go łokciem w nogę, mężczyzna robi chwilę przerwy, jakby szukał odpowiednich słów i kontynuuje ściszonym głosem – i nie zdążymy oddać jej przyjacielowi przed jego odjazdem.

– Oczywiście, rozumiem. Ja też wybieram się do przyjaciela, do Arkham...

Przejdź do paragrafu 16.

15 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

Krzyk mężczyzny ucichł, bulgot umilkł... I wtedy wyjechaliśmy z tunelu. Moim oczom ukazał się pusty wagon, z leżącą na ziemi klapą od sufitu.

Niesiony panicznym strachem, pobiegłem do sąsiedniego przedziału, ale ten również był pusty... Podbiegłem do następnego... I następnego... Znalazłem ludzi. Zacząłem krzyczeć. Krzyczałem o tym, czego byłem świadkiem przed chwilą.

Ludzie wzięli mnie za wariata. Ktoś pociągnął za hamulec awaryjny... Maszynista uznał mnie za niebezpiecznego... To był dziwny człowiek... Miał wybałuszone oczy, jakby pozbawione powiek, małe uszy... Gdzie podział się ten poprzedni? Z szelmowskim uśmiechem kazał mi natychmiast wysiadać z pociągu...

Stałem sam na dworze i patrzyłem, jak pociąg, który miał mnie dowieźć do Arkham, odjeżdża beze mnie, ale z moimi bagażami. Przy sobie miałem tylko parę dolarów i walizkę.

Walizkę, którą musiałem dostarczyć do Arkham.

Przejdź do paragrafu 20.

16 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Niespodziewanie rozmowę przerywa świdrujący uszy krzyk przerażonych dzieci.

– Aaaaaaaa! Iiiiiiii! Potwór, potwór pod lasem!

Krzyk podrywa na nogi wszystkich pasażerów, a Twój rozmówca nagle oblewa się zimnym potem.

– Co... co to było? – pyta.

– Charles... Spokojnie... To tylko dzieci, coś im się musiało przywidzieć... – wtrąca żona, ale mężczyzna nawet nie chce jej słuchać.

– Czy pan... czy pan widział to samo? – pyta stojącego nieopodal palacza, który z wrażenia upuścił dopalonego do połowy papierosa.

– Widziałem jakiś cień... Pod lasem... Jakby mały człowieczek z ogonem... – dostrzegasz, jak mąż wymieniają z żoną spojrzenia przepełnione strachem. – Ale nie, to musiało być jakieś zwierzę, przez to słońce musiały mi się jakoś pomieszać zmysły... Dzieciakom na pewno też, na pewno niepotrzebnie się tak wystraszyły!

Przejdź do paragrafu 17.

17 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

– To niemożliwe... – odpowiada i odwraca się do żony. Szepczą między sobą jakiś czas i chociaż słyszysz tylko pojedyncze słowa, bez trudu układasz je w konteksty pełnych zdań – Od tego przywidzenia... spłoszył się ptak nad lasem... Przyszły po nas... walizkę?... Pociągiem?...

Nagle małżeństwo kończy rozmowę, zabiera swoje bagaże i wchodzi do pociągu.

Przejdź do paragrafu 19.

18 Sąsiedzi Lonesbury – Wprowadzenie

Wkrótce pociąg wjechał w długi, ciemny tunel, wydrążony w jednym ze wzgórz otaczających Arkham. Wtedy zaczęło się najgorsze.

Przejdź do paragrafu 5.

19 Sąsiedzi Lonesbury – Wymuszony postój – Polana

Wydarzyło się coś dziwnego, ale ciągle nie wiesz dokładnie, co takiego. Obserwujesz reakcje ludzi na polanie: stanowi ona mieszankę niedowierzania i śmiechu, która bynajmniej Ciebie nie uspokaja. Na uwadze masz przecież ciągle dziwne zachowanie szepczącej pary. W dodatku zauważasz, że palacz, który podobno widział to samo, co dzieci – to samo przywidzenie? – szepcze coś do siebie i co chwila kręci przecząco głową.

Rozmawiasz z palaczem. 13

Wchodzisz do pociągu. 3

Czekasz na przybycie pomocy. 12

20 Sąsiedzi Lonesbury – Droga przez las

Po długiej wędrówce, w której Twoją jedyną towarzyszką była walizka zostawiona przez tajemniczego Charlesa Slopewatera, trafiasz na skraj lasu. Masz nadzieję, że po jego drugiej stronie znajdziesz choćby ślad cywilizacji.

Kiedy tylko mijasz pierwsze drzewa, ogarnia Cię trudne do zidentyfikowania uczucie niepokoju. Dookoła nie dzieje się nic szczególnego, ale ilekroć spoglądasz na gałęzie, wydaje Ci się, że widzisz plątaninę groteskowych, spazmatycznie powykręcanych kształtów, za powstanie których z pewnością odpowiedzialna nie mogła być tylko sama Matka Natura.

Cierpnie Ci skóra, kiedy przypominasz sobie okropność, z jaką miałeś styczność w pociągu... A może to nie było wcale nic nienormalnego?

Tylko dlaczego tak bardzo obawiasz się zawartości walizki? Czemu nie jesteś ciekaw, co jest w środku...?

Mimo to kontynuujesz podróż.

Przejdź do paragrafu 40.

21 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Łazienka

Czekasz jeszcze jakiś czas, stojąc oparty o ścianę i wpatrując się w okienko. Nagle ktoś szarpie za klamkę. Krzyczysz, że zajęte i szarpanie ustępuje. Po niedługiej chwili w okienku pojawia się damska ręka i zostawia na parapecie kawałek papieru. Domyślasz się, że to kelnerka próbowała wejść i sprawdzała, czy jesteś w środku. Stajesz na palcach, żeby sięgnąć po liścik.

Nie możemy rozmawiać głośno. Niech pan nie pyta o nic tylko ucieka stąd jak najprędzej: o 10.30 ma pan autobus do Arkham, przystanek jest za Regent St. trzeba minąć szkołę i iść przez las. Uwaga na Waltonów! Niech pan zniszczy tą wiad.!!

Niepokojąca wiadomość wygląda na napisaną w pośpiechu, najpewniej na kolanie. Mniesz papier w rękach i wrzucasz kulkę do ubikacji. Spłukujesz wodę i masz pewność, że nikt więcej nie odczyta wiadomości. Bierzesz walizkę, gasisz światło i chcesz wychodzić, kiedy przez otwarte okno dochodzą Cię jakieś szepty, odgłos uderzenia i krótki, urwany jęk. Podchodzisz do ściany, wspinasz się na palcach i wytężasz słuch. Poznajesz głos barmana i kelnerki.

– To za tę nauczycielkę! O mało się nie wygadałaś! Pilnuj języka! Wiesz, że łatwo go stracić!

Słyszysz, jak kobieta pochlipuje. Po chwili barman mówi znowu:

– Widziałaś gdzieś tego zamiejscowego? Nie widzę go od jakiegoś czasu.

– Nie, proszę pana... Nie widziałam.

– Może był w łazience... Widzę, że w środku już się nie świeci światło. Żeby tylko nie zaczął węszyć tu w okolicy... Nie chcę kłopotów!

– Tak, proszę pana.

– Uważaj na niego, nie spoufalaj się. Mam nadzieję, że wyjedzie szybko... Jeśli nie, Starszyzna uradzi, co z nim zrobić.

– Wiem tylko... że stary Walton... udostępnił mu pokój... na noc.

– No to mamy go z głowy. Tyle dobrego. Pilnuj się!

Wychodzisz, skoro szepty ustały.

Uzyskujesz Informację #2.

Przejdź do paragrafu 24.

22 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Przed Tobą stoi przysadzisty, ubogo wyglądający kościół. Na szczycie niewysokiej dzwonnicy ustawiony jest krzyż, którego czarny kształt oblewany jest ze wszech stron rozgwieżdżonym niebem. Drzwi wejściowe są zamknięte na klucz i nie masz szans, żeby dostać się do środka.

Podchodzisz pod szkołę na Regent Street. 30

Idziesz do baru na Regent Street. 39

Idziesz do sklepu na Garden Street. 23

23 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Sklep

Przed Tobą stoi jedyny w Lonesbury sklep. Piętrowy budynek pozbawiony jest płatów tynku, okna na górze pozabijane są spróchniałymi deskami. Dwa kominy na szczycie dachu wydają się sięgać wprost w ciemne niebo.

Szarpiesz za klamkę, ale nie spodziewasz się zastać otwartych drzwi. Właściciel otworzy zapewne rano...

Podchodzisz pod kościół na Main Street. 22

Podchodzisz pod szkołę na Regent Street. 30

Idziesz do baru na Regent Street. 39

24 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

Czekasz, aż starszy człowiek skończy pić swoje mleko. Kiedy opróżnia szklankę, przeprasza Cię na chwilę i rozmawia przy ladzie z barmanem. Po minie tego drugiego widzisz, że z Waltonem także rozmawia niechętnie... Co takiego knują? Czemu masz się strzec Waltona?! Co to wszystko ma znaczyć?

W końcu mężczyzna wraca i mówi, żebyś szedł za nim. Znowu czujesz na sobie wzrok wszystkich bywalców baru... W tym samym czasie do środka wchodzi kelnerka. Unika Twojego wzroku, ale widzisz, że ma zaczerwieniony policzek.

Mimo wszystko decydujesz się na nocleg u Garry'ego Waltona. 41

Decydujesz się słuchać kelnerki i odmawiasz noclegu. 91

25 Sąsiedzi Lonesbury – Rozwidlenie dróg

Po długim i wyczerpującym marszu ścieżką, która wydawała Ci się prowadzić w stronę jeziora, natrafiasz na rozwidlenie dróg. Prawa odnoga prowadzi w dalszy gąszcz, ale po lewej stronie widzisz upragnione światła wioski. Dopiero na ich widok orientujesz się, że zapadła noc i na niebo wstąpiły gwiazdy. Czujesz też głód, bo uświadamiasz sobie, kiedy jadłeś ostatni posiłek. Wiesz, że w miejscowości z pewnością ktoś uraczy Cię czymś do jedzenia – i widok nagiego, poskręcanego w strasznej pozie drzewa między rozchodzącymi się drogami nie wydaje się Ci taki straszny, jaki zapewne byłby w innych okolicznościach.

Idziesz w lewo, do wioski. 38

Chcesz zbadać jeszcze ścieżkę prowadzącą w prawo. 33

26 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

Pierwszą Twoją reakcją na wygląd proponującego pokój mężczyzny jest wzdrygnięcie. Człowiek ma około sześćdziesięciu lat, duże, jakby pozbawione powiek okrągłe i wyłupiaste oczy, nienaturalnie cofnięty w czaszkę bulwiasty nos i niemal niewidoczne uszy. Jego twarz, ręce i szyja są poorane zmarszczkami.

Wzdrygasz się raz jeszcze, kiedy przypominasz sobie, że podobnie wyglądał maszynista w pociągu, kiedy zniknęło tamto małżeństwo... Czyżby jakaś choroba?

– Usiądź sobie, młody człowieku. Jestem Garry Walton, mieszkam na farmie niedaleko Lonesbury. Nie mam warunków hotelowych, ale myślę, że ci się spodoba.

Jego głos... w nim też jest coś... obcego? W myślach karcisz się za niewyrozumiałość wobec dotkniętego dziwną chorobą człowieka i wdajesz się z nim w dyskusję dotyczącą noclegu. Staruszek okazuje się mieć miły charakter, chociaż ciągle nie możesz pozbyć się wrażenia, że jego kuliste oczy są... puste?

Przejdź do paragrafu 32.

27 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

Czekasz, aż starszy człowiek skończy pić swoje mleko. Kiedy opróżnia szklankę, przeprasza Cię na chwilę i rozmawia przy ladzie z barmanem. Po minie tego drugiego widzisz, że z Waltonem także rozmawia niechętnie... Może to taki charakter? – tłumaczysz sobie. Zauważasz, że teraz, kiedy masz już gdzie przenocować, wesołe myśli nachodzą Cię chętniej. Nawet nie bardzo chce Ci się wierzyć w to, co wydarzyło się w pociągu...

W końcu mężczyzna wraca i mówi, żebyś szedł za nim. Znowu czujesz na sobie wzrok wszystkich bywalców baru. O co im chodzi?

W drzwiach mijasz wchodzącą do środka kelnerkę. Nie wiesz dlaczego, ale patrzy się na Ciebie z wyrzutem i... żalem?

Przejdź do paragrafu 41.

28 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Bar

Barman stoi odwrócony tyłem do Ciebie, grzebiąc przy regale z butelkami i nie zwracając na Ciebie najmniejszej uwagi. Wydaje Ci się, że złorzeczy pod nosem.

Przejdź do paragrafu 39.

29 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Barman

– Chciałbym zapytać o nocleg... Rano muszę wyruszyć do Arkham, znajdę może u pana nocleg?

– Pisało, że to bar, czy hotel?!

– Bar, ale pomyślałem, że może ktoś z tutejszych... – próbujesz dokończyć, ale uświadamiasz sobie, że barman Ciebie nie słucha.

– Niech stąd znika lepiej... Teraz... Nie chcemy w Lonesbury obcych. Same kłopoty... – słyszysz, jak mężczyzna mruczy i zastanawiasz się, czy robił to dla siebie, czy też miałeś to usłyszeć.

Uzyskujesz Informację #6.

Rozmawiaj o posiłku. 31

Odejdź od kontuaru. 39

30 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Szkoła podstawowa

Tabliczka przy wejściu tego piętrowego budynku oznajmia Ci, że stoisz przed miejscową podstawówką. Na tle pozostałych zabudowań Lonesbury wygląda całkiem nieźle. Niestety, drzwi wejściowe są zablokowane łańcuchami. Grubymi łańcuchami.

Podchodzisz pod kościół na Main Street. 22

Idziesz do baru na Regent Street. 39

Idziesz do sklepu na Garden Street. 23

31 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Barman

– Chciałbym zamówić coś do jedzenia i herbatę.

Barman lustruje Cię spojrzeniem.

– Cielęcina, dzisiejsza... Smażona. Z kaszą. Może być? – chropowaty głos mężczyzny bynajmniej nie dodaje Ci apetytu.

– Jeśli dzisiejsza, to czemu nie – próbujesz zdobyć się na żart, ale przez tę krępującą niegościnność nie jesteś w stanie nawet się uśmiechnąć.

Barman prycha coś pod nosem i idzie do kuchni. Siadasz na krześle przy ladzie – nie masz odwagi usiąść przy stoliku.

Po chwili wraca. Widziałeś lepiej przyrządzone mięso i mniej mętną herbatę, ale i tak zjadasz wszystko ze smakiem. Czujesz się o niebo lepiej! Sięgasz do kieszeni płaszcza i z portfela wyciągasz zapłatę. Po wydaniu kilku dolarów masz przy sobie tylko parę drobnych, bo reszta Twoich oszczędności na podróż pojechała wraz z bagażami do Arkham.

Uzyskujesz Informację #5.

Rozmawiaj o noclegu. 29

Odejdź od kontuaru. 39

32 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

Mężczyzna nie chce przyjąć od Ciebie pieniędzy za nocleg, więc w końcu, po raz pierwszy od wielu, wielu godzin, czujesz się bezpieczny. Masz gdzie spędzić noc! Staruszek mówi, że kiedy tylko skończy pić mleko, zaprowadzi Cię na farmę.

Do stolika podchodzi kelnerka i pyta, czy coś podać. Mężczyzna kręci przecząco głową, a Ty czujesz, jak kobieta napiera na Ciebie kolanem. Próbuje Ci coś powiedzieć? A może to tylko tik nerwowy?

Uznajesz, że kelnerka zrobiła to przypadkiem i czekasz, aż pan Walton skończy swoje mleko. 27

Przepraszasz pana Waltona i idziesz do łazienki, mając nadzieję, że tam kelnerka się z Tobą skontaktuje. 34

33 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Dochodzisz do obserwowanego z wierzchołka wzniesienia jeziora. Zamiast satysfakcji czujesz jednak zmęczenie i zaniepokojenie. Podobnie jak w przypadku porwanej w pociągu pary, to miejsce również wydaje Ci się emanować złym urokiem. W powietrzu unosi się zapach zgnilizny, drzewa wyglądają jeszcze straszniej niż gdzie indziej, a tafla wody, tak zupełnie spokojna i obojętna, kojarzy Ci się z uśpionym potworem, który tylko czeka, aby znienacka kłapnąć Ci paszczą przed oczami.

Przypominasz sobie krzyki Ramony, Charlesa i uczucie, kiedy oślizgłe ramię przesunęło się tuż przed Tobą.

Czujesz, że powinieneś opuścić to miejsce, ale trwasz nad brzegiem jak zaklęty. Patrzysz i dostrzegasz, że jakieś dziesięć metrów od brzegu, na powierzchni wody unosi się jakiś jasny przedmiot. Niestety, nie jesteś w stanie go dosięgnąć, a brodzenie w tej odbijającej złowrogo gwiazdy cieczy wydaje Ci się dowodem odejścia od zmysłów. Może gdybyś miał jakiś długi wysięgnik, udałoby Ci się przyciągnąć ten przedmiot do brzegu...

Uzyskujesz Informację #1.

Przejdź do paragrafu 25.

34 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Łazienka

Mimo wszystko spodziewałeś się zawitać do dużo bardziej zaniedbanego miejsca. Jest tu zlew, wcale niebrzydka muszla klozetowa i niewielkie okienko, które pozwala odetchnąć nie tylko zgrzybiałym ścianom. Tajemniczą walizkę kładziesz pod jedną z nich.

Nie widać jednak żadnej wiadomości od kelnerki! Czyżby szturchała Cię kolanem tylko przypadkiem? Gdybyś nie był tak zmęczony, być może umiałbyś odpowiedzieć na to pytanie...

Czekasz jeszcze chwilę. 21

Uznajesz, że się pomyliłeś i wracasz do Garry'ego Waltona. Pora spać! 27

35 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Kelnerka

– Dobry wieczór.

Słysząc za plecami Twój głos, kobieta podskakuje. Widzisz jak pośpiesznie chowa coś do kieszeni – zapewne liczony ukradkiem utarg – i powoli obraca się. Widzisz, że bardzo boi się z Tobą rozmawiać. Drżą jej usta, często przełyka ślinę.

– Znalazłem się tutaj przypadkiem i szukam noclegu... Zna pani może kogoś, kto miałby wolne miejsce do spania? Wystarczy kawałek podłogi...

– Nie, proszę pana... Nie znam.

– Czemu się pani tak boi? Przecież nie zrobię pani niczego złego.

– Nie... wcale się nie boję... Ja tak mam – chociaż wiesz, że mięśnie twarzy napięte ma ze strachu jak postronki, zdobywa się na przypominający uśmiech grymas.

– Przespacerowałem się trochę po Lonesbury i widziałem, że macie tu szkołę... Może w niej udałoby mi się przenocować?

– Nie... Szkoła jest zamknięta... Nie ma... wchodzenia. Nauczycielka znikn... wyjechała – kobieta pospiesznie poprawia się i już wiesz, że w tej wiosce dziwne zachowanie ludzi nie jest jedyną tajemnicą.

Nagle z głębi lokalu odzywa się głos:

– Ja mam w domu wolny pokój, może pan u mnie przenocować.

Przejdź do paragrafu 26.

36 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Bar

Chcesz zagadnąć kelnerkę, ale kiedy ta widzi, że przystępujesz w jej stronę, od razu odwraca wzrok i zaczyna rozmawiać z siedzącymi w knajpie ludźmi.

Przejdź do paragrafu 39.

37 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Barman

Za zbitą z krzywych desek ladą stoi ponury barman. Jego wzrok, wyraz twarzy i nonszalancka poza, jaką przyjął w czasie rozmowy, świadczą, że nie jest zadowolony z Twojej obecności. Zastanawiasz się, dlaczego?

Rozmawiaj o posiłku. 31

Rozmawiaj o noclegu. 29

Odejdź od kontuaru. 39

38 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury

Upragniona cywilizacja! Z przekrzywionej tabliczki stojącej niedaleko pierwszego płota z trudem odczytujesz napis LONESBURY.

Wioska nie wygląda na szczególnie odwiedzaną przez ludzi obcych. Domki są raczej niewielkie, drogi w większości gruntowe lub wykładane niechlujnie kostką. Części zabudowań, zwłaszcza gospodarskich, wróżysz szybkie zawalenie. Dziury w ścianach obór i kurników wyglądają naprawdę okropnie i współczujesz śpiącym w nich zwierzętom. Spacerujesz po wiosce i widzisz, że znajduje się tu kilka wartych uwagi miejsc, w tym bar.

Podchodzisz pod kościół na Main Street. 22

Podchodzisz pod szkołę na Regent Street. 30

Idziesz do baru na Regent Street. 39

Idziesz do sklepu na Garden Street. 23

39 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Bar

Kiedy tylko otwierasz trzeszczące drzwi i stawiasz stopę na brudnych deskach baru, oczy wszystkich siedzących w środku osób zwracają się w Twoją stronę. Zapada krępująca cisza. Próbując zrzucić z siebie ciężar tylu spojrzeń, postępujesz parę kroków do przodu, ale nie czujesz się ani odrobinę pewniej. Mieszkańcy Lonesbury najwidoczniej nie lubią gości... Albo ich często nie widują. Niestety (na szczęście?) głód jest silniejszy, niż wszystkie inne uczucia razem wzięte.

Jeśli posiadasz Informację #5 lub/i #6, przejdź do paragrafu 63. W przeciwnym wypadku skup swoją uwagę na części A tego paragrafu.

A

Zaczynasz rozmowę z barmanem. 37

Zaczynasz rozmowę z kelnerką. 36

Wychodzisz na zewnątrz. 38

40 Sąsiedzi Lonesbury – Kopulaste Wzgórze

Nagle drzewa przerzedzają się i droga zaczyna prowadzić pod górę. Ze szczytu wzgórza, po którego zboczu wspinałeś się, rozciąga się wzbudzający odrazę widok: dookoła Ciebie rozlewa się istny ocean ponurych lasów, ze wzgórzami o kształcie idealnej kopuły jako wyspami. Okrągłe zbocza każdego z nich porasta trawa, ale same wierzchołki są zupełnie nagie. Zupełnie jakby ziemia tam znajdująca się została skażona jakimś śmiertelnym dla roślin pierwiastkiem. Rozumiesz, że Ty także stoisz na jednym z takich pagórków.

Oglądasz się dookoła i w odległej kotlinie dostrzegasz otoczoną przez wysokie iglaki taflę jeziora. Idziesz ścieżką prowadzącą w tamtym kierunku.

Przejdź do paragrafu 25.

41 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Droga na farmę Waltonów

Wychodzicie z baru i na Regent Street skręcacie w lewo. Idziecie chodnikiem, póki za ostatnim z domostw Garry nie wskazuje Ci małej dróżki, wiodącej wprost w ciemny las. Gdyby nie przewodnik, nigdy byś jej tam nie wypatrzył.

Ciemne, gęste iglaki rosnące po obu stronach wąskiej ścieżki układają się w klaustrofobiczny korytarz. Kiedy patrzysz w górę, wydaje Ci się, że wierzchołki tych drzew wskazują na jakieś konkretne, ułożone w nieznanej ludzkiemu rozumowi konstelacji gwiazdy, ale nie masz odwagi patrzeć długo w to rozgwieżdżone niebo. Czujesz się zupełnie, jakbyś sam znalazł się w tej dzielącej je w rzeczywistości próżni... Gdyby nie idący obok Ciebie Walton, chyba byś zwariował.

– Czyż nie pięknie? – odzywa się staruszek. – Uwielbiam te gwiazdy... Kiedyś... kiedyś może znajdę się pośród nich.

Nie masz odwagi powiedzieć mu, co o tym myślisz, tylko mocniej ściskasz walizkę. Nagle z absolutnej ciszy wyrywa się głośny, dwudźwiękowy, ale suchy i niepokojąco jednostajny głos. Po plecach przechodzi Ci dreszcz.

– Co to?

– Lelki kozodoje. W tych lasach jest ich bardzo dużo... Lubię ich słuchać w taką noc jak teraz. Są takie... inne.

– Szczerze mówiąc, mi po plecach przeszedł dreszcz.

– To tylko ptaki... przyzwyczaisz się.

Bardzo byś chciał, żeby tak właśnie było.

Przejdź do paragrafu 56.

42 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Kuchnia

W środku w Twoje zmysły uderza wręcz odurzająca mieszanka zapachów ziół i grzybów. Ściągasz buty i zgodnie z prośbą Twojego przewodnika wchodzisz do kuchni. Tam zapach natęża się jeszcze bardziej – nad piecem dostrzegasz suszące się grzyby i zielska. W kuchni znajduje się jeszcze trzydziestoletnia kobieta, którą Garry przedstawia Ci jako swoją córkę, Molly. Jest albinoską, jej skóra i włosy mają matowobiały kolor. Pomimo jej młodego wieku dostrzegasz u niej symptomy choroby ojca. Te oczy...

– Molly, zrób mi i panu Stevensonowi herbaty. Potem zaprowadzę go do pokoju, możesz spokojnie położyć się spać.

Kobieta bez słowa bierze się za gotowanie wody, a Ty siadasz za stołem naprzeciw Garry'ego, który oświadcza:

– Moja córka robi najpyszniejszą herbatę w całym hrabstwie.

Kiedy herbata jest gotowa, Molly mówi Wam dobranoc i wychodzi do swojego pokoju. Rozmawiasz z Garrym jakiś czas i zastanawiasz się, skąd u Waltonów mogła wziąć się ta dziwna dolegliwość. Upijasz niewielki łyk herbaty i stwierdzasz, że to jedna z najgorzej zaparzonych herbat, jakie piłeś w życiu. Najwidoczniej gospodyni miała zły dzień. Patrzysz na zawieszony na ścianie zegar, ale ten stanął w miejscu któregoś dnia o 9.55. Chcesz przesunąć wzrok na Waltona, ale wtedy widzisz, że za oknem, naprzeciw którego usiadłeś, przesunął się dziwny cień.

Czymkolwiek to było, przesunęło się z zatrważającą prędkością z góry w dół...

– Boże, co to było?! – krzyczysz, a gdyby nie nieruchome oczy Twojego rozmówcy, mógłbyś powiedzieć, że okazał całkowite zainteresowanie.

– Co się panu stało? Wygląda pan jakby zobaczył pan... ducha.

– Za oknem przesunął się długi, podłużny cień. Widziałem to!

– Może ptaki? Tu w lesie i jest ich pełno.

– Ptak nie byłby taki długi!

Ogarnia Cię przerażenie, kiedy przypominasz sobie reakcję Charlesa Slopewatera na „zwid” dzieci... i to podłużne „coś” tuż obok Twojej twarzy...

– Nieprawda, jest pan bardzo zmęczony, na pewno wiele pan przeszedł. Jeszcze te lelki kozodoje i ma pan zwidy. Proszę się położyć spać, najlepiej już pana zaprowadzę do łóżka.

– Tak, tak... może faktycznie zwid... Chcę się położyć, proszę mnie zaprowadzić. Przepraszam za herbatę, ale nie dopiję do końca.

– Proszę ją wziąć do siebie, przyda się panu coś ciepłego, choćby na uspokojenie...

– Nie, dziękuję, naprawdę. Chcę się już tylko położyć.

Przejdź do paragrafu 70.

43 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury

Wioska nie wygląda na szczególnie odwiedzaną przez ludzi obcych. Domki są raczej niewielkie, drogi w większości gruntowe lub wykładane niechlujnie kostką. Części zabudowań, zwłaszcza gospodarskich, wróżysz szybkie zawalenie. Dziury w ścianach obór i kurników wyglądają naprawdę okropnie i współczujesz śpiącym w nich zwierzętom.

Tutejsi mieszkańcy nie wyglądają na zbyt mile nastawionych do gości, ale jesteś zmuszony tutaj przenocować: nie znasz drogi do Arkham, a nawet gdybyś znał, to wizja dalszego spaceru przez ciemny, tajemniczy las napawa Cię przerażeniem.

Zastanawiasz się, co takiego mogło Ci się przydarzyć u Garry'ego Waltona? I czemu kelnerce nie wolno było z Tobą rozmawiać?

Podchodzisz pod szkołę na Regent Street. 55

Podchodzisz pod sklep na Garden Street. 68

Podchodzisz pod kościół na Main Street. 77

44 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – I piętro

Kiedy mężczyzna pojawia się znowu – z kluczami i zrobioną dla Ciebie herbatą – oddychasz z ulgą.

– Coś się stało? Znowu wygląda pan na przestraszonego? Znowu zwidy?

– Tak... tak... Chyba znowu.

Przejdź do paragrafu 85.

45 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Ucieczka!

Biegną za Tobą!

Słyszysz ich kroki... Huk. Coś przelatuje Ci koło ucha... Strzelają do Ciebie?

Biegnij, biegnij, nie oglądaj się!

Masz ochotę wyrzucić walizkę Slopewatera w las i w ten sposób móc przyspieszyć, ale jej tajemniczość nie pozwala Ci tego zrobić.

– Łapmy go!

– Łapać ofiarę!

Las, zimno, lelki...

Jesteś szybszy od nich! Uciekniesz! Uda się, tylko biegnij!

Szybciej, szybciej!

Przejdź do paragrafu 51.

46 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Tak? To na pewno musiał być pan Derby, bardzo pomocny człowiek. Zgadłam?

– Tak, dokładnie on! 67

– Nie, to kto inny. 81

47 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Obora

Odnajdujesz drzwi, którymi możesz wymknąć się z obory. Otwierasz je ostrożnie, przekradasz się przy samej ścianie... I zza rogu wyłania się Garry Walton z latarką.

Od jego rąk rozchodzi się znajomy, dziwny rybi odór...

KONIEC GRY

48 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Zawracasz i chociaż starasz się iść jak najswobodniej, to nogi same układają Ci się do biegu. Nagle zza załomu jednego domu wyłania się biała jak kartka papieru postać.

Przejdź do paragrafu 86.

49 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Obora

Myślisz, że to koniec, ale szczęśliwie lądujesz na stogu siana. Wstajesz i rozglądasz się po oborze – gdyby nie wpadający przez szpary w ścianach i dachu blask gwiazd, panowałaby tu zupełna ciemność.

Spodziewałeś się zobaczyć mnóstwo zwierząt, z czego większość nagle rozbudzonych, ale... nie ma tu ani jednego żywego stworzenia! Ogromne pomieszczenie jest w znakomitej większości puste, gdzieniegdzie stoją tylko – szczęśliwie dla Ciebie – stogi siana. Tylko w jednym kącie odkrywasz obecność przedmiotów, których nigdy byś się tutaj spotkać nie spodziewał. Waltonowie trzymają w oborze łódkę, i to najwidoczniej gotową do wodowania... Przypominasz sobie o pościgu. Łódka, do jakichkolwiek celów by nie służyła, będzie stanowić doskonałą kryjówkę!

A może lepiej uciekać?

Zmylasz pościg fałszywymi śladami i chowasz się w łódce. 80

Próbujesz wymknąć się z farmy. 47

50 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Naprawdę? Świetnie pan trafił, ja mogę panu ustąpić pokój, mam jeden wolny u siebie! No... – kobieta spuszcza głowę, podobnie jak zrobił to Garry Walton w barze – chyba że się pan boi...

– Dziękuję bardzo, chętnie skorzystam. 52

– Proszę nie brać tego osobiście, ale chyba wolę przespać się pod gołym niebem. 53

51 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury

Z duszą na ramieniu i nogami z waty wbiegasz na Regent Street. Siadasz na nagim asfalcie i łapiesz oddech. Pościg nie daje Ci jednak dużo czasu. Ponownie łapiesz walizkę Slopewatera i pędzisz w głąb wioski. Tylko dotąd?

Biegniesz pod kościół na Main Street. 94

Biegniesz pod szkołę na Regent Street. 105

Biegniesz do baru na Regent Street. 134

Biegniesz do sklepu na Garden Street. 139

52 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Bardzo się cieszę! Chodźmy już, mieszkam w tamtą stronę – pokazuje palcem w stronę za Tobą. – Tylko proszę uważać!

– Na co? – pytasz i słyszysz, że ktoś podbiega do Ciebie od tyłu. Nie zdążasz się obrócić, kiedy słyszysz przyprawiający o dreszcze szept Garry'ego Waltona.

– Mantfr ghutuyi fdrbaan! Jamn tegl't... Mantfr ghutuyi frdbaan... Jamn tegl't...

...tracisz przytomność…

Przejdź do paragrafu 82.

53 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Dobrze, rozumiem... To poradzę panu, że może jeżeli pójdzie pan do tamtego domu – kobieta pokazuje palcem w stronę za Twoimi plecami – to tam może ktoś panu odstąpi coś do przespania nocy... Tylko proszę uważać!

– Na co? – pytasz i słyszysz, że ktoś podbiega do Ciebie od tyłu. Nie zdążasz się obrócić, kiedy słyszysz przyprawiający o dreszcze szept Garry'ego Waltona.

– Mantfr ghutuyi fdrbaan! Jamn tegl't... Mantfr ghutuyi frdbaan... Jamn tegl't...

...tracisz przytomność…

Przejdź do paragrafu 82.

54 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Bez chwili namysłu bierzesz okutą w metal walizkę i z całej siły uderzasz nią w zamknięte okiennice. Siła ciosu łamie je jak zapałki.

Wypełzasz przez dziurę i słysząc, że Walton z siekierą jest już prawie w pokoju, opadasz na dach przylegającej do domu obory...

Przejdź do paragrafu 87.

55 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Idziesz ulicami wioski i nagle ogarnia Cię przeczucie, że jesteś śledzony. Odwracasz się i masz wrażenie, że jakaś ludzka sylwetka w tym samym momencie ukryła się w rzucanym przez jeden z domów cieniu.

Idziesz dalej, uważając na sytuację dookoła. 74

Podchodzisz, by sprawdzić podejrzany zaułek. 90

56 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów

Wśród upiornej kakofonii śpiewów dochodzicie w końcu do położonej wśród lasów farmy. Garry prowadzi Cię wzdłuż porośniętego mchem murku. Za nim widzisz dobytek Waltonów: murowany piętrowy domek, w którego oknach świeci się światło, i przyległą do jednej z jego ścian oborę. Na środku podwórza stoi studnia. Staruszek zaprasza do domku, puszczając Cię pierwszego przez otwarte drzwi.

Przejdź do paragrafu 42.

57 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Szkło chrzęści pod podeszwą po silnym nadepnięciu na szklankę. Przeklinasz pod nosem, bo nie możesz znaleźć nigdzie kawałka, który mógłbyś wziąć do ręki i którym mógłbyś swobodnie operować! Kiedy w końcu taki znajdujesz, jest już za późno.

Od rąk Garry'ego Waltona rozchodzi się znajomy rybi odór…

KONIEC GRY

58 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Jesteś przerażony... Osaczony... Na wspomnienie tego, czego byłeś świadkiem przed chwilą, chce Ci się krzyczeć. Ale to tylko pogorszy sprawę...

Jezus Maria! Słyszysz kroki na schodach! Idą po Ciebie!

Nie panujesz nad myślami, słyszysz, jak dudni Ci serce, ale tytanicznym wysiłkiem zmuszasz się do działania. Musi stąd być jakieś wyjście!

Drzwi do Twojego pokoju nie mają zamknięcia, ale na framudze dostrzegasz pozostałość po skoblu. Jeśli udałoby Ci się czymś zabarykadować drzwi, powstrzymać Waltona od bezproblemowego wejścia, zyskałbyśmoże trochę czasu, choćby na założenie butów...

Czujesz, że od pomyślności Twoich czynności będzie zależeć Twoje życie.

Barykadujesz drzwi szafką nocną.

Jednym ruchem ręki strącasz z szafki szklankę z herbatą i świeczkę i ustawiasz mebel pod drzwiami.

Kiedy widzisz, że klamka porusza się, napierasz na konstrukcję całym ciałem.

Bose stopy ślizgają Ci się po podłodze, kiedy napastnicy próbują wyważyć drzwi barkami. Zaciskasz zęby i modlisz się, żebyś wytrzymał.

– Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą...

– Niech to szlag, ofiara się zabarykadowała! Molly, pilnuj, żeby nie uciekł, ja pójdę po siekierę! Dorwiemy go, choćby nie wiem co!

– Nie będzie miał odwagi wyjść... Ja popilnuję naszego drugiego gościa... Ten Stevenson i tak jest już nasz...

Osuwasz się na podłogę, kiedy słyszysz odgłos zbiegania po schodach.

Przejdź do paragrafu 92.

59 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Ucieczka!

Powoli uchylasz drzwi. Po przeciwległej stronie podwórka widzisz dwie ludzkie sylwetki – jedną, mniejszą, należącą pewnie do owego mówiącego syczącym głosem mężczyzny, i drugą – domyślasz się, że musi to być Garry Walton. Przeszukują latarkami krzaki na obrzeżach posiadłości.   Padające z latarek stożkowate snopy światła nadają poskręcanym w dziwnych pozach gałęziom kamienną barwę. Postacie zwrócone są w Twoją stronę plecami, więc bez chwili namysłu puszczasz się pędem w stronę wyjścia z farmy. Kiedy mijasz dom, słyszysz za sobą głos Molly: „Ofiara, ofiara ucieka! Tato, łap go!”, ale nawet się nie obracasz. W głowie masz miejsce na tylko jedną myśl: Uciekaj, Frederick, uciekaj stąd!

Przejdź do paragrafu 45.

60 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Chociaż starasz się iść jak najswobodniej, to nogi same układają Ci się do biegu. Nagle zza załomu jednego domu wyłania się biała jak kartka papieru postać.

Przejdź do paragrafu 86.

61 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – I piętro

Powoli wysuwasz szufladę i znajdujesz w niej mapę nieba. Nigdy wcześniej nie słyszałeś jednak o konstelacjach jak „Alhazemer” czy „Dagam”... Rozumiesz, że astronom-amator może ułożyć widoczne na niebie gwiazdy we własne gwiazdozbiory o nawet najbardziej fantastycznych kształtach, ale czemu Garry wybrał takie, a nie inne nazwy? Ich brzmienie przywodzi Ci na myśl złowrogie szepty Charlesa Slopewatera w pociągu...

Słyszysz skrzypienie schodów, więc chowasz kartkę z powrotem do szuflady.

– Coś się stało? Znów wygląda pan na przestraszonego. Znowu zwidy? – pyta staruszek.

– Tak... tak... Chyba znowu.

Uzyskujesz Informację #3.

Przejdź do paragrafu 85.

62 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Korytarz

Twoim ciałem wstrząsa dreszcz. Albinoska patrzy na Ciebie wrogo.

– Szukałem toalety... Nie mogłem znaleźć... – próbujesz się wytłumaczyć, ale słyszysz, jak kiepsko Ci to wychodzi.

– Proszę spać, a nie włóczyć się po domu. To niegrzeczne.

– Oczywiście...

Wchodzisz do pokoju, czując na plecach sztyletujące spojrzenie.

Przejdź do paragrafu 58.

63 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Bar

W barze czujesz się bardzo nieswojo. Ludzie wrócili już do rozmów, ale ciągle masz wrażenie, że zerkają na Ciebie ukradkiem.

Zauważasz, że kelnerka stoi pod drzwiami do kuchni i nie dość, że znajduje się z dala od innych, to jeszcze nie patrzy w Twoją stronę. Chyba nie znajdziesz lepszej okazji do zapytania jej o to i owo...

Zaczynasz rozmowę z barmanem. 28

Zaczynasz rozmowę z kelnerką. 35

Wychodzisz na zewnątrz. 38

64 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Pomysł wydaje Ci się słuszny, tylko jak wypruć z łóżka, posłania czy ubrania jakiś mocny kawałek materiału?! Twój wzrok pada na leżącą na ziemi szklankę: jeśli ją rozdepczesz, może uda Ci się znaleźć wystarczająco ostry odłamek szkła!

Rozgniatasz ją butem silnie. 57

Rozgniatasz ją butem lekko. 65

65 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Szkło chrzęści pod podeszwą po lekkim nadepnięciu na szklankę. Widzisz, że powstałe kawałki są duże i z łatwością możesz je wziąć w rękę. Wspaniale!

Na schodach słyszysz złowieszcze kroki. Żeby tylko zdążyć, żeby tylko zdążyć!

Wybierasz najodpowiedniejszy odłamek szkła. 79

Szybko podnosisz pierwszy lepszy odłamek szkła. 73

66 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Dopadasz okna i z całej siły szarpiesz za okiennice. Klniesz pod nosem, bo ani drgną! Nie poddajesz się i szarpiesz, ale słyszysz, że Garry Walton już jest w pokoju!

Od jego rąk rozchodzi się znajomy rybi odór…

KONIEC GRY

67 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Czemu pan kłamie? W Lonesbury nie mieszka nikt o nazwisku Derby... My, tutejsi, nie lubimy... kiedy się nas... oszukuje... – słyszysz jej złowrogi głos. – A kłamców karzemy... Kłamcy muszą być ukarani.

– Ale, ale...

Naraz słyszysz, że ktoś podbiega do Ciebie od tyłu. Nie zdążasz się obrócić, kiedy słyszysz przyprawiający o dreszcze szept Garry'ego Waltona.

– Mantfr ghutuyi fdrbaan! Jamn tegl't... Mantfr ghutuyi frdbaan... Jamn tegl't...

...tracisz przytomność…

Przejdź do paragrafu 82.

68 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Idziesz ulicami wioski i nagle ogarnia Cię przeczucie, że jesteś śledzony. Odwracasz się i masz wrażenie, że jakaś ludzka sylwetka w tym samym momencie ukryła się w rzucanym przez jeden z domów cieniu.

Idziesz dalej, uważając na sytuację dookoła. 74

Podchodzisz, by sprawdzić podejrzany zaułek. 90

69 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Dochodzisz do wniosku, że lepiej i tym razem będzie skłamać i nie narażać się na pomoc podejrzanych osób. Garry Walton też wydawał Ci się uprzejmy... Ale może kelnerka się myliła?

– Musiał pan mieć dużo szczęścia, żeby znaleźć takiego kogoś... Niewiele tu chętnych do pomocy osób. Pewnie Garry Walton, prawda?

– Tak, właśnie on. Właśnie do niego idę. 75

– Szczerze mówiąc, jemu odmówiłem. Idę do kogoś innego. 46

70 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – I piętro

Stary Walton prowadzi Cię po trzeszczących schodach na górę. Stopnie są tak strome, że musisz złapać się i tak niezbyt stabilnej barierki, a kiedy w końcu jesteście na górze, oddychasz z ulgą. Znajdujecie się teraz w długim korytarzu z niewielką szafką i kilkoma parami drzwi w ścianie. Garry wskazuje Ci te na końcu korytarza.

– Tam będzie pana pokój. Proszę wejść... A nie! Nie wziąłem klucza! Stary już jestem, proszę chwilkę tutaj zaczekać, już go przyniosę zaraz...

Patrzysz, jak staruszek schodzi po schodach i znika w kuchni. Nagle oblewa Cię zimny pot – w korytarzu nie ma żywej duszy, a mimo wszystko czujesz, jakby z ciemności za Tobą wyłaniał się stwór, na którego boisz się nawet spojrzeć. Kątem oka dostrzegasz natomiast przytulony do ściany mały stolik z szufladkami.

Czekasz na Garry'ego. 44

Sprawdzasz zawartość szafek w stoliku. 61

71 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Obora

Łódka nie jest w pełni odkryta – dziób i rufa zabite są od góry deskami i to właśnie tam się wciskasz, starając się zachować jak najciszej. Jest tu ciasno i zupełnie ciemno. Zwijasz się w kłębek i nasłuchujesz.

Kiedy uspokajasz się trochę, odkrywasz, że pod policzkiem ułożone masz coś, co początkowo bierzesz za szmaty, a w czym później rozpoznajesz ubrania. Nie możesz wziąć materiału w rękę, ale palcami wyczuwasz, że jest to bawełna, wykończona na obrzeżach koronkami. Sukienka? Czyżby należąca do Molly? Na samą tę myśl chce Ci się krzyczeć.

Słyszysz, że ktoś wchodzi do obory. Garry Walton jest zasapany.

– Gdzieś... tu... Uciekł! Uciekł stąd! Patrzcie na ślady siana!

– Uciekł... uciekł... – odpowiada mu ten syczący głos, który słyszałeś w domu.

– Musi być gdzieś w pobliżu...

Słyszysz, jak prześladowcy – człowiek i... i dziwne coś? – wybiegają z obory. Wyczołgujesz się z łódki.

Przejdź do paragrafu 89.

72 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

– Ależ absolutnie, proszę nie brać tego osobiście. Po prostu myślę, że skoro jestem na wakacjach, to zafunduję sobie noc pod gołym niebem, może nawet w lesie.

W reakcji na słowo „las” oczy mężczyzny zabłysły.

– W lesie nie jest do końca bezpiecznie... Ale rób jak chcesz.

– Będę uważał. Jeszcze raz dziękuję panu za fatygę. Bardzo miły z pana człowiek.

Kończysz rozmowę, po czym mężczyzna wstaje, uśmiecha się do Ciebie porozumiewawczo i wychodzi. Czujesz na sobie spojrzenia wszystkich obecnych dużo silniej niż kiedykolwiek... Bierzesz walizkę i wychodzisz z baru najszybciej, jak to tylko możliwe.

Przejdź do paragrafu 43.

73 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Podnosisz z ziemi pierwszy lepszy kawałek szkła. Chcesz ciąć nim swój płaszcz, ale Twoją uwagę zwraca podwieszona do sufitu naga żarówka. Jak zauważyłeś wcześniej, wisi na zbyt długim kablu, a ten z pewnością wytrzyma dłużej niż materiał! Bierzesz się do dzieła, ale zostajesz porażony prądem – wybrany pospiesznie kawałek szkła okazuje się być zbyt mokry i w związku z tym przewodzący prąd. Leżysz zdezorientowany na podłodze, po chwili słyszysz trzask wyłamywanych drzwi i nad sobą widzisz twarz Waltona...

Od jego rąk rozchodzi się znajomy rybi odór…

KONIEC GRY

74 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Postanawiasz zachować czujność i udając, że nic się nie stało, idziesz dalej. Nie mija jednak minuta, kiedy słyszysz za sobą przyspieszone kroki. Odwracasz się, ale nie widzisz nikogo. Zastanawiasz się, czy nie bezpieczniej będzie wrócić do baru...

Idziesz dalej. 60

Wracasz do baru. 48

75 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Ale Garry Walton nie mieszka w okolicy... Do niego idzie się w drugą stronę!

Robisz zmieszaną minę, ale na szczęście udaje Ci się szybko wymyślić jakieś sensowne usprawiedliwienie.

– Naprawdę? Przecież mówił mi, żebym... A faktycznie! Przepraszam, to przez tę późną porę, wie pani, miałem ciężki dzień. Jeszcze nie bardzo się orientuję tutaj, dziękuję.

– Ależ proszę – kobieta uśmiecha się. – I proszę uważać!

– Na co? – pytasz i słyszysz, że ktoś podbiega do Ciebie od tyłu. Nie zdążasz się obrócić, kiedy słyszysz przyprawiający o dreszcze szept Garry'ego Waltona.

– Mantfr ghutuyi fdrbaan! Jamn tegl't... Mantfr ghutuyi frdbaan... Jamn tegl't...

...tracisz przytomność...

Przejdź do paragrafu 82.

76 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Starasz się pozbyć pozostałości snu i skupić się wyłącznie na tym, co słyszysz. Rozpoznajesz głos Garry'ego Waltona, jego córki i jakiegoś nieznającego dobrze angielskiego obcokrajowca o bardzo syczącym głosie. Przypuszczasz, że ten ktoś musi cierpieć na jakąś rzadką dolegliwość układu oddechowego, bo nie przypominasz sobie, żeby zdrowy człowiek mógł wydawać z siebie takie dźwięki.

– On mówi, że nie jestem jeszcze gotów? – słyszysz Waltona.

– Nie. Za mało praktyki, bardziej się starać, śmiertelniku. One podrzuci kilka ćwiczeń, wtedy lecisz, ale to niedługo. Trochę więcej ćwiczeń, one podrzuci – odpowiada obcokrajowiec, a jego syczący głos przyprawia Cię o ciarki.

– On zdradzi mi destynację?

– Twoje zasługi są wielkie dla nas, one decyduje, że Fot-Thurim.

– Daleko?

– Konstelacja Alhazemera, najjaśniejsza z konstelacji Alhazemera. O ile dać nam wędrownika.

– Z tym nie będzie problemów. Dałam mu herbatę, powinien być do naszych usług... – słyszysz głos Molly. – Podobno zorientował się, że jakaś cierpka...

O mało nie powstrzymujesz się od krzyku. Chodzi o Ciebie.

– Gdzie wędrownik jest teraz? Pamiętaj, dzisiaj ostatni dzień na ofiarę!

– Śpi na górze, zaraz po niego pójdziemy.

– Dobrze, dobrze... Bahvrlam będą zadowolony, zadowolony...

Przejdź do paragrafu 58.

77 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Idziesz ulicami wioski i nagle ogarnia Cię przeczucie, że jesteś śledzony. Odwracasz się i masz wrażenie, że jakaś ludzka sylwetka w tym samym momencie ukryła się w rzucanym przez jeden z domów cieniu.

Idziesz dalej, uważając na sytuację dookoła. 74

Podchodzisz, by sprawdzić podejrzany zaułek. 90

78 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Siadasz na łóżku i drżącymi rękoma rozwiązujesz buty, a potem dziurka po dziurce, najszybciej jak potrafisz, wyciągasz z nich sznurówkę.

Podbiegasz już do drzwi, ale wtedy one przygniatają Cię, wyważone jednym ciosem Garry'ego Waltona. Nie masz szans na wyczołganie się spod ich ciężaru...

Od rąk mężczyzny rozchodzi się znajomy rybi odór…

KONIEC GRY

79 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Podnosisz duży, ostry i stosunkowo suchy kawałek szkła. Chcesz ciąć nim swój płaszcz, ale Twoją uwagę zwraca podwieszona do sufitu naga żarówka. Jak zauważyłeś wcześniej, wisi na zbyt długim kablu, a suchy kawałek szkła sprawi, że nie zostaniesz porażony prądem. Kabel na pewno wytrzyma dłużej niż materiał! Bierzesz się do dzieła i po chwili w pokoju zapada ciemność. Na szczęście wpadający przez okno blask gwiazd rozświetla drzwi!

Jednym skokiem dopadasz drzwi i wyciętym kablem, najmocniejszym znanym Ci węzłem, łączysz pozostałość po skoblu i klamkę. Robisz ostatni przeplot, kiedy z drugiej strony Walton zaczyna przebijać się do Ciebie siekierą. Huk wypełnia cały pokój, ale Ciebie interesuje już tylko ucieczka... Zdążysz!

Próbujesz otworzyć okiennice rękoma. 66

Wyważasz okiennicę walizką. 54

80 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Obora

Wpadasz na pewien pomysł – po upadku na stóg do Twojego ubrania przyczepiło się mnóstwo źdźbeł siana. Odnajdujesz drzwi prowadzące na zewnątrz obory i na ścieżce od stogu do samego ich progu rozrzucasz ich kilka. Następnie uchylasz drzwi i chowasz się do łódki. W ten sposób zmylisz Garry'ego – będzie myślał, że uciekłeś na zewnątrz, a wtedy Ty dostaniesz sposobność do bezpiecznego opuszczenia farmy.

Czekasz ukryty w łódce.

Przejdź do paragrafu 71.

81 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

– Hmm... To może pan Dobranoc?

– Słucham? – pytasz i słyszysz, że ktoś podbiega do Ciebie od tyłu. Nie zdążasz się obrócić, kiedy słyszysz przyprawiający o dreszcze szept Garry'ego Waltona.

– Mantfr ghutuyi fdrbaan! Jamn tegl't... Mantfr ghutuyi frdbaan... Jamn tegl't..

...tracisz przytomność…

Przejdź do paragrafu 82.

82 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Budzisz się w środku nocy na łóżku w obcym pokoju. Na szafce obok stoi zapalona świeczka i szklanka ostygłej herbaty. Z sufitu zwisa zawieszona na zbyt długim kablu żarówka.

Co się dzieje? Jak się tu znalazłeś? Powoli przypominasz sobie rozmowę z albinoską Molly, zaklęcie Garry'ego Waltona...

Nagle w pokoju zaczyna aż huczeć od suchego trelu lelków kozodojów. Wyglądasz przez otwarte okno i widzisz otaczające nieznajomy dom lasy. Widzisz też, że od tej strony budynku do ściany przylega obora. Znajdujesz się na pierwszym piętrze.

Zamykasz okno i siadasz na łóżku, żeby jakoś pozbierać myśli, ale nagle słyszysz, że na parterze ktoś się porusza. Nie jest to zwykły chód... to szuranie... dziwne, nieprzypominające żadnego innego dźwięku szuranie. Na wszelki wypadek zapalasz światło.

Nasłuchujesz, siedząc na łóżku. 76

Wychodzisz na korytarz, żeby sprawdzić, co się dzieje. 84

83 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Korytarz

Z transu, w jaki wprowadziła Ciebie rozmowa Waltona z tym kimś – czymś? – wyrywa Cię kobiecy głos.

– Co pan tu robi? Zawołam tatę!

Obracasz głowę i widzisz, że w ciemnym korytarzu stoi albinoska.

Przejdź do paragrafu 62.

84 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Korytarz

Postanawiasz wyjść z pokoju. Ostrożnie otwierasz drzwi i na palcach podchodzisz parę metrów dalej.

Na parterze świeci się światło i jego blask przelewa się na część piętra. Ty jednak wolisz pozostać niezauważony i stajesz przed zejściem w dół tak, aby nikt stamtąd nie mógł Cię zauważyć. Słyszysz wyraźnie Garry'ego Waltona i jakiegoś nieznającego dobrze angielskiego obcokrajowca o bardzo syczącym głosie. Przypuszczasz, że ten ktoś musi cierpieć na jakąś rzadką dolegliwość układu oddechowego, bo nie wydaje Ci się, żeby zdrowy człowiek mógł wydawać z siebie takie dźwięki.

– On mówi, że nie jestem jeszcze gotów? – słyszysz Waltona.

– Nie. Za mało praktyki, bardziej się starać, śmiertelniku. One podrzuci kilka ćwiczeń, wtedy lecisz, ale to niedługo. Trochę więcej ćwiczeń, one podrzuci – odpowiada obcokrajowiec, a jego syczący głos przyprawia Cię o ciarki.

– On zdradzi mi destynację?

– Twoje zasługi są wielkie dla nas, one decyduje, że Fot-Thurim.

– Daleko?

– Konstelacja Alhazemera, najjaśniejsza z konstelacji Alhazemera. O ile dać nam wędrownika.

– Z tym nie będzie problemów. Zahipnotyzowałem go zaklęciami...

O mało nie powstrzymujesz się od krzyku. Chodzi o Ciebie.

– Gdzie wędrownik jest teraz? Pamiętaj, dzisiaj ostatni dzień na ofiarę!

– Śpi na górze, zaraz po niego pójdziemy.

– Dobrze, dobrze... Bahvrlam będą zadowolony, zadowolony...

Podsłuchuj dalej. 83

Chcesz podsłuchiwać dalej, ale wolisz wrócić do pokoju. 58

85 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

A więc to jest Twój pokój. Ubogi, ale własny. Jest tu łóżko, szafka nocna ze świeczką, którą natychmiast po wejściu zapala gospodarz, i okno. O dziwo jego okiennice są otwarte, ale gospodarz tłumaczy, że najwidoczniej Molly musiała zapomnieć je zamknąć po ostatnim wejściu. Z okna rozciąga się widok na przyległą do domu oborę i las. Z jakiegoś niewytłumaczalnego nawet dla Ciebie względu od razu odwracasz od niego wzrok. Pokój rozświetla nagle naga, wisząca na zbyt długim kablu żarówka.

Garry stawia Ci herbatę na nocnej szafce i pyta, czy może coś jeszcze dla Ciebie zrobić. Odpowiadasz, że nie, a w odpowiedzi dostajesz życzenie miłej nocy.

Gospodarz zamyka za sobą drzwi i zostajesz w pokoju sam. Nagle dopada Cię to samo uczucie niepokoju i wyobcowania, co na korytarzu. Ilekroć zamkniesz oczy, wydaje Ci się, że w zacienionych kątach pokoju dostrzegasz ruch wykonywany przez najgorsze wytwory Twojej wyobraźni, masz ochotę uciec stąd... Tylko dotąd? I w gruncie rzeczy, po co? Przecież w rzeczywistości nie dzieje się nic złego...

Kładziesz walizkę tuż przy łóżku (szczęk jej metalowego okucia o drewnianą podłogę rozchodzi się niepokojącym echem) i powoli rozbierasz się do snu. Decydujesz się spać w koszuli i spodniach, bo noc nie zapowiada się zbyt ciepła, a kołdry nie masz też najlepszej jakości.

Wśród idealnej ciszy słyszysz swoje myśli. Złowrogie szepty Charlesa Slopewatera, głos barmana, odgłos wyważania metalowej klapy w pociągu, widzisz białą jak duch Molly, cień za oknem, to odnóże przesuwające się tuż obok Cieb...

Dość.

Jesteś zmęczony... to wszystko musiało mieć swoje racjonalne wytłumaczenie. Może Slopewaterowie zostali porwani przez „zwykłych” porywaczy? Tacy bez problemu mogliby przecież zaczaić się w tym ciemnym tunelu, na jednej z przybitych wcześniej do ścian platform... Albo jechać na pociągu już jakiś czas i czekać na moment zaskoczenia... A Charlesa obwiązali wykradzioną z kutra rybackiego liną... Tak, na pewno tak było. Nie ma innego wytłumaczenia... A ten irracjonalny strach przed wszystkim musi być dziełem zmęczenia. Zasypiasz w półmroku, nie gasząc świeczki. Nie chcesz pić herbaty.

Przejdź do paragrafu 93.

86 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Stojąca w półmroku, oświetlana blaskiem gwiazd albinoska wygląda zupełnie jak duch. Kobieta jest młoda, może mieć najwyżej dwadzieścia kilka lat.

– Dobry wieczór... Chyba pana nie wystraszyłam?

– Nie... nie, skąd – kłamiesz.

– To dobrze. Tutejsi ludzie są przygotowani na spotkanie mnie w nocy, ale pan chyba nie jest stąd, przedtem pana nie widziałam... Nazywam się Molly. Ma pan gdzie przenocować?

– Szczerze mówiąc to nie, właśnie szukałem kogoś z wolnym kawałkiem podłogi. 50

– Udało mi się znaleźć kogoś z dobrą duszą. 69

87 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Dach obory

W rozgrzaną twarz uderza Cię zimny powiew powietrza, słyszysz szaleńczy trel lelków, ale nie powstrzymujesz się od biegu. Za plecami słyszysz, jak Walton woła z okna, żeby Molly pilnowała domu, kiedy on pójdzie do obory, ale nie chcesz się odwracać. Jesteś już za daleko, żeby teraz coś się miało nie udać!

Nagle jedna ze spróchniałych desek zapada się pod Tobą...

Przejdź do paragrafu 49.

88 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

– Nie, nie, to nic osobistego! Zresztą... Skoro pan tak nalega... Chodźmy! – mówisz, a na twarzy Waltona pojawia się szelmowski uśmieszek.

Odnosisz wrażenie, że wspomnieniem o swojej chorobie umyślnie chciał wzbudzić Twoją litość, ale nie masz odwagi mu tego powiedzieć.

– Za mną, młody człowieku!

Wychodzicie, a na drodze do drzwi odprowadzają was skupione spojrzenia.

Przejdź do paragrafu 41.

89 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Farma Waltonów – Obora

Ostrożnie wychodzisz z łódki. Twój plan się powiódł, Walton dał się nabrać! Zabierasz ze sobą tajemniczą walizkę i zanim wychodzisz, sprawdzasz jeszcze, czy faktycznie leżałeś na ubraniach...

Na dnie łódki, w świetle gwiazd, widzisz wymiętą, różową sukienkę, pasującą na osobę dorosłą... Coś Ci jednak świta, że wcale nie musiała należeć do albinoski... Ostrożnie wyglądasz przez drzwi i szukasz sposobności do ucieczki.

Przejdź do paragrafu 59.

90 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Podchodząc do zaułka, w którym wydawało Ci się, że widziałeś kryjącą się osobę, starasz się zachowywać jak najciszej. Kiedy jednak zaglądasz w ciemną uliczkę, nie widzisz nikogo. Kontynuujesz marsz, uważając na sytuację dookoła.

Przejdź do paragrafu 74.

91 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Bar – Garry Walton

Cała twarz mężczyzny wydaje się być zaskoczona Twoją decyzją... oprócz jego oczu.

– Przepraszam, ale po dłuższym namyśle doszedłem do wniosku, że niestety zrezygnuję z pana propozycji. Myślę, że poradzę sobie sam.

– Sam? Tutaj? Przecież nie będzie pan spał na chodniku! Nie pozwolę panu na to jako mieszkaniec tej wioski!

– Mimo wszystko rezygnuję, dziękuję za uprzejmość.

– Rozumiem... Nie chcesz spać w moim domu ze względu na to, jak wyglądam... – mężczyzna smutnieje, tylko oczy wydają się być niezmiennie puste. – Widzisz, młody człowieku, choroba skóry nie wybiera... Ale dobrze, rób jak chcesz. Chciałem dobrze... Taki los, taki los...

Podtrzymujesz poprzednią decyzję. 72

Ulegasz namowom Waltona. 88

92 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

Zaraz jednak podnosisz się na nogi. Póki nie uciekniesz z tego domu, nie możesz sobie pozwolić na ani chwilę odpoczynku!

Pierwsze co robisz, to zakładasz buty i marynarkę. Robiąc to, dostrzegasz, że na podłodze leżą trzy przedmioty: oprócz strąconej szklanki i świecznika jest jeszcze złożona kilka razy kartka, która musiała być schowana za szafką. Nie marnujesz czasu na czytanie jej teraz, tylko chowasz ją do kieszeni i myślisz nad drogą ucieczki.

Okno!

Sięgasz do okiennic, ale nie chcą nawet drgnąć. Zacięły się!

Słyszysz trzask zamykanych drzwi wejściowych domu... Wrócił Garry Walton! Prowizoryczna barykada nie wytrzyma uderzeń siekiery!

Gdyby udało Ci się związać klamkę i pozostałość po skoblu czymś trwałym...

Rozwiązujesz buty i wyciągasz z nich sznurówkę. 78

Myślisz, żeby wypruć coś stabilniejszego z ubrania lub łóżka. 64

93 Sąsiedzi Lonesbury – Wioska Lonesbury – Dom Waltonów – Pokój na piętrze

W środku nocy budzi Cię ten straszny, suchy trel lelków kozodojów. Ptaki zawodzą tak głośno, że jesteś pewien, że nie mogłyby tego zrobić niezmuszone przez jakąś spokrewnioną z Naturą siłę. Drżąc z zimna i dziwnej obawy przed tymi dźwiękami, podchodzisz do okna i zamykasz okiennice. Lelki cichną trochę, ale słyszysz, że na parterze domu ktoś się porusza. I nie, nie jest to zwykły chód... to szuranie... dziwne, nieprzypominające żadnego innego dźwięku szuranie. Na wszelki wypadek włączasz światło.

Nasłuchujesz, siedząc na łóżku. 76

Wychodzisz na korytarz, żeby sprawdzić, co się dzieje. 58

94 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Przed Tobą stoi przysadzisty, ubogo wyglądający kościół. Na szczycie niewysokiej dzwonnicy ustawiony jest krzyż, którego czarny kształt oblewany jest ze wszech stron rozgwieżdżonym niebem. Drzwi wejściowe są zamknięte na klucz, ale widzisz, że w niewielkim okienku obok nich świeci się światło. Ktoś jest w zakrystii! Nareszcie odnajdujesz ratunek!  Pukasz w okno.

Przejdź do paragrafu 102.

95 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

W kościele jest ciemno, bo przez niewielkie okienka wpada zaskakująco mało światła gwiazd. Jedynie duży, metalowy krzyż lśni na końcu nawy. Szybko podnosisz się z podłogi i biegniesz za księdzem do pokoju, który wydawał Ci się być zakrystią.

– Szybko, szybko, nie mamy czasu! – popędza Cię ksiądz. – Zaraz mogą być w środku!

Wbiegacie do pokoju. Ksiądz każe Ci kucnąć pod jedną ze ścian i sam pędzi do szafki. Ku Twojemu zdziwieniu, wyciąga z niej rewolwer. W tym samym momencie ktoś – coś! – wybija szybę w oknie.

Przejdź do paragrafu 124.

96 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Kiedy wracasz do kościoła, opowiadasz wszystko księdzu. Mężczyzna odkłada książeczkę do nabożeństwa i słucha uważnie.

– Niech pan weźmie walizkę i broń... – mówi w końcu. – Nie możemy zwlekać dłużej, musimy iść do Franka Bensona! Bóg jeden wie, co szykują te istoty!

Przejdź do paragrafu 126.

97 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Istoty obiecywały im podróże międzygwiezdne.

– Tak... kiedy byłem w domu Garry'ego, widziałem dziwną mapę nieba... Nigdy w życiu nie widziałem takich konstelacji!

– Osoba przygotowująca się do podróży musiała tylko przejść metamorfozę.

– Stąd dziwny wygląd Garry'ego... Słyszałem, jak rozmawiał o tych podróżach z tym czymś... Mówił o planetach czy gwiazdach, o których nigdy nie słyszałem!

– Jego ojciec i dziadek z babką są już podobno na jednej z takich gwiazd. Garry marzy tylko o tym... Nieraz słyszałem, jak chwalił się tym w wiosce. Oczywiście nie wspominał, że jest w układzie z tymi potworami. Starał się wyglądać na szaleńca, ale mieszkańcy wioski wiedzą swoje. Chyba że ktoś należy do kultu...

– Jakiego kultu?

– Garry potajemnie rozwinął siatkę osób szukających ofiar dla istot. Część mieszkańców Lonesbury należy do niego i być może się na któregoś natknąłeś...

– Skąd ksiądz o tym wszystkim wie?

Ksiądz pochyla głową i milczy chwilę.

– Sam należałem do tego kultu... Na szczęście udało mi się uciec…

Przejdź do paragrafu 99.

98 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Krzyżówka

Naraz wydaje Ci się, że potwór wyczuł w powietrzu Twoją obecność. Obraca się w lewo, w prawo... i jak gdyby nigdy nic idzie w stronę jeziora, pokracznie podskakując. Chowasz broń do kieszeni i z emocji opadasz na trawę. Nie możesz uwierzyć, że miałeś tyle szczęścia…

Przejdź do paragrafu 96.

99 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– I dlatego ukrywa się ksiądz tutaj? Boi się, że księdza dorwą?

Spojrzenie Twojego rozmówcy wystarczy za odpowiedź.

– Proszę księdza, co będzie teraz? Muszę dostarczyć tę walizkę do Arkham, do doktora Henry'ego Armitage'a.

– Do kogo?! – ksiądz ożywa. – Kto panu kazał ją zawieźć?!

Opowiadasz księdzu swoją historię i widzisz, jak słucha jej osłupiały.

– Porwanie tych ludzi to też musiała być sprawka tych Istot... Niestety, autobus do Arkham już odjechał... Jest południe... Ale znam kogoś, kto może nawiązać kontakt z Armitage'em – ksiądz zwiesza głowę – to znaczy znałem... Jeszcze parę dni temu w wiosce mieszkała Caroline Forbes, była nauczycielką tutejszej podstawówki.

– Uciekła stąd? Szkoła jest przecież zamknięta.

– Znikła. Domyśla się pan, gdzie można ją znaleźć...

– Była u Garry'ego Waltona?

– Podobno ktoś widział ich idących razem... Panna Forbes wracała z Arkham lasami, bo autobus do Freebury uległ awarii... Wiedziała o kulcie tych istot, czasami sam kryłem ją u siebie w kościele... Ale Walton musiał ją zwabić sposobem.

Nagle przypominasz sobie o kartce, jaką znalazłeś za szafką w tamtym przeklętym domu. Wyciągasz ją z kieszeni i rozkładasz tak, aby ksiądz mógł także widzieć jej treść.

Przejdź do paragrafu 147.

100 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Proszę księdza, kiedy byłem przy tamtym jeziorze, wydawało mi się, że na jego środku widziałem jakiś duży, biały... Przedmiot? Dryfował... To musiało być ciało panny Forbes! Czy wyciągnięcie jej coś nam pomoże?

– Co ma pan na myśli?

– Jeśli będziemy mieli dowód, że panna Forbes naprawdę została złożona w ofierze tym istotom, może Frank Benson zdecyduje nam się pomóc bardziej? Jeśli łączyła ich naprawdę bliska znajomość...

– Bałbym się zbliżać do tego jeziora teraz... Poza tym, czy ten list nie wystarczy Frankowi za dostateczny dowód?

– Mimo wszystko, chyba sam poczułbym się pewniejszy... Może bardziej bym w to wszystko uwierzył.

– Proszę pana... Pan nie wie, co robi, ale nie mogę panu zabronić. Proszę samemu zdecydować. On nam bardzo pomoże!

– Tak, proszę księdza, chcę zbadać tajemnicę tego jeziora. 113

– Chyba lepiej będzie, jak posłucham księdza i razem pójdziemy do Franka. 126

101 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Tyły baru

– Próbowałam pana ostrzec jeszcze w barze, ale chyba nie odczytał pan mojego sygnału... Nie wiem, jakim cudem udało się panu uciec, ale dziękuję Bogu, że pan przeżył...

– Wcale im nie uciekłem! Garry ciągle mnie szuka!

– Proszę iść do kościoła, zapukać w okienko obok wejścia. Ksiądz wie o kulcie Waltonów, pomoże panu – kobieta spogląda za siebie. – Walton jest coraz bliżej. Musimy uciekać...

– Chwileczkę, chwileczkę! Jakim kulcie?

– Nie mamy czasu, jeśli ktoś nas teraz nakryje, oboje stracimy życie. Proszę tylko dostać się do kościoła, tam będzie pan bezpieczny.

– A dokąd pani idzie?

– Proszę się o mnie nie martwić...

Kelnerka odwraca się, zaciąga kaptur i idzie w swoją stronę. Po chwili jednak przystaje i na chwilę obraca się.

– Niech pan dostanie się do kościoła... Zrób to, Fred.

Biegniesz do kościoła.

Przejdź do paragrafu 94.

102 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Niesiony skrzydłami nadziei podbiegasz do okienka i pukasz głośno w szybę. Ktoś musi Cię usłyszeć!

Przejdź do paragrafu 127.

103 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Z obrzydzeniem odgarniasz włosy skrywające ramię i widzisz, że pośród pośmiertnych plam, widnieją zapisane cztery cyfry: 6531. Co to może oznaczać? Zapamiętujesz je.

Nagle w lesie zrywa się szaleńcza pieśń lelków kozodojów. Ptaki wrzeszczą swoją pieśń tak głośno, że nie możesz przestać jej słyszeć nawet po zasłonięciu uszu rękoma.

Uważasz swoje zadanie za wykonane, więc pędem wracasz do księdza. 120

Czekasz na dalszy rozwój wypadków. 116

104 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Bar

Postanawiasz zaufać tajemniczej postaci i podchodzisz do niej. Ta od razu prowadzi Cię na tyły baru. Po plecach przechodzą Cię ciarki. A jeśli ta osoba współpracuje z Waltonami i prowadzi do ciemnego miejsca tylko po to, żeby zadać Ci ostateczny cios...?

Postanawiasz zaufać tajemniczej postaci. 140

Wystraszony uciekasz pod kościół na Main Street. 94

Wystraszony uciekasz pod szkołę na Regent Street. 105

Wystraszony uciekasz do sklepu na Garden Street. 139

105 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Szkoła podstawowa

Drzwi wejściowe szkoły są obwiązane grubymi łańcuchami, musisz uciekać gdzie indziej!

Biegniesz pod kościół na Main Street. 94

Biegniesz do baru na Regent Street. 134

Biegniesz do sklepu na Garden Street. 139

106 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Niech ksiądz mi pomoże! Błagam!

Słyszysz, że pościg jest już bardzo blisko. Tracisz wszelką nadzieję...

Przejdź do paragrafu 119.

107 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice Lonesbury

Zostawiasz walizkę w kościele i wychodzisz z budynku.

Na dworze szaleje burza. Gnane wiatrem duże krople deszczu spadają zakosami, bębniąc o dachy sprawiających wrażenie opustoszałych budynków. Ołowiane chmury gromadzą się nad Lonesbury, jakby chciały zasłonić przed oczami ich mieszkańców coś, co ma zamiar ujawnić się dopiero centralnie nad wioską. Starasz się odgonić z myśli to skojarzenie, ale strach wcale nie chce Cię opuścić. Czujesz, jak ciarki przebiegają Ci wzdłuż kręgosłupa, w górę i w dół, w górę i w dół…

Kontynuujesz podróż. 135

Ulegasz strachowi i wracasz do kościoła. 96

108 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Oto martwa Caroline Forbes. Odór wody, wodorostów i szlamu, jaki rozchodzi się od jej ciała, przyprawia Cię o mdłości. Nie masz odwagi obrócić jej twarzy w swoją stronę, wystarczy, że spojrzysz na sine plamy na jej plecach, nogach, rękach...

Zaraz, zaraz... Na prawym ramieniu widać coś jeszcze... jakiś napis? Cyfry? Nie uległ rozmyciu przez tę przeklętą wodę? Za plecami znowu słyszysz ten niepokojący odgłos... Tym razem wydawał się rozlec bliżej...

Chcesz zobaczyć cyfry. 103

Upewniasz się, czy jesteś bezpieczny. 111

109 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Pokój Caroline Forbes

Wspinasz się po drabinie i kiedy jesteś na jej szczycie, wybijasz szybę w oknie. Odłamki szkła pryskają do wnętrza pokoju, przez powstałą dziurę sięgasz do zamknięcia okiennicy i w ten sposób otwierasz okno od wewnątrz.

Odnajdujesz włącznik światła. Znajdujesz się teraz w całkiem miło urządzonym pokoju z dużym, wypełnionym książkami regałem, obrazem na ścianie i biurkiem. Gdzieś tu musi być notatnik panny Forbes!

Podchodzisz do biurka. 114

Podchodzisz do regału. 112

Podchodzisz do obrazu. 144

110 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Zamierasz na chwilę i starasz się wyostrzyć słuch. Co to było?! Nawet jeśli tylko przesłyszałeś się – a masz taką nadzieję – lepiej będzie szybko skończyć robotę. Nie przejmujesz się tym i szybko wyciągasz jasny przedmiot z wody.

Przejdź do paragrafu 115.

111 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Nagle w lesie zrywa się szaleńcza pieśń lelków kozodojów. Ptaki wrzeszczą swoją pieśń tak głośno, że nie możesz od niej uciec nawet zatykając rękoma uszy. Ogarnia Cię lęk.

Uważasz swoje zadanie za wykonane, więc pędem wracasz do księdza. 120

Czekasz na dalszy rozwój wypadków. 116

112 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Pokój Caroline Forbes

Na regale, oprócz robiącej wrażenie kolekcji książek, odnajdujesz oprawione w ramkę zdjęcie. Podpisane jest „Caroline Forbes, maj 1920”. Widać na nim kobietę trzymającą w ręku bukiet kwiatów. Nauczycielka ubrana jest w różową, wykończoną koronkami sukienkę.

Podchodzisz do biurka. 114

Podchodzisz do obrazu. 144

Wychodzisz z budynku. [Tylko jeśli posiadasz #8] 131

113 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Odważny z pana człowiek, ale nie wiem, czy też nie szalony.

– Chcę po prostu wiedzieć, jaką tajemnicę skrywa to jezioro.

– Dobrze, rozumiem, jest pan w końcu dorosły. Dam coś panu. Mam w zakrystii długi kijek z haczykiem i knotem na końcu; kiedyś zapalałem nim wysoko ustawione świece na ołtarzu, ale przez ten kult straciłem wszystkich wiernych. Rozłożony ma chyba z cztery metry... Być może będzie pan musiał przybliżyć ciało do brzegu, chce pan go wziąć ze sobą?

– Byłoby idealnie...

Ksiądz wychodzi z niewielkiego pokoiku i po chwili wraca ze wspomnianym przedmiotem. Potem podchodzi do szafki i po chwili mówi:

– Niech pan weźmie też to – wyciąga do Ciebie rękę z rewolwerem. – Wie pan, jak się tym posługiwać?

– Dziękuję, przyda się. Znajomy opiekujący się strzelnicą pokazał mi kiedyś, jak obsługiwać broń. Niech mi ksiądz życzy powodzenia. 107 [bierzesz broń i Uzyskujesz Informację #4]

– Pierwszy raz widzę ten model... Poza tym zawsze byłem kiepski w strzelaniu, lepiej go zostawię. 107

– Chyba lepiej będzie, jak posłucham księdza i razem pójdziemy do Franka. 126

114 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Pokój Caroline Forbes

Na zakurzonym blacie biurka znajdują się tylko dwie rzeczy: puste pudło i... tak, to kalendarz nauczycielki! Szybko przechodzisz do działu adresów, patrzysz pod literę „A”. Znajdujesz tam nazwisko doktora Armitage'a, wraz z numerem telefonu i adresem! Chowasz notatnik do kieszeni płaszcza.

Uzyskujesz Informację #8.

Podchodzisz do regału. 112

Podchodzisz do obrazu. 144

Wychodzisz z budynku. [Tylko jeśli posiadasz #8] 131

115 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Cokolwiek to było, nie może już Ciebie powstrzymać od wyłowienia tego czegoś! Powoli przyciągasz przedmiot do brzegu. O Mój Boże…

Przejdź do paragrafu 108.

116 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Twój umysł krzyczy, że powinieneś uciekać, ale ciekawość nie odpuszcza. Coś zaraz wydarzy się w tym jeziorze, czujesz to...

Lelki nasilają swoją pieśń jeszcze bardziej. Jednocześnie widzisz, że woda na środku jeziora zaczyna podejrzanie falować. Na wszelki wypadek chowasz się wśród gęstych zarośli.

Przejdź do paragrafu 129.

117 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Proszę księdza, wydaje mi się, że zanim pójdziemy tam, powinienem sprawdzić to jezioro... Jeśli faktycznie jest w nim ciało panny Forbes. Czy wyciągnięcie jej coś nam pomoże?

– Co ma pan na myśli?

– Jeśli będziemy mieli dowód, że panna Forbes naprawdę została złożona w ofierze tym istotom, może Frank Benson zdecyduje nam się pomóc bardziej? Jeśli łączyła ich naprawdę bliska znajomość...

– Bałbym się zbliżać do tego jeziora teraz... Poza tym, czy ten list nie wystarczy Frankowi za dostateczny dowód?

– Mimo wszystko, chyba sam poczułbym się pewniejszy... Może bardziej bym w to wszystko uwierzył.

– Proszę pana... Pan nie wie, co robi, ale nie mogę panu zabronić. Proszę samemu zdecydować...

– Tak, proszę księdza, chcę zbadać tajemnicę tego jeziora. 113

– Chyba lepiej będzie, jak posłucham księdza i razem pójdziemy do Franka. 126

118 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Tyły szkoły podstawowej

Przechodzisz na tyły budynku i tam odnajdujesz prowadzącą prosto na piętro drabinę. Konstrukcja wygląda na nie do końca stabilną, ale wydaje się, że upadek nie powinien Ci grozić.

Wchodzisz po drabinie i przez okno dostajesz się do środka. 109

Wracasz do Franka i księdza po coś, czym mógłbyś przeciąć łańcuchy na frontowych drzwiach. 121

119 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Niech pan się mnie chwyci!

Chwytasz się wyciągniętej ręki księdza i najsilniej jak tylko możesz odpychasz się nogami od podłoża. Zanim drzwi kościoła zamykają się za Wami, sięgasz jeszcze po walizkę Slopewatera.

Przejdź do paragrafu 95.

120 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Rzucasz się do ucieczki, zostawiając wysięgnik i ciało nauczycielki na brzegu jeziora.

Przejdź do paragrafu 96.

121 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice wioski

Postanawiasz zwrócić się o pomoc do księdza i Franka. Ledwo wychodzisz jednak za róg, kiedy słyszysz rozmawiające o Tobie ludzkie głosy:

– Gdzieś tu musi być! Starszyzna Kultu musi go mieć!

– Może jest w którymś z domów?

– Ludzie baliby się go wpuścić... Sprawdźmy koło szkoły!

Ostrożnie wycofujesz się pod szkołę.

Przejdź do paragrafu 128.

122 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Istoty obiecywały im podróże międzygwiezdne. Osoba przygotowująca się do podróży musiała tylko przejść metamorfozę...

– Stąd dziwny wygląd Garry'ego... Słyszałem, jak rozmawiał o tych podróżach z tym czymś... Mówił o planetach czy gwiazdach, o których nigdy nie słyszałem!

– Jego ojciec i dziadek z babką są już podobno na jednej z takich gwiazd. Garry marzy tylko o tym... Nieraz słyszałem, jak chwalił się tym w wiosce. Oczywiście nie wspominał, że jest w układzie z tymi potworami. Starał się wyglądać na szaleńca, ale mieszkańcy wioski wiedzą swoje. Chyba że ktoś należy do kultu...

– Jakiego kultu?

– Garry potajemnie rozwinął siatkę osób szukających ofiar dla istot. Część mieszkańców Lonesbury należy do niego i być może się na któregoś natknąłeś...

– Skąd ksiądz o tym wszystkim wie?

Ksiądz pochyla głową i milczy chwilę.

– Sam należałem do tego kultu... Na szczęście udało mi się uciec...

Przejdź do paragrafu 99.

123 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Istoty nigdy nie pokazywały się w wiosce w dzień, z jeziora wychodziły dopiero po zmroku. Ale spójrz przez okno. Przez tę burzę jest zupełnie ciemno! Na dodatek... nie wiem, czy nie rozjuszy ich fakt, że miały już pana w garści...

Przypominasz sobie słyszane w domu Waltonów szepty.

– Mój Boże... jak byłem u Waltonów... Słyszałem, jak to dziwne coś mówiło Garry'emu,

że wczoraj mijał ostatni termin na złożenie następnej ofiary!

Ksiądz robi zatrwożoną minę.

– Niemożliwe... Niemożliwe... Kiedy należałem jeszcze do kultu – widzisz, jak na wspomnienie o tym ksiądz opuszcza wstydliwie wzrok – mówili mi, że jeśli termin złożenia ofiary będzie skrócony, to może to oznaczać tylko coś ważnego...

– Słyszałem jak ta istota mówiła Garry'emu, że poleci już niedługo, potrzeba mu tylko dodatkowych ćwiczeń... Myśli ksiądz, że to chodzi o to?

– Nie wiem, nie wiem... Ale jednego jestem pewien: musimy szybko dojść do Franka Bensona, na Garden Street!

Jeśli posiadasz Informację #1, przejdź do paragrafu 100.

Nie posiadasz wymaganej Informacji, przejdź do paragrafu 117.

124 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Wydaje Ci się, że odchodzisz od zmysłów, kiedy potwór przypominający nienoszącą znamienia natury krzyżówkę ryby, jaszczurki i człowieka wdziera się przez okno.

– Ofiara... Ofiara, iść do mnie! – syczy.

– Proszę zatkać uszy! – słyszysz głos księdza, ale nie zdążasz nawet zareagować, kiedy pociąga za spust.

Raz. I drugi. I trzeci...

Pierwsze dwa pociski trafiają w ściany, ale trzeci godzi potwora w rękę. Maszkara wydaje z siebie nieziemski syk i ucieka.

– Mają broń! – słyszysz Garry'ego Waltona i potem tylko oddalające się szepty.

– Było blisko... Nie wiem, jak się panu udało uciec, ale Opatrzność sprzyjała panu bardziej, niż pan myśli...

– C–c–co... c–co to było? – jesteś w stanie zdobyć się tylko na tyle, po czym mdlejesz.

Przejdź do paragrafu 142.

125 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Sklep spożywczy

– A jeśli go nie znajdziemy w Arkham, w miejscu pracy? Potrzebujemy jego numeru telefonu... Proszę pana... Fred... Tu chodzi już o coś więcej, niż tylko o wyjście z tego żywym! Uważaj na siebie... Pamiętaj, że ściany mają uszy, spróbuj włamać się tam i wyjść stamtąd jak najszybciej! – poucza Cię ksiądz.

– Życzcie mi powodzenia.

Przejdź do paragrafu 128.

126 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Sklep spożywczy

Przez całą drogę starałeś się iść za księdzem, jakby mężczyzna miał siłę obronić Ciebie przed wszystkimi istotami. Fred, nie myśl o nich więcej! – nakazujesz sobie w myśli.

W końcu wchodzicie do sklepu. Za ladą stoi młody chłopak, którego wyraz twarzy zmienia się z beznamiętnego na przestraszony, kiedy widzi Ciebie. Ksiądz podchodzi do niego i zaczyna rozmowę.

– Witaj Frank, to jest Frederick Stevenson.

– Miło mi. Mam nadzieję, że jest pan przejazdem? – chłopak pyta się Cię jednym z najmniej miłych tonów, jakie w życiu słyszałeś. Może i ma wygląda sugerujący niewiele ponad dwadzieścia lat, ale charakter ma wyjątkowo ukształtowany.

– Frank, Fred uciekł wczoraj z domu Waltonów... I znalazł w nim to – niebieskie oczy młodzieńca patrzą z niedowierzaniem to na Ciebie, to na księdza.

W końcu bierze od księdza przyniesioną przez Ciebie przedśmiertną notatkę nauczycielki.

– Mój Boże... Czyli to prawda... Garry ją zabił... – odzywa się, kiedy kończy czytać.

– Przykro mi, Frank – mówisz.

– Mój Boże... jeszcze niedawno tak... tak się przyjaźniliśmy... Miałem nadzieję, że jakimś cudem kiedyś wróci!

– Rozumiem, że to dla ciebie ciężkie, ale potrzebujemy twojej pomocy. I chyba nie chodzi tu tylko o pomszczenie śmierci Caroline – głos zabiera ksiądz i opowiada Frankowi całą Twoją historię.

– To... to wszystko prawda? I pan jeszcze żyje?

– Sam się temu dziwię. Ale nie mamy teraz czasu, Frank. Wiemy, że nauczycielka miała kontakt z doktorem Henrym Armitage'em z Uniwersytetu Miskatonic... Musimy mu zwrócić tę walizkę i prosić o pomoc.

– Pomoc w czym?

– Kiedy podsłuchiwałem Garry'ego i tę istotę w nocy, słyszałem, jak rozmawiali, że wczoraj mijał termin ostatniej ofiary... Może to nie oznaczać niczego złego, ale o wiele bardziej prawdopodobne jest, że zadarliśmy z tymi istotami... I być może będziemy musieli toczyć z nimi walkę. Bez Henry'ego Armitage'a przegramy.

– Tu chodzi o losy Lonesbury, Frank! – dodaje ksiądz.

– Jak mogę wam pomóc? Nie znam tego doktora, ani...

– Z Caroline musieliście być bardzo blisko... Domyślamy się, że adres, czy numer telefonu doktora Armitege'a musiała mieć gdzieś zanotowane. Frank, czy wiesz, gdzie Caroline trzymała takie rzeczy?

– Miała swój notes, na pewno... Należała do tych zapominalskich... Musicie go poszukać.

– A gdzie mieszkała? – pytasz.

– W szkole, na piętrze, miała tam swój mały pokoik. Gdzie dokładnie – nie mam pojęcia.

– Idziemy – mówisz i już chcesz wychodzić, ale powstrzymuje Cię ksiądz.

– Zaczekaj chwilkę. Frank, mamy do ciebie jeszcze jedną prośbę. Pamiętasz, twój stryj miał kiedyś w garażu samochód... Jest na chodzie? Musimy jakoś przecież dostać się do Arkham!

– Stoi, zgadza się, ale nie wiem w jakim jest stanie... Na pewno trzeba będzie napompować koła, dolać benzyny i kto wie, czy wtedy ruszy... – chłopak odpowiada zmieszany.

– Jako dzieciak imałem się różnych zajęć. Frank, pokaż mi ten samochód, zajmę się nim... Ty, Fred, idź do szkoły i znajdź ten adres!

– Jak teraz o tym pomyślę... To naprawdę konieczne? Przecież nietrudno będzie znaleźć uniwersytet! 125

– Życzcie mi powodzenia. 128

127 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Znienacka osoba będąca w środku dociska do szyby krucyfiks.

– Odejdźcie stąd, wytwory piekła! – krzyczy ksiądz. – Możecie mieć całą wioskę, ale ja nigdy się przed wami nie ugnę! Odcinam się od waszego kultu, pomioty diabelskie! Idźcie precz!

Wystraszony niespodziewaną reakcją księdza, odskakujesz od szyby. Za chwilę jednak przystępujesz do niej ponownie.

– Nazywam się Frederick Stevenson... Znalazłem się tu przypadkiem... Ściga mnie Garry Walton z jakąś dziwną osobą, proszę mi pomóc! Oni chcą mnie zabić!

Ksiądz milczy.

– Dlaczego mam ci wierzyć, że nie podszywasz się pod kogoś nieznajomego, a tak naprawdę jesteś jednym z nich?! – pyta w końcu.

– Niech mi ksiądz uwierzy, błagam! Oni zaraz mnie złapią! Na miłość Boską, niech mi ksiądz pomoże!

Za plecami słyszysz głos Waltona i syk jego gościa:

– Ofiara przy kościele, ofiara przy kościele! Łapmy go!

– Niech mnie ksiądz ratuje! Niech mnie ksiądz ratuje! – krzyczysz rozpaczliwie, kiedy wyraźnie widzisz biegnące w Twoją stronę sylwetki.

W środku kościoła panuje cisza.

Czekasz na księdza. 148

Ponaglasz księdza krzykiem. 106

128 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Szkoła podstawowa

Po niedługim spacerze, w czasie którego w każdym zacienionym kącie wydawałeś się widzieć ruch wrogich istot, dochodzisz do podstawówki. Na samą myśl o tym, że jeszcze parę dni temu dzieci z Lonesbury uczęszczały tutaj na regularne zajęcia, przechodzi Cię dreszcz. Biedna Caroline...

Drzwi zablokowane są grubymi łańcuchami. Musisz znaleźć sposób na dostanie się do środka!

Obchodzisz budynek z tyłu. 118

Wracasz do Franka i księdza po coś, czym mógłbyś przeciąć łańcuchy. 121

129 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Spomiędzy najeżonych nagimi gałęziami krzaków obserwujesz widok, który o mało nie przyprawia Cię o odejście od zmysłów. W miejscu, w którym falowała woda, stworzył się wielki wir, a na końcu wyłoniła się z niego niewielka wysepka z dwoma megalitami pośrodku.

Czujesz, że tracisz panowanie nad sobą... Najpierw dygoczesz, potem chce Ci się krzyczeć, a teraz chcesz tylko się śmiać! Śmiech! Pradawne bóstwa, tajne kulty, martwi Caroline Forbes i Slopewaterowie, walizka! Ha ha ha!

Nagle opanowujesz się. Kręci Ci się w głowie, ale dostrzegasz, że między tymi megalitami widzisz postać z mackami na głowie.

Nie wytrzymujesz i rzucasz się do panicznej ucieczki...

Przejdź do paragrafu 137.

130 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Przez chwilę oglądacie walizkę. Jest duża, czarna, z metalowym okuciem na rogach. Kiedy potrząsacie nią, nie słyszycie nic.

– Może jest pusta? – pytasz.

– Nie dowiemy się, dopóki jej nie otworzymy.

Kilkuminutowa kontemplacja zamka sprawia jednak, że tracicie na to nadzieję. Zamknięcie jest zbyt silne, żebyście mogli poradzić sobie z nim bez specjalistycznego sprzętu lub bez pomocy specjalisty, niekoniecznie trudniącego się legalną pracą.

– Dojście do Franka będzie teraz bezpieczne? – pytasz.

Przejdź do paragrafu 123.

131 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Pokój Caroline Forbes

Wypełzasz przez okno i po drabince schodzisz na ziemię. Pora wracać do księdza i Franka! Z kalendarzem w kieszeni schodzisz po drabinie i kierujesz się w stronę sklepu Franka. Kiedy tylko wychodzisz na ulicę, słyszysz za sobą męski krzyk:

– Tam jest, łapać go! Ofiara, ofiara!

Oglądasz się za siebie i widzisz stojącą w odległości kilkudziesięciu metrów grupkę uzbrojonych mężczyzn. Jeśli będziesz biegł do sklepu ulicami, narazisz się na spotkanie innej grupy. Decydujesz się więc na przebiegnięcie na przełaj ze szkoły do kościoła z nadzieją, że może stamtąd uda Ci się łatwiej dobiec do przyjaciół.

– Stój w imieniu kultu!

Przejdź do paragrafu 152.

132 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Jakie jezioro? Leży gdzieś w pobliżu? Bo wydaje mi się, że chyba widziałem jedno z daleka...

– Leży na północ stąd. Na krzyżówce za starym, poskręcanym i wiecznie nagim drzewem trzeba skręcić w lewo. Dobrze, że pan tam nie zaglądał, ludzie bali się do niego podchodzić, bo ktoś widział podobno, jak te potwory wychodziły z niego każdego wieczora i znikały w sobie znanym tylko kierunku.

Przejdź do paragrafu 149.

133 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Krzyżówka

Pomimo największego skupienia nie udaje Ci się powstrzymać ręki od dygotania – muszka i szczerbinka tańczą po Ciele potwora, za nic nie mogąc się złączyć. Odbezpieczasz broń kurkiem i czekasz na okazję do strzału.

Dwie sekundy później potwór zatrzymuje się. Jeśli masz strzelać, to lepszej okazji mieć nie będziesz!

Pociągasz za spust. 141

Czekasz, mając nadzieję, że maszkara Cię nie zauważy. 98

134 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Bar

Chwytasz za klamkę, ale drzwi są zamknięte! Musisz coś wymyślić! Rozglądasz się gorączkowo za kryjówką, kiedy zza rogu budynku wyłania się zakapturzona postać. Chcesz uciekać ale widzisz, że zginaniem wyciągniętego palca prosi Cię, żebyś podszedł.

Podchodzisz do tajemniczej postaci. 104

Biegniesz pod kościół na Main Street. 94

Biegniesz pod szkołę na Regent Street. 105

Biegniesz do sklepu na Garden Street. 139

135 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Ulice Lonesbury

Gdy wychodzisz z wioski do lasu, strach niemal każe Ci krzyczeć. Rozsądek nakazuje powrót do księdza, ale tak bardzo chcesz wiedzieć, czy faktycznie Caroline Forbes została złożona w ofierze tym potwornym istotom. A jeśli zastaniesz je tam? Ich obślizgłe, rybio-jaszczurze ciała, wykonujące pradawne rytuały dla bóstw, których istnienia nikt nigdy nie podejrzewał, a które w najskrytszej tajemnicy obiecały Garry'emu Waltonowi międzygwiezdną podróż...

Jesteś zbyt blisko, żeby rezygnować. 136

Ulegasz strachowi i wracasz do kościoła. 96

136 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Jezioro

Dochodzisz do jeziora i nagle burza przemija. Wcale Cię to jednak nie pociesza – jezioro otacza aura niepokoju i kiedy widzisz jego nieruchomą taflę, masz wrażenie, że istoty je zamieszkujące specjalnie uciszyły naturę. Zupełnie jak dyrygent nakazujący orkiestrze zamilknąć, tylko po to, by za chwilę poderwać widza mocnym uderzeniem.

Podchodzisz do brzegu i widzisz, że dryfujący przedmiot faktycznie przypomina ciało. Wyciągasz pożyczone od księdza narzędzie i rozkładasz je maksymalnie. Sięgasz nim najdalej jak możesz i... tak! Udało się, pochwyciłeś to dryfujące...

Za Twoimi plecami właśnie zaszeleściły krzaki, słyszałeś też cichutki, ale bardzo szybki tupot niewielkich nóg. Co to było?!

Nie przejmujesz się tym i szybko wyciągasz jasny przedmiot z wody. 115

Nasłuchujesz w oczekiwaniu na dalszy rozwój wypadków. 110

137 Sąsiedzi Lonesbury – Krzyżówka

Dobiegasz do krzyżówki przed Lonesbury. Pędziłeś przez zarośla, czujesz krew na rękach i policzkach, widzisz, że w podartych ubraniach tkwią jeszcze kolce jeżyn. Chcesz wracać do księdza, ale widzisz, że za poskręcanym drzewem coś się rusza...

Jeśli posiadasz Informację #4, przejdź do paragrafu 143.

Nie posiadasz wymaganej Informacji, przejdź do paragrafu 145.

138 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Tyły baru

– Czemu nie posłuchał pan mojej wiadomości? Ostrzegałam pana przed Waltonami... Nie wiem, jakim cudem udało się panu uciec, ale dziękuję Bogu, że pan przeżył...

– Wcale im nie uciekłem! Garry ciągle mnie szuka!

– Proszę iść do kościoła, zapukać w okienko obok wejścia. Ksiądz wie o kulcie Waltonów, pomoże panu – kobieta spogląda za siebie. – Walton jest coraz bliżej. Musimy uciekać...

– Chwileczkę, chwileczkę! Jakim kulcie?

– Nie mamy czasu, jeśli ktoś nas teraz nakryje, oboje stracimy życie. Proszę tylko dostać się do kościoła, tam będzie pan bezpieczny.

– A dokąd pani idzie?

– Proszę się o mnie nie martwić...

Kelnerka odwraca się, zaciąga kaptur i idzie w swoją stronę. Po chwili jednak przystaje i na chwilę obraca się.

– Niech pan dostanie się do kościoła... Zrób to, Fred.

Biegniesz do kościoła.

Przejdź do paragrafu 94.

139 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Sklep

Dobiegasz do sklepu spożywczego na Garden Street. Szarpiesz za klamkę, ale drzwi są zamknięte!

Biegniesz pod kościół na Main Street. 94

Biegniesz pod szkołę na Regent Street. 105

Biegniesz do baru na Regent Street. 134

140 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Tyły baru

Strach narasta w Tobie coraz bardziej. Człowiek przystaje w zacienionym miejscu i ściąga kaptur.

– Co pani...?! – pytasz z niedowierzaniem, widząc stojącą przed Tobą, ubraną w wytarty płaszcz kelnerkę.

– Proszę nic nie mówić, mamy niewiele czasu, ściany mają uszy... – słyszysz jak szepcze, rozglądając się uważnie na boki. – Cieszę się, że pan przeżył... że pana widzę i że zdecydował się pan tu przyjść... Chcę panu pomóc.

Jeśli posiadasz Informację #2, przejdź do paragrafu 138.

Nie posiadasz wymaganej Informacji, przejdź do paragrafu 101.

141 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Krzyżówka

Siła odrzutu  boleśnie odbija Ci rękę z barkiem do tyłu, huk ogłusza...

Ale trafiłeś! Potwór syczy i nienaturalnie długimi susami pędzi w stronę jeziora, zostawiając za sobą kałuże brunatnozielonej cieczy.

Chowasz broń do kieszeni i z emocji opadasz na trawę. Nie możesz uwierzyć, że miałeś tyle szczęścia...

Przejdź do paragrafu 96.

142 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Budzisz się rankiem, leżąc na niewygodnej pryczy w kościelnym pokoju.

– Nareszcie pan się obudził... Bogu dzięki, że pan w ogóle żyje! – mówi do Ciebie ksiądz.

Stoi przy oknie, bezskutecznie próbując zapalić stojące na niewielkim stole świece. Za oknem szaleje burza.

Widzisz ślady po kulach w ścianie, wybitą szybę, przez którą wpada do wnętrza zimne powietrze, położoną na podłodze walizkę i przypominasz sobie sceny z ubiegłego dnia. Charles Slopewater, rybi odór, Garry Walton, pościg, ksiądz... Żałujesz, że w ogóle się obudziłeś.

– Niech się pan jeszcze położy, nie wygląda pan najlepiej.

– Nie... wszystko jest w porządku... Niech ksiądz mi powie... co to było? Co to wszystko ma znaczyć? Czemu chcieli mnie zabić?

– Najpierw pozwoli pan, że się przedstawię. Jestem ksiądz Joseph Harley, tutejszy proboszcz... albo i były, bo już dawno nie miałem nikogo na mszy. Odpowiedź na pańskie pytanie to trochę długa historia. Sięga lat tak dawnych, że chyba żaden z mieszkających tu ludzi nie pamięta jej początku. Po Lonesbury krąży jednak legenda, w której wydaje mi się, że ziarnko prawdy przerosło cały bajkowy siew. Panie Stevenson, ciężko będzie w to panu uwierzyć, ale proszę przestać łudzić się, że jesteśmy na tej planecie sami... i że zawsze należała do nas. Te istoty... te potwory, przed którymi pan cudem uciekł... podejrzewam, że istniały na Ziemi jeszcze w czasie dryfu kontynentów! Te kopulaste wzgórza... Widział pan je? Naukowcy nie mogli określić ich pochodzenia... Kiedy mieszkańcy Lonesbury mówili im, że to wytwory tych nieludzkich istot, reagowali śmiechem.

– Ale skąd one się tu wzięły?

– Według legendy, przybyły z gwiazd. Z pokolenia na pokolenie podaje się, że około roku 1820 na niebie pokazała się wielka, zielonkawa smuga i to z niej wystrzelił łączący niebo i ziemię promień. W miejscu, gdzie zderzył się z ziemią, powstała ogromna dziura, której nikt nie mógł zbadać. Zanim przybyli naukowcy, zmieniła się w jezioro o niezbadanym dotychczas kształcie.

Jeśli posiadasz Informację #1, przejdź do paragrafu 146.

Nie posiadasz wymaganej Informacji, przejdź do paragrafu 132.

143 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Krzyżówka

Z braku lepszej kryjówki chowasz się za tym przeklętym drzewem. Ostrożnie wyglądasz za zimny pień i widzisz, że z krzaków, z których niedawno wypadłeś, wyłania się istota wyglądająca identycznie, jak ta ścigająca Cię wespół z Garrym Waltonem. Teraz maszeruje w stronę jeziora.

Ciągle nie możesz dojść do normalności po tym, co widziałeś na jeziorze. Co będzie, jeśli ten potwór Cię zobaczy? Starasz się robić jak najmniej hałasu, ale serce bije Ci tak mocno, że wcale byś się nie zdziwił, gdyby potwór okazał się być obdarzony lepszym od człowieka słuchem i usłyszał Twoją obecność. Przypominasz sobie o rewolwerze wziętym od księdza.

Wyciągasz broń i trzymasz potwora na muszce. 133

Starasz się zachowywać jak najciszej. 98

144 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Pokój Caroline Forbes

Obraz na ścianie za biurkiem przedstawia dorosły, położony w malowniczej okolicy dąb. Oglądasz go i dostrzegasz, że na jego ramie znajdują się dziwne wypustki. Dotykasz ich i widzisz, że cały obraz ugina się pod ciężarem Twoich palców. Coś jest pod obrazem! Ściągasz go i Twoim oczom ukazuje się sejf.

Wprowadź kombinację. [Kombinacja to suma cyfr zapisanych na martwym ciele Caroline Forbes pomnożona razy 10. Przejdź do paragrafu, który jest wynikiem tego równania.]

Podchodzisz do biurka. 114

Podchodzisz do regału. 112

Wychodzisz z budynku. [Tylko jeśli posiadasz #8] 131

145 Sąsiedzi Lonesbury – Dziwne Krzyżówka

Z braku lepszego ukrycia chowasz się za tym przeklętym drzewem. Ostrożnie wyglądasz za zimny pień i widzisz, że z krzaków, z których niedawno wypadłeś, wyłania się istota wyglądająca identycznie, jak ta ścigająca Cię wespół z Garrym Waltonem. Teraz maszeruje w stronę jeziora. Ciągle nie możesz dojść do normalności po tym, co widziałeś na jeziorze... Co będzie, jeśli ten potwór Cię zobaczy? Starasz się robić jak najmniej hałasu, ale serce bije Ci tak mocno, że wcale byś się nie zdziwił, gdyby potwór okazał się być obdarzony lepszym od człowieka słuchem. Wydaje Ci się, że potwór wyczuł w powietrzu Twoją obecność. Obraca się w lewo, w prawo...

I wlepia wzrok prosto w Twoje oczy. Krzyczysz i rzucasz się do panicznej ucieczki. Nie przebiegasz jednak nawet trzech kroków, kiedy w powietrzu rozlega się huk wystrzału. Obracasz się za siebie i widzisz postać księdza z dymiącym rewolwerem w ręce.

– Dobrze, że poszedłem za panem – mówi. – Ale chodźmy już. Ta wyspa na środku jeziora nie wróży z pewnością niczego dobrego.

Przejdź do paragrafu 126.

146 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Czy to jest to jezioro, do którego można dojść przez krzyżówkę przed Lonesbury?

– Tak, to właśnie to. Prawda, że sprawia upiorne wrażenie? Ludzie bali się do niego podchodzić, bo ktoś widział podobno, jak te potwory wychodziły z niego każdego wieczora i znikały w sobie znanym tylko kierunku.

Przejdź do paragrafu 149.

147 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

Ze wszystkich koszmarów, jakie mogły mnie spotkać w życiu, ten wydawał mi się być najgorszy i to właśnie ten jako jedyny opuścił ramy snu i zagościł w rzeczywistości...

Garry Walton kazał mi przyjść do siebie, pomimo moich odmów. Kiedy chciałam uciekać, złapał mnie za rękę i zaczął szeptać jakieś słowa. Nie umiem ich przełożyć na język angielski, były takie... nie! Nie chce ich przytaczać. Ilekroć przypominam je sobie, moim ciałem wstrząsa dreszcz. Kiedy jednak wymawiał je, pośród tych układających się w złowrogie sylwetki drzew, straciłam panowanie nad ciałem. Szłam za nim jak cielę, a mój umysł wydawał się błądzić gdzieś wśród tych wszystkich gwiazd na niebie.

Słyszałam, jak w wiosce mówiło się o tym, że Garry znajdzie się kiedyś wśród nich... Teraz wiem, że to zrobi. Pisząc te słowa słyszę, jak na parterze rozmawia z kimś o nienaturalnym głosie. Jestem pewna, że to te istoty z okolicznych lasów. Mówią o ofierze i nie mam wątpliwości, że mówią o mnie. Cała moja dusza pragnie żyć, ale... ale jedyną formą buntu przeciwko temu może być już tylko ta kartka. Gdybym mogła choć raz spotkać się z Frankiem Bensonem!! Gdyby choć raz!

Nagłe urwanie treści listu napawa Was obu przerażeniem.

– Mój Boże... – szepczesz, a ksiądz wpatruje się zamyślony w kartkę.

– Frank Benson? Przecież to ten chłopak sprzedający w sklepie...

– Może się z nim spotykała? Nic o tym księdzu nie wiadomo?

– Pierwsze słyszę, takie wieści rozeszłyby się szybko... Musiała albo dobrze maskować tę znajomość, albo blefować.

– Szczerze mówiąc, wątpię, żeby panna Forbes chciała nas oszukać w takiej sytuacji... Myśli ksiądz, że powinniśmy z nim porozmawiać?

– Absolutnie. Jeśli ta walizka miała dojść do doktora Armitage'a... I istoty chciały ją przechwycić... To musimy zrobić wszystko, żeby zrealizować polecenie Slopewatera... Cokolwiek w tej walizce jest.

Może powinniśmy otworzyć walizkę? 130

Dojście do Franka będzie teraz bezpieczne? 123

148 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Mam ofiarę! Jest już nasza!

Odwracasz się i poraża Cię światło latarki Garry'ego Waltona. Zasłaniasz oczy ręką, ale tylko po to, by zobaczyć, że jest tak blisko, iż ucieczka nie ma już żadnego sensu...

Widzisz, że w oddali stoi inna zaciemniona postać. Nie przypomina ani trochę człowieka! Naraz słyszysz, że drzwi kościoła otwierają się.

Przejdź do paragrafu 119.

149 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Kościół

– Potwory krzywdziły kogoś z ludzi?

– Nie, o ile nikt im nie wchodził w drogę. Z czasem zaczęły natomiast ginąć zwierzęta. Najpierw zaczęło brakować zwierząt leśnych, zostały tylko te upiorne lelki – poza tym lasy są totalnie puste! – a wkrótce gospodarzy zaczęły budzić w nocy ryki ich bydła. Kiedy wchodzili do obory, zawsze brakowało jednej sztuki. Niejedna osoba widziała czarne, jaszczurzo-rybie sylwetki niosące na ramionach dorosłą krowę, ale nikomu nie udało się ich powstrzymać... Nikt nie odważył się ich powstrzymać. Zauważył pan, że w Lonesbury nie ma ani jednego zwierzęcia?

– Zauważyłem, kiedy tylko wszedłem do wioski... Wszystkie obory są puste...

– Ludzie dokupowali na początku brakujące sztuki, ale kradzieże nie ustępowały. Wkrótce zaprzestali hodowli, a przerzucili się na zboża. Pól nie widać, bo woleli je uplasować z dala od tej przeklętej wioski...

– I tak to trwa do dzisiaj? Czemu zatem te potwory chciały zabić... mnie?

– Zaczęło brakować zwierząt, więc istoty weszły w kontakt z rodziną Waltonów. Mieszkali na uboczu i zawsze byli uważani za dziwaków. Ci mieli szukać i kupować dla nich różne zwierzęta, a potem składać w ofierze po dwie sztuki do ostatniego dnia miesiąca, w tym tajemniczym jeziorze... Kiedy Waltonom zaczęło brakować zwierząt, z wioski zaczęli znikać ludzie. Domyśla się pan, co się z nimi stało?

– Ale czemu Walton to robił? Co miał dostać w zamian?

Jeśli posiadasz Informację #3, przejdź do paragrafu 97.

Nie posiadasz wymaganej Informacji, przejdź do paragrafu 122.

150 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Pokój Caroline Forbes

Wprowadzasz kombinację i słyszysz kliknięcie zamka. Powoli otwierasz grube drzwiczki sejfu i od razu cofasz się z obrzydzeniem. Na półce stoi wykonany z kamienia posążek przedstawiający odrażającą postać. Jeśli możesz porównać to do czegokolwiek Ci znanego, to byłoby to połączenie kozy, jaszczurki... i istot, które dzisiaj dybały na Twoje życie? Odwracasz wzrok od figurki. Nie możesz patrzeć w te kamienne, ale jakby żywe oczy rzeźby. Obok figurki leży jeszcze karteczka o następującej treści:

Doktorze Armitage, niestety, postać ze statuetki nie przypomina istot, które opisywały dzieci, ani które wydawało mi się, że widziałam sama w okolicznych lasach po zmroku. Odsyłam ją panu najszybciej jak mogę.

Z wyrazami szacunku,

Caroline Forbes.

Czyżby doktor Armitage i Caroline Forbes próbowali rozwiązać zagadkę istot z Lonesbury?! Statuetka jest za ciężka do noszenia przy sobie, ale do kieszeni płaszcza wkładasz napisaną przez nauczycielkę wiadomość. Odwracasz się i wtedy przez wybite okno słyszysz krzyk mężczyzny:

– Mamy ofiarę! Jest tutaj, w pokoju nauczycielki! Łapać go, łapać, po drabinie! W imię kultu!

Wyglądasz ostrożnie na zewnątrz i widzisz grupkę mężczyzn wchodzącą do Ciebie po drabinie. Musisz uciekać!

Uzyskujesz Informację #7.

Przejdź do paragrafu 161.

151 Sąsiedzi Lonesbury – Arkham – Uniwersytet Miskatonic – Biblioteka

Idziecie między uginającymi się pod ciężarami książek regałami. Walizkę, od której nie odstąpiłeś ani na chwilę w Lonesbury, trzymasz teraz dumnie w ręce.

W końcu ktoś wskazuje Wam doktora Armitage'a. Sędziwy człowiek o pooranej zmarszczkami twarzy i bujnej brodzie siedzi przy biurku pod oknem i studiuje jakąś książkę. Kiedy zbliżacie się, podnosi na Was wzrok i przygląda się wam z zaciekawieniem. Nieczęsto widuje się tak wykończonych ludzi jak wasza trójka. Pomimo wieku doktora w jego oczach dostrzegasz błysk godny młodzieńca.

– Doktorze Armitage – odzywasz się – nazywam się Frederick Stevenson, to jest ksiądz Joseph Harley, to Frank Benson, obaj z Lonesbury. Nawet doktor nie wie, przez co musieliśmy przejść, żeby doktora spotkać!

Przejdź do paragrafu 160.

152 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Parter

Biegniesz w stronę kościoła najszybciej jak możesz. Słyszysz za sobą krzyki mężczyzn, co chwila powietrze rozrywa huk strzału. Pochowane w lasach lelki znowu zaczęły swoją obłąkańczą pieśń. Kiedy jesteś przy świątyni, do tych wszystkich hałasów dochodzi jeszcze jeden. Głuchy warkot z sekundy na sekundy staje się coraz wyraźniejszy... Zupełnie jakby... Nie wierzysz własnym oczom!

Wybiegasz księdzu i Frankowi na drogę.

Przejdź do paragrafu 166.

153 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Korytarz szkolny – Parter

Wbiegasz po schodach na górę, ale tam czeka już pościg. Jeden z mężczyzn nokautuje Cię potężnym sierpowym w twarz. Przed oczy występują Ci mroczki, a potem czujesz odrażający rybi odór tuż obok twarzy...

KONIEC GRY

154 Sąsiedzi Lonesbury – Okolice Lonesbury

– Frank, patrz na to!

Widzisz jak z burzowego, ciemnego nieba strzela jaskrawozielony promień i trafia w las za wioską – mniej więcej tam, gdzie znajduje się farma Waltonów. Jaskrawozielony słup utrzymuje się parę sekund, rozświetlając całą okolicę, po czym znika bez śladu. Z miejsca, w które trafił, unosi się chmura czarnego dymu...

To jednak nie koniec. Chwilę potem widzisz, jak nad wierzchołkami lasu zaczyna się pojawiać ogromna, bezkształtna postać…

Przejdź do paragrafu 174.

155 Sąsiedzi Lonesbury

– ...Caroline pisała mi o tych istotach. Obiecałem niezwłoczną interwencję, ale okazało się, że Necronomicon został pożyczony mojemu przyjacielowi, doktorowi Charlesowi Slopewaterowi. Wysłałem mu depeszę z prośbą o jak najszybsze oddanie książki... Ale wtedy te istoty przechwyciły Slopewatera. Nie wiem jak, musiały mieć kogoś na usługach wśród ludzi! Resztę panowie znają... Teraz, kiedy będę w stanie odszukać prawidłową formułę do odesłania tego potwora, myślę, że wszystko skończy się dobrze. Panom doradzam porządnie odpocząć, bo będę potrzebował chwili na odczytanie odpowiednich formuł z Necronomiconu... Potem niezwłocznie wyruszymy do Lonesbury!

Przejdź do paragrafu 171.

156 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

Widzicie jak z burzowego, ciemnego nieba strzela jaskrawozielony promień i trafia w las za wioską – mniej więcej tam, gdzie znajduje się farma Waltonów. Jaskrawozielony słup utrzymuje się parę sekund, rozświetlając całą okolicę, po czym znika bez śladu. Z miejsca, w które trafił, unosi się chmura czarnego dymu.

To jednak nie koniec. Chwilę potem widzicie, jak nad wierzchołkami lasu zaczyna się pojawiać ogromna, bezkształtna postać.

Przejdź do paragrafu 169.

157 Sąsiedzi Lonesbury

Książka, złożona samotnie w specjalnym wgłębieniu dna walizki, napawała przerażeniem samym tytułem: Necronomicon.

– W książce znajduje się rozwiązanie państwa problemów. Dziękuję panu, panie Stevenson, że mimo wszystko nie dał się pan złapać tym istotom i dowiózł pan bezpiecznie książkę do mnie. Niestety, nie jestem w stanie powiedzieć, co stało się z Charlesem Slopewaterem i jego żoną... Przypuszczam, że tego chyba nie dowie się nikt nigdy... Ale i jego, i państwa wysiłek zostanie nagrodzony – powiedział doktor. – Nie jest to pierwszy raz, kiedy spotykam się z tymi istotami... Wiem, co państwo przeżywali, podobny problem miałem już w Dunwich. Przy pomocy tej księgi udało się nam – mi i kilku moim kolegom – pokonać inną potężną istotę, jestem pewien, że jakimś nadnaturalnym sposobem spokrewnioną z tymi nawiedzającymi Lonesbury. Nie będę jednak państwu przedstawiał tej opowieści, czas nagli. Powiem tylko, że problem Lonesbury był mi dobrze znany. Panna Caroline Forbes, nauczycielka z podstawówki w Lonesbury, przysłała mi kilka informacji o nich, ale niestety nasz kontakt się urwał. Teraz rozumiem, dlaczego...

Jeśli posiadasz Informację #7, przejdź do paragrafu 167.

Nie posiadasz wymaganej Informacji, przejdź do paragrafu 155.

158 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Korytarz szkolny – Parter

Z duszą na ramieniu zbiegasz ze schodów. Kiedy jesteś na parterze, widzisz, że w wyważonych drzwiach wejściowych stoi mężczyzna ze strzelbą.

– Stój! – krzyczy, podnosząc lufę broni w Twoją stronę.

Kątem oka dostrzegasz, że drzwi po prawej są zniszczone do połowy.

Wracasz do góry. 153

Rzucasz się w stronę drzwi. 165

159 Sąsiedzi Lonesbury

Kiedy przypominam sobie tamtą jazdę pod burzowym niebem, gdy przerażeni, a tak bardzo ciekawi pochodzenia tamtej wielkiej, straszliwej istoty mknęliśmy do Arkham, uświadamiam sobie, jak ważne dla nas wszystkich jest życie. Na widok pierwszych budynków owego miasta o mało nie popadliśmy w euforię.

Kiedy zatrzymaliśmy się pod uniwersytetem, płakaliśmy ze szczęścia jak dzieci.

Obszarpani, głodni, zmęczeni wyszliśmy z rzężącego samochodu i pomknęliśmy wprost do biura doktora. Tam powiedziano nam, że obecnie przebywa w bibliotece.

Przejdź do paragrafu 151.

160 Sąsiedzi Lonesbury

Opowiedzieliśmy mu wszystko to, czego byliśmy świadkami. Słuchał nas uważnie, ani razu nie przerywając. Wspomnienia tych wszystkich okropieństw, tych wszystkich strachów, o mało nie przyprawiały mnie o omdlenia.

Kiedy skończyliśmy, doktor poprosił o pokazanie przeznaczonej dla niego walizki. Popatrzył na skomplikowany zamek, po czym przeprosił nas na chwilę. Siedzieliśmy, oczekując w napięciu na otworzenie tajemniczej walizki. Dlaczego była tak ważna? W imię czego ryzykowaliśmy swoje życie?

Doktor Armitage wrócił po chwili z niewielkim kluczykiem i włożył go do zamka. Potem jeszcze kilka chwil usuwał inne zabezpieczenia tylko sobie znanym sposobem i wieko uchyliło się, odsłaniając tajemniczą zawartość…

Przejdź do paragrafu 157.

161 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Korytarz szkolny – I piętro

Wybiegasz z pokoju panny Forbes na korytarz. Jest tu dużo drzwi, ale wszystkie są pozamykane na klucz. Na końcu korytarza jest zejście na dół i duże okno. W głowie świta Ci pomysł wyskoczenia przez nie, ale upadek z takiej wysokości wcale nie musi skończyć się szczęśliwie.

Zbiegasz na dół. 158

Ryzykujesz skok przez okno. 173

162 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

Odwracasz się do przodu i widzisz jedną z pochodzących z tamtego diabelskiego jeziora istot na masce samochodu.

– Boże, zabijcie to! – krzyczysz przerażony.

Padają strzały.

Mdlejesz.

Przytomność odzyskujesz dopiero, kiedy pierwsze budynki Arkham zaczynają pokazywać się na horyzoncie.

Przejdź do paragrafu 159.

163 Sąsiedzi Lonesbury – Okolice Lonesbury

– Fred, jest ich coraz więcej! Czemu nie strzelasz?! – krzyczy ksiądz.

– Nie daję rady, chyba rewolwer znowu się zaciął!

Zaraz po Twojej odpowiedzi jeden z potworów powala Cię na ziemię. Od jego łap roznosi się znajomy rybi odór...

KONIEC GRY

164 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

Kiedy stajesz na swoim fotelu i przechodzisz na siedzenie kierowcy, puszczając w tym samym momencie Franka na miejsce pasażera, czujesz rozbijające się o Twoją twarz zimne powietrze, myślisz, że zwariowałeś.

– Uważaj Fred, puszczam pedał!

Samochód przyhamowuje tak gwałtownie, że o mało nie spadasz na maskę. W ostatniej chwili łapiesz się przedniej szyby.

– Teraz, Fred!

Chłopak najszybciej jak może przeczołguje się na Twoje dawne miejsce pod Twoimi nogami, a Ty wskakujesz na siedzenie kierowcy i od razu dociskasz pedał gazu do deski.

– Strzelaj tym niżej niż widzisz, złap mocno! – słyszysz, jak ksiądz instruuje chłopaka w strzelaniu rewolwerem. – Licz każdy strzał!

Zaciskasz ręce na kierownicy i za Twoimi plecami rozlega się kanonada. Udaje wam się szczęśliwie wyjechać z wioski. Samochód telepie się na polnej drodze. Zwalniasz, bo każda nierówność jest w stanie w tej chwili zniszczyć zawieszenie.

– Nie ma ich? – pytasz siedzących z tyłu przyjaciół.

– Nie! Jeśli nie zorganizowali zasadzki, to jesteśmy bezpieczni! Frank, trafiłeś kogoś?

– Nikogo, proszę księdza. Strzelałem sześć razy – odpowiada roztrzęsionym głosem. – A... a ksiądz?

– Może i ci ludzie zawarli pakt z szatanem, ale nie jestem w stanie zabić nikogo... Strzelałem ponad głowy.

W lesie rozlega się dziki śpiew lelków kozodojów.

– A to co? – kątem oka widzisz, że Frank wskazuje palcem coś za samochodem. Obracasz się...

Przejdź do paragrafu 156.

165 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Parter

Z poświęceniem rzucasz się w stronę dziury w drzwiach, cudem unikając strzału pilnującego wejścia mężczyzny. Znajdujesz się w klasie. Wszystkie meble są poniszczone, ale nie zwracasz na nie uwagi – kierujesz się w stronę jednego z okien. Musiało służyć jako wejście napastnikom, bo jedna jego okiennica jest otwarta na oścież.

Bezproblemowo wypełzasz nim na zewnątrz, a kiedy jesteś już po drugiej stronie, słyszysz strzał i na plecy sypią Ci się kawałki szkła. Biegniesz do Franka i księdza.

Przejdź do paragrafu 152.

166 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

– Fred, szybciej! – krzyczy do Ciebie siedzący na tylnym siedzeniu samochodu ksiądz – ściga nas chyba cała wioska!

Samochód hamuje niezdarnie obok Ciebie i pospiesznie wsiadasz na przednie siedzenie. Rozgorączkowany Frank wrzuca pierwszy bieg i ruszacie na Regent Street.

Przejdź do paragrafu 172.

167 Sąsiedzi Lonesbury

Pokazałem doktorowi list, jaki znalazłem w sejfie Caroline. Po przeczytaniu, nasz rozmówca powiedział, że ta okropna figurka przedstawiała jedno z ważniejszych bóstw tamtych istot. Niestety, jego trudne do transkrypcji imię wobec natłoku wrażeń po prostu uleciało mu z pamięci.

– Caroline pisała mi o tych istotach. Obiecałem niezwłoczną interwencję, ale okazało się, że Necronomicon został pożyczony mojemu przyjacielowi, doktorowi Charlesowi Slopewaterowi. Wysłałem mu depeszę z prośbą o jak najszybsze oddanie książki... Ale wtedy te istoty przechwyciły Slopewatera. Nie wiem jak, musiały mieć kogoś na usługach wśród ludzi! Resztę panowie znają... Teraz, kiedy będę w stanie odszukać prawidłową formułę do odesłania tego potwora, myślę, że wszystko skończy się dobrze. Panom doradzam porządnie odpocząć, bo będę potrzebował chwili na odczytanie odpowiednich formuł z Necronomiconu... Potem niezwłocznie wyruszymy do Lonesbury!

Przejdź do paragrafu 171.

168 Sąsiedzi Lonesbury – Okolice Lonesbury

– Jezus Maria, Fred, udało ci się! – krzyczy uradowany Frank. – Powybijałeś je wszystkie!

– Kawał dobrej roboty, panie Stevenson! – gratuluje Ci ksiądz. – Ale jeszcze nie czas na świętowanie panowie, musimy urwać się z tego przeklętego lasu! Kto wie, co ten duży stwór szykuje jeszcze! Fred, pomóż nam z tym kołem! Jeszcze kilka śrubek... Tak...

Parę minut później wszyscy siedzicie już w gotowym do jazdy samochodzie. Na prośbę kolegów zajmujesz miejsce kierowcy. Z ulgą odkrywasz, że wrzask lelków ucichł zupełnie.

– Przyjaciele... Czas do Arkham!

Przejdź do paragrafu 159.

169 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

Na początku bierzecie ją za dziwnie ułożoną chmurę dymu, ale po chwili nie macie wątpliwości, że to coś – czymkolwiek i z czegokolwiek zrodzone to jest – jest istotą żywą. Widzicie, jak ciemna postura potwora przesuwa się na północ, w stronę jeziora. Z oddali dochodzą was też krzyki przerażenia – krzyki mieszkańców Lonesbury.

Nagle dostrzegasz, że coś porusza się po poboczu drogi.

Przejdź do paragrafu 162.

170 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

Dostajesz od księdza rewolwer, klękasz na siedzeniu pasażera opierając łokcie na zagłówku, bierzesz na cel pierwszego napastnika... Ale spust ani drgnie! Próbujesz jeszcze raz i jeszcze raz, ale bez rezultatu. Kiedy w końcu strzela, jesteście już za wioską.

– Dopiero teraz zaczął działać! – krzyczysz do księdza.

Ksiądz kiwa głową i mówi, że tamtych i tak wystarczyło tylko nastraszyć bronią, by zrezygnowali z pościgu, on sam specjalnie strzelał ponad ich głowami.

W lesie znowu zaczyna huczeć od pieśni lelków kozodojów. Obracasz się do tyłu i nie wierzysz własnym oczom…

Przejdź do paragrafu 154.

171 Sąsiedzi Lonesbury

Doktor zaprowadził nas do obszernej sali, w której jakiś czas później dano nam się posilić i w której mogliśmy odpocząć do czasu podróży powrotnej. Dwie godziny później byliśmy już w samochodzie Armitage'a.

Jazda upłynęła w napięciu i milczeniu. Doktor siedział na tylnym siedzeniu, trzymając na kolanach walizkę z Necronomiconem i w ogóle nie otwierał oczu. Od czasu do czasu mamrotał coś tylko pod nosem, ale nikt z nas nie miał odwagi zapytać go, co takiego robi dokładnie i jak zamierza unicestwić szalejącą po otoczonym morzem lasów Lonesbury bestię.

Kiedy na horyzont wstąpiły idealnie półokrągłe wzgórza i kiedy mieliśmy już wjeżdżać do oddzielających Lonesbury od reszty świata lasów, doktor kazał się zatrzymać i wjechać na najwyższe z okolicznych wzgórz. Siedzący za kierownicą Frank odnalazł wzgórze, przez które biegła marnej jakości droga i nasz samochód zaczął wspinać się po stromym zboczu. Nie dojechaliśmy do szczytu, kiedy Armitage znowu kazał zatrzymać się i wysiadł z samochodu.

– Wiem, ile panowie przeszliście, żeby móc zobaczyć unicestwienie tej bestii, ale przykro mi, Necronomicon nakazuje odprawienie rytuału w samotności. Wjedźcie na sąsiednie wzgórze i módlcie się, żeby wszystko zadziałało...

Zrobiliśmy tak, jak doktor kazał. Samochód zaparkowaliśmy u stóp innego, oddalonego o niecałą milę wzgórza i zaczęliśmy wspinać się po niespotykanego kształtu zboczu.

Kiedy znaleźliśmy się na szczycie, widzieliśmy w oddali doktora układającego ręce w dziwne znaki. Od czasu do czasu podnosił z ziemi książkę, najpewniej Necronomicon, i znowu wracał do gestów. Wkrótce zerwał się porywisty wiatr. Zaczęły do nas wtedy dochodzić końcówki krzyczanych przez Armitage'a wyrazów, ale niestety, wiatr zniekształcał je tak bardzo, że nie jestem w stanie ich odtworzyć nawet w małej części.

Wkrótce wiatr wzmógł się do tego stopnia, że postanowiliśmy się położyć płasko na ziemi. Obserwowaliśmy to doktora, to majaczące w oddali Lonesbury, i wtedy nad lasami zaczęła wschodzić górzysta, ciemna jak  smoła sylwetka…

W miarę jak rosła, do naszych nozdrzy dochodził coraz intensywniejszy, trudny do wytrzymania i opisania rybi odór. Kiedy odrażająca istota osiągnęła swój maksymalny rozmiar, znacznie przewyższając jedno z wyższych wzgórz, na którym doktor Armitage'a odprawiał rytuał, odór stał się tak silny, że wszyscy zemdleliśmy. Ostatnią rzeczą, jaką widzieliśmy, był skierowany w stronę doktora ruch owej niezbadanej masy...

Obudził nas śmiech doktora Armitage'a. Jego ubranie i ciało pokryte było przypominającym sadzę, a mimo wszystko bezzapachowym pyłem. Ponownie, jakbyśmy byli dziećmi, padliśmy sobie w ramiona. Teraz śmialiśmy się wszyscy. Zeszliśmy ze wzgórza i na piechotę poszliśmy do Lonesbury.

Szliśmy przez las, ale jego gęstwina nie napawała już żadnego z nas przerażeniem. Nie odezwał się żaden lelek kozodój, za to nad głowami przeleciało kilka wróbli.

Lonesbury ucierpiało tylko w jeden sposób – z powierzchni ziemi zniknęła bez śladu farma Waltonów. Co się z nią stało? Nie wie nikt.

Ludzie z wioski podchodzili do nas i pytali, czy ta wielka istota zniknęła na zawsze.

– Na tak długo, aż nie obudzi jej kto inny – odpowiadał doktor, a my szliśmy dalej.

Nie wiem, co się stało z Garrym Waltonem. Czyżby zginął wraz ze swoim domem? A może w ostatniej chwili tamte istoty zdecydowały się wziąć go na obiecaną podróż międzygwiezdną, do konstelacji Alhezemera? Być może kiedyś poznamy odpowiedź, ale nie łudziłbym się, że stanie się to szybko.

Najciekawszą kwestią pozostaje owo tajemnicze jezioro, od którego zawsze stronili mieszkańcy Lonesbury. Kiedy przyszliśmy nad nie z doktorem Armitage'em, księdzem i Frankiem Bensonem, nie było w nim wody. Misę po nim wypełniał po brzegi szlam. Z korespondencji, jaką prowadziłem później z moimi przyjaciółmi, dowiedziałem się, że na następny dzień to byłe jezioro samoistnie zasypało się piaskiem i choć nie chcą w tym miejscu rosnąć drzewa, to grunt jest wyjątkowo twardy. Zastanawiam się, czy nie powiązać tego z owymi łysymi obszarami ziemi na szczytach kopulastych wzgórz.

Z przyjaciółmi rozstałem się parę dni później. Wróciłem do domu, ksiądz przeniósł się do parafii w Minfolt, Frank Benson zdecydował się oddać nauce. Żaden z nich nie powrócił już do Lonesbury. Zagadka, kim byli tajemniczy, rzekomo pochodzący z gwiazd sąsiedzi wioski, pozostanie chyba na zawsze nieodgadnięta...

Przejdź do paragrafu 175.

172 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury

Z trudem przekrzykujecie ryk silnika, bo pęd niesie słowa daleko w tył.

– Fred! – słyszysz księdza – Masz ten adres?!

– Tak! Był na biurku! Potem zjawili się tamci! Gdzie walizka?!

– Trzymajcie się! – krzyczy Frank i wprowadza samochód w ostry skręt. – Wkurzyliśmy chyba cały kult! Boże! – pociski śmigają wam nad głowami.

– Mamy ją tutaj! Frank, musimy pojechać przez las! – krzyczy ksiądz do z trudem opanowującego samochód chłopaka.

– Nie wiem, czy dam radę! Ledwo tym...

– Głowy w dół!

Strzał oddany z tyłu rykoszetuje od karoserii.

– Frank, nie mamy innego wyjścia! Powybijają nas jak kaczki, przyśpiesz!

– Szybciej nie da rady! Zawieszenie ledwo to wszystko wytrzymuje!

– Proszę księdza, nie dam rady! Fred! Umiesz kierować samochodem?! – pyta się Ciebie chłopak.

W tym samym momencie ksiądz wyciąga zza siedzenia kierowcy strzelbę.

– Potrzebuję jednego do pomocy przy strzelaniu! Szybciej, bo nas powybijają!

– Frank, musisz dać sobie radę, pomogę księdzu! 170

– Frank, nie zatrzymuj się! Zmienimy się w czasie jazdy, puść powoli kierownicę i idź pomóc do księdzu! 164

173 Sąsiedzi Lonesbury – Lonesbury – Wioska Lonesbury

Za sobą słyszysz głosy ścigających Cię ludzi. Któryś z nich ma broń, bo słyszysz huk wystrzału, a chwilę potem żyrandol rozpryskuje się na miliony małych kawałeczków. Pędzisz przed siebie i zasłaniając głowę rękoma, wyskakujesz przez okno.

Lądujesz na ziemi kilka metrów niżej. Nogi nie są w stanie zamortyzować upadku, więc przewracasz się na plecy. Przed oczy występują Ci mroczki. Wiesz, że musisz uciekać, ale nie możesz od razu wstać... Nagle słyszysz nad sobą głos jednego z mężczyzn:

– Mam go, tutaj jest! Wyskoczył przez okno!

Potem czujesz przyprawiający o mdłości rybi odór...

KONIEC GRY

174 Sąsiedzi Lonesbury – Okolice Lonesbury

Na początku bierzesz ją za dziwnie ułożoną chmurę dymu, ale po chwili nie masz wątpliwości, że to coś – czymkolwiek i z czegokolwiek zrodzone to jest – jest istotą żywą. Widzisz jak ciemna postura potwora przesuwa się na północ, w stronę jeziora. Z oddali dochodzą was też krzyki przerażenia – krzyki mieszkańców Lonesbury.

Nagle słyszycie huk, Frank traci panowanie nad samochodem i w niekontrolowanym poślizgu obracacie się o dziewięćdziesiąt stopni...

– Cholera! Straciliśmy oponę!

Wychodzicie z samochodu i oglądacie szkodę. Szybko bierzecie się do roboty, ale na skraju lasu dostrzegasz ruch.

– Boże, to te istoty z jeziora!

– Fred, łap za broń! My z Frankiem naprawimy samochód, szybko! – rozkazuje ksiądz.

Stajesz twarzą w twarz z tymi odrażającymi stworami. Z rewolwerem w ręku zaczynasz walkę o życie!

Starannie celujesz przed każdym wystrzałem. 168

Strzelasz najszybciej jak potrafisz! 163

175

...może to i lepiej.

Gratuluję!

Ukończyłeś grę książkową Sąsiedzi Lonesbury!

Od Redakcji:

Dziękujemy za poświęcony lekturze czas. Mówią, że człowiek żyje tak długo, jak trwa pamięć o nim. Autora Sąsiadów Lonesbury nie ma już z nami, lecz dzięki Tobie mógł powrócić na trochę, bowiem czytając jego tekst, wskrzeszamy pamięć o Nim.

Jarku, dziękujemy!!!

Table of Contents

Zasady gry

Od Redakcji

Paragraf 1

9

4

7

8

1

6

2

3

5

0

A

94

105

134

139

82

87

74

90

42

92

45

86

85

58

38

65

73

46

61

89

43

48

54

71

76

84

62

83

93

50

69

49

41

59

02

24